ล่ามหัวใจ[SETบ่วงร้าย]
ข้อมูลเบื้องต้น
เมื่อหัวใจไร้รัก การกระทำจึงตรงกันข้าม
เมื่อเธอคิดตีตัวออกห่าง กลับเป็นเขาที่ตามติดไม่คิดปล่อย…
E-BOOK มาแล้วจ้าฝากด้วยนะคะ*/\*
อยู่ในช่วงลดราคา จาก 99 บาท เหลือเพียง 69บาทเท่านั้น
ในเล่มประกอบด้วย ภาพหนึ่งภาพ ตอนพิเศษสองตอน
แวะไปอุดหนุนกันได้นะคะ*/\*
ธีร์ภูมิ - พุตตาน
คำโปรย
"กูไม่มีวันเอาเด็กแก่แดดมาทำเมียเด็ดขาด!” และจะไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเองไปรักเด็กที่ทำตัวไร้ค่าแบบพุตตานด้วย!
“สมพรปาก วันไหนพลาดพลั้งตกหลุมน้องเขา กูจะหัวเราะให้ฟันร่วง!”
“ไม่มีวันนั้น!” ธีร์ภูมิยืนยันเสียงเข้ม! ไม่มีวันที่เขาจะตกหลุมพรางของพุตตาน!
-ธีร์ภูมิ-
คำเตือน
[พระเอกเรื่องนี้ โบ้ตัวโต ๆ น้องวิ่งตามทำเป็นเฉย เย็นชา พอน้องตัดใจ พี่แกตามติด หึง หวง ยัดเยียดความเป็นสามีให้…
โปรดติดตามความน่ารักของคุณพี่และยัยน้องด้วยนะคะ]
เนื้อหา ชื่อตัวละคร เหตุการณ์ และ สถานที่ เป็นเรื่องที่ไรต์สมมติขึ้นมาทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
คำพูด การกระทำ ความคิด อาจจะมีความรุนแรงทั้ง กาย วาจา
อาจมีฉากบังคับขืนใจ อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นนะค้าบ
เรื่องนี้ 18+
ฝากนิยายรักชายหญิง สายดราม่า รัก อีโรติก โรแมนติก ในนามปากกา SunFlower365 ด้วยนะค้าบ
[SETบ่วงร้าย]
จากเกมที่กลับกลายเป็นความรัก นำมาสู่ความลับที่เธอต้องปกปิด
‘เชอรีน’ จะปกปิดความลับนี้ได้นานแค่ไหน และ กันพิมุกต์’ จะรู้ถึงความลับนี้หรือไม่ โปรดติดตาม…
กันพิมุกต์ X เชอรีน
เมื่อนักเขียนอย่างเธอ อยาก (ลอง) มีแด็ดดี้เป็นของตัวเอง…
ธันวา X มะลิ
อีกคนหนีห่าง อีกคนตามขัง…
อนาคิน X เฉอแตม
แวะไปตำกันได้น้าา
คำเตือน
แวะไปอุดหนุนกันได้นะค้าบบ */\*
สามารถอ่านแยกกันได้ค้าบ
สงวนสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามผู้ใดกระทำซ้ำหรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของบทความนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต หากผู้ใดฝ่าฝืนจะถูกนำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด.
SunFlower365
เปิดเรื่อง
9-06-2567
บทนำ ที่จีบก็เพราะรัก 1/1
บทนำ
ที่จีบก็เพราะรัก
“ตะเอ๋ ขนมจ้ะพี่ธีร์”
“ตะเอ๋ น้ำจ้ะ”
“ตะเอ๋ กับข้าวจ้ะ”
น้ำเสียงประจำดังขึ้นทุกครั้ง ทุกเช้าที่ ‘ธีร์ภูมิ’ กำลังจะก้าวเข้าสำนักงาน ‘พุตตาน’ สาวรุ่นน้องในชุดยูนิฟอร์มพนักงานรักษาทำความสะอาดของรีสอร์ต เธอมักจะยืนรอเขาด้วยแววตาสุกใสประกาย รอยยิ้มหวานมักจะส่งมาให้เขาเมื่อยามที่เห็นเขาปรากฏตัว
ทุกเช้าพุตตานจะยืนรอเขาอยู่ที่ตรงนี้เสมอ เพื่อรอเอากล่องอาหาร ขนม น้ำ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เธอคิดอยากจะทำมาให้ มายัดเยียดให้กับเขา
คล้ายว่าจะคุ้นชินไปเสียแล้ว คุ้นชินแบบรำคาญใจ!
“พี่ธีร์ทานให้หมดนะจ๊ะ ตานตั้งใจทำให้พี่สุดฝีมือเลยนะ” ‘พุตตาน’ ไขว้มือยืนบิดไปมา เมื่อยามที่กล่องขนมไทยของเธอตกอยู่ในมือของ ‘ธีร์ภูมิ’ ทุกครั้งที่พี่ธีร์รับของจากเธอ ตานจะยิ้มดีใจเป็นพิเศษ รอยยิ้มร่าจึงประดับหราอยู่บนดวงหน้าหวานเสมอ ก่อนจะเหลือบมองขนมไทยและดวงหน้าคมของพี่ธีร์อีกครั้งหนึ่ง
เธอไม่รู้ว่ามันถูกปากพี่ธีร์มั้ย…
แต่ทุกครั้งที่เธอทำอะไรให้ไป พี่ธีร์ก็จะทานหมดเสมอเลยนะ! ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน!
ตานขบคิด แอบหมายมั่นในใจคิดอยากใช้เสน่ห์ปลายจวักมัดใจพี่ธีร์ของเธอ ในทุก ๆ เช้าก่อนเข้างาน
“ขอบใจ แต่วันหน้าไม่ต้อง บอกกี่ทีทำไมถึงไม่เคยฟังกัน” ธีร์ทำสีหน้าเซ็ง ๆ มองกล่องขนมในมือตัวเองนิ่ง ถึงแม้จะไม่เคยแสดงอาการออกไป ‘ว่าไม่ชอบ’ แต่เขาก็รู้ตัวเองดีว่าเขานั้น รู้สึกรำคาญคนตรงหน้ามากแค่ไหน
ที่นิ่ง ที่บอกดี ๆ …ก็เพราะเขาไม่อยากทำลายความรู้สึกเธอ อย่างน้อยก็รู้จักกันตั้งแต่เด็ก
…แต่นับวันความนิ่งของเขากลับทำให้พุตตานได้ใจ ทำอะไรตามอำเภอใจ จนเขาเริ่มรู้สึกรำคาญเข้าแล้วจริง ๆ อย่างวันนี้
“โถว่ตานแค่อยากทำอะไรให้พี่ธีร์ทานบ้างก็เท่านั้น” จุดประสงค์หลักของเธอ แค่เป็นห่วง และอยากเจอหน้าหล่อๆ ของพี่เขาในทุก ๆวัน ทุกเช้าเท่านี้ก็พอใจแล้วล่ะ!
จะได้มีกำลังใจในการทำงาน
“เอ่อๆ ขอบคุณ ฉันรับแล้วก็ไปทำงานต่อซะ!” รับเสร็จ ขอบคุณ พร้อมไล่ ทุกวันที่เขาต้องทำประจำกับเธอ ถ้าวันไหนไม่ทำถือว่าแปลกมากนะ! พุตตานขบคิดยิ้มๆในใจ
ร่างสูงถอดถอนลมหายใจลงอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อพุตตานโบกมือลาเขา ก่อนจะหมุนกายวิ่งออกไปอย่างมีความสุข
“เฮ้อ~ เบื่อฉิบหาย!” ร่างแกร่งกำยำผิวเข้มออกสีน้ำผึ้ง เดินเข้าไปในสำนักงานด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ
“ไอ้เดย์ เอากล่องนี้ไปทิ้งให้ที” มือหนาโยนกล่องขนมลงบนโต๊ะทำงานของ ‘อนันดา’ เพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นผู้ช่วยของเขาที่รีสอร์ต
“โห้มึง น่ากินขนาดนี้ทิ้งได้ไงก่อน!?” ไม่รวมกับของที่ผ่าน ๆ มาอีก ไอ้เพื่อนตัวดีให้เขาเอาไปทิ้งหมด พอเขาขอชิม แม่งก็ทำหน้าเข้มใส่ หวงของเองอีก!
“กู-บอก-ให้-เอา-ไป-ทิ้ง!”
“เอ่อๆ รู้ว่าเพื่อนไม่สบอารมณ์จึงทำตามอย่างว่าง่าย เสียงกล่องขนมตกลงสู่ถังขยะเรียบร้อยแล้ว ธีร์จึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง โดยมีเดย์มองตามพลางส่ายหน้าไปมา
เสียดายของชะมัด!
พลางนึกไปถึงหน้าคนทำ ถ้ารู้ว่าของที่ตนทำมาให้ นอนอยู่ในถังขยะทุกเช้าคงเสียใจน่าดู…
วันนี้ธีร์และเดย์ออกมาพบลูกค้ารายใหญ่นอกสถานที่ ระหว่างขับรถให้ธีร์ภูมิ เขาจึงเอ่ยถามสิ่งที่ยังคงสงสัยอยู่ในใจ
“มึงไม่ชอบน้องตานทำไมไม่บอกไปตรงๆ”
“กูบอกล่ะ! แม่งไม่ฟังเอง จะจีบกูอยู่นั่น” พอได้ยินเพื่อนถามแบบนี้ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา คิดอะไรกับยัยเด็กนั้นหรือเปล่าวะ!?
“น้องเขาก็น่ารักนะ” รู้สึกว่าคำพูดของเดย์ ไม่เข้าหูเขาเอาเสียเลย เด็กนั่นอ่ะนะน่ารัก!?
“เหอะ! แก่แดดน่ะสิไม่ว่า! ขนาดกูปฏิเสธทุกวันแม่งตามจีบตั้งแต่เด็กยันโต” เพราะแบบนี้เขาจึงป่วยการจะไล่เธอไง ตามติดเขามาตั้งแต่เด็ก ไล่เท่าไรก็ไม่ฟัง คิดว่าได้ออกมาทำงานไกลจากไร่สิงหราชแล้ว ยังตามมาทำงานด้วยถึงที่อีก
ถามจริงผู้หญิงแบบนี้มีค่ากับคำว่าน่ารักเหรอ?
“มึงก็ว่าน้องแรงไป”
“กูพูดความจริง! ทำตัววิ่งตามผู้ชาย คันแบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะสนใจกัน! กูถามมึงหน่อยเหอะ!?”
“เอ่อๆ ตามใจมึงละกัน” เรื่องนั้นก็พอเข้าใจ ตานตามจีบธีร์ตั้งแต่เด็กจนโตจริง ๆ เป็นเขาก็คงกลัว
เดย์ป่วยการจะพูด เขาเองก็จนปัญญา เมื่อเพื่อนเอาแต่มองว่าพุตตานเป็นเด็กแก่แดดแบบนี้ ไม่คิดว่าน้องรักมันจริงบ้างล่ะ
มันจะโชคดีแค่ไหน ที่ได้ผู้หญิงรักมั่นคงแบบพุตตาน
“แม่กูบอกว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา” ธีร์ว่า
“มึงก็เชื่อแม่มึง?”
“เอ้า! ไอ้นี่ แม่กูนะ ไม่ให้กูเชื่อ?” เหอะ! เชื่อไม่เชื่อก็ใช้สายตาดูเอาสิ สำหรับเดย์เท่าที่สังเกต พุตตานก็ออกจะปกติ ไม่ได้ร้ายลึกอะไรขนาดนั้น
“ครอบครัวแม่งเห็นแก่เงินทั้งครอบครัว ที่ตามติดกูก็เพราะอยากรวยทางลัดไง!” คำดูถูกของธีร์ทำให้เดย์ส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อ ธีร์เห็นเพื่อนไม่เชื่อตนจึงกอดอกแน่น
“มึงไม่เชื่อก็ตามใจ แต่กูบอกไว้เลยว่ากูไม่มีวันเอาเด็กแก่แดดมาทำเมียเด็ดขาด!” และจะไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเองไปรักเด็กที่ทำตัวไร้ค่าแบบพุตตานด้วย!
“สมพรปาก วันไหนพลาดพลั้งตกหลุมน้องเขา กูจะหัวเราะให้ฟันร่วง!”
“ไม่มีวันนั้น!” ธีร์ภูมิยืนยันเสียงเข้ม! ไม่มีวันที่เขาจะตกหลุมพรางของพุตตาน!
“กูไม่ไล่ยัยเด็กนั่นตะเพิดกลับไร่ลุงสิงห์ก็ดีเท่าไรแล้ว” ธีร์ภูมิคิด อย่างน้อยถึงเขาจะดูถูกเธอ เขาก็ยังใจดีกับเธอนะ เห็นครอบครัวยากจน ต้องออกเรียนกลางคันเพื่อส่งน้องเรียนเขาถึงได้รับเธอไว้
ถึงแม่จะบ่นใส่หูเขามาตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็คอยดูที่พฤติกรรมของยัยเด็กพุตตาน นอกจากเรื่องขยันทำงานแล้ว ก็ทำอย่างที่แม่เขาว่าเอาไว้ไม่มีผิด
วันๆ เอาแต่วิ่งตามผู้ชาย! เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเขาที่ถูกยัยเด็กนี้ตามต้อย ๆ มาตั้งเด็ก ๆ
“ถือว่าดีแล้วว่างั้น?”
“ก็เออสิวะ ทำไมมึงชอบพูดถึงแต่ยัยเด็กนี่ ดูปกป้องเธอ หรือว่าชอบ!?” ธีร์ภูมิเอ่ยถาม พลางมองหน้าเพื่อนสนิท รู้สึกไม่ชอบใจ ถ้าเพื่อนของเขาจะชอบยัยพุตตานเข้าจริง ๆ
“น้องก็น่ารักดีนะ” เอาตรง ๆ พุตตานไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ออกไปทางสวยน่ารักมากถึงมากที่สุดเลยต่างหากล่ะ น่ารักตัวเล็กบอบบาง แค่ไม่ชอบแต่งหน้าแต่งตัวสวยๆ เท่านั้น
คงมีแต่คุณชายที่รักแม่ เชื่อฟังแม่อย่างธีร์ภูมิเท่านั้นแหละ ที่จะมองพุตตานไม่ดีแบบนั้นบ้างแบบนี้บ้าง แก่แดดบ้างน่ะ
“เหอะ แล้วมึงจะรู้สึก!” ขนาดเขายังรำคาญเธอ ไอ้เดย์ก็คงไม่เหลือ
“ก็ตามนั้น” ไม่อยากเถียงกับธีร์ภูมิอีก เดย์จึงตัดบทสนทนาตั้งใจขับรถ ปล่อยให้ธีร์ภูมิจมอยู่ในความคิดของตนเองเงียบ ๆ
ฝากกดติดตาม กดใจ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค้าบบ พรีสส~~~
บทที่1 ความจริงที่ไม่ทันนึก 1/1
บทที่1
ความจริงที่ไม่ทันนึก
“พี่หลันให้ตานทำอะไรอีกจ้ะ” พุตตานทำงานของตัวเองที่ได้รับมอบหมายเสร็จแล้ว จึงกลับมาพบหัวหน้าแม่บ้านอีกครั้ง
“เสร็จแล้วเหรอ?”
“จ้ะ” พุตตานยิ้มรับ หัวหน้าแม่บ้านอย่างดาหลันจึงใช้ให้พุตตานไปทำงานในส่วนของตนเองต่อ พุตตานขยันจนเธอพลอยสบายไปด้วย
“งันไปทำนี่นะ ไปจัดการเก็บกวาดทุกห้องแทนพี่หน่อย” พุตตานพยักหน้า ก่อนจะรีบไปทำงานตามที่ดาหลันสั่ง
ตั้งแต่เธอมาทำงานอยู่ที่นี่ แม้งานจะหนัก แต่เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้พี่ธีร์แล้ว แม้จะเหนื่อยกายแค่ไหน ยัยพุตตานคนนี้ก็อดทนได้เสมอ
พอได้นึกถึงพี่ธีร์ พุตตานก็ยิ้มแฉ่ง เดินไปทำงานอย่างมีความสุข จวบจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพักเที่ยง ดาหลันจึงมาตรวจความเรียบร้อย พอใจที่พุตตานทำงานได้ดี
“คงไม่ลำบากใช่มั้ยตาน”
“ตานไม่ลำบากเลยจ้ะ” พุตตานเอ่ยยิ้ม ๆ ดาหลันยิ่งได้ใจเมื่อพุตตานใช้งานง่าย เธอจึงเอ่ยขอร้อง
“งันต่อไป ตานก็ช่วยทำในส่วนของพี่ด้วยนะ แล้วก็ช่วงเบรกสลับไปทีหลังคนอื่นได้มั้ย?”
“ได้จ้ะ” พุตตานไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ช่วงพักเที่ยง เธอแค่อดแอบมองพี่ธีร์ก็เท่านั้น
เฮ้อ~ ไม่เป็นไรเจอกันช่วงเช้าและช่วงเย็นก็ได้!
พุตตานคิด อาจเพราะคำว่าไม่เป็นไรของเธอ ทุกคนจึงละเลยความรู้สึก แต่เธอก็ไม่เป็นไรจริงๆ นั่นแหละ…
พุตตานไปทำงานต่อในส่วนที่เหลือ พลางเก็บกวาดห้องไปด้วยฮึมเพลงไปเบา ๆ พลันนึกถึงอดีตที่ผ่านมาก็มีแต่รอยยิ้มอ่อนๆปนเศร้าใจ ที่เธอมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะ'ความรัก'
แม้พ่อแม่จะต่อว่า ไม่เห็นด้วยที่เธอตามติดธีร์ภูมิ ไม่ว่าพ่อแม่จะเตือนอะไร เธอก็ไม่เคยคิดฟัง ความผิดล่าสุดเธอหนีมาสมัครงานเป็นพนักงานทำความสะอาดของรีสอร์ตธีร์ภูมิโดยที่พ่อกับแม่ไม่รู้ ถ้าพวกท่านรู้ว่าเธอมาทำงานที่นี่ ไม่ใช่โรงแรมในตัวเมืองอย่างที่โกหกไป เธอคงโดนด่าจนหูชาแน่นอน!
…ก็คนมันรัก รักมาตั้งแต่เด็กๆ จะให้ตัดใจยังไงไหวล่ะ!
ตอนนี้ขอวิ่งตามความหวังเล็ก ๆนี้จนถึงที่สุดก่อนนะจ๊ะพ่อแม่…
พุตตานชอบธีร์ภูมิมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นก็ตามมาจีบเขาถึงที่รีสอร์ต เธอเรียนจบแค่มอหก เพราะพ่อแม่ยากจน จึงยอมหยุดเรียนเพื่อออกมาหาผัว เอ้ย! หางานทำ เพื่อช่วยส่งน้องสาวเรียนจบสูง ๆ แต่โชคดีที่มะลิเก่ง [มะลิจากเรื่อง บ่วงร้ายMyDADDY] มะลิมีรายได้พิเศษจึงสามารถพยุงทุกคนในครอบครัวได้
พุตตานคิดว่าตัวเองน่ารัก อ่อนหวานไม่ได้สวยจนหวือหวา มีหุ่นทรวดทรงองค์เอวพอเหมาะกับร่างกายที่บอบบางของตัวเอง ปากนิดจมูกหน่อย เครื่องหน้าก็เรียวรูปไข่
สวยขนาดนี้ไม่รู้ทำไมพี่ธีร์ถึงไม่รักเธอกลับเสียที
จีบจนอายุจะเข้าเลขยี่สิบเจ็ดแล้ว ยังไม่ได้ร่างกาย หัวใจพี่เขามาครอบครองเลย!
เหอะ! แต่อย่าคิดนะว่าเธอจะท้อ เพราะท้อน่ะเขามีให้ลิงถือเท่านั้น!
…แต่ก่อนเธอน่ะชอบกัดกับแม่ เหตุเพราะเธอชอบไปวอแวกับพี่ธีร์บ่อย ๆ แม่จึงชอบต่อว่าเธอไม่คู่ควรกับคนอย่างเขา และป้าดาวก็ไม่ได้ชอบครอบครัวของเราเลย
ณ ตอนนี้เธอเพียงรู้สึกแค่ว่า ความรักไม่จำเป็นต้องดูที่ฐานะหรือความเหมาะสม ทำไมถึงต้องดูว่าคู่ควรหรือไม่คู่ควร เรามีใจรักกันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ…
คนอื่นอาจจะบอกว่าความรักกินไม่ได้ แต่เธอกลับคิดว่าความรักคือสิ่งสำคัญที่สุดเลยนะ…
เฮ้อ~ และเธอก็ยังคงคิดหวัง ว่าธีร์ภูมิจะไม่คิดแบบนั้น จะไม่มองคนที่ฐานะ หรือความเหมาะสมอย่างที่พ่อแม่ของเธอว่า…
…
ช่างเถอะ! ตราบใดที่ตอนนี้พี่ธีร์ยังโสดเธอก็จะจีบพี่เขาต่อไป จีบจนพี่ธีร์เปิดตัวแฟนนั่นแหละ เธอถึงจะยอมแพ้และถอยออกมา!
พอนึกถึงข้อนี้ หัวใจบางๆ ก็บางจนรู้สึกเจ็บ ถ้าวันหนึ่งเขาเปิดตัวแฟนขึ้นมาจริงๆ หัวใจดวงนี้จะเจ็บมากแค่ไหนกันนะ…
อย่ารักใครนอกจากพุตตานเลยนะ ขอให้พี่ธีร์ตาสว่างหันกลับมามองความรักน้อยๆ ของเธอ ก่อนที่จะมีใครเถอะ… หากวันไหนที่พี่ธีร์รับรักเธอ เธอจะยอมถวายหัวใจให้ไปทั้งดวง จะรักปรนนิบัติพัดวีไม่ห่างกายเลย!
เมื่อทำความสะอาดเสร็จแล้ว พุตตานก็รีบไปหาข้าวทานที่โรงอาหาร เพราะเบรกช้า โรงอาหารจึงปิดหมดแล้ว มะลิจึงรีบเข้าร้านค้าของชำแทน เลือกขนมปังกับนมเพื่อไปนั่งกินข้าง ๆ สำนักงานของพี่ธีร์ ที่ข้าง ๆ ที่ทำงานของธีร์ภูมิจะมีเก้าอี้นั่งข้างสวน
เธอน่ะชอบแอบไปมองเขาในช่วงที่พักเบรกไม่ตรงกัน
จ้อกก~
ท้องร้องประท้วงขึ้นมา มือบางจึงแกะขนมปังกับนมทาน แอบยื่นหน้ามองไปที่หน้าต่าง หวังจะได้เจอเทพบุตรในดวงใจของเธอ แต่ในห้องกลับไร้วี่แววของธีร์ภูมิ
ไปไหนของเขานะ…
หรือไปทำงานนอกสถานที่อีกแล้ว?
ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ชะเง้อมองร่างสูงต่ออีกสักหน่อย ก็ไม่เจอ สีหน้าหวานจึงเจื่อนลง หมดเวลาแล้ว วันนี้เธอคงอดได้เห็นหล่อๆ ของพี่ธีร์ไปอีกหนึ่งวัน
เฮ้อ~ อ๊ะ!
ระหว่างที่ถอยรนคิดจะกลับไปทำงานต่อ พุตตานกลับหมุนกายชนเข้ากับร่างแกร่งกำยำของใครสักคนเข้า เธอจึงรีบก้มหน้าขอโทษทันที
“ขอโทษจ้ะ”
ฝากกดติดตาม กดใจ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะง้าบ */\*
บทที่1 ความจริงที่ไม่ทันนึก 1/2
“มาทำอะไรที่นี่!?” สุ้มเสียงเข้มเอ่ยถาม รู้สึกไม่ชอบใจที่พุตตานมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ข้างห้องทำงานของเขาในเวลาทำงาน
“พี่ธีร์” พุตตานเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าคมอย่างดีใจ เธอคิดว่าจะไม่ได้เจอหน้าเขาแล้ว!
เธอเหมือนโดนมนต์สะกด ถ้าไม่ได้เจอหน้าพี่ธีร์ หัวใจดวงน้อยจะเริ่มกระวนกระวายใจ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอน่ะยอมรับได้เต็มปากว่าตัวเองเสพติด และหลงธีร์ภูมิจนหัวปักหัวปำ
“ฉันถาม!” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอได้เห็นหน้าเด็กพุตตานตอนนี้ มันทำให้เขารู้สึกอารมณ์ไม่ดี! เขารู้สึกอยากต่อว่า อยากดุด่าเธอ
หน้าเจียมๆ นี่อีก! ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!
“เอ่อ ตานแค่มา…”
“อู้งานมาแอบมองฉัน!?” ธีร์แทรกตัดบท มองต่อว่าเธอ
“ปละ…เปล่านะจ๊ะ” เธอยังไม่ทันได้บอกว่าพักเบรกเลย…
“ก็เห็นๆ อยู่ รีบไปทำงานได้แล้ว! ทำแต่เรื่องไร้สาระ ถ้าเธอทำมันบ่อยๆ สักวันฉันจะไล่เธอออก!” ไปกินรังแตนที่ไหนมาเนี่ย! ทำไมด่าไม่ฟังกันเลย
…เห็นทีว่าวันนี้คงจะอารมณ์ไม่ดีจริงๆ พุตตานที่เคยเห็นมุมที่เขาโกรธเธออยู่บ่อยครั้ง จึงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด คิดว่าควรไปจากตรงนี้ให้ไวเสียดีกว่า
ดีกว่ายืนอยู่ตรงนี้แล้วโดนด่าแบบงง ๆ
“จ้ะๆ” สุดท้ายเธอก็จำต้องยอมรับข้อกล่าวหาที่พี่ธีร์ยัดเยียดให้กันอย่างจำยอม…
“อ่อ! ต่อไป… ในใจคิดอะไรอยู่ก็ล้มเลิกมันไปซะ!” อยู่ ๆ ก็คิดรำคาญ อยากพูดอะไรที่ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเจ็บช้ำ เจ็บปวดเพราะเขาขึ้นมา
ยิ่งนึกถึงคำพูดของไอ้เดย์เมื่อช่วงเช้า เขาก็ยิ่งอยากพาล ระบายอารมณ์ใส่คนตรงหน้า!
“ห๊ะ?” พุตตานไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด จึงหันกลับไปมองแผ่นหลังแกร่งที่ยังคงยืนหันหลังให้กับเธอ
“ดูสภาพตัวเองด้วย ว่าจนแค่ไหน คู่ควรกับฉันหรือเปล่า!"
"…"
"อย่าเห็นว่าฉันไม่ต่อว่าอะไรเธอ ปล่อยให้เธอตามติดต้อย ๆ มาตั้งแต่เด็กแบบนี้ แล้วฉันจะต้องชอบเธอกลับ เลิกหวังลม ๆ แล้ง ๆ ซะ"
"…"
"เพราะฉันไม่มีวันสนใจเธอ…"
"…" อึ้งแต่ชิน เพราะโดนแบบนี้มาหลายครั้งอยู่ แม้ครั้งนี้จะยาว มาพร้อมคำพูดที่เจ็บแสบไปทั่วทั้งหัวใจหน่อยก็เถอะ!
คำว่าไม่คู่ควร ทำใจเธอเจ็บ…
"ถึงฉันจะเธอบอกไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่นับวันเธอยิ่งไม่คิดฟัง ทำตัวไร้สาระมากขึ้นกว่าเดิม วันนี้ฉันจะบอกให้เธอรู้ตัว!”
“…” เขาเว้นช่วง พุตตานกะพริบตาถี่ ๆ มองเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ลืมเสียงตนเองไปเสียสนิท
“ฉันไม่มีวันรักเด็กแก่แดดอย่างเธอ และยิ่งไม่มีวันเอาเธอเป็นแม่ของลูก!” ร่างบางชาวาบ เป็นครั้งที่เท่าไรเธอก็ไม่อาจนับได้ เขาพูดตอกหน้ากันแบบนี้กี่ครั้งเธอก็ไม่เคยจำมันจริง ๆ ยิ่งช่วงหลังเขานิ่งไม่ว่า เธอยิ่งได้ใจ ยังคงทำหน้าด้านดื้อดึงรักเขา อยากจีบเขา!
คำพูดพ่อแม่หลั่งไหลเข้ามาในหัว แต่ทุกครั้งเธอก็ปัดมันทิ้งไป และเลือกที่จะเดินหน้าต่อ…
วันนี้โดนอีกครั้ง แถมยาวเหยียดแบบนี้ บอกว่าเธอไม่คู่ควร แต่ล่ะคำเจ็บจนถึงกระดูก ทั้งชา ทั้งอึ้ง จนแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ!
“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีเถอะ ฉันรำคาญ!” และคำว่ารำคาญเหมือนสวิตช์ที่ทำให้เธอมึนมากกว่าเดิม ร่างบางนิ่งเงียบคล้ายหัวใจหลุดลอยออกไปแล้ว ได้แต่มองแผ่นหลังแกร่งเงียบ ๆ โดยซึ่งไร้คำพูดออกมา
อาจเพราะคำว่าไม่คู่ควร ต่อเนื่องมาด้วยคำว่ารำคาญ คำเหล่านี้ เป็นเหมือนหมัดที่ถูกชกเข้าเบ้าหน้าเธออย่างเต็มแรง แรงจนมึนไปชั่วขณะ
ร่างสูงของธีร์ภูมิหันกลับมาจ้องมองเธอนิ่ง ๆ ใช้แววตาแสดงถึงสิ่งที่เขาพูด แววตาที่รำคาญเธอ ทำให้หัวใจของเธอเหี่ยวเฉาลงในวินาทีต่อมา ไม่คู่ควร รำคาญ เป็นคำไม่กี่พยางค์ แต่กลับกระแทกใจพุตตานอย่างจัง ที่ผ่านมาแม้เธอจะตามจีบ ตามตอแยเขา แต่ก็ไม่เคยมีคำเหล่านี้ออกมาให้ได้ยินเลยสักครั้ง
ครั้งนี้ธีร์ภูมิคงคิดรำคาญเธอจริงๆ แล้วสินะ…
คำว่ารำคาญทำใจเธอเจ็บ…
เธอไม่อยากยอมรับความจริงกับสิ่งที่ได้ยินเลยสักนิด! แต่มันก็ยังดังก้องเต็มหู
“พี่…”
“ฉันไม่ใช่พี่เธอ และฉันก็ไม่มีน้องสาวแบบเธอด้วย!”
“…” วันนี้ธีร์ภูมิอัดเธอจนตายได้เลย!
“หยุดสักทีเถอะ! อย่าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ในรีสอร์ตของฉันอีก!” ออกคำสั่งไว้เพียงแค่นั้น ร่างสูงโปร่งหนึ่งร้อยแปดสิบห้าก็กระแทกเท้าออกไปจากตรงที่เธอยืนอยู่ทันที
แหมะ!
ลับร่างแกร่ง น้ำตาของพุตตานก็ไหลแหมะลงมา ‘เขารำคาญเธอ’ เขาบอกว่าจะไม่มีวันเอาเธอเป็น ‘แม่ของลูก’ และเธอก็ ‘ไม่คู่ควร’ กับเขา
…อะไรที่ดลจิตดลใจให้เธอรักแต่ผู้ชายคนนี้กันนะ ทั้งที่เขาใจร้ายขนาดนี้
ความจริงที่เธอไม่ทันนึก…
ความจริงที่เธอมองข้ามไป…
คนที่เธอมองว่าเขานั้นแสนดีมาตลอด ที่จริงแล้วมันก็เป็นเพียงแค่ภาพมโนของเธอก็เท่านั้น
ในความคิดของธีร์ภูมิ เขาก็มองคำว่าคู่ควรสำคัญกับชีวิตคู่เหมือนกับคนอื่น ๆ …
พุตตานขบคิด กลับมาทำงานอีกครั้ง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอเหมือนคนกำลังอกหัก ทำงานไปร้องไห้น้ำตาตกในอยู่อย่างนั้น เมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ธีร์ในแต่ล่ะคำพูดที่ต่อว่าด่าเธอซ้ำ ๆ …
มันยิ่งตอกย้ำจนเธอรู้สึกเจ็บ…
“ตาน!”
“จ้ะพี่หลัน” มือบางรีบเช็ดน้ำตาออกก่อนจะหันไปมองดาหลันที่ก้าวเข้ามาหาเธอในห้องพักพนักงาน
“พี่อ้นลาหนึ่งวันน่ะ ห้องน้ำสาธารณะไม่มีคนล้างเลย เดี๋ยวคุณธีร์มาตรวจ พวกเราโดนด่าแน่ วานตานไปทำแทนให้พี่หน่อยนะ”
“จ้ะ” พุตตานยิ้มรับ ก่อนที่ดาหลันจะผ่อนลมหายใจโล่ง ที่เด็กรุ่นน้องยอมไปทำให้ง่าย ๆ ไม่มีบ่น
เด็กคนนี้ใช้งานได้จริงๆ
“แล้วเป็นอะไรตาแดงๆ”
“สงสัยฝุ่นเข้าตาน่ะจ้ะ” พุตตานยิ้ม ไม่เผยความอ่อนแอให้ดาหลันเห็น
“อ่อ งันก็รีบไปทำ ล้างหน้าล้างตาซะนะ พี่ไปทำงานก่อน”
“จ้ะ” พุตตานพยักหน้า ก่อนจะรีบทำความสะอาดห้องพักพนักงาน และไปล้างห้องน้ำต่อทันที
ทำงานหนักก็ดี ช่วงนี้เธอไม่อยากคิดมาก ทำความสะอาดทำงานหนัก ๆ หน่อย น่าจะช่วยทำให้เธอเลิกคิด เลิกเศร้าไปได้บ้าง!
เฮ้อ! ถึงเธอจะพยายามเข้มแข็งขนาดไหน แต่ภายในใจเธอกลับรู้ดีว่าเธอน่ะ โคตรจะอ่อนแอเลย!…
ฝากติดตาม กดใจ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*