เห็นแล้วน้ำตาไหล! ทยอยตายทีละต้น เปิดภาพล่าสุด ‘ถนนต้นตาลดาบวิชัย’
จากกรณีเกิดประเด็นดราม่าในโลกออนไลน์ เกี่ยวกับการตัดโค่นต้นตาล ที่ดาบวิชัย หรือ ร.ต.ต.วิชัย สุริยุทธ ปลูกไว้ริมถนนทางหลวง ทั้งสองข้างทาง บริเวณถนนสายปรางค์กู่-ห้วยทับทัน บ้านพิมาย ต.พิมายเหนือ อ.ปรางค์กู่ จ.ศรีสะเกษ เพื่อก่อสร้างขยายไหล่ทางของแขวงทางหลวงชนบทศรีสะเกษ ระยะทางกว่า 1 กิโลเมตร ทำให้ต้นตาลถูกตัดโค่นอยู่จำนวนหลายสิบต้น ซึ่งหลายคนได้เสนอแนะว่าควรจะมีการทำประชาพิจารณ์ ก่อนจะตัดโค่นต้นตาลดังกล่าว เนื่องจากเกรงว่าหากทำถนนใหม่แล้ว ถนนต้นตาลจะหายไป นอกจากนี้ยังควรหาทางออกอื่น ๆ ด้วยการล้อมต้นตาลเพื่อเอาไปปลูกที่อื่นมากกว่าการโค่นทิ้งนั้น
ล่าสุดเมื่อวันที่ 4 เม.ย. นายทิวา รุ้งแก้ว ประธานคณะกรรมการประสานงานเพื่อพัฒนาจังหวัดศรีสะเกษ (คปศ.) กล่าวว่า ตนเห็นสภาพต้นตาล ที่ถูกตัดโค่นในปัจจุบันนี้แล้วรู้สึกสลด หดหู่ใจมาก กว่าที่ต้นตาลจะใหญ่โตได้ขนาดนี้มันต้องใช้เวลา 30-40 ปี ซึ่งการเคลื่อนย้ายก็ไม่ได้ทำตามหลักวิชาการ อยากไถก็ไถเลย พอไถมันก็ล้ม พอมีสื่อสารมวลชน นำไปเสนอข่าวบอกว่ามันไม่ถูก ก็จับขึ้นมาตั้ง สุดท้ายมันก็ตายหมด
ต้นตาล ที่ดาบวิชัย ปลูกมานี้ระยะเวลานานกว่า 30 ปีแล้ว ถ้ามันโตขนาดนี้แล้ว การจะย้ายหรือบอนเอาไปปลูกใหม่ ก็คงจะรอดยาก อาจจะได้ แต่ว่าต้องบอนตามหลักวิชาการ แล้วก็ต้องดูแลเอาใจใส่ ไม่ใช่ทำเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่ตนมีความคิดเห็นว่า ไม่ต้องบอนไปหรอก เพราะบอนยังไงก็ไม่น่าจะรอด
ไฟลามทุ่ง! ตัดต้นตาล ‘ถนนดาบวิชัย’ พบเอกชนลงมือทำก่อนสัญญาจ้าง
อย่างไรก็ตามยืนยันว่า เราไม่ขัดขวางหรือขัดข้องในการที่จะสร้างถนน แต่ทำอย่างไร ถนนกับต้นไม้ริมทาง ที่ทางภาครัฐก็ดี ภาคเอกชนก็ดี ที่ลงทุนปลูกแล้ว ควรจะทะนุบำรุงรักษา ต้องยอมรับว่าต้นไหนที่มันล้ำแดนเกินไป เราก็อาจจะบอนออกไปปลูก แต่ต้นไหนที่มันยังอยู่ได้ ก็อยากให้มันอยู่ต่อไป
ในเรื่องของการทำประชาคมที่ผ่านมานั้น ไม่มั่นใจว่าการประชาคมนั้นถูกตามหลักวิชาการหรือไม่ เพราะว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อาจจะเกณฑ์คนมาก็ได้ หรือใช้อำนาจบางอย่างในการเกณฑ์คนมาหรือไม่ แต่ก็เห็นด้วยในการสร้างถนน ไม่ใช่ไม่เห็นด้วย ก็ยอมรับและเคารพในเสียงส่วนมาก แต่ก็ต้องเคารพในเสียงส่วนน้อยด้วยเช่นกัน ไม่ใช่ว่ามติชนะแล้ว ต้องยอมรับในเสียงส่วนน้อยด้วย เพราะเสียงส่วนน้อยอาจจะมีเหตุผลดีกว่า
ส่วนมติที่ประชุมประชาคมเมื่อวันที่ 3 เม.ย. 69 ที่จัดขึ้นที่เทศบาลตำปรางค์กู่ นั้น เสียงส่วนมากให้เอาต้นตาลออกทั้งหมด ทั้งสองฝั่งทาง เพื่อสร้างขยายถนน ตนไม่เห็นด้วย เพราะว่ามันเป็นสัญลักษณ์เป็นขวัญเป็นกำลังใจของคนปรางค์กู่แล้ว ส่วนข้ออ้างที่ว่าใบตาลมันหล่นใส่ชาวบ้านผู้สัญจรนั้น มันเป็นหน้าที่ของทางภาคราชการผู้รับผิดชอบ ที่จะต้องดูแล
ทั้งนี้ยืนยันว่าการพัฒนามันก็ต้องมีการเจ็บปวดบ้าง แต่ทำอย่างไรมันจะอยู่ได้ทั้งสองฝ่าย ต้นตาลก็อยู่ได้ ถนนก็อยู่ได้ ไม่ใช่ว่าเอาความสะดวกสบายของภาครัฐ เอาความสะดวกสบายของผู้รับจ้าง อันนี้ไม่เห็นด้วย อยากจะฝากทุกภาคส่วน ได้คิดถึงปัญหาโลกร้อน ปัญหานโยบายที่รัฐบาลพูดถึงเรื่องการปลูกต้นไม้ ไม่ใช่ปลูกเพื่อติดป้ายถ่ายรูป แต่ต่อมาต้นไม้ไม่รอดสักต้นก็ไม่น่าภูมิใจ ก็ฝากฝากเป็นข้อคิด ผ่านสื่อต่างๆตรงนี้ด้วย.