ความรันทดกับการดูบอลยุค 90

เมื่อวานนี้เชื่อว่าคอบอลน่าจะได้เห็นข่าว ทรูวิชั่นส์ ชนะประมูลได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสด พรีเมียร์ลีก ไปอีก 3 ฤดูกาลหรือจนถึง 2024/25
แน่นอนครับการประกาศครั้งนี้สิ่งที่จะตามมาคือการวางแผนการตลาดในแง่ของผู้ประกอบการและการตัดสินใจเป็นสมาชิกของผู้ใช้บริการในระยะยาวนับจากนี้
โดยส่วนตัวผมมองว่า ทรูวิชั่นส์ มีความพร้อมที่สุดที่เราไม่ต้องเหนื่อยในการวิ่งเต้นหาช่องทางติดต่อเพื่อเริ่มนับ 1 ใหม่ไม่ว่าจะแพลตฟอร์ม, การตลาด, เทคโนโลยี, เครือข่าย ฯลฯ ซึ่งต่างจากคู่แข่งในอดีตรายหนึ่งที่เคยสร้างความฮือฮาด้วยการปาดหน้าทรูด้วยการทุ่มถึง 9 พันล้านเมื่อ 10 ก่อน (รวมภาษีและค่าใช้จ่ายอื่นๆตกร่วม 10,000 ล้าน)
การยื่นประมูลครั้งนั้น ทรูวิชั่นส์ ถอยกรูดแบบไม่ต้องคิดเยอะเพราะรอบก่อนควักไม่ถึง 2 พันล้าน คำนวณแบบคณิตคิดในใจตัวเลข 9 พันล้านคือขาดทุนแน่นอน
แต่ด้วยความพร้อมทั้งหลังบ้านและหน้าบ้านทำให้เจ๊งไม่เป็นท่า แถมเคยมาลงโฆษณาใน SS แล้วชักดาบไม่จ่ายเงินด้วย!!
การถือลิขสิทธิ์ไว้แน่นๆอีก 3 ซีซั่นทำให้เหล่าติ่งบอลผู้ดีจะได้ดูกัน 380 เกมต่อซีซั่นหรือรวมเบ็ดเสร็จ 1,140 เกม
ครับผมเชื่อว่าคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดข้างต้นคงได้กลิ่นตุๆแบบมรึงรับเงินมาเขียนเชียร์ ทรูวิชั่นส์ สินะ
ไม่เกี่ยวเลยครับ คือทุกครั้งที่ได้เห็นตัวเลขจำนวนแมทช์มักทำให้ผมนึกถึงสมัยตัวเองวัยรุ่นที่เดือนนึงได้ดูซัก 4-5 เกมก็สวรรค์วิมานแล้วครับ
ที่เหลือหลักๆจะฟังรายผลจากวิทยุเป็นส่วนใหญ่ ก่อน 4 ทุ่ม (หรือตอนหน้าร้อน 3 ทุ่ม) ผมจะมานั่งประจำการเพื่อจดสกอร์ของแต่ละคู่ซึ่งช่วงนั้น “หงส์แดง” ยุค แกรม ซูเนสส์ เล่นนอกบ้านรับประกันเลยว่า “แพ้” มากกว่าชนะ
ช่อง 7 ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดบอล อังกฤษ แต่ความสำคัญและเป็นตัวทำเงินของช่อง ณ ตอนนั้นคือละครหลังข่าว
ละครกินเวลาบอลเกินมา 15 นาที คือละครจบปุ๊บตัดมาบอลนัวเนียเตะกันไปเรียบร้อย ถ้ามีการทำประตูในช่วงนั้น (และฝั่ง อังกฤษ ไม่)
ที่พูดมานี่หมายถึงช่วงเวลา +7 นะครับ ถ้า +6 เตะ 3 ทุ่มหมดสิทธิ์ ต้องคู่ใหญ่จริงๆอย่างชิงชนะเลิศ เอฟเอ คัพ นู่นเลย
อาย.โย่ง แกอาสาเป็นคนไฟท์กับทางช่องเพื่อพยายามให้มีการถ่ายทอดสดเดือนนึงให้ได้ซัก 2-3 คู่ ก็เก่งแล้ว ตอนนั้นช่อง 7 ขึ้นชื่อมากกว่าถือลิขสิทธิ์กีฬาทั้งไทยและเทศไว้เยอะมากแต่ก็ “ดอง” เก่งมากเช่นกัน
อุปสรรคเรื่องเวลาที่กล่าวมาฟังๆแล้วก็เหนื่อยใจแล้วแต่ปัญหาส่วนตัวของผมลำบากไม่แพ้กัน
เนื่องจากความเจ้าระเบียบของพ่อผม ทำให้มีกฏต้องเข้านอนไม่เกิน 3 ทุ่ม ยกเว้นวันหยุดพออนุโลมให้
แน่นอนครับบอลกลางสัปดาห์ซึ่งเตะตี 2 ตี 3 จึงเลิกหวังไปได้เลย แล้วอีช่อง 7 ชอบถ่ายทอดสดช่วงเวลานี้มากซะด้วยดิ่ (ไม่ชนกับรายการสำคัญ)
สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ครั้งแรกของผมเกิดขึ้นในเกมตำนาน ลิเวอร์พูล 4-3 นิวคาสเซิ่ล เมื่อปี 1996
การมาเปิดไฟนั่งดูในห้องรับแขกคุณต้องจ๊ะเอ๋กับพ่อผมที่จะออกมาเข้าห้องน้ำคืนละ 2-3 เที่ยว
ผมจึงวัดใจด้วยการยกทีวีเก่า 14 นิ้วที่เสียแล้วในห้องนอนมาวางแทนที่ 20 นิ้วในห้องรับแขกที่สลับยกเข้าไปในห้องนอน
โดยหวังว่าความมืดจะหลอกตาทำให้พ่อผมเดินผ่านมันไปโดยมองว่ามันก็คือขอนไม้เอ้ยคือทีวีเครื่องเดิม
ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแม้อถรรสการดูบอลของคุณจำเป็นต้อง “เก็บเสียง” ทั้งทีวีที่เปิดเบาสุดและการเฮประตูแต่ละลูกในเกมที่สุดดราม่าของคุณไม่สามารถทำได้เลยนอกจากยกมือขึ้นกระโดดโลดเต้นและทำเสียงแหบๆในลำคอ
ลองนึกภาพ สแตน “เดอะ แมน” คอลลีมอร์ ยิงประตูชัยนาที 90+2 โดยที่คุณไม่สามารถแหกปากอะไรออกมาได้เลยมันทรมานแค่ไหน
แม้กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยความเข้มงวดในการเข้านอนและดูบอลไม่มีลดน้อยตามวัยเลย
ตรงกันข้ามมีแต่จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆถึงขนาดถูกพ่อฟาดเข้าที่หน้าอกหลังผมขึ้นเสียงเถียงกลับก่อนเดินไปต่อยตู้ยามือเลือดอาบและออกจากบ้านนั่งรถเมล์ไปนอนกับญาติในคืนนั้นเลย
ผมพยายามหาทริคในการดูบอลกลางดึกอยู่ตลอดเวลา การไปนอนบ้านญาติที่ติด UBC ในสมัยนั้นเป็นอีกช่องทางโดยเลือกจะทิ้งบ้านไปนอนยาวเป็นเดือนๆยามปิดเทอม
ผมโชคดีที่ได้เห็นประตูแรกของ สตีเฟ่น เจอร์ราร์ด กับ ลิเวอร์​พูล ในเกมชนะ เชฟฟิลด์ เว้นส์เดย์ 4-1 เมื่อปี 1999
ผมเสพเกมนั้นอย่างมีความสุขแต่ที่เหมือนเดิมคือส่งเสียงได้ไม่มากนักเพราะหนึ่งไม่ใช่บ้านเราและ 2 เจ้าของบ้าน (แฟนผี) ที่นอนดูด้วยกันทนดูไม่ไหวหลับอยู่ข้างๆ ฮา
มียุคนึงที่ทั้งช่อง 3 และ 7 แข่งกันถ่ายทอด (แห้ง) คือรีรันบอลที่เตะจบไปแล้วในช่วงเวลาเที่ยงคืน
ผมจำเป็นต้องเลือกที่จะไม่เปิดทีวีดูข่าวกีฬาใดๆเพื่อให้การดูรีรันเปรียบเสมือนเป็นการดู “สด”
แต่เพื่อนผู้หญิงบางครั้งก็ไม่เข้าใจฟีลลิ่งนี้และได้ทำลายโมเม้น (หรือพูดแรงๆหน่อยก็คือไร้มารยาท!!) กับการดูบอลกลางดึกคืนนึงของผมจนจำได้ถึงทุกวันนี้
ปี 1995 ในขณะที่ น็อตติ้งแฮม ฟอเรสต์ นำ ลิเวอร์พูล 1-0 จนถึงช่วงท้ายเกม มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงเวลาตี 1 เศษๆ
ผมลนลานรีบยกหูเพราะเกรงใจเจ้าของบ้านแต่เสียงปลายสายไม่อารัมภบทอะไรมาก
“ดีใจด้วยนะมึง รอดตายไปอีกเกม”
ผมถึงกับอึ้ง ใจนึงก็แบบเออทีมรักไม่แพ้แต่อีกใจก็คือกูควรได้เฮกับช่วงเวลานั้นด้วยตัวเองไหมกับเวลาอีกแค่ไม่กี่นาที
เกมนั้น ร็อบบี้ ฟาวเลอร์ ตีเสมอในนาที 90 ช่วยให้ “หงส์แดง” ที่เหลือ 10 ตัวตั้งแต่นาที 52 แบ่งแต้มไปแบบฉิวเฉียด
การดูรีรันนอกจากระแวงคนรอบข้างที่พร้อมแกล้งคุณแล้วมันยังส่อพิรุธผ่านทางคนพากย์ได้อีกด้วยครับ
อย่างเช่นเกม เอฟเอ คัพ รอบรองชนะเลิศเมื่อปี 1992 ระหว่าง ลิเวอร์พูล กับ ปอร์ทสมัธ
คู่นี้สูสีจนกินกันไม่ลงและต้องต่อเวลาก่อนที่ ปอมปีย์ จะขึ้นนำจาก ดาร์เรน แอนเดอร์ตัน ในนาที 111
อีกแค่ 9 นาที ปอร์ทมัธ ซึ่งตอนนั้นอยู่ดิวิชั่น 2 (เดิม) จะได้เข้าชิงแต่เหตุการณ์พลิกผันเมื่อ ลิเวอร์พูล เจอบอลอุดทั้ง 11 ตัวหาช่องเจาะไม่ได้และการลากเลี้ยงของ สตีฟ นิโคล ช่วยชีวิตเมื่อถูกทำฟาว์ลหน้าเขตโทษระยะ 20 หลา
ในระหว่างรอการตั้งกำแพงและจัดแจงหามุมปั่นฟรีคิกของ จอห์น บาร์นส์ อยู่ร่วมนาทีก็มีความไม่ชอบมาพากลของผู้บรรยายเกิดขึ้น
ผมจำชื่ออีกคนไม่ได้แต่ที่แน่ๆวันนั้นมีพี่ตุ๊ก ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน อยู่ด้วยและแน่นอนทีมงานรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นจากการดูสดไปก่อนหน้าเรา
ผมจึงได้ยินผู้บรรยายพูดซ้ำๆประมาณ “จับตาดูไว้นะครับ”, “ดูดีๆครับลูกนี้”, “ห้ามกระพริบตาเลยครับ” ผมรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเสมอแน่ๆ
ครับ “ปีกนิลกาฬ” ปั่นไปชนเสาก่อนที่บอลจะตกมาอยู่ตรงหน้า รอนนี่ วีแลน ซ้ำหลาเดียวเข้าไป ทุกๆครวิ่งมาดีใจและกอดกับ บาร์นส์
ที่พีคกว่านั้นคือตอนที่บอลเข้าประตู เสียงของผู้บรรยายกลับไม่มีใครตื่นเต้นหรือใส่อารมณ์ให้คนดูทางบ้านอินเหมือนสมัยนี้แต่มีเสียงเรียบๆราวกับว่าคุณกำลังจดมิเตอร์น้ำ “อ่อ เข้าไปแล้วครับ”
การเสมอครั้งนั้นทำให้ “หงส์แดง” ลากไปแข่งใหม่ซึ่งก็ยังกินกันไม่ลงต้องต่อเวลาก่อนที่ลูกทีมของ แกรม ซูเนสส์ จะชนะจุดโทษและเป็นแชมป์ในบั้นปลายด้วยการชนะ ซันเดอร์แลนด์ 2-0
เป็นการรำลึกถึงความหลังของคนยุคผมที่เจออุปสรรคมากมายกว่าจะได้ดูบอลซักนัด ผิดกับยุคนี้ที่อยู่ในจุดที่ต้อง “เลือก” ว่าจะดูคู่ไหนเพราะล้นทะลักนับพันเกม…