ระบบพระเจ้า มาพร้อมกับลูกสาวที่น่ารัก

ข้อมูลเบื้องต้น

“ลูกเหรอ ?”

“ค่ะ”

“ได้-ได้ยังไง ฉันไม่มีแฟนสักหน่อย”

“ต้องมีด้วยเหรอคะ ?”

“แล้วหนูขอเรียกคุณว่าปะป๊าได้ไหม ?”

“เอ่อ… นั้นมันก็…”

ผมไม่รู้ว่าควรอธิบายการเกิดยังไงให้เด็กผู้หญิงตรงหน้าเข้าใจ

แถมชีวิตของผมก็ไม่มีอะไรด้วย จะให้ดูแลเด็กผู้หญิงคนหนึ่งคงจะไม่ไหวจริง ๆ

ภายในห้องเล็ก ๆ นั้น มันเต็มไปด้วยจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง ขวดเบียร์กองวางเต็มไปหมด แถมยังมีกลิ่นบุหรี่อัดแน่นแทบทุกส่วนของภายใน

“ฉันไม่สามารถดูแลเธอได้หรอกนะหนูน้อย แต่จะเรียกฉันว่าพ่อก็ได้ ถ้าหากว่าเธอ…” ในขณะที่ยังพูดออกไปได้ไม่จบ มีอะไรบางอย่างเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับเสียงที่ดังก้องกังวานในหัว ทำเอาผมแปลกใจไม่น้อยเลย

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบของพระเจ้า]

[ท่านผ่านการคัดกรองคุณสมบัติจากผู้คนทั่วโลก]

[ความเข้าใจที่ท่านมีต่อโลกใบนี้อยู่สูงมากกว่าคนทั่ว ๆ ไป]

[ท่านได้รับลูกสาว 1 คน]

[ท่านได้รับระบบช่วยเหลือ]

[ท่านได้รับภารกิจระดับต่ำ]

[ภารกิจระดับต่ำ - ใช้เงิน100,000 บาท จัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับให้กับลูกสาว]

-ความสำเร็จ ลูกสาวพึงพอใจต่อการต้อนรับของท่าน

-รางวัล ???

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแฟนตาซีระบบ ซึ่งจะมีตัวเอกชื่อว่า วาที เป็นตัวหลักของการดำเนินเรื่อง

วาทีมีนิสัยอบอุ่นกับคนที่ควรได้รับ และจะใส่ใจเป็นพิเศษ แม้ว่าจะรู้สึกลำบาก

แต่จะนิ่งเงียบกับควรที่ทำตัวผิดปกติ

และโมโหร้าย เมื่ออีกฝ่ายทำตัวแย่ ๆ ใส่ โดยเฉพาะ อดีตที่ไม่ควรแตะต้อง

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมในบางช่วงบางตอน เช่นความรุนแรงด้านการบรรยายฉากการต่อสู้ หรือฉากนองเลือด

และการบรรยายฉากในบางครั้งที่อาจจะไปทาง 18+ เช่น รูปร่าง เสื้อผ้า หุ่น หรือสถานการณ์

นิยายเรื่องนี้จะเน้นหลักที่ตอนปัจจุบัน ซึ่งทำการติดเหรียญล่วงหน้าเท่านั้น และจะตามแก้ตอนเก่า ๆ ทีหลัง ถ้าหากว่าเจอคำผิดบ้างไม่ต้องแปลกใจนะครับ แม้ว่าทีมงานจะรู้ แต่มีเพียงแค่ผมเท่านั้นที่แก้ได้

นิยายเรื่องนี้จะกลับมาเกลาสำนวนทีหลัง และจะจัดทำอีบุ๊คหลังจากที่นิยายเรื่องนี้จบไปแล้วเท่านั้น จะมีเนื้อหาที่ได้รับการเกลา การพิสูจน์ และการรีไรต์ ซึ่งจะปรับให้สมดุลมากยิ่งขึ้น และมีเนื้อหาที่ลื่นไหลยิ่งขึ้นไปอีก

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายระบบ แฟนตาซี เรื่องราวความสัมพันธ์ และแก้ไขปมที่รุนแรงซึ่งกระทบกระเทือนจิตใจของ วาที เป็นอย่างมาก ถ้าหากว่าพระเอกทำตัวผิดปกติ ไม่เหมาะสม กังวล หวาดระแวง ดิ่ง จิตตก โมโหดุร้าย อารมณ์รุนแรง

โปรดทราบโดยทั่วกัน เป็นเพราะปมในอดีตของตัวละคร ที่สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายยาว ที่มีเนื้อหาหลักร้อยตอน โดยจะเดินเรื่องตั้งแต่ชีวิตประจำวัน ไปจนกระทั่งรางวัลและภารกิจที่ได้รับมา ถ้าหากว่าเร็วหรือช้าไป ขออภัยด้วยนะครับ

นิยายเรื่องนี้อาจจะมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม หรือขัดใจ เรื่องนี้ก็ต้องขออภัยด้วยเช่นกัน

เพราะว่าผมซึ่งเป็นนักเขียนมีภาพในหัวไปแล้ว อาจจะติดขัดหรือรู้สึกผิดปกติในตอนนั้น ๆ แต่ผมอยากจะให้ทุก ๆ ท่านได้สนุกไปกับการดำเนินเรื่องของนิยายเรื่องนี้นะครับ เพราะผมอยากให้ทุก ๆ ท่านอินไปกับตัวละครจริง ๆ

สุดท้ายนี้

หากอ่านตรงนี้แล้วรู้สึกว่าไม่ใช่แนวทางของตัวเอง ได้โปรดอย่ามอบความรู้สึกด้านลบเลยนะครับ เพราะในบางครั้งคำถามหรือความข้องใจของท่านผมไม่สามารถโต้ตอบกลับไปได้ โดยเฉพาะเนื้อหาที่จะสปอยไปกับปม มันยิ่งจะกระทบไปหมด จึงได้แต่เงียบเอาไว้

ถ้าท่านมองว่าไม่เหมาะสม ได้โปรดอย่าสนใจและเลื่อนผ่านนิยายเรื่องนี้ได้เลยนะครับ ^^

ยินดีต้อนรับเข้าสู่นิยาย

เรื่อง…

[ ระบบพระเจ้า มาพร้อมกับลูกสาวที่น่ารัก]

ตอนที่ 0 แจ้งเตือนจากระบบ

ชีวิตที่ตกต่ำทำให้เกิดทุกสิ่งอย่างตามมา ชายหนุ่มใช้ชีวิตในปัจจุบันเพียงเพื่อเฝ้ารอจุดจบในช่วงสุดท้ายของชีวิต เขาทำได้เพียงเท่านั้น

เมื่อเข้ามายังภายในห้องพักของเขา มันเป็นเพียงห้องเช่าเล็ก ๆ ในย่านสลัมของเมืองกรุง ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีสิ่งของ ไม่มีการตกแต่ง ไม่มีความน่าอยู่ใด ๆ ในที่แห่งนี้

“จบไปอีกวัน ยังรอดมาได้สินะ”

ผมนอนลงไปบนฟูกแข็ง ๆ ก่อนจะหลับตาลง

แม้ว่าเสียงท้องจะดังหรือมีอาการปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามมา แต่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกอยากอะไรเลย มันทั้งน่าเบื่อและไร้ซึ่งความต้องการ

มีเพียงหูฟังกับเสียงสายฝนที่ดังขึ้นมาภายในหัวเท่านั้น ที่เป็นเพียงเพลง

‘ได้โปรดเถอะ ผมอยากนอนหลับต่อไป’

‘ผมเหนื่อยแล้วละ ปล่อยผมไปเถอะ’

ชายหนุ่มได้แต่พูดถึงอะไรบางอย่างที่นึกถึง แม้ว่าเขาจะไม่ได้นับถืออะไรเป็นพิเศษ เพราะเขาคิดว่าบนโลกใบนี้ไม่มีพระเจ้าองค์ใดอาศัยอยู่ หรืออาจจะมี แต่เขาไม่ได้สัมผัสอะไรใด ๆ ที่ทำให้เขานั้นเกิดความเคารพ

แต่การพูดถึงของเขา เขาใช้มันเป็นตัวตัดสิน ว่าบนโลกใบนี้นั้นองค์ใด เทพใด หรือว่าใครคือพระเจ้า จากการพรากความเหนื่อยล้าและการใช้ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยของเขาจากโลกใบนี้เท่านั้น นั้นคือพระเจ้าที่เขาจะนับถือ

เขานอนหลับไปพร้อมกับเสียงสายฝนที่ดังก้องอยู่ภายในหัว

…

แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาภายในห้อง หัวที่นอนอยู่ทิศทางนั้น มันคือนาฬิกาปลุกชั้นดีสำหรับเขา เนื่องจากว่าอาการที่ทำให้เขานั้นนอนหลับจนต้องพึ่งพาหูฟังตลอด มันจึงทำให้เขานั้นไม่ค่อยได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกภายนอกสักเท่าไหร่ มีเพียงแสงแดดเท่านั้นที่จะปลุกเขาให้ตื่นมาใช้ชีวิตในปัจจุบันได้

‘ยังไม่รับผมไปสินะ’

‘ท่านไม่อยากมีผู้ศรัทธาเพิ่มเหรอครับ’

แม้ว่าจะหลับตาอยู่ แต่แสงแดดก็ทำให้เขารู้ว่าผ่านไปอีกวัน เขายังคงไม่ลืมที่จะคิดถึงความรู้สึกแย่ ๆ ที่เขาไม่ได้ถูกพรากไปอย่างสงบ

“คุณลุง คุณคือพ่อของหนูเหรอคะ ?”

“หนูหิวแล้ว ทำอะไรให้หนูกินหน่อยได้ไหม…”

เขาตื่นขึ้นมาจากฟูกแข็ง ๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้น ด้วยการใส่หูฟัง ทำให้เขานั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ที่แทรกเข้ามา

เขาถอดมันออกก่อนที่จะเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำพร้อมกับการแปรงฟัน

น้ำเย็น ๆ ที่สัมผัสใบหน้าทำให้เขาตื่นจากอาการง่วงนอน เขายืนส่องกระจกตรงหน้าพร้อมกับจินตนาการถึงสิ่งต่าง ๆ ก่อนที่จะมองเห็นอะไรแปลก ๆ ที่ด้านหลัง

“!!!”

“อะไรน่ะ!”

เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างวิ่งผ่านหลังห้องไป ทำให้เขานั้นเห็นอะไรแปลก ๆ ที่ไม่ควรมี

‘ผี ? อยู่มาตั้งนานไม่เคยเห็น’

‘หรือว่าฉันใกล้จะไปแล้วนะ’

มันดูไม่ปกติเลยสักนิด แต่เขากับรู้สึกราวกับว่ามันคือข่าวดี ไม่มีความรู้สึกกลัวปรากฎขึ้นมาให้เห็นเลย

เขารีบวิ่งออกไปเพื่อมองหาความผิดปกติรอบ ๆ ตัว

“หายไปไหนแล้ว ?”

“วาปได้ด้วยเหรอ สมกับเป็นผีจริง ๆ ”

ใช่เหรอ ?

กุกกุก!!

มีเสียงดังออกมาจากตรงระเบียง มันอยู่ติดกับตู้เย็นของเขา

“ทางนั้นเหรอ ? อะไรกัน”

เมื่อเขาเดินมาถึง ก็ได้เห็นว่าตู้เย็นเปิดอยู่ แถมยังมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นมา

“ขโมย ? ผี ?”

“หึ ขอโทษค่ะ หนูหิวมากไปหน่อย”

“ข้างในกล่องนั้นมีนมกับขนมอยู่ กินได้เลยนะ”

ดมื่อเห็นว่าไม่ใช่ผี แล้วไม่ใช่อะไรที่แปลกขนาดนั้น ชายหนุ่มกลับมาหน้านิ่งอีกครั้งก่อนที่เขาจะกลับไปอาบน้ำแล้วเร่งรีบแต่งตัว

“คุณลุงไม่สนใจอะไรหน่อยเหรอ ว่าหนูเป็นใคร ?”

“หนูเป็นเด็กจากห้องอื่นใช่ไหมล่ะ ? กินเสร็จแล้วก็กลับห้องได้แล้วนะ เดี๋ยวพ่อแม่จะเป็นห่วง”

“พ่อแม่เป็นห่วง ?”

“ใช่สิ และมันคือกล่องจากการประชุม เอาไปสองกล่องเลยก็ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะ~”

เขาพยักหน้าก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำ มันไม่ได้แปลกมากนัก เพราะที่นี่มีหลายชั้นและหลายห้อง เขาคิดเพียงแต่ว่า ตัวเองนั้นอาจจะลืมล็อคห้อง แล้วเด็กคนนี้เดินเข้ามาหาอะไรกินจากเพื่อนบ้านเพียงเท่านั้น

…

“หนูยังไม่กลับเหรอ ?”

“กลับไปไหนคะ ?”

“บ้านของหนูไง จำได้หรือเปล่าว่าอยู่ห้องไหน ?”

เด็กหญิงทำเพียงส่ายหน้าก่อนที่จะมองมายังเขา

เด็กหลงงั้นเหรอ ? ยังพอมีเวลา เดี๋ยวพาเดินหาสักหน่อยก็แล้วกัน แล้วถ้าหาไม่เจอ ค่อยพาลงไปหาพี่รปภด้านล่าง

“หนูเรียกคุณลุงว่าคุณพ่อได้ไหม ?”

“ไม่ได้หรอกนะ”

“งั้นเหรอ…”

เธอมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยขึ้นมาในทันที มันดูน่าสงสารจนทำให้เขารู้สึกไม่ดีตามไปด้วย

“งั้น… หนูเรียกฉันว่าพ่อก็ได้นะ แต่ถ้า….”ยังไม่ทันพูดจบ เขารู้สึกมึนหัวเล็กน้อยพร้อมกับอาการผิดปกติราวกับตึกทั้งใบโยกสั่นไปมา

“อึก!”

เขาพยายามที่จะย่อตัวลงก่อนจะนั่งไปกับพื้น

[ภารกิจสำเร็จ]

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบของพระเจ้า]

[ท่านผ่านการคัดกรองคุณสมบัติจากผู้คนทั่วโลก]

[ความเข้าใจที่ท่านมีต่อโลกใบนี้อยู่สูงมากกว่าคนทั่ว ๆ ไป]

[ท่านได้รับลูกสาว 1 คน]

[ท่านได้รับระบบช่วยเหลือ]

[ท่านได้รับภารกิจระดับต่ำ]

[ภารกิจระดับต่ำ - ใช้เงิน100,000 บาท จัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับให้กับลูกสาว]

-ความสำเร็จ ลูกสาวพึงพอใจต่อการต้อนรับของท่าน

-รางวัล ???

“อะไรกันละเนี่ย ? เมื่อคืนฉันดื่มมาแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง”

ข้อความแปลก ๆ มากมายปรากฏขึ้น มีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่ทำให้เขานั้นตกใจและรู้สึกแปลกใจ แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกได้ถึงทั้งสองอย่างพร้อมกัน เพราะเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เจออะไรแบบนี้

ตอนที่ 1 มื้อแรกกับลูกสาว

“อะไรกัน ? ทำไมถึงปรากฎอะไรแบบนี้ขึ้นมาละเนี่ย”

[เนื่องจากคุณ วาที ได้อนุญาตให้เธอเรียกคุณว่าพ่อได้ นั้นคือภารกิจที่จะทำให้ได้รับระบบช่วยเหลือจากพระเจ้า]

“ระบบช่วยเหลือ ? ให้เด็กผู้หญิงคนอื่นเรียกผมว่าพ่อเนี่ยนะ แค่นั้นเองเหรอ แล้วถ้าหากว่าพ่อแม่ของเธอมารับตัวไป ระบบจะหายไปหรือเปล่า ?”

[???]

“งงกับคำถามแค่นี้เนี่ยนะ ?”ชายหนุ่มสงสัยในทันที

“คุณพ่อคะ หนูยังไม่อิ่มเลย”หนูน้อยพูดขึ้น

“เอ่อ… ขอโทษนะหนู ฉันยังไม่ได้รับเงินของเดือนก่อนเลยละ เลยยังไม่มีเงินมากขนาดนั้น”

“แต่ว่า เดี๋ยวฉันพาไปกินของอร่อย ๆ นะ”

ติ๊ง!

{ได้รับเงิน/โอนเงิน เข้าบัญชีธนาคาร**7-**69}

“เงิน ? หัวหน้าโอนมาให้แล้วเหรอ ไหนบอกว่ายังไม่สะดวกไง”

วาทีเปิดแอปขึ้นมาก่อนที่จะเช็คจำนวนเงิน

{ยอดเงินในธนาคาร 100,473 บาท}

“เดี๋ยวสิ! มีคนโอนมาผิดเหรอ ทำไมมันเยอะขนาดนี้”

“ดูชื่อผู้โอน! ดูชื่อผู้โอน!!!”

วาทีกดเข้าไปที่แอปธนาคารก่อนที่จะแตะไปยังยอดเงินที่โอนเข้ามา

{ยอดเงิน 100,000บาท ผู้โอน -}

“ไม่มีชื่อผู้โอน ? อย่าบอกนะว่าเป็นบัญชีม้า ? ไม่เอาแล้วนะ ฉันไม่อยากซวยกับอะไรแบบนั้นแล้วot”

[ไม่ใช่การโอนผิด!]

“???”

[ท่านมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ]

[ภารกิจระดับต่ำ - ใช้เงิน100,000 บาท จัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับให้กับลูกสาว]

“ข้อความก่อนหน้านี้สินะ ? ใช้เงินเพื่อต้อนรับลูกสาว หมายถึงเด็กคนนี้เหรอ ?”

“คุณพ่อทำอะไรอยู่เหรอ ? หนูหิวแล้ว”

เด็กคนนั้นเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับจับไปที่ชายเสื้อของเขา แรงดึงเล็ก ๆ ทำให้เขามีสติขึ้นมา ข้อความต่าง ๆ หายไปจากการมองเห็น

“ขอโทษนะหนู พ่อลืมไปเลย”

“ทำไมคุณพ่อถึงเรียกหนูว่าหนูละ ?”

“เอ่อ… นั้นมัน เพราะหนูตัวเล็กยังไงละ”

“หนูก็อยากมีชื่อเรียกเหมือนคนอื่น ๆ เช่นกันนะ”

เอายังไงดีละเนี่ย เราตั้งชื่อได้ห่วยซะด้วย เหมือนกับชื่อในเกม

InWZA007

oOWaTOo

“หนูจะเป็นลูกของฉันเหรอ ?”

“ค่ะ~ หนูจะเป็นลูกของปะป๊า”

“ปะป๊าเหรอ 555”วาทีหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่เคย

ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อย เขาไม่เคยตั้งใจทำอะไรแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่สมัยมหาลัย

“วาที วาที วารี ?”

“หนูชื่อว่าหนูน้ำไหม ? คิดว่าไงบ้าง”

“หนูน้ำเหรอคะ ? อื้ม! ชอบมากเลย”

“ถ้าชอบก็ดีแล้ว เดี๋ยวพ่อจะพาลงไปหาอะไรอร่อย ๆ กินนะ”

“ปะป๊าสิคะ มันน่ารักกว่านะ”

“ก็ได้ ๆ ”

“เดี๋ยวปะป๊าจะพาหนูน้ำลงไปกินของอร่อย ๆ เป็นไง ?”

“เย่~”หนูน้อยยิ้มขึ้นมาอย่างร่าเริง

วาทีเผลอยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อเห็นเธอร่าเริงขึ้น แมวของเขาจากไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน มันทำให้เขาไม่ได้ทำอะไรหรือพูดอะไรแบบนี้มานานแล้ว มันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าช่วงเวลาในตอนนี้ก็ดีไม่น้อยเลย

วาทีพาหนูน้ำออกมาจากห้องก่อนที่จะพาขึ้นมอไซต์คันเล็ก ๆ ไปยังร้านอาหารใกล้เคียง

มันคือร้านประจำที่เจ้าของร้านนั้นใจดีเป็นอย่างมาก

“ตายแล้ว! ใครกันละเนี่ย น่ารักจังเลย~”

“ชื่ออะไรจ๊ะแม่หนูน้อย”

“หนูชื่อว่าหนูน้ำค่ะ เป็นลูกของปะป๊า~”

“ปะป๊าเหรอ ?”

“เอ่อ… ลูกของผมเองครับป้ากน เรื่องค่อนข้างที่จะซับซ้อน”วาทีแสดงอาการกังวลออกมา

“ไม่เป็นไร ๆ เข้ามานั่งเถอะ เดี๋ยวป้าทำของอร่อย ๆ ให้กิน เอาเหมือนเดิมไหม ?”

“เอ่อ…”

วาทีเปิดแอปโทรศัพท์ก่อนจะดูยอดเงินอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ายอดเงินยังคงเท่าเดิม เขาจึงเลือกที่จะปรับเปลี่ยนเมนูที่เคยกิน

“ไม่เหมือนเดิมครับ เดี๋ยวผมขอคิดสักครู่นะ”

“ได้สิ เลือกได้แล้วบอกป้านะ”

ป้ากนเดินจากไป

วาทีเปิดเมนูอาหารขึ้นมาดูก่อนที่จะเลือกสิ่งที่เด็กชอบ มันมีของทอดหลายเมนู อาหารที่รสไม่จัด แม้กระทั่งของทานเล่นหลากหลายรูปแบบ

เขาไม่เคยคิดว่าร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้จะมีมากขนาดนี้มาก่อน

“หนูน้ำอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม ?”

เด็กหญิงทำเพียงส่ายหน้าเท่านั้น

‘หรือเพราะเธอพึ่งมาโลกใบนี้ เลยทำให้ไม่รู้อะไรเลย ?’

“ป้ากนครับ งั้นผมขอเป็นทอดมันกุ้ง นักเก็ต แล้วก็เซตเมนูอาหารสำหรับเด็กก็แล้วกันนะครับ”

“จร้า แล้วเราละจะกินอะไร ?”

“ของผมขอเป็นกะเพราเนื้อพิเศษ ๆ ไข่ดาวแล้วกันครับ ไม่ได้กินนานแล้ว”

“ของโปรดที่นาน ๆ ทีสั่งสินะ ได้สิ รอป้าแปปนะลูก”

“ขอบคุณครับ”

วาทียิ้มขึ้น เขามักจะสั่งมันเมื่อมีโอกาสพิเศษเท่านั้น ของคนอื่น ๆ มักจะเป็นเมนูที่มีราคาขึ้นมา มหูกะทะ ชาบู ปิ้งย่าง หรือเข้าร้านอาหารแล้วสั่งเมนูที่มีราคาแพง แต่สำหรับเขานั้น แค่ได้กินกะเพราเนื้อร้อน ๆ ก็เพียงพอแล้วในปัจจุบัน

เพียงไม่นาน อาหารมากมายก็วางเอาไว้ที่โต๊ะ เฟรนฟายและนักเก็ตกรอบ ๆ พร้อมกับซอสมะเขือเทศและมาลองเยส ถาดอาหารที่น่ารักพร้อมกับลายการ์ตูน มันคือข้าวผัดพร้อมกับไข่ดาวที่ราดซอสเป็นหน้าหมี ในจานยังมีไส้กรอก ปูอัด แล้วก็ผักที่ตกแต่งเพียงเล็กน้อย

ส่วนจานที่ด้านหน้าวาทีคือข้าวพัดกะเพราจานใหญ่ มันทั้งหอมและมีสีสันน่าทาน

“น่ากินจังเลย~”

“กินสิหนูน้ำ มันต้องอร่อยมากแน่ ๆ ”

“ปะป๊ากินก่อน”

“ป๊าเหรอ ? อื้ม ได้สิ”

วาทีใช้ส้อมจิ้มไปยังไส้กรอกเล็ก ๆ ที่ถูกตกแต่งเป็นลูกหมึกสีแดงก่อนที่จะนำเข้าปาก

“อื้ม~ อร่อยมาก หนูน้ำทานได้แล้วนะ”

“คร้า~”

เธอเริ่มที่จะเพลิดเพลินไปกับมื้ออาหาร เมื่อเห็นอย่างนั้น วาทีจึงได้กินตาม กะเพราเนื้อแสนอร่อย ที่ยิ่งเคี้ยวรสเนื้อมันยิ่งออก ความผิดปานกลาง มันคือความลงตัวที่เขานั้นชื่นชอบมากที่สุด

ไม่ได้เขียนผิดนะแต่ตั้งใจ อยากเขียนแบบนี้นานแล้ว 5555

ตอนที่ 2 ไม่ต้องหรอกครับ ผมขอลาออก

หลังจากที่กินทานอาหารกำลังเสร็จ เสียงเรียกเข้าจากหัวหน้างานก็ได้โทรมาตามเขา

“ฮาโหลครับหัวหน้า”

{ยังจะมาฮาโหลอีก! แกอยู่ไหน}

“ขอโทษด้วยนะครับหัวหน้า วันนี้ผมขอลาได้ไหมครับ”

{ขอลา? ตอนนี้เนี่ยนะ แกเป็นอะไรของแก!!! ถ้าอีก 20 นาทีฉันยังไม่เห็นแกประจำจุดละก็ ฉันจะหักเงินเดือน!}

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…

หัวหน้าของวาทีวายสายทันทีหลังจากพูดจบ

“มีอะไรเหรอคะปะป๊า ?”หนูน้ำพูดขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าที่ดูกังวลของวาที เขาหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดปากเล็ก ๆ ของเธอก่อนจะยิ้มขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอกนะ เดี๋ยวป๊าจะกลับมาพาหนูไปเลี้ยงฉลองต้อนรับนะครับ”

“เย่~”

วาทีพาไปซื้อขนมและของเล่นต่าง ๆ ก่อนจะพาเธอกลับไปยังห้องพักของเขาก่อนที่จะเดินออกไป

…

เพียงไม่นาน วาทีได้มาถึงที่ทำงาน ซึ่งเป็นไซต์ก่อสร้างที่อยู่ใจกลางเมือง

“ดีมาก! แกมาทันเวลาที่ฉันบอกไป ฉันจะหักเงินเดือนของแกแค่ส่วนเดียว”

“ครับ ? แต่ผมก็มาทันเวลานะครับ”

“เวลาอะไร! วันนี้มีประชุม เราต้องมาประชุมกันก่อนเริ่มงานครึ่งชั่วโมง!!!”

เขายังคงเสียงดังอยู่อย่างนั้น โดยไม่สนใจอะไรรอบข้างเลย

“รีบไปประจำจุดได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะรายงานไปยังผู้จัดการ”

“เข้าใจแล้วครับ”

วาทีเป็นเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยระดับ 2 เท่านั้น แม้จะเป็นระดับสอง แต่ด้วยความที่เขานั้นเรียนไม่จบมหาลัย จึงทำให้เขาได้รับเงินเดือนเพียงเล็กน้อยกว่าที่ควร แต่หน้าที่กับใหญ่เกินกว่านั้นหลายเท่า

การตรวจตรา เฝ้าระวัง ตรวจเช็คพื้นที่ต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมาย แม้กระทั่งเป็นคนรับใช้ในเวลาที่จำเป็น เขาต้องใช้แรงงานอยู่บ่อยครั้งโดยที่ไม่มีใครสนใจ

“เอาเครื่องมือไปเก็บให้หมดแล้วไปรอฉันที่ห้อง”

“หัวหน้าครับ แต่ว่า…”

“นายไม่ได้มาประชุมในตอนเช้าก่อนเริ่มงาน ก็ต้องฟังเรื่องของการประชุมด้วย ไม่มีแต่”

วาทีพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินไปเก็บของต่าง ๆ คนอื่น ๆ เลิกงานตรงเวลามาโดยตลอด เมื่อวาทีไปเคลียพื้นที่ พวกเขาทำเพียงแค่เช็คชื่อแล้วเดินออกเท่านั้น ไม่ต้องใช้แรงอะไรเลย

งานโดยส่วนใหญ่ที่ใช้แรงเป็นหน้าที่ของวาทีทั้งหมด ไม่มีใครเคยช่วยงานเลย แถมวาทียังปฏิเสธ เพราะว่าเงินเดือนที่นี่มากกว่าที่อื่น ๆ หลายพันบาท ซึ่งมันทำให้เขาใช้หนี้สินต่าง ๆ ได้ในทุก ๆ เดือน

เขาจึงยอมที่จะทำงานหนักโดยไม่ได้บ่นอะไร แตกต่างแค่วันนี้เขามีลูกสาวที่ต้องกลับไปดูแล ขนมและเครื่องดื่มซื้อไว้คงเพียงพอแค่มื้อเที่ยงและมื้อเย็นเพียงเท่านั้น แม้ว่าเธอจะมีท้องน้อย ๆ เป็นที่รองรับอาหาร แต่มันกลับมีความจุที่มากกว่าเด็กปกติ เขาจึงสัญญากับเธอว่าจะพาไปเลี้ยงฉลองต้อนรับการมาของเธอ

วาทีรีบทำงานให้เสร็จก่อนที่จะเดินเข้าไปยังห้องประชุม

ที่นั้นไม่มีใครรออยู่เลย มีเพียงเก้าอี้ที่ถูกจัดวางไว้

“วาที หัวหน้าให้มาบอกว่าให้นายรออยู่ที่นี่ก่อน เขาติดธุระ”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากนะครับ”

“อืม”

หลังจากที่ชายร่างท้วมพูดเสร็จเขาก็เดินออกไป

วาทีทำได้เพียงเล่นโทรศัพท์รอระหว่างนั้น

แต่มันก็กินเวลาไปถึง 30 นาทีแล้ว เขายังไม่เห็นวี่แววของหัวหน้าเขาเลย บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความมืด ภายในห้องมีเพียงแสงสว่างเล็กน้อยเท่านั้น

วาทีเฝ้ารออีกเพียงไม่นานก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

หัวหน้าของเขาและชายร่างท้วมกำลังนั่งดื่มและสูบบุหรี่กันอยู่ที่ป้อมหน้า เวลานี้ทางเข้าออกถูกปิดไปแล้ว จึงไม่มีใครเขามาตรวจสอบ นาน ๆ ทีจะมีเจ้าหน้าที่เข้ามาเพียงเท่านั้น และก่อนเข้ามาจะทำการแจ้งเตือนมายังหัวหน้างาน จึงทำให้พวกเขาไม่เดือดร้อนอะไร

“หัวหน้าครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอกลับก่อนนะครับ”

“ห๊ะ ? นี่แกอยากถูกหักเงินเดือนจริง ๆ ใช่ไหมวาที ไปนั่งรอในห้องนันซะ เดี๋ยวฉันจะตามเข้าไป”

วาทียกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก่อนที่จะพูดขึ้น

“แต่ว่าผมรอมา 40 นาทีแล้วนะครับ”

“จะกี่ชั่วโมงแก่ก็ต้องรอ ข้อหาที่โดดประชุมในตอนเช้า”

“แต่หัวหน้าก็ไม่ได้บอกว่าจะมีประชุมนะครับ วันนี้ผมมีธุระจริง ๆ เลยไม่ได้มาเร็ว”

“งานของเราเข้า 9 โมงเช้าก็จริง แต่ก็ต้องมารอที่หน้างานตั้งแต่ 8.25 เผื่อมีการประชุมในตอนเช้า จะได้เข้าใจเรื่องงานของแต่ละวัน”

หัวหน้ายังคงพูดเทศนาต่อไปอย่างไม่รู้จบ แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจสิ่งอื่นเลย มีข้อความปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน จนทำให้เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่หัวหน้าของเขาพูด

[ภารกิจด่วน!]

[- ออกจากงานที่ทำอยู่ในปัจจุบัน]

[- ใช้เวลากับหนูน้ำเพื่อบรรเทาความรู้สึกเศร้าที่เธอมี]

[รางวัลภารกิจ ได้รับเงินรายวันวันละ 10,000 บาท สะสมได้สูงสุด 100,000 บาท (ถ้าหากไม่ใช้เงินจนกระทั่งเกิน 100,000 บาท เงินรางวัลจะไม่ถูกมอบให้)]

“นี่! ฟังอยู่หรือเปล่า ? เวลาผู้ใหญ่พูดก็หัดฟังซะบ้างสิ ทำอย่างงี้แกจะมีอนาคตที่สดใสได้ยังไง ไม่รู้เหรอว่าฉันคือคนที่รับคนเรียนไม่จบอย่างแกเข้ามาทำงาน”

“หัวหน้าเรียนจบด้วยเหรอครับ ?”

“ว่าไงนะ”

“หัวหน้าเรียนจบด้วยเหรอครับถึงมาพูดกับผมแบบนี้ ? ถ้าหากว่าเรียนจบแล้วกลายมาเป็นคนแบบหัวหน้า ผมเริ่มรู้สึกดีใจแล้วละครับที่เรียนไม่จบหลักสูตรมา”

“แ-แก!!!”

“อ่อ แล้วก็ ช่วยจ่ายเงินเดือนของผมด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นผมจะไปคุยกับกรมแรงงานเรื่องเงินเดือนที่หัวหน้าค้างผม ทั้งเรื่องการทำงานล่วงเวลา ไม่มีโอที ไม่ได้หยุด แล้วที่สำคัญ การใช้งานที่เกินหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย มันไม่ต่างกับการกลั่นแกล้งเลย”

“จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!!! ถ้าอย่างนั้นฉันจะไล่แกออก!!!”

วาทีหยุดเดินพร้อมกับหันมามอง สายตาของเขาทั้งเย็นชาและดุดัน มันทำให้ทั้งสองคนหน้าถอดสีในทันที

“ไล่ออกเหรอครับ ไม่ต้องหรอก เพราะว่าผมขอลาออก”

ตอนที่ 3 ของวันจบแล้วนะครับ ^^

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้