คลั่งรักร้ายนายวิศวะ (จบเรื่อง)

ข้อมูลเบื้องต้น

ริว / รัฐพล

หนุ่มหล่อ เบ้าหน้าฟ้าประทานอีกคนของกลุ่ม ของดีคณะวิศวะ ปี 4 รั้ว ม.B รองประธานบริษัท ทายาทคนที่2 ตระกูลดังอย่าง ธัญญดาภัทร์ ครอบครัวทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของประเทศ

ระดับความรวยนั้นคงไม่ต้องพูดถึง

นิสัย เจ้าชู้ไหม…น่าจะน้อยกว่าพี่ชายฝาแฝดนิดนึง

ไม่ชอบผู้หญิง อ่อนหวาน หัวรั้น ที่สำคัญเขามีคนในใจอยู่แล้ว

ปากแข็ง แต่คลั่งรักมาก ปากปฎิเสธไม่ชอบ แต่กับมักพาตัวเองเขาไปยุ่งเกี่ยวกับเธอ และที่สำคัญแต่เมื่อปากปฎิเสธไปแล้ว กับต้องกลื้นน้ำลายตัวเอง เมื่อดันแพ้ทางให้กับยัยเด็กหัวรั้นอย่าง เจนิส

เจนิส / เจนิตา

คณะบริหารปี 2 หญิงสาวใบหน้าสวย อ่อนหวานแต่ไม่ใช่กับทุกคน หัวรั้น ดื้อ และที่สำคัญไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น ไม่สนใจใคร

เมื่อโดนผู้ชายหน้าตาดี หักอกมา ฉันจึงมีฐิติ กับผู้ชายหน้าหล่อ ฉันเกลียด ผู้ชายเจ้าชู้ ไม่ชอบผู้ชายหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทาน เพราะมีอีกหลายคนที่พร้อมจะเข้ามาแย่งฉัน แต่วันนึงฉัน กับพลาดมีอะไรกับคนที่ฉันไม่รู้จัก

เขาคือใคร ทำไมทุกคนต้องหลงเสน่ห์ของเขา

[ทั้งมหาลัยนี้ มีแค่ฉันหรือเปล่า…ที่ไม่รู้จักเขา ]

ไม่คิดจะไม่สนใจ แต่กับฉันหลงสเน่ห์ของเขาคนนั้น อย่างไม่รู้ตัว

"ฉันห่างไกล คำว่า แฟนของเขา…มาก"

ฉันจะห้ามความรู้สึกนี้ได้ยังไง เมื่อเขามีคนที่ ใช่…อยู่แล้ว

***************

"ถ้าไม่อยากให้ฉันตามไปฆ่ามัน ก็อ้าขาซะ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ" ริวจ้องหน้าเจนิสมาด้วยความโมโห

"ไม่นะ พี่ริว ปล่อย…ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้พี่เป็นเครื่องมือ ประชดใคร"

"ฉันไม่กินหญ้า ที่ดูเธอไม่ออก ถ้าอยากให้สมจริง อยากให้มันเชื่อสนิทก็ทำตามฉันสั่ง"

"ต้องโดนฉันกระแทกก่อน" ร่างสูงไม่รอช้า ฝ่ามือหนากระชากชุดที่ร่างบางออกจนขาดติดมือและเขวี้ยงลงบนพื้นด้วยความโมโห

"อร้าย…มะ ไม่นะ พี่ริว มันไม่ใช่แบบนี้" เจนิสต่อต้านคนใจร้ายอย่างสุดกำลัง

***************

"ไง…หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ

"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว…" เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ผัว…ที่เอาเธอคนแรกหนะ"

"พี่ริว…" เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด

"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน

"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก

"ปล่อย…นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น

"เอาดิ…เธอตบ ฉันจูบ…" ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน

***************

เชตเรื่องหนุ่มๆวิศวะทั้ง 4 หนุ่มนะคะ

พันธะร้ายนายวิศวะ เรียวตะ x เชอรีน

พิษรักร้าย Toxic Love ริกกี้ x นินิว

พลาดรักร้ายนายวิศวะ อรัณ x มิริณ

คลั่งรักร้ายนายวิศวะ ริว x เจนิส

ใครรอพี่ริวสายหวานละมุน อบอุ่นเหมือนไมโครเวฟ ข้ามไปได้เลยจ้า แก๊งค์นี้ไม่มีคนดีอยู่จริง ที่ผ่านมามันเป็นแค่ภาพลวงตา อิอิ ถึงคิวเรื่องของพี่ริว พ่อหนุ่มเฟรนรี่กันแล้วนะคะ ฝากนักอ่านที่น่ารักติดตามและให้กำลังใจพี่ริวและนุ้งเจนิสกันด้วยคะ

ใครชอบพระเอกสายละมุน โลกสวย ไม่เหมาะกับนิยายเรื่องนี้ ผ่านไปได้เลย อ่านแล้วไม่ถูกจริต ไม่ทิ้งคอมเมนท์แย่ๆ ให้กับนักเขียนนะคะ เพื่อเซฟความรู้สึกนักเขียน

นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นตามจิตนาการของผู้แต่ง ห้ามคัดลอกหรือลอกเรียนแบบใดๆ ทั้งสิ้น ไม่อนุญาตให้ละเมิดลิขสิทธิ์แต่อย่างใด ฝ่าฝืน ทั้งจำทั้งปรับ เนื้อหาในเรื่องเขียนขึ้นตามจิตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่มีเจตนาทำให้บุคคลในภาพ ศิลปิน เสียหายแต่อย่างใด

นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหารุนแรงในบางตอน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อายุต่ำกว่า20 ปีควรได้รับคำแนะนำ ฝากเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ

เพจ Kim Nayeol คะ

เปิดเรื่อง 28.01.2023

Intro เกรี๊ยวกราด

"เธอตามฉันมาทำไม ยัยเด็กดื้อ…"

"ฉันปละ…เปล่านะ"

"อย่าโกหกฉัน เธอมากับใคร" ริวถามคนตรงหน้าด้วยสีหน้าโกรธและเดือดสุดๆ

"ฉัน…ฉันมากับเพื่อน"

"อ่อ เดี๋ยวนี้เห็นเพื่อนดีกว่าผัวอย่างฉันแล้วสิ" ริว ตะเบ่งเสียงขึ้นมาด้วยความโมโห พร้อมกับกระชากร่างบางเข้ามาเผชิญหน้ากับตน

"ไง…หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ

"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว…" เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ผัว…ที่เอาเธอคนแรกหนะ"

"พี่ริว…" เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด

"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับซ้อนปลายคางและสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน

"คิดเหรอว่าคืนนี้เธอจะรอด" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก

"ปล่อย…นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น

"เอาดิ…เธอตบ ฉันจูบ…"

เป็นกำลังใจให้พี่ริว นุ้งเจนิสคนสวยกันด้วยนะคะ ฝากกดไลท์ และคอมเม้นต์ ให้ไรท์กันด้วยนะคะ ผู้บ่าวกลุ่มนี้ไม่มีคนดีย์อยู่ซักคน อ่านกันให้สนุกนะคะ

ซ้อมกีฬา

ร่างสูงโปร่งชายชายหนุ่มสูง 180 เซ็นติเมตร ผมอันดกดำ นัยตาคมเข้ม ผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เบ้าหน้าฟ้าประทาน เสน่ห์ชวนให้หลงใหล อีกคนของกลุ่มหนุ่มหล่อสุดฮอตของคณะวิศวะ ทายาทคนที่สองของนักธุรกิจชื่อดังอย่าง ริว รัฐพล ที่ตอนนี้ร่างสูงนั้นโปร่งในชุดกีฬาเสื้อก้ามสีขาวแถบสีเแดง ยืนเด่นแพร่รัศมีความหล่อเหล่าในสนามบาส ไม่แพ้กับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เนื่องจากวันนี้ เป็นอีกหนึ่งวันที่พวกเขานั้นมาฝึกซ้อมบาสที่จะแข่งขันกีฬามหาลัยในอีกไม่กี่วันข้าง เรื่องความหล่อ รวยที่มาเพียบพร้อมของหนุ่มๆ กลุ่มนี้นั้น หล่อแบบ มีเสน่ห์ที่กินกันไม่ลงเลยทีเดียว ทั้งที่เป็นแค่การซ้อมเล่นกับเพื่อนๆ และกลุ่มรุ่นน้องในคณะ แต่ก็มีสาวๆ บางกลุ่มที่ตามมาให้กำลังหนุ่มหน้าตาดีอย่างพวกเขา

สัปดาห์นี้ร่างสูงนั่นฝึกซ้อมกันอย่างหนัก ถ้าแพ้ขึ้นมาเดี๋ยวเสียชื่อคณะวิศวะหมดเพราะคณะวิศวะนั้นครองแชมป์กีฬาประเภทบาสเกตบอลมาถึง4 ปีซ้อน ซึ่งปีนี่เป็นปีสุดท้ายที่ริวนั้นจะได้ร่วมทำกิจกรรมในรั้วมหาลัย แต่นั้นก็แอบได้ยินมาคณะคู่แข่งขันในปีนี้หวังจะล้มแชมป์เก่าอย่างทีมพวกเขา

"ฝันไปเถอะ" หรือนี้อาจจะเป็นเสน่ห์ของหนุ่มๆ กลุ่มนี้ที่ชอบการกีฬาเล่นบาสเกตบอลเป็นกิจกรรมหลักเพื่อเพิ่มเสน่ห์ความเท่ห์ให้กับตนเอง ก็น่าจะเป็นได้

ร่างสูงในชุดกีฬาเบอร์แปดสิบเก้าวิ่งแย่งลูกบาสกับเพื่อนสนิทอย่างเรียวตะ อรัณ ริว และมีรุ่นน้องในคณะอีกหลายคนที่ร่วมซ้อมในครั้งนี้ด้วย ร่างสูงกระโดดซู๊ต ลูกบาสในสนาม ข้างตึกคณะวิศวะ โดยมีเพียงกลุ่มเพื่อนและรุ่นน้องในคณะเท่านั้นที่ซ้อมกันในสนามแห่งขึ้น

"ไอ้เชี่ยรัณ กูอยู่ตรงนี้ครับ ไอ้สัสมึงแม่งโยนให้ไอ้เชี่ยเรียวเฉย" ริวสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อโดนเรียวตะกระโดดรับลูกบาสไปต่อหน้าต่อตา ริวถึงกับต่อว่าอรัณทันที เมื่อเพื่อนร่วมทีมอย่างอรัณนั้นดันพลาดโยนลูกบาสให้ฝั่งคู่ต่อสู่อย่างเรียวตะและริก โดยพวกเขาทั้งสี่หนุ่มนั้นแบ่งแยกออกเป็นสองทีม

"อะ นี้แค่ซ้อมดูมึงนี้จริงจัง ขนาดนั่นเชียว" อรัณที่โดนริวต่อว่าถึงกับรีบสวนกลับทันที เพราะริวนั่นดูจริงจังราวกับแข่งขันรองชิง

"อ่า แม่ง พูดมาได้นะไอ้สัส" พูดยังไม่ทันขาดคำ ไอ้เรียวตะก็ซู๊ตลูกบาสเข้าห่วงอีกครั้ง และชนะทีมพวกผมไปทันที พร้อมกับทำหน้าเป็นเชิงว่า

"กูแน่ไหมละ" จากนั้นไอ้ริกก็วิ่งมาปรบมือกับไอ้เชี่ยเรียวตะ เป็นการเย้ยผมและไอ้เชี่ยรัณ แม่งหมั้นใส้พวกมันชิบหาย

"แค่ซ้อมเล่นเฉยๆ ละวะ มึงชนะกูได้ที่ไหนกันมีแต่ไอ้เรียวเป็นคนทำคะแนน" ผมหันไปว่าให้ไอ้ริกแฝดคนพี่ของผม ที่มันทำหน้าตาภูมิใจมาก ทั้งที่มันชู๊ตไม่เข้าห่วงซักลูก ฝีมือไอ้ริกเรื่องนี้มันไม่เท่าผมหรอกครับ

"แค่ ซ้อมแล้วไง มึงยอมรับเถอะครับว่าทีมพวกมึงสองตัวอ่อน ไอ้น้องชาย…ฮ่า" ไอ้ริกไม่พูดเปล่า พร้อมกับวางมือมาตบบ่าไหลของผม มันอวยทีมมันมาอย่างภูมิใจ ที่ชนะทีมพวกผมได้ ไอ้เจมส์และไอ้ดีเอ็มได้แต่มองหน้ามันด้วยท่าทีไม่พอใจเพราะสองคนนั้นมันอยู่ทีมเดียวกับผม

"วันแข่งจริงมึงชู๊ตเข้าห่วงเป็นบุญตากูซักลูกเถอะ แม่งขี้โมชิบหาย" ผมว่าให้กับไอ้ริกแม่งอวด แค่ซ้อมไหม อยากจะบอกว่า

"วันนี้พวกกูแค่เบามือโว้ย"

"ไม่รู้แหละ แต่ที่รู้ๆ คืนนี้ พวกมึงสองตัว เลี้ยงเหล้ากูกับไอ้เรียว" ไอ้ริกเอ่ยกับพวกผมมา ไอ้อรัณถึงหลุดขำ แม่งไอ้ริกหาเรื่องแดกเหล้าได้ทุกสถานะการณ์จริงๆ ผมถึงกับสายหัวให้มัน

"เชี่ยรัณ มึงแม่งตกลงกับไอ้ริกมันตอนไหนวะ กูไม่เห็นรู้ว่าใครแพ้ต้องเลี้ยงเหล้า" ผมหันไปถามไอ้อรัณที่ยืนนิ่งอยู่ข้างผม

"มึงไม่รู้นิสัยพี่ชายมึงไง ไอ้ริกถ้ามันจะแดกมันก็หาเรื่องให้กูกับมึงเลี้ยงเหล้ามันเฉยๆ นี้แหละ" พอได้ยินไอ้อรัณเอ่ยมาเช่นนั้น ไอ้ริกถึงกับระเบิดเสียหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจที่ไอ้อรัณนั้นรู้ทันมัน อยากแดกให้เมาแต่ตังไม่ออก ให้ได้อย่างงี้ดิไอ้เชี่ยริก อย่าบอกใครนะว่ามันเป็นพี่ชายผม

"เหอะๆ สัส มึงแม่ง ขี้โกงชิบหาย เลือกอยู่ทีมเดียวกับไอ้เรียว ใน มอ.B นี้มีใครแข่งบาสแล้ว เอาชนะไอ้เรียวได้ กูยังไม่เห็นมีใครล้มมันได้ซักคน " ไอ้เรียวได้ยินเช่นนั้นถึงกับยกยิ้มให้ออกมาด้วยความภูมิใจ

"ฮ่า…แน่นอน" เรียวตะเอ่ยพร้อมกับยักคิ้วให้กับริวและอรัณ เป็นเชิงกูแน่ไหมละ

"ตกลงตามนี้นะไอ้ริว ไอ้เชี่ยรัณ เจอกันที่ร้านนะ เดะกูออกไปกับไอ้เรียว พวกมึงกับพวกไอ้ดีเอ็ม ตามไป" ไอ้ริกออกคำสั่งกับพวกผมเสร็จก็เดินออกจากสนามไปกับไอ้เรียวตะ

จากนั้นผมและไอ้อรัณรวมถึงรุ่นน้องในทีมอีกหลายคน ช่วยกันเก็บอุปกรณ์ แพ้แล้วต้องเลี้ยงเหล้าและเก็บอุปกรณ์อีกครับ จากนั้นผมและไอ้อรัณก็ไปเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษา เพราะใส่ชุดกีฬาเที่ยวผับก็ยังไงอยู่ ไม่ใช่ไรหรอกคับ เขินสาวๆ แต่ก่อนที่ผมจะเดินกลับคณะไปกับไอ้เชี่ยรัณนั้น ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงหนึ่งทุ่ม

"เชี่ยรัณมึงขึ้นห้องไปก่อนเลยนะ แม่งกูร้อนชิบหาย อยากแดกโค๊กเย็นๆ วะ " ผมเอ่ยกับไอ้อรัณเสร็จ จากนั้นร่างสูงก็เดินมาที่ซุ้มขายตู้น้ำหน้าโรงอาหารของคณะนิเทศทันที

ร่างสูงในชุดนักศึกษาในมือถือกระป๋องโค๊กยืนกระดกอยู่ข้างตู้น้ำยอดเหรียญ

!! ฮื่อ…ฮือ!! เสียงร้องไห้ของผู้หญิงสะอื้น ดังขึ้นมา เป็นพักๆ ริวที่กระป๋องโค๊กอยู่นั้นถึงกับชะงัก และขนลุกขึ้นมา ภายในตึกนั้นเปิดไฟเพียงไม่กี่ดวง

"เย็นขนาดนี้แล้วเสียงร้องไห้มาจากไหนละวะ แม่ง! กูเริ่มขนลุกแหละ" ร่างสูงได้แต่พึมพำออกมา เพราะนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว

!! ฮือๆ …!! เสียงสะอื้นดังพัดเข้ามากับสายลม ยังคงดังขึ้นมาเรื่อยๆ

"แม่ง…บรรยากาศ แบบนี้ แหละ ชวนขนลุกชิบหาย" ริวได้แต่สบถออกมา เขาไม่ชอบความเงียบและเสียงอะไรแบบนี้เลยซักนิด แต่ขานั้นกับก้าวเดินไปตามเสียงสะอื้น

ริกเดินมาที่ข้างถึงกับต้องชะงัก เมื่อสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดนักศึกษา ที่นั่งหันบนม้าหินอ่อน สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กสีชมพูและมีพวงกุญแจเป็นรูปไอดอลเกาหลีนั้นติดเอาไว้ เธอนั้นฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ผมยาวสีบอนทองถูกปล่อยยาวม้วนลงกลางแผ่นหลัง เสียงสะอื้น…ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ยังดังขึ้นมาเรื่อยๆ

แต่ขณะที่ริวจะเดินเข้าไปดูให้แน่จัดนั้น เสียงเล็กยังคงสะอื้นและสั่นเครือแว่วเข้ามาในหูของเขา

เปิดเรื่องมา นางเอกก็เสียน้ำตาเลย ????ไรท์จะพาไปกินมาม่าไม่ได้นะ ช่วงนี้มาม่าขึ้นราคา 555

ใครรอคอยพี่ริว พ่อหนุ่มเฟรนรี่ของไรท์ สายหวานละมุน อบอุ่น ข้ามไปได้เลยจ้า แก๊งค์นี้ไม่มีคนดีอยู่จริง ถึงคิวเรื่องของพี่ริว แฝดน้องพี่ริกกี้ แล้วนะคะ ฝากนักอ่านที่น่ารักติดตามและให้กำลังใจพี่ริวคนหล่อและนุ้งเจนิสคนสวยกันด้วยนะคะ รักพี่ริว เจนิส อย่างลืมกดไลท์และเป็นกำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ ❤️???????????????????????? อ่านกันให้สนุกนะคะ

คนคุ้นหน้า

"เลย์ นายเลิกกับฉันจริงๆ เหรอ" เจนิสเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นและสั่นเครือ เมื่อโดนแฟนหนุ่มต่างคณะนั้นขอจบความสัมพันธ์ ร่างบางที่โดนจบความสัมพันธ์แบบกะทันหัน รับไม่ได้ถึงกับร้องห่มร้องไห้

"แต่เจ…ยังเหมือนเดิมนะเลย์" เจนิสยังคงเอ่ยถามอดีตแฟนหนุ่มทั้งที่โดนฝ่ายชายนั้นบอกเลิกอย่างไม่ทันตั้งตัว

"พอ ซะทีเถอะ เจ ไม่ต้องยื้อเราและไม่ต้องโทรหาเราอีก แค่นี้นะ" ยิ่งได้ยินอดีตแฟนหนุ่มเอ่ยตัดเพ้อมาเช่นนั้นร่างบางยิ่งร้องไห้ สะอึกสะอื้นออกมาอย่างหนักขึ้นกว่าเดิม

"ฮือ… เลย์" เจนิสร้องไห้อยู่เช่นนั้นราวสิบนาที แต่ร่างบางกับไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนที่ยืนมองเธอ

ด้านริว อ่า…อย่างน้อยก็เป็นคนไม่ใช่ผีอย่างที่เขากำลังขนลุก

"ที่แท้ อกหักโดนแฟนนั้นบอกเลิกนี้เอง" แต่มันดึกและมืดขนาดนี้แล้วทำไมยัยนี้ มานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว นี้เธอไม่กลัวบ้างเหรอไง แต่ขณะที่ริวกำลังจะเดินเข้าไปใกล้เธอนั้น เสียงสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้นมาทันที

Rrrrrrr A Ran

[สัส มึงอยู่ไหน ไอ้เชี่ยริกแม่งโทรตามแล้วครับ กูรอที่ลานจอดรถ] เสียงอรัณเอ่ยมาตามสาย

[แม่ง ไอ้ห่าริก มันจะรีบไปไหนบอกให้มันแดกก่อนเลย กูกำลังเดินกลับคณะ] ริวเอ่ยมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดให้กับริกเล็กน้อย ที่มักจะโทรตามเขาและเพื่อนในกลุ่มกันเป็นประจำ ที่ไม่กล้าโทรเข้าเครื่องเขาเพราะกลัวโดน เลยโทรเครื่องไอ้อรัณแทน

ร่างบางที่หนั่งฟุบหน้าที่ม้าหินอ่อนข้างตึก เมื่อได้ยินเสียงรบกวน เจนิสถึงกับละใบหน้าขึ้นมา มือบางเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาทั้งสองข้าง ออกจากใบหน้าสวยอย่างลวกๆ เมื่อเห็นว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ร่างบางก็ลุกขึ้นยืนและเดินผ่านชายหนุ่มออกไป ริวที่เห็นสภาพใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับชะงัก ร่างบาง ใบหน้าสวยหวาน ขอบตาที่บวมแดง บ่งบอกว่าเธอนั้นผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก สวยขนาดนี้อกหักได้ยังไงวะ ร่างสูงได้แต่คิดในใจ จากนั้นริวก็เดินกลับคณะเพื่อจะออกไปผับ

ด้านเจนิส ฉันไม่อยากกลับไปนอนร้องไห้ที่คอนโดคนเดียวลำพัง ฉันคบกับเลย์มาตั้งแต่เราเรียนมัธยมปลายด้วยกัน ฉันไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้ วันที่เลย์นั้นเป็นฝ่ายเดินเข้ามาขอเลิกกับฉัน คงสถานะไว้เพียงแค่เพื่อนกัน เลย์คือผู้ชายที่เป็นรักแรกของฉัน

"เราเลิกกันเถอะนะเจนิส เลย์ขอโทษ แต่เลย์ไม่อยากจะฝืนความรู้สึก และทำร้ายความรู้สึกเจมากไปกว่านี้" คำพูดของอดีตแฟนหนุ่มราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ หัวใจดวงเล็กๆ ของฉันถึงกับแตกสลายไม่เป็นชิ้นดี สิ่งที่ฉันเชื่อใจและรักเขามาตลอด ซึ่งก่อนหน้านี้เราก็รักกันดีแต่เมื่อเดือนที่แล้วหลังจากที่เลย์กลับมาจากค่ายอาสาเขาก็มีท่าทีเปลี่ยนไป และตีตัวห่างจากฉัน เลย์เป็นถึงเดือนคณะโลจิสติก เรื่องความหล่อความเท่ก็เป็นธรรมดาของระดับคนเป็นเดือน ที่มักจะมีสาวๆ นั้นวิ่งเข้าหา แต่ที่ผ่านมาเขาก็ดูแลฉันดีและไม่เคยมีคนอื่น ขณะที่เรายังเป็นแฟนกัน หลายคนเพื่อนในห้องบอกว่าฉันไม่เหมาะกับเลย์ เพราะเลย์เขาเป็นถึงเดือนคณะ ซึ่งฉันไม่ได้สวยมากพอที่จะเป็นดาวคณะได้ สิ่งที่คนอื่นตัดสิน ฉันไม่เคยเก็บเอามาคิดและใส่ใจ ฉันรักเลย์ในแบบที่เรารักกัน โดยไม่ได้เอาคำพวกนั้นมาเปรียบเทียบ

ร่างบางเดินออกมาจากตึกคณะด้วยสีหน้าและแววตาที่เหม่อลอยออกไปราวกับคนบ้า อกหักมันเป็นอะไรที่ปวดใจ เจ็บและทรมาน คิดถึง อยากคุยอยากโทรหาแทบจะขาดใจ แต่ก็ทำไม่ได้

หึ…! ฉันพึ่งเข้าใจและได้สัมผัสความรู้สึกที่ผิดหวังครั้งแรก มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้นเดินมาโบกแท็กซี่ที่ป้ายรถเมล์ ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนรู้เพียงแค่ว่าไม่อยากกลับคอนโดด้วยสภาพแบบนี้ คืนนี้ฉันอยากมีเพื่อนเมาๆ เผื่อฉันจะลืมความเจ็บปวดที่แสนจะทรมานภายในใจนี่ออกไป

มาแนะนำตัวกันหน่อย ฉันชื่อเจนิส ปี2 คณะบริหารธุระกิจ ครอบครัวฉันรวยไหม อันนี้ฉันก็ไม่เคยบอกใครว่ารวยพ่อฉันทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่เปิดร่วมกับภรรยาคนใหม่ แต่พอแม่ฉันเสียพ่อฉันก็รับฉันมาเลี้ยงดูส่งเสียเรียนต่อตอนฉันอายุสิบเจ็ด ฉันกับพ่อเราเลยไม่ได้สนิทกันมาก เพราะพ่อกับแม่ของฉันพวกท่านแยกทางกันเมื่อฉันยังเล็ก และตอนนี้ฉันก็ใช้นามสกุลของแม่

หลังจากที่เริ่มเข้าเรียนมหาลัยพ่อก็ให้ฉันออกมาอยู่คอนโดกับพี่สาวลูกติดแม่เลี้ยง แต่เราไม่ได้พักอยู่ด้วยกันหรอกนะ เราอยู่กันคนละคอนโด เรียนกันคนละคณะ ซึ่งน้อยคนนักจะรู้ว่าฉันมีพี่สาวลูกติดแม่เลี้ยงเรียนที่ มอ.B แต่ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดฉันก็ยังนึกถึงใบหน้าของคนในครอบครัว ถึงจะไม่ใช่ทางสายเลือดแท้ๆ แต่ฉันก็นับว่าเขาเป็นพี่สาวอีกคนของฉัน

Rrrrrr พี่แป้ง

ฉันเสมองชื่อที่โชว์ขึ้นมาจากหน้าจอ ก่อนหน้านี้ฉันไลน์ไปหาพี่แป้งแต่เขาก็ไม่ตอบฉัน

[เจนิส นี้พี่เจอเลย์ เจกับเลย์เลิกกันจริงๆ เหรอ]

หลังจากที่ฉันกดรับสายเสียงของพี่แป้งก็ดังเข้ามาในหูฉัน พี่แป้งคือพี่สาวติดแม่เลี้ยงฉันมา และเขาเป็นอีกคนนั้นทราบดีว่าฉันกับเลย์เรารักกัน เพราะฉันกับพี่แป้งเราเรียนโรงเรียนมัธยมมาด้วยกัน

[เล่ามาให้ละเอียดเลยนะเจ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเลย์ถึงได้เมาหนักขนาดนี้] เสียงของแป้งเอ่ยถาม แม้ เธอจะไม่ค่อยชอบเจนิส แต่เธอก็อยากทราบเรื่องส่วนตัวของน้องสาวต่างสายเลือด

[เลย์เมาเหรอคะ แล้วตอนนี้พี่แป้งอยู่ไหน]

[ก็ใช่นะสิ เลย์เมา คุยไม่รู้เรื่อง พี่อยู่ร้านเหล้าแถวหลัง มอ ร้าน S Bar พี่บังเอิญเจอกับเลย์] เมื่อพี่แป้งบอกฉันว่าเลย์อยู่ที่นั้นฉันเองก็อยากเจอหรือคุยกับเขา ร่างบางไม่รอช้าฉันโบกแท็กซี่และไปที่ร้าน S Bar ทันที

อีกด้านของริว หลังจากที่ขับรถออกมาจากมหาลัย พวกผมก็มานั่งต่อกันที่ร้านแห่งนี้ เนื่องจากร้านประจำนั้นโต๊ะเต็ม ไอ้ริกเลยเปลี่ยนเป็นร้านเหล้าแถวมหาลัยแทน ก็ไม่เลวนะผมว่านั่งฟังเพลง เบาๆ ดนตรีสด บรรยากาศชิวๆ ดี ได้เหมือนกัน แต่ขณะที่พวกผมนั่งกับอยู่นั้นก็เจอกับสาวสวยคณะนิเทศอย่าง ริต้า คริสตัล แป้ง น้ำอิง สาวสวยสุดฮอตที่หมายปองของไอ้ริก ก็อยู่ที่นี่ด้วย พอเจอคนถูกใจไอ้ริกถึงกับนั่งไม่ติดโต๊ะ ลุกออกจากโต๊ะพวกผมและไปนั่งกับสาวๆ แทน

"ไอ้ริกนิมันร้ายจริง สัส" ไอ้อรัณที่กำลังยื่นแก้วบรั่นดีมาให้ผมถึงกับว่าให้ไอ้ริก ที่ไปนั่งกับริต้า ขณะที่หญิงสาวไม่ได้เอ่ยชวน

" มึงยังไม่ชิน กับมันอีกเหรอ" ไอ้เรียวเอ่ยขณะที่นั่งจิบเงียบๆ ที่นิ่งเงียบแบบนี้ เพราะไอ้เรียวตะ มันพึ่งเข้าพิธีเป็นเจ้าบ่าวมาเมื่อไม่กี่วัน สมัยนี้แล้วใครจะเชื่อว่าเพื่อนสนิทพวกผม ถูกคุณย่าบังคับแต่งงานอยู่อีก

แต่ขณะที่ผมกำลังยกแก้วในมือขึ้นมากระดกอยู่นั้น สายตากับสะดุดเข้ากับร่างบาง ในชุดนักศึกษา สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กสีชมพู หวานแหวว อันคุ้นตาเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับทั้งสี่สาวคณะนิเทศ

"อ่า…ผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอนัก เหมือนเคยเจอที่ไหน" สายตาคมของริวจ้องมองร่างบางที่เข้ามานั่งร่วมโต๊ะเดียวกับริต้า เพื่อนริต้างั้นเหรอดูท่าแล้วไม่น่าจะใช่ เพราะไม่เคยเห็นเดินกับกลุ่มสาวสวย

"ใคร วะ มึงรู้จักเธอเหรอ" อรัณที่สังเกตุท่าทีของเพื่อน ถึงกับเอ่ยถาม เมื่อริวนั่งเล่นจ้องมองร่างบางที่มาใหม่ไม่ยอมละสายตา

"เปล่า…กูไม่รู้จัก" ริวเอ่ยตัดบทพร้อมกับเบนสายตามายังเรียวตะ และอรัณที่นั่งร่วมโต๊ะ

"สวย น่ารัก ใช้ได้เลยเหละ แต่เธอ ไม่ใช่สเปค มึง วะ.." ไอ้อรัณเอ่ยกับผมมา

"กูคิดว่า มึงรู้จักเธอซะอีก แม่งจ้องเขาตั้งแต่เดินเข้ามาและ" เรียวตะที่นั่งฟังสองหนุ่มคุยกัน เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากอรัณ ปกติริวมองใครแบบนี้ที่ไหน เหมือนว่าริวนั้นจะสนใจเธอ

"ไงสนใจ…หรืออยากได้ วะ" เรียวตะเอ่ยมาเช่นนั้นริว ถึงกับชักสีหน้าขึ้นใส่เรียวตะทันที

ทั้งสองหนุ่มอย่างอรัณและเรียวตะ ถึงกับยกยิ้มออกมาตามๆ กันกับท่าทีของริวที่เล่นจ้องสาว

แต่ในจังหวะที่ร่างบางนั้นลุกออกจากโต๊ะ และเดินผ่านโต๊ะพวกผมไปนั้น ผมสบตาเข้ากับเธออย่างจังๆ

หึ…!!

ฝากกดไลท์ ??‘????? ให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะ คะ อ่านกันให้ สนุกนะคะ พี่ริว สายอบอุ่น…ไหม 555 ต้องติดตามกันคะ อย่าลืมกดเข้าคลัง เดี๋ยวจะพลาดแจ้งเตือนอัพเดทตอนใหม่ นะคะ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้