ฉันเป็นแม่บ้านในต่างโลก

ข้อมูลเบื้องต้น

“กำลังทุกข์ทรมานกับชะตาชีวิตอย่างนั้นหรือ เธอมีสิ่งที่ทำผิดพลาดไปมากมายเลยสินะ วันแล้ววันเล่า คงได้แต่จมอยู่ในความผิดหวังเหมือนฝันร้าย โธ่ น่าสงสาร… ลองเอานี่ไปสิ เพียงแค่ดื่มโพชั่นนี้ กระแสเวลาของเธอจะย้อนกลับ เธอจะได้โอกาสแก้ไขความผิดพลาดอีกครั้ง! ชะตาชีวิตที่น่าเศร้า จะย้อนคืนกลับไปยังช่วงเวลา ก่อนที่จะเกิดสิ่งเลวร้าย…ซื้อตอนนี้ ลดราคาพิเศษ แค่ห้าหมื่นริงเกอร์เท่านั้น!”

เพราะเชื่อโฆษณาลวงโลกของนักต้มตุ๋น วีวิก้า อากัสไทน์ ได้ควักตังค์จ่าย และซื้อ ‘โพชั่นย้อนเวลา’ มากระดกรวดเดียว แล้วไปเฝ้ายมบาลภายในวันนั้น

ทำให้ วี ผู้กำลังรุ่งโรจน์ในเส้นทางของการเป็น ‘ดาวติ๊กติ๊ก’ ตื่นขึ้นมาในร่างกายที่ไร้วิญญาณนี้

เดี๋ยวก่อนนะ

ที่นี่มันต่างโลกใช่ไหม แถมยังเป็นโลกแฟนตาซี มีเวทมนตร์ มีโพชั่น มีมานาหรืออะไรต่อมิอะไรที่เคยอ่านในนิยาย แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้สวมร่างนักเรียนสาว ซึ่งมีชะตาชีวิตต้องผจญภัย หรือมีรักวัยใสแสนตื่นเต้นกับชายหนุ่มรูปงามเล่า?!

ทำไมถึงมาเข้าร่าง วีวิก้า อากัสไทน์

ไม่ใช่สิ

วีวิก้า เจอร์รอน หญิงสาวผู้ซึ่งแต่งงานไปแล้ว เป็นแม่บ้านที่สามีกินนอนอยู่ที่ทำงาน ไม่เห็นหน้าค่าตากันมาตั้งหนึ่งปี…

แต่เรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหาเลย วีไม่มีปัญหาสักนิด เพราะสามีที่ไม่ได้เห็นหน้า ส่งเงินเป็นแสนมาให้ทุกเดือนเลยน่ะสิ! ใจป้ำอะไรอย่างนี้ น่านับถือ วีขอไหว้ย่อ

ถึงอย่างนั้น การเป็นแม่บ้านในต่างโลก มันก็มีเรื่องน่าหนักใจ

ที่นี่ไม่มีมือถือ ไม่มีโซเชียล ไม่มีอะไรที่คุ้นเคยเลย และอยู่ในโลกเวทมนตร์ทั้งที ทำไมวีวิก้าถึงเป็นแบบนี้เล่า! เธอเพิ่งเรียนจบมาแค่สองปี จะคืนวิชาให้อาจารย์ไปหมดไม่ได้นะ ทำไมความสามารถทางด้านเวทมนตร์ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้

เธอไม่ต่างจากผู้หญิงธรรมดาเลย แล้ววีจะไปหาความตื่นเต้นแปลกใหม่จากไหน นี่มันไม่ต่างจากการอยู่โลกธรรมดาสักนิด หนักกว่าคือไม่มีมือถือ!

น่าเศร้าเกินไปแล้ว

เธอกำลังจะเฉาตายด้วยความเบื่อหน่าย ทว่า

นั่น! สินค้าออกใหม่เดือนนี้ ไอเทมเวทมนตร์ ‘เมจิกโกลฟ’

ลูกแก้วกลมใหญ่ ดูเหมือนอุปกรณ์ทำนายดวงของแม่มด แต่จริง ๆ แล้ว ความสามารถของมันคือ การถ่ายทอดภาพและเสียงของตัวเองให้คนอื่นดู และยังใช้จูนหาสัญญาณ ดูภาพคนอื่นได้ด้วย มันแปลกประหลาด จุดประสงค์การใช้งานไม่ชัดเจน พวกคนรวยเลยชอบใช้เพื่อโชว์ของสะสมของตัวเอง ความนิยมไม่แพร่หลายนัก…

คนอื่นคิดยังไงเกี่ยวกับมัน ไม่รู้หรอกนะ

แต่สำหรับวี ไม่สิ จากนี้เธอคือวีวิก้า

สำหรับวีวิก้าแล้ว

นี่มันอุปกรณ์ไลฟ์สด!

“ฮ่า!”

สิ้นสุดกันทีกับความน่าเบื่อ ดาวติ๊กติ๊กสายทำอาหารอย่างเธอ จะเริ่มต้นเส้นทางใหม่ เป็นแม่บ้านสุดเจ๋งในต่างโลกล่ะนะ!

ฉันจะใช้ชีวิตแทนเธอให้เอง…วีวิก้า

ตื่นขึ้นมาในโลกแฟนตาซี

“อึก…”

คิ้วได้รูปกระตุกเข้าหากัน

เมื่อได้สติ สิ่งแรกที่รู้สึก คืออาการปวดร้าวไปทั้งร่าง ราวกับก่อนหน้านี้เธอได้ออกกำลังกายอย่างหนัก แล้วคลายกล้ามเนื้อได้ไม่ดีพอ ทุก ๆ ส่วนจึงกำลังประท้วงอาการอักเสบ

รู้สึกแย่จัง

วีพยายามเรียบเรียงสติ แล้วคิดว่าเมื่อวานเธอทำอะไรกันนะ ถึงได้ตื่นมาพร้อมอาการแบบนี้ ว่าแต่ ประเทศไทยมันจะอากาศแปรปรวนไปรึเปล่า เมื่อคืนยังร้อนเหมือนอยู่ในเตาอบ ทำไมเช้านี้ถึงเย็นเฉียบเลยล่ะ

“เฮือก!” แต่แล้ว คนที่กำลังสับสน ก็ต้องเบิกตาโพลง ตัวเกร็งอย่างเจ็บปวด เมื่ออยู่ ๆ ก็มี ‘ความทรงจำ’ ของคนอื่น ไหลทะลักเข้ามาในหัว

หนึ่งชั่วโมงสำหรับการรับรู้เรื่องราว เหมือนดูหนังเรื่องหนึ่ง ซึ่งถ่ายทอดผ่านมุมมอง ‘วีวิก้า อากัสไทน์’ เจ้าของร่างนี้

วีรู้สึกว่าไม่ได้รับมาอย่างสมบูรณ์ เหมือนจะได้แค่เรื่องที่เจ้าของร่างจำได้ เพราะรู้สึกเหมือนหลายอย่างก็ขาดหายไป อย่างเช่น ‘ใบหน้าของสามี’

อ่า เธอคนนี้ จริง ๆ ต้องบอกว่าชื่อ วีวิก้า เจอร์รอนสินะ

เจอร์รอนคือนามสกุลของสามี ที่จับพลัดจับผลูมาแต่งงานกันอย่างไม่เต็มใจ วีวิก้าจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ความทรงจำที่วีเห็น มันช่างเลือนรางเหลือเกินว่าเขาเป็นคนแบบไหน คงเพราะวีวิก้าไม่เคยสนใจจะมองเขาเลย

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน สถานการณ์ตอนนี้ต่างหากที่สำคัญ

เธอกำลังเจอเรื่องที่ราวกับนิยายแฟนตาซีอย่างงั้นเหรอ? วีคนนี้ กำลังสวมร่างคนอื่น ในต่างโลกอย่างนั้นสินะ

“……” หญิงสาวนอนเหม่อมองเพดาน

ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตั้งสติจากตรงไหนก่อน เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น มันปวดร้าวไปหมดจนต้องถอนหายใจ หันไปข้างตัว ก็เห็นขวดแก้วว่างเปล่ากลิ้งอยู่

ความทรงจำของวีวิก้าสำหรับมัน ยังสดใหม่และชัดเจน วีรู้ทันทีว่านี่คือขวดโพชั่นเจ้าปัญหา

‘โพชั่นย้อนเวลา’

ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับโลกนี้หรอก แต่ขอเดาเลยว่า คนที่ขายโพชั่นให้หญิงสาวอ่อนต่อโลกคนนี้ เป็นนักต้มตุ๋นแน่ ๆ แถมยังเป็นฆาตกรด้วย เธอถึงได้มาสวมร่างวีวิก้า หลังจากที่หล่อนกระดกโพชั่นจนหมดขวด…วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วมั้ง

ส่วนเธอนี่สิ จำไม่เห็นได้เลยว่าตัวเองตายแล้ว เป็นไงมาไงถึงมาอยู่ในร่างนี้กันนะ

ร่างผ่ายผอม โซซัดโซเซลงจากเตียง อดลูบแขนเพราะอากาศเย็นยะเยือกไม่ได้ มองไปนอกหน้าต่างก็เห็นใบไม้เปลี่ยนสี ที่นี่กำลังอยู่ในต้นฤดูใบไม้ร่วง

หันกลับมาสนใจองค์ประกอบภายในห้องอีกครั้ง จึงได้เห็นกระดาษโน๊ต ซึ่งเขียนข้อความยาวเหยียด ด้วยลายมือบรรจงน่ารัก

หญิงสาวหยิบมันมาอ่านผ่าน ๆ รับรู้ใจความได้อย่างรวดเร็ว มันคือจดหมายพร่ำพรรณนาถึงความเจ็บปวดของวีวิก้า ผู้เคยเป็นถึงบุตรีของดยุค และยังเป็นคู่หมั้นขององค์รัชทายาท แต่เพราะเรื่องผิดพลาดในวันพิธีจบการศึกษา เมื่อประมาณสามปีก่อน ทำให้เธอถูกถอนหมั้น และต้องแต่งงานกับอัลเดน เจอร์รอน รุ่นน้องในโรงเรียน ซึ่งอายุน้อยกว่าถึงสองปี และยังเป็นสามัญชน ทำให้ตอนนี้ วีวิก้ามีสถานะเป็นสามัญชนตามสามี

อ่าใช่ ทั้งสองแต่งงานตอนอายุยังน้อย แถมฝ่ายชายยังเรียนไม่จบ ที่นี่ ให้เยาวชนบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบห้าปี

และแม้จะไม่เป็นที่นิยมแล้ว แต่ก็มีบ้าง ที่มีคนแต่งงานกันทันทีที่บรรลุนิติภาวะ สำหรับกรณีของทั้งสอง มันคือเหตุจำเป็นที่ต้องรักษาชื่อเสียงของบุตรีดยุค

และก็เพราะเหตุการณ์ที่ว่านั่นแหละ วีวิก้าผู้รักคู่หมั้นอย่างสุดซึ้ง นอกจากจะพลาดหวังในรัก ถูกถอดยศ และโดนบังคับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแล้ว ยังต้องมารับรู้ว่า องค์รัชทายาทที่เธอรักยิ่ง ได้สานสัมพันธ์กับเลดี้ไอรีน บาร์ตลีย์ เพื่อนร่วมชั้นที่มีกลิ่นตุ ๆ ว่าเป็นศัตรูหัวใจมาตั้งแต่สมัยเรียน และทั้งสองก็เพิ่งเข้าพิธีวิวาห์ไปเมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา

ถ้าหาก…วันนั้นไม่เกิดเหตุการณ์นั้น ถ้าหากกลับไปแก้ไขอดีตได้ละก็…

วีวิก้าจมปลักอยู่กับความคิดนั้นมาหลายเดือน จนในที่สุด ก็ได้พบกับนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ลึกลับ ซึ่งเสนอขายโพชั่นวิเศษ ในราคาที่เรียกว่าสูงลิ่วให้

เวทมนตร์ย้อนเวลา เป็นเวทมนตร์ระดับสูง ที่หายสาปสูญจากโลกนี้ไปนานแล้ว และยังถูกบัญญัติว่าเป็นเวทมนตร์ต้องห้าม หากมีสติสักหน่อย ก็คงจะรู้ว่านี่มันไม่น่าไว้ใจสุด ๆ

แต่วีวิก้า เป็นหญิงสาวผู้ชื่นชอบอ่านนิยาย และจินตนาการว่า ตัวเองอาจจะมีโอกาสได้รับประสบการณ์เช่นนั้น (ไม่น่าเชื่อว่าที่โลกนี้ ก็มีนิยายแนวย้อนเวลาแก้ไขอดีต พล็อตเรื่องที่ตัวเอกบังเอิญได้ใช้เวทมนตร์ต้องห้ามที่สาปสูญ มีประมาณร้อยเรื่องได้ล่ะมั้ง วีวิก้ากวาดมาจนเต็มตู้)

และก็ใช่ สุดท้ายก็โดนหลอก

วีวิก้าหนอ…

วีถอนหายใจท้อ ตอนนี้เธออยู่หน้ากระจก เพื่อสำรวจสภาพร่างใหม่ วีวิก้าเคยเป็นลูกคุณหนูที่ถูกดูแลอย่างดี

จนถึงสองอาทิตย์ก่อนหน้านี้ ก็ยังมีสาวใช้ที่ดยุคผู้เป็นพ่อส่งมาดูแลอยู่คนหนึ่ง เงินที่สามีจำยอมแต่งส่งให้ทุกเดือน ก็มากพอให้คนรักสวยรักงามอย่างเธอเอามาซื้อโพชั่นประทินผิว

แม้จะผอมไปหน่อย แต่ร่างกายนี้ก็สวยสมกับที่ทุ่มเงินดูแล

ผิวขาวเนียนละเอียด จะมองส่วนไหนก็ละมุนจนตาพร่า ส่วนสูงไม่มากนักเมื่อเทียบกับคนอื่น เป็นสาวตัวเล็กกะทัดรัด ดวงตาโตสีเทาสว่าง จมูกเชิดรั้นกระจุ๋มกระจิ๋ม และปากกระจับอวบอิ่ม ตอนนี้มันซีดไปหน่อย ถ้าบำรุงดี ๆ จนมีสีแดงตามธรรมชาติ คงจะสวยมากแน่ ๆ ใต้ริมฝีปากเฉียงไปทางขวา มีไฝเล็ก ๆ เสริมเสน่ห์อยู่

ผู้คนที่นี่ มีสีผมหลากหลาย แม้วีวิก้าไม่ได้มีสีผมแฟนตาซีมากมายอะไร แต่ว่า ผมสีน้ำตาลอมส้มของเธอ กลับทำให้ภาพลักษณ์โดยรวมดูละมุนตาขึ้นไปอีก มันดูสดใส ผสมอ่อนหวานอย่างบอกไม่ถูก

เหมือนกระรอก…มองหน้าแล้ว ทำให้คิดอย่างนั้นโดยไม่มีเหตุผล

วีมองเสื้อผ้าที่สวมอยู่เป็นอย่างสุดท้าย มันเป็นชุดนอนสวยหวาน ดูแล้วราวกับเจ้าหญิง จริง ๆ ถ้าไม่เลือนหายไปซะก่อน บนใบหน้านี้จะมีเครื่องสำอางค์ด้วย

วีวิก้าคิดว่าเธอจะย้อนกลับไปอดีต และที่นี่จะกลายเป็นโลกคู่ขนาน ร่างเดิมเธอจะทิ้งไว้ที่นี่ และเธออยากให้มันดูดี เหมือนกับเจ้าหญิงผู้หลับใหลตลอดกาล โศกเศร้า สวยงามและน่าซาบซึ้ง

วียิ้มท้อใจอีกครั้ง

แต่ยังมีเรื่องที่ชวนให้ท้อใจยิ่งกว่า เมื่อสองสัปดาห์ก่อน สาวใช้เพียงคนเดียวที่ติดตามมาดูแล ดันขโมยเงินจนวีวิก้าจับได้ เธอไล่ตะเพิดออกไป และด้วยความที่ยังโกรธพ่อ ผู้ซึ่งบังคับให้เธอแต่งงานกับอัลเดน เจอร์รอน เธอจึงไม่แจ้งเรื่องนี้ไปที่ดยุคอากัสไทน์

ตอนนี้จึงตกอยู่ในสถานะอยู่บ้านคนเดียว และทำอะไรไม่เป็นเลย แม้แต่กวาดบ้าน!

“เฮ้อ….” คนที่รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ กวาดตามองบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างเจ็บปวด

ถึงร่างจะร้าวจนอย่างแหกปากร้อง แต่เธอก็ต้องทำความสะอาดแล้วล่ะ

รับไม่ได้จริง ๆ

แม้จะฝืนสังขารไปหน่อย แต่เวลาออกแรงทำอะไร วีจะรู้สึกสมองแล่น คิดเรื่องน่าปวดหัวได้ดีขึ้นโดยไม่เครียดตายไปซะก่อน เธอใช้เวลานี้จัดเรียงความคิดของตัวเอง

เริ่มจากสถานการณ์ปัจจุบัน

เธอแต่งงานแล้ว ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน แต่เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านสามีกลางเดือนกรกฎาปีที่แล้ว ในตอนที่เขาเรียนจบ

บ้านหลังนี้คือบ้านที่ดยุคอากัสไทน์มอบให้ ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับการสร้างครอบครัวใหม่ ในความทรงจำลาง ๆ เกี่ยวกับสามี วีวิก้ารู้ว่าเขาเข้าทำงานในหอคอยเวทมนตร์ ช่วงปีแรก ๆ เธอได้เงินจากพ่อ แต่หลังจากนั้นแค่ไม่กี่เดือน เงินทุกริงเกอร์ ได้มาจากอัลเดน เจอร์รอน

ไม่ธรรมดาเลย

คนคนนั้น เป็นนักเรียนจบใหม่ ทำงานได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่กลับมีเงินมากมาย ถึงขนาดเจียดมาให้ภรรยาเยอะขนาดนี้เลยนะ ทั้งที่เขาเองก็คงไม่ได้รักผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันแท้ ๆ ถึงตรงนี้แล้ว วีก็นึกอยากเห็นหน้าเขาขึ้นมานิดหน่อย อยากรู้ว่าเป็นคนยังไง

แต่ก็นั่นแหละ เพราะความพร่ำเพ้อของวีวิก้า เธอฟูมฟายใส่อัลเดน ว่าจะไม่มีวันรักเขา อย่ามาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายผม และเธอโทษว่าเขาเป็นคนจัดฉากให้เกิดเรื่องนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย

นั่นจึงทำให้อัลเดนไม่กลับบ้านมาปีกว่า ๆ แล้ว เขาไปกินนอนอยู่ที่หอคอยเวทมนตร์ ถึงอย่างนั้น ก็ยังอุตส่าห์ส่งเงินมาให้มากมาย อาจเป็นข้อตกลงร่วมกันกับดยุคอากัสไทน์

ไม่รู้ล่ะ ความจริงเป็นยังไง ในตอนนี้วียังไม่ใส่ใจนัก

“เฮ้อ!” ในที่สุดทำให้บ้านสะอาดวิ๊งได้สักที เธอนอนแผ่ให้หายเหนื่อย ถึงจะยังปวดเมื่อยมาก ๆ แต่จะอยู่อย่างนี้ทั้งวันไม่ได้

เมื่อกี้ไปดูในครัวมา ไม่เหลืออะไรที่พอจะทำเป็นอาหารได้เลย สองอาทิตย์ที่ไม่มีคนรับใช้ คุณหนูคนนี้ซื้ออาหารปรุงสำเร็จมากิน แต่ของแบบนั้นมันแพงเกินไป เงินในบ้านเหลืออยู่กระจึ๋งหนึ่ง เพราะหล่อนเอาไปถลุงกับโพชั่นมรณะเกือบหมด คงต้องไปหาซื้ออะไรง่าย ๆ มาทำกินเองแล้วแหละ

หญิงสาวหาเสื้อคลุมมาสวม หยิบถุงใส่เงินแล้วเดินออกไปนอกบ้าน เธอหันกลับมามองมันแล้วผ่อนลมหายใจยิ้ม ๆ

บ้านหลังนี้ตั้งอยู่กลางชุมชนที่ดี บ้านเดี่ยวหนึ่งชั้น สองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำและห้องกลางที่มีเคาน์เตอร์ทำครัว โซฟารับแขกหน้าเตาผิง กับโต๊ะกินข้าวจัดไว้คนละมุม สำหรับเลดี้ตระกูลดยุค มันอาจจะเล็กจนหล่อนรู้สึกตกต่ำ แต่สำหรับคนที่เคยทำงานอย่างหนัก เพราะหวังจะมีบ้านเป็นของตัวเองสักหลัง ที่นี่ไม่ต่างจากวิมาน

แถมยังตั้งอยู่ในทำเลที่ดีอีก เดินไม่กี่นาที ก็ถึงย่านการค้าแล้ว เธอหาซื้อวัตถุดิบสำหรับทำซุปง่าย ๆ ขนมปังคุณภาพใช้ได้ก็พอประทังหิว เงินที่เหลืออยู่ก็เอาไปซื้อยา ที่เนื้อตัวระบม มันอาจเป็นเพราะโพชั่นนรกนั่น ไม่รู้ว่ายาทั่วไปจะรักษาได้รึเปล่า แต่ตอนนี้เงินไม่พอจะซื้อยารักษาโรคที่เกิดจากเวทมนตร์

ความทรงจำของวีวิก้า จำเวลารับเงินได้ชัดเจน อีกไม่นาน เงินของเดือนนี้ก็จะถูกส่งมา ถ้าถึงตอนนั้นยังไม่หาย ค่อยไปหาหมอเฉพาะทางแล้วกัน

หวังว่ามันจะไม่เป็นอะไรนะ

หญิงสาวหอบข้าวของที่ซื้อมา เดินกลับไปทางตรอกที่อยู่อาศัย แต่ก่อนจะเข้าไป เธอหันกลับมากวาดตามองภาพข้างหลังเป็นครั้งสุดท้าย

ผู้คนมากมาย อาคารบ้านเรือนแปลกตา เสื้อผ้าที่ดีไซน์คล้ายกับที่เห็นในเรื่องราวแฟนตาซี ชายผู้ใช้เวทมนตร์ควบคุมเครื่องดนตรีให้บรรเลง และกิ้งก่าเต้นระบำ ที่คืนร่างเป็นเด็กผู้หญิงในตอนจบของโชว์

ริมฝีปากซีดเซียวโค้งเป็นรอยยิ้ม

ตอนนี้…เธออยู่ในโลกแฟนตาซีจริง ๆ สินะ

เอาล่ะ ต่อไปนี้ เธอจะใช้ชีวิตในฐานะวีวิก้า เจอร์รอน!

************

เจิมตอนแรก ฝากติดตามเจ้าวีวี่ด้วยนะคะ><

สามารถติดตามและพูดคุยกับไรท์ได้ที่

https://www.facebook.com/profile.php?id=100075627591923&mibextid=ZbWKwL

เรื่องตื่นเต้นยามดึก

ราชอาณาจักรโฟทีออส ถูกปกครองโดยราชวงศ์โฟเทียส เป็นอาณาจักรที่มีความเจริญก้าวหน้าทางด้านเวทมนตร์สูงสุด ยังคงมีระบบขุนนางแบบเก่า และเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แต่ก็กำลังก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ ชนชั้นกระดุมพลีกำลังเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับอาณาจักรอื่น ๆ

ผู้คนทั้งโลก กำลังตื่นเต้นกับเส้นทางการค้าใหม่ที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน มันเป็นเส้นทางการค้าแรก ที่สามารถเชื่อมต่อดินแดนทางตะวันตก กับดินแดนทางตะวันออกเข้าด้วยกัน

เทียบกับอาณาจักรอื่น ๆ แล้ว โฟทีออสไม่มีสินค้าที่น่าสนใจพอจะดึงดูดเงินได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เหนือกว่าใคร ก็คือเวทมนตร์

ดังนั้น ภายในช่วงสี่ห้าปีมานี้ กษัตริย์เฟลทรีที่สาม จึงผลักดันเรื่องเวทมนตร์ และการผลิตไอเท็มใหม่ ๆ เป็นอย่างมาก

พวกหอคอยและนักเวทย์ของเอกชน ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด กลุ่มการค้าใหญ่ ๆ ลงทุนกับด้านนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่หอคอยที่โด่งดังและขึ้นชื่อเรื่องประสิทธิภาพมากกว่าใคร คือหอคอยเวทมนตร์หลวง สถานที่ซึ่งรวบรวมนักเวทย์ยอดฝีมือเอาไว้มากมาย อัลเดน เจอร์รอน สามีที่มีแบบงง ๆ ของเธอ ก็ทำงานที่นั่นนั่นแหละ

วีวิก้าเคี้ยวขนมปังหยับ ๆ ก่อนตักซุปซดตามไป นี่เป็นส่วนสุดท้ายของวันนี้แล้ว โชคดีที่ซื้อมาเพียงพอกับสามมื้อ การบริหารเงินอันน้อยนิดให้รอดพ้นหนึ่งวันไปได้ ช่างน่าภูมิใจและน่าหดหู่ในคราวเดียวกัน

ตอนนี้ เธอจ้องเขม็งไปที่ถาดสีทองใบหนึ่ง ซึ่งเอามาวางไว้กลางโต๊ะกินข้าว ราวกับว่ามันจะช่วยให้รสชาติอาหารดีขึ้น

มันคือ ‘ถาดส่งของ’

ไอเท็มที่มีชื่อเหมือนตั้งส่ง ๆ นี้ มีฟังก์ชั่นใช้งานตรงตัว ก็คือ ‘ส่งของ’ ใช้ร่วมกับถาดอีกใบที่ลิงก์กันอยู่ หากวางสิ่งของไว้แล้วเปิดใช้งานวงเวทย์ ของก็จะถูกส่งไปยังถาดอีกฝั่ง และถาดหนึ่งใบ สามารถลิงก์ซ้ำได้หลายครั้ง

จริง ๆ มันส่งได้หลากหลาย ตราบเท่าที่ของนั้น มีขนาดที่ถาดใบนี้รับไหว แต่ถาดส่งของของบ้านนี้ มีหน้าที่ส่งอยู่แค่อย่างเดียว

เงิน! เงินยังไงล่ะ!!

ดวงตาของวีวิก้าเป็นประกายระยิบระยับ พรุ่งนี้คือกำหนดการที่เงินจะส่งมา มันมาตรงตามเวลาเสมอ นั่นหมายความว่า พรุ่งนี้เธอก็จะพ้นสถานะบุคคลกระเป๋าแห้งแล้ว!

อาจจะเป็นโชคดี ที่มาสวมร่างในวันนี้ หรือวีวิก้า— อืม จากนี้เธอเรียกว่าเลดี้ดีกว่า

หรือเลดี้คำนวณเอาไว้แล้วกันนะ ว่าโพชั่นอาจไม่ได้ผล? เธอจงใจเลือกดื่มในวันที่ใกล้ได้เงินเดือน เผื่อผิดพลาดยังอยู่ที่เดิม จะได้ไม่ต้องทนกับสภาวะสิ้นเดือนเหมือนสิ้นใจ หลังเอาเงินไปทุ่มกับนักต้มตุ๋นจนหมดใช่ไหม?

ไม่รู้ล่ะ เอาเป็นว่าโชคดีจริง ๆ

“อึก!” วีวิก้ากระดกน้ำและยาเป็นอย่างสุดท้าย อาการปวดเมื่อยดีขึ้นนิดหน่อย หลังพักมาครึ่งวัน

หวังว่าถ้านอนจนเต็มอิ่มในคืนนี้แล้ว มันจะดีขึ้นกว่านี้นะ
.
.
.

ฤดูใบไม้ร่วง อากาศในช่วงเช้าช่างเย็นจนใครหลาย ๆ คนอยากขลุกตัวในผ้าห่ม จะมีสักกี่คนกันเชียว ที่อยากจะลุกออกมาจากที่นอนอย่างขันแข็ง

อย่างน้อย ก็คงมีเขาคนนี้ล่ะมั้ง

เจ้าของดวงตาสีเขียวสดใส ราวกับเพริดอตน้ำงาม กำลังมองซองสีหม่นที่เพิ่งถูกผนึกอย่างดี มันพองเป็นปึกเพราะสิ่งที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

เขาเอามันวางลงบนถาดส่งของ แล้วแตะคริสตัลที่ถูกฝังไว้ขอบถาดเบา ๆ แค่นั้น อักขระเวทย์ก็ทำงาน ส่งของไปยังถาดอีกฝั่ง

เท่านี้ ‘หน้าที่’ ประจำเดือนก็เสร็จสิ้นแล้ว

“ว้าววว!”

หากจะมีใครสักคนถูกพรรณนาว่ามีดาวอยู่ในตา ก็คงเป็นวีวิก้า ที่กำลังมองเงินหนาเป็นปึ้ก ๆ จนแทบจะล้นซอง

ใจป้ำมาก รวยสุด ๆ! เขาทำงานตำแหน่งอะไรกันนะ

เธอแทบจะส่งจูบ โค้งคำนับ หรืออาจจะถึงขั้นกระโดดทำท่าซารังเฮโยไปทางทิศที่หอคอยเวทมนตร์หลวงตั้งอยู่

เอาเป็นว่าตอนนี้วีวิก้าปลาบปลื้มกับจำนวน ‘เงินเดือน’ นี้มากจริง ๆ ให้เยอะสุดยอด!

“รอดตายแล้วเรา” ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มร่าเริง กรีดนิ้วนับเงินแบบเร็ว ๆ

จริง ๆ ก็ทำเพื่อความฟินไปอย่างนั้น เพราะเธอรู้จากความทรงจำเลดี้อยู่แล้ว ว่าอัลเดนส่งเงินให้เดือนละหนึ่งแสนริงเกอร์

ใช่

หนึ่ง แสน

รวยเวอร์ นี่แค่ส่วนหนึ่งที่เขาเจียดส่งมาให้ ที่เขาได้จริง ๆ คงมากกว่านี้เยอะ

น่าตื่นตา แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในโลกนี้ โดยเฉพาะกับในอาณาจักรโฟทีออส อาชีพนักเวทย์เป็นอาชีพที่ทำเงินได้สูงสุด ยิ่งมีความชำนาญ ตำแหน่งสูง ค่าตอบแทนก็จะยิ่งเยอะตามไปด้วย

แต่เขาอยู่ในตำแหน่งไหน หรือทำงานประเภทไหน อันนี้เธอไม่รู้หรอกนะ เพราะเลดี้ไม่สนใจสามีตามกฎหมายเลย ขนาดหน้าเขายังจำไม่ได้คิดดูเถอะ ในหัวเธอมีแต่หน้าขององค์รัชทายาทคู่หมั้นเก่า มีแต่เรื่องของเขา จนเธอที่มาสวมร่างจำใบหน้านั้นได้ขึ้นใจแล้วเนี่ย

แต่เอาเป็นว่า ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะ

วันนี้เธอมีธุระที่ต้องทำเยอะแยะ อาการกล้ามเนื้ออักเสบก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะยังระบมอยู่บ้าง แต่ก็อยู่ในระดับพอให้รำคาญ ไม่เป็นอุปสรรคมากมายอะไร

ไปช็อปปิ้งดีกว่า! ฮ้า~ ความรู้สึกของช่วงต้นเดือน

หนึ่งแสนริงเกอร์ เป็นจำนวนเงินที่เยอะมาก เลดี้เอาไปซื้อเสื้อผ้าและอาหารราคาแพง ไหนจะเข้าซาลอนอะไรพวกนั้นอีก ยังอยู่จนหมดเดือนได้สบาย ส่วนเธอจะซื้อแค่ของจำเป็น ราคาและคุณภาพของในระดับปานกลาง มีหรือจะขัดสน

คิด ๆ ดูแล้ว นักต้มตุ๋นนั่นก็ขายยามรณะแพงเอาเรื่อง ครึ่งหนึ่งของเงินเดือนเลยนะ เดือนที่แล้ว เลดี้ตรอมใจหนักจนไม่ได้ช็อปปิ้ง เงินส่วนหนึ่งถูกสาวใช้เก่าขโมยไป และอีกส่วนก็โดนนักต้มตุ๋นหลอก ท้อใจจริง ๆ

กว่าจะทำธุระเสร็จหมด ก็ใช้เวลาเกือบเที่ยง

เธอกลับมาทำอาหารเที่ยงกินแบบง่าย ๆ แล้วค่อยทยอยเอาของที่ซื้อมาจัดเข้าที่ อย่างพวกเครื่องปรุง เครื่องเทศ เนื้อสัตว์ ผักสด เครื่องดื่ม

พวกอุปกรณ์ทำครัวมีพร้อมอยู่แล้ว มีแม้กระทั่งไอเท็มเวทมนตร์ ‘ตู้กักเก็บความเย็น’

ก่อนหน้านี้ สาวใช้ก็เป็นคนจัดการทุกอย่างให้ สภาพบ้านจึงไม่ว่างเปล่าอนาถใจเกินไปนัก

หลังจากนั้น เธอก็มานั่งคัดแยกสิ่งที่จะเอาไปขาย อย่างพวกนิยายรักที่ไม่ค่อยชอบอ่าน เครื่องประดับที่อลังการไม่ใช่แนว ชุดก็ด้วย ขายพวกนี้ที่ร้านรับซื้อเสื้อผ้ามือสอง ก็น่าจะได้เงินไปซื้อชุดใหม่ในสไตล์ที่ชอบ จริง ๆ พวกของตกแต่งในบ้านเธอก็ไม่ถูกใจเหมือนกัน ผ้าม่านลูกไม้หรูหราแบบนี้เอาไปใช้ในคฤหาสน์ดีกว่ามั้ง มาอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วดูรสนิยมแย่ชอบกล ผ้าปูเตียง ผ้าปูโต๊ะ โอ้โห แม้แต่โซฟา นี่ทำไปทำมา เธอจะโละทั้งบ้านแล้วนะเนี่ย

กว่าจะเสร็จ ก็มืดพอดี

วันนี้จบท้ายด้วยซุปหัวหอมหวาน ๆ กับซาวโดวจ์อุ่น ๆ พอสบายท้องอาหารย่อยแล้ว เธอก็เข้าห้องพักผ่อน

ตอนกลางคืน เมืองหลวงสว่างด้วยเสาไฟที่ให้แสงเหลืองนวล แน่นอนว่ามันเป็นไอเท็มเวทมนตร์ ที่นี่มีสิ่งนั้นเต็มไปหมดแหละ

ย่านที่วีวิก้าได้อาศัยอยู่ เป็นย่านคนธรรมดา ฐานะพอใช้ ไม่ถึงกับร่ำรวย และไม่ถึงกับเสื่อมโทรม อัตราการเกิดอาชญากรรมมีน้อย

ที่นี่มีสายตรวจเดินดูแลอยู่ ตกกลางคืนมา ก็พอจะนอนหลับอย่างสบายใจได้ ความคิดที่ว่า วันดีคืนดีอาจมีตีนแมวเข้าบ้าน จึงเลือนรางน่าดู

ทว่า

มีน้อย…ใช่จะไม่มี

วีวิก้าปิดบ้านเงียบตั้งแต่หัวค่ำ ในบ้านมืดสนิทราวกับเธอนั้นหลับไปแล้ว แต่จริง ๆ เธอยืนอยู่เงียบ ๆ กลางห้อง ในมือกำลูกแก้วขนาดเท่าลูกลำไย และมันถูกบีบแน่นตั้งแต่ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กข้างนอกห้อง

ดวงตากลมโตจ้องประตูอย่างระแวดระวัง มืออีกข้างถือไม้นวดแป้งไว้ พอมั่นใจว่า ‘ส่งสัญญาณ’ เรียบร้อย ก็วางลูกแก้วลง แล้วกำไม้นวดแป้งอยู่ในท่าพร้อมหวด

ใครทะเล่อทะล่าเข้ามาตอนนี้ เธอฟาดแน่นอน

“เห้ย!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

“จับไว้!!”

ได้ยินเสียงเอะอะตึงตังข้างนอก วีวิก้าบีบไม้นวดแป้งแน่นขึ้น เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืด ฝ่ามือเย็นเฉียบจากความตื่นเต้นและกลัว

โจร…เพิ่งเคยมีโจรเข้าบ้านครั้งแรกเลย!!

ไม่คิดว่าที่เดาไว้จะตรงเผงขนาดนี้ และเรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณความทรงจำของเลดี้ สาวใช้คนนั้น สาเหตุที่หล่อนขโมยเงิน ก็เพราะคนรักของหล่อนติดการพนัน

ทริกซี่ มารีน สาวใช้คนสนิทที่อุตส่าห์ติดตามมาจากคฤหาสน์ดยุค เป็นพี่เลี้ยงที่อยู่ด้วยกันมานาน และเพราะแบบนั้นรึเปล่าก็ไม่ทราบ เลดี้เลยทำแค่ไล่ทริกซี่ออกไป เงินที่ถูกขโมยก็ไม่ทวงคืน ตำรวจก็ไม่แจ้ง กับสามีไม่มีทาง กับทางพ่อยิ่งแล้วใหญ่ เลดี้ทำเหมือนตัดขาดจากฝั่งนั้น

เงินเดือนของทริกซี่ ก็แบ่งจากเงินที่อัลเดนให้

สองหมื่น ให้สาวใช้ที่ทำงานดูแลบ้านหลังแค่นี้ กับดูแลเลดี้คนเดียว ถือว่าได้เยอะเกินไปด้วยซ้ำ ค่าอาหารก็แยกต่างหาก ถึงอย่างนั้นทริกซี่ก็ทุบหม้อข้าวตัวเอง

จริง ๆ จะบอกว่าเธอเสียคนเพราะคนรักก็ไม่ผิด ก่อนหน้านี้ทริกซี่ดีกับเลดี้ที่สุดแล้ว เป็นคนคนเดียวที่เลดี้เชื่อใจด้วยซ้ำ เพราะงั้น แม้จะรับไม่ได้ที่ถูกหักหลัง แต่ก็ทำแค่ไล่ออกไป

แต่…วีวิก้า เธอในตอนนี้ที่มาอยู่แทน ไม่ได้เชื่อใจทริกซี่เลย พูดให้ถูก คือไม่เชื่อใจคนรักของหล่อน

คนที่เคยขโมยเงินคนอื่น เพราะติดการพนัน มีโอกาสสูงที่จะขโมยอีกครั้ง สภาพการเงินของทางนั้นคงแย่ ถึงได้กล้าให้ทริกซี่มาหักหลังเลดี้ และทริกซี่รู้ดี ว่าอัลเดนจะส่งเงินมาวันไหน แถมรู้อีกด้วยว่า ตอนนี้เธออยู่บ้านคนเดียว

อันตราย โชคดีจริง ๆ ที่ไปคุยกับสายตรวจไว้

หญิงสาวถอนหายใจโล่ง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู และเสียงบอกว่าจับคนร้ายได้แล้ว เธอค่อย ๆ ย่องไปปลดกลอน แง้มดูสถานการณ์ภายนอก ไฟถูกเปิดจนสว่างโร่ เห็นทริกซี่ถูกจับให้นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้องโถง และก็ได้ยินเสียงรายงานจากหน้าบ้านว่าจับผู้ชายได้อีกหนึ่งคน คงเป็นคนรักของหล่อนที่คอยดูลาดเลาให้

“ค คุณหนู!” ทริกซี่หน้าซีดน้ำตาคลอ ละล่ำละลักเรียกวีวิก้า “คุณหนู! ดิฉันขอโทษ เอาผิดดิฉันเลยนะคะ!”

วีวิก้าเกาะประตู หรี่ตามองหน้าที่คุ้นเคยเพราะความทรงจำเลดี้ เธอถอนหายใจ แล้วหันไปคุยกับตำรวจ

เขาบอกให้เธอวางใจ คนพวกนี้จะถูกดำเนินคดี จะไม่ให้กลับมาก่อเหตุซ้ำได้ และช่วงนี้ จะมีสายตรวจแวะเวียนมาดูบ่อย ๆ ส่วนเธอ พรุ่งนี้อาจจะต้องไปให้ปากคำเพิ่มเติมสักหน่อย

วีวิก้าตกลง แล้วขอบคุณพวกเขา เธอเมินเสียงทริกซี่ ล็อคประตูบ้านรวมถึงหน้าต่าง พอทุกอย่างสงบ เธอก็ยกมือกดอกตัวเอง

หัวใจเต้นแรงมาก จริง ๆ แล้วตอนนี้ก็ยังสั่นอยู่เลย ทริกซี่น่ะไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แต่ดันเอาแฟนมาด้วย ถ้าเธอไม่เตรียมแผนรับมือไว้…ไม่อยากจะคิด

ลองไปหาดูพวกไอเท็มรักษาความปลอดภัยดีไหมนะ

***********

เกือบได้บู๊แล้ววีวี่ แต่เอาแค่นี้ก่อน พอกรุบกริบ

สามารถติดตามและพูดคุยกับไรท์ได้ที่

https://www.facebook.com/profile.php?id=100075627591923&mibextid=ZbWKwL

อุปกรณ์ไลฟ์สด?

เดี๋ยวสิ แบบนี้มัน…ไม่น่าเบื่อเกินไปหน่อยเหรอ?

การลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างใหม่ โลกใหม่ แถมยังมีอะไรมากมายที่ไม่ถูกใจ จนต้องตบ ๆ ตี ๆ ให้เข้าที่ มันทำให้ชีวิตช่วงแรกของวีวิก้ายุ่งมาก

มาก…แค่สี่วัน

เข้าวันที่ห้า เธอกลายเป็นคนว่างงาน เพราะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว บ้านทั้งหลัง ถูกปรับแต่งใหม่เป็นอย่างที่ใจต้องการ ดอกไม้ข้างนอกที่บางส่วนเฉาตาย บางส่วนร่อแร่ ก็ถูกชุบชีวิต และเอาต้นใหม่มาปลูกซ่อมส่วนที่มันไม่ไหว

งานบ้านวันนี้เสร็จเรียบร้อย ถ้าทำเผื่อพรุ่งนี้ได้ก็คงทำ

วีวิก้านั่งเหม่อมองคอสมอสที่กำลังทยอยออกดอก เธอซื้อแบบสำเร็จมาลงดินเลย เพราะปลูกเองคงบานไม่ทันชาวบ้านเขา

ว่างเกินไปแล้ว…

จริง ๆ วีวิก้าก็ไม่ใช่คนขยันอะไร ถ้ามีโทรศัพท์และไวไฟ นอนผึ่งพุงทั้งวันก็ยังได้ แต่ที่นี่ไม่มีอะไรแบบนั้นเลยน่ะสิ

พวกไอเท็มเวทมนตร์ในบ้าน ก็เล่นไปจนหมดแล้ว และไม่รู้ว่าเพราะความทรงจำของเลดี้รึเปล่า เธอถึงคุ้นชินกับพวกมันไวมาก แป๊บ ๆ ก็รู้สึกว่า…มันก็แค่ไอเท็มปกติ

โธ่! นี่โลกเวทมนตร์ไม่ใช่เหรอ ไม่มีอะไรตื่นเต้นกว่านี้เลยรึไงนะ ไม่มีอีเวนท์ของผู้สวมร่างเหรอคะ ทำไมเธอรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกธรรมดาเลยเล่า!

“ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ…” ดวงตาชืดชามองปลายนิ้วของตัวเอง กำ ๆ แบ ๆ แล้วผลักไปข้างหน้าเหมือนปล่อยพลังคลื่นกระต่าย แน่นอนว่าไม่มีอะไรออกมาหรอก

พื้นฐานเวทมนตร์ของโลกใบนี้ คือการใช้อักขระ แม้ทุกคนจะมีเวทมนตร์เหมือนกัน แต่ไม่ได้แปลว่าจะใช้ได้เหมือนกัน

ดิน น้ำ ลม ไฟ แสงและความมืด เหล่านี้คือธาตุพื้นฐานของโลก แต่ละธาตุ จะมีภูติประจำอยู่ มนุษย์ใช้เวทมนตร์โดยการขอความช่วยเหลือจากภูติ เขียนอักขระที่ถูกต้อง เพื่อให้เวทมนตร์แสดงผลออกมา

อักขระเหล่านั้น สามารถเรียนได้ที่โรงเรียนเวทมนตร์ เลดี้ก็เรียนมาเหมือนกัน…แต่คืนอาจารย์ไปหมดแล้ว

อักขระง่าย ๆ แบบที่เด็กสิบขวบเขียนเป็น เธอก็ทำได้อยู่หรอก แต่นอกจากนั้น ไม่ว่าจะเค้นหัวนึกเท่าไหร่ ก็ไม่มีผุดขึ้นมาแม้แต่เศษเสี้ยวของความทรงจำ

ก็เข้าใจได้อยู่…สิ่งที่เรียนมาแล้ว หากไม่ได้ใช้มันเลย ผ่านมาสี่ปี ใครมันจะไปจำได้ เลดี้ใช้เวลาสามปีกว่าไปกับการอ่านนิยาย แต่งตัวสวย ช็อปปิ้ง ทำทุกอย่างเพื่อลืมความทุกข์ใจ ส่วนสามสี่เดือนที่แล้ว ก็ใช้เวลาไปกับภวังค์ความสิ้นหวังในรัก

ไม่ได้เขียนอักขระเลยสักครั้งเดียว จำได้ก็แปลกแล้ว

“หมดกัน สาวน้อยเวทมนตร์” วีวิก้าหัวเราะท้อใจ เธอเกยคางกับขอบหน้าต่าง พาดตัวเอกเขนกไปกับพนักพิงโซฟา ลมเย็น ๆ พัดมาตลอดเวลาจนต้องกะพริบตาเพิ่มน้ำหล่อเลี้ยง

ไปเดินเลยสักหน่อยดีไหมนะ…ไปหาซื้อหนังสือก็ดี บางทีอาจมีหนังสือสอนเขียนอักขระให้ศึกษาเองก็ได้

“เอางั้นแหละ!” พอตัดสินใจได้ ก็ลุกขึ้นปุบปับ เธอเดินไปหยิบโค้ทและกระเป๋าสตางค์ ล็อคบ้านก่อนออกไปที่ย่านการค้า

วีวิก้าไม่ได้รีบนัก ทอดน่องประวิงเวลาด้วยซ้ำ เพราะกลับบ้านเร็วก็ไม่มีอะไรทำ เดินเรื่อยเปื่อยอยู่ข้างนอก คงดีกว่านั่งอยู่ในบ้านเงียบ ๆ คนเดียว

ผู้คนพลุกพล่าน เยียวยาจิตใจคนเหงาได้นิดหน่อย เลดี้ไม่มีเพื่อนเลย พวกคุณหนูลูกผู้ดีที่เคยคบหา ก็คบกันเพียงผิวเผิน พอเธอแต่งงานกับอัลเดน ก็ขาดการติดต่อกับทุกคน

แต่ก่อนก็ไม่เหงาเพราะมีทริกซี่ แต่ตอนนี้เธอตัวคนเดียวอย่างสิ้นเชิง

ถ้ามีอะไรที่เหมือนโทรศัพท์ก็ดีสิ ถ้ามีคลิปแบบติ๊กติ๊กให้ดู ต่อให้อยู่คนเดียวบนโลกก็ไม่ขัด

กึก!

คนเดินเหม่อชะงักเท้า เพราะรู้สึกเหมือนเห็นอะไรแว็บ ๆ วีวิก้าถอยหลังสองก้าวครึ่ง แล้วหันไปมองบางสิ่ง

“โอ้! สนใจหรือครับคุณหนู” พ่อค้าเรียกทันที

“นี่อะไรคะ?” วีวิก้าตาวาว รุดเข้าไปดูใกล้ ๆ เหมือนเด็กเห็นรถของเล่น

ลูกแก้วแม่มด? ไม่รู้เหมือนกัน ดูคล้าย ๆ

มันเป็นลูกแก้วกลมใหญ่ มีแท่นไม้ขัดเงาเป็นฐาน และมีคริสตัลหรือผลึกเวทมนตร์ ส่วนประกอบสำคัญของไอเท็มฝังตรงแท่น ข้างในลูกแก้ว กำลังฉายภาพเคลื่อนไหว ไหนจะเสียงของชายคนหนึ่ง ที่กำลังแนะนำเจ้าสิ่งที่เธอสนใจเหมือนวิดีโอโฆษณา

พ่อค้าไม่ตอบอะไร เขาเพียงยิ้มอย่างภูมิใจ และถูจมูกอย่างมีมาด แน่ล่ะ เขาไม่จำเป็นต้องแนะนำสินค้าเองเลย เพราะตัวสินค้า มันกำลังแสดงความสามารถของมันอยู่น่ะสิ

“เมจิกโกลฟ…” วีวิก้าทวนชื่อที่ได้ยิน แววตาเป็นประกายขึ้นทุกขณะ

“น่าทึ่งใช้ไหมล่ะครับ เพียงแค่มีสิ่งนี้…” ชายในลูกแก้วยังพูดต่อไป แต่ตอนนี้มันไม่เข้าหัววีวิก้าแล้ว

หญิงสาวเหมือนถูกมอมเมาสติ เงยหน้าบอกพ่อค้าที่ฉีกยิ้มพอใจนักหนา

“ซื้อ! เอาค่ะ! เท่าไหร่!” เธออยากได้ มองลูกแก้วลูกอื่น แม้จะถูกปิดเสียงไว้ แต่ก็ฉายภาพให้เห็น ภาพลูกหมาน่ารักวิ่งเล่น ภาพเจ้าแมวกลิ้งเกลือกบนพรม ภาพเด็กน้อยจ้ำม่ำ ภาพคนโชว์ดาบ โชว์ของสะสมที่ตัวเองภูมิใจ

ไอเท็มดูคลิปติ๊กติ๊กใช่ไหม? คนติดติ๊กติ๊กเสี้ยนมาก!

“ตาถึงมากครับคุณหนู! นี่เป็นสินค้าออกใหม่จากหอคอยเวทมนตร์หลวง รับประกันคุณภาพ มีใบรับรองว่าผลิตโดยนักเวทย์ชั้นนำ คุ้มค่ากับราคาที่จ่ายอย่างแน่นอน~”

“จัดมาค่ะ!”

พอได้ของเล่นใหม่ วีวิก้าก็กลับบ้านทันที ยังไม่ทันไรก็จะมืดแล้ว อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว แต่กลับดีเสียอีก ตอนนี้วีวิก้ากำลังวาดฝัน ว่าหลังกินข้าวอาบน้ำ เธอจะได้นอนดูคลิปน่าสนใจของโลกเวทมนตร์

แต่ความคาดหวัง…หลายครั้งมักจบลงที่ความผิดหวัง

“อะไรเนี่ย…” หญิงสาวพึมพำ เมื่อจูนหาช่องตามคู่มือ แล้วพบแค่ไม่กี่ช่อง แถมไม่นานยังทยอยโบกมือลากันไปอีก หลังจากนั้น จูนหายังไงก็มีแต่ความว่างเปล่า

เอ๊ะ? พังเหรอ…

ไม่มั้ง มาจากหอคอยเวทมนตร์หลวงเลยนะ ใบรับรองก็ของจริง ที่นั่นไม่มีทางปล่อยของชุ่ย ๆ ออกมาหรอก

วีวิก้าควานหาคู่มือมาดูให้ละเอียดอีกครั้ง ก่อนเธอจะตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ!

ซื่อบื้อ…

ว่าแต่เลดี้ไม่ทันคน หลงกลเป็นทาสการตลาด เธอก็ไม่ต่างกันเล้ย! หน้ามืดตามัวกับโฆษณาพอกัน

คลิปอะไรกันล่ะ ไอ้เจ้าเมจิกโกลฟนี่ อัดคลิปไม่ได้ด้วยซ้ำ มันคือการถ่ายทอดภาพและเสียงแบบเรียลไทม์ โฆษณาที่เห็นตอนบ่าย ก็คือคนในโกลฟกำลังยืนแนะนำสินค้าอยู่อีกที่สินะ

นั่นหมายความว่า เธอจะเลื่อนหาสิ่งที่อยากดูไม่ได้ มันมีอะไรให้ดูช่วงนั้นก็ต้องดู (ซึ่งมันไม่น่าดู) และถ้าไม่มีใครใช้โกลฟถ่ายทอดภาพตัวเอง ก็จะมีแต่ความว่างเปล่าอย่างที่เห็น

“ฮือ~ ตั้งหกพัน!” วีวิก้าทิ้งตัวนอนน้ำตาปริ่ม ถึงจะน้อยกว่าค่าโพชั่นมรณะ แต่เสียเงินโดยใช่เหตุ ยังไงมันก็เจ็บใจ!

หกพันเลยนะ…ถ้าซื้อมาแล้วถูกใจ มันก็เป็นแค่หกพัน แต่ซื้อมาแล้วไม่ถูกใจ มันคือ ตั้งหกพัน!

“เศร้า” วันนี้นอนอย่างหดหู่ยิ่งกว่าวันไหนเลย

เพราะเมื่อวาน ต้องเจอกับความหดหู่ที่สุด ตั้งแต่มาต่างโลก วันนี้วีวิก้าเลยอยากได้อะไรฮีลใจสักหน่อย

ชาบู…ชาบูจะเยียวยาทุกสิ่ง

เธอออกไปเสาะหาวัตถุดิบแต่เช้า ได้มาไม่ครบสูตร แต่ก็น่าจะพอถูไถให้หายอยาก ข้าวของพะรุงพะรังถูกวางรอบนโต๊ะอาหาร

“บรื๋อ!” อากาศเย็นไม่พอ หมอกยังลงอีก จริง ๆ ก็เหมาะจะกินของร้อน ๆ เลยนะเนี่ย

วีวิก้าถูแก้มเย็นเฉียบของตัวเอง พอมันอุ่นก็เอามือไปอังหู ปรับอุณหภูมิเสร็จแล้ว ก็เดินไปหยิบเมจิกโกลฟมาด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ

ตอนเดินซื้อของ เธอได้ข้อมูลมันมาเพิ่ม ถึงมาจากหอคอยเวทมนตร์หลวงก็จริง แต่ไม่ได้เป็นที่นิยมเลย เพราะคนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรนี่แหละ มีแต่พวกคนรวยเงินเหลือใช้ที่ซื้อไปเล่น เอาไว้อวดของที่ตัวเองภูมิใจ อวดสัตว์เลี้ยง(ไอ้เธอก็นึกว่าเหมือนคอนเทนต์สัตว์ในโลกตัวเอง แต่ก็แค่ให้ดูหมาแมววิ่งไปวิ่งมา) อวดของสะสมโชว์ความร่ำรวย(ข้าม) อวดลูกสาวลูกชาย(ก็น่ารักดี) อวดความก้าวหน้าของกิจการ(ดูไม่รู้เรื่องเท่าไหร่)

วีวิก้าท้ออีกแล้ว เอาไปขายคืนร้านก็ไม่ได้ ขายต่อก็คงไม่มีคนซื้อ เพราะไม่ได้ฮิตอย่างที่บอก เอาไปขายร้านของเก่า จะได้ถึงร้อยรึเปล่าก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ต้องเก็บเจ้าโกลฟหกพันนี้ไว้ก่อน

แต่จะเอาตั้งโชว์ หรือเก็บใส่กล่องให้ฝุ่นเกาะ มันก็เจ็บใจกับเงินที่เสียไปอยู่ดี วีวิก้าเลยคิดจนถึงบ้าน ว่าสามารถเอามันมาทำอะไรได้

จริง ๆ ฟังก์ชันของเมจิกโกลฟ มันก็เหมือนการไลฟ์สด ลองไลฟ์เล่นดีไหม?

ถึงจะไม่มีคนดู แต่นี่คงเป็นประโยชน์สูงสุดของมันแล้ว ในตอนที่เป็นวี เธอก็ชอบทำคลิปลงติ๊กติ๊ก บางทีก็ไปไลฟ์ที่เมคบุ๊ค ทำเล่น ๆ โดยจินตนาการว่ามีคนดู อาจจะดีก็ได้…

มันน่าเศร้าไปไหมหนิ

“โธ่เอ๊ย! เลิกหดหู่ เลิก ๆ!” กินชาบูดีกว่า

วีวิก้าหามุมดี ๆ ตั้งโกลฟ กดเปิดไลฟ์ตามที่อ่านในคู่มือ ปรับอารมณ์ให้สดใส ราวกับตอนนี้เธอคือวี คนที่กำลังทำคลิปลงช่องแสนรัก ซึ่งมีผู้ติดตามหกหลัก

“สวัสดีค่ะ~ มีใครดูอยู่ไหมนะ” เธอยิ้มสดใสทักทายผ่านโกลฟ และหัวเราะขบขันตัวเองเล็กน้อยหลังจบประโยค จะมีใครดูได้ยังไงล่ะ

“รู้จักชาบูไหมคะ มันเป็นหม้อไฟมหัศจรรย์ ที่ช่วยเยียวยาจิตใจของฉันเสมอเลย ยิ่งอากาศเย็น ๆ แบบนี้ รับรองว่าถ้าได้กิน คุณจะลืมซุปเห็ดหรือซุปข้าวโพดไปเลยล่ะค่ะ” หญิงสาวขยิบตาอย่างขี้เล่น

“พูดเฉย ๆ อาจจะไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันทำให้ดูดีกว่า แค่เห็นภาพ ต่อให้ไม่ได้กลิ่น มันก็ทำให้คุณน้ำลายสอได้”

ช่องของเธอ เป็นคอนเทนต์สายอาหาร วีวิก้ารู้วิธี ว่าทำยังไง ถึงจะยั่วน้ำย่อย จนคนที่ดูตอนดึกต้องบ่นเธอเสมอ

ถึงโกลฟจะให้ความรู้สึกต่างจากโทรศัพท์ แต่ไม่นานก็ชินกับการใช้ เธอทำอาหารไป เหลือบมองโกลฟไป ตรงฐานใกล้คริสตัล มีตัวเลขปรากฏอยู่ มันเพิ่มขึ้นลดลงตลอดเวลา ตอนเธอดูช่องคนอื่นไม่เห็นมี น่าจะเป็นตัวเลขคนเข้าชมนั่นแหละ

หนึ่ง สอง สาม สอง สาม หนึ่ง…มันรันอยู่อย่างนั้น

วีวิก้าคลี่ยิ้ม ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีเลยซะอีก ถึงอาจจะไม่ได้อยู่ดู แต่แค่นี้เธอก็ดีใจแล้ว

สักพัก ชาบูหม้อแรกในต่างโลกก็เสร็จ วีวิก้าย้ายโกลฟไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว จะทำคอนเทนต์กินโชว์ด้วยซะเลย

เอาหม้อดินเผา น้ำซุป เส้น เนื้อ ผักและน้ำจิ้มมาจัดวางให้เรียบร้อย อักขระให้ความร้อนเธอลองเขียนตามหนังสือ มันเป็นไฟที่ให้ความร้อนแค่ด้านบน ดังนั้นจึงมั่นใจได้ว่า จะไม่มีอัคคีภัยเกิดขึ้น

ที่นี่หาตะเกียบได้ไม่ยาก ต้องขอบคุณเส้นทางการค้าเชื่อมสองดินแดน วีวิก้าคีบเนื้อสไลด์ไปโชว์โกลฟก่อน และเธอก็ชะงัก

สิบ…ตัวเลขมันค้างอยู่ตรงนั้น รอดูว่าจะลดไหม แต่ก็ไม่

รอยยิ้มของวีวิก้าสดชื่นยิ่งกว่าเคย ดวงตาสีเทาทอประกายหวานหยด

“ใครกำลังดูอยู่กันนะ” เธอถามอย่างขี้เล่น ราวกับคนอีกฝั่งจะตอบได้ เสียงหัวเราะสดใสทำให้รอบข้างเหมือนเปล่งประกายขึ้นมา

“กินข้าวกันรึยังคะ วันนี้อากาศเย็นกว่าทุกทีเลย อย่าลืมหาอะไรอุ่น ๆ ทานกันนะ ถ้าสนใจชาบูจะดีมาก เพราะมันอร่อยจริง ๆ ค่ะ อยากให้ลองดู~”

************

เริ่มเส้นทางดาวโกลฟ~

สามารถติดตามและพูดคุยกับไรท์ได้ที่

https://www.facebook.com/profile.php?id=100075627591923&mibextid=ZbWKwL

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้