หลวงปู่ทุย ฉันทกโร วิถีสมถะบนเส้นทางวัดป่า แห่งวัดป่าดานวิเวก

หากเอ่ยถึงพระป่าสายกรรมฐานในยุคปัจจุบัน ที่ยังคงรักษาข้อวัตรปฏิบัติอย่างเข้มข้นตามแนวทางพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต หนึ่งในนามที่ศิษยานุศิษย์กล่าวถึงเสมอ คือ หลวงปู่ทุย หรือ พระอาจารย์ปรีดา ฉนฺทกโร แห่งวัดป่าดานวิเวก อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ

หลวงตามหาบัว ญาณสมฺปนฺโน เคยกล่าวถึงท่านว่าเป็นดั่ง “เพชรน้ำหนึ่ง” ของวงการพระป่า ด้วยความเคร่งครัด สมถะ และยึดมั่นในพระธรรมวินัยอย่างไม่เปลี่ยนแปลงตามกระแสโลก

พระธรรมยุตสายมั่น รุ่นเดียวกับหลวงตามหาบัว

หลวงปู่ทุย ฉนฺทกโร เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2476 มีภูมิลำเนาเดิมอยู่จังหวัดอุบลราชธานี ก่อนย้ายไปเติบโตที่อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร ท่านบวชเป็นสามเณรตั้งแต่อายุยังน้อย และได้ศึกษาปฏิบัติธรรมในสายพระอาจารย์มั่น เป็นศิษย์รุ่นน้องของหลวงตามหาบัว

ในช่วงหนึ่ง หลวงปู่ทุยเคยมาจำพรรษาที่วัดป่าบ้านตาด จังหวัดอุดรธานี และได้ซึมซับปฏิปทาพระป่าแบบดั้งเดิม ทั้งการถือธุดงควัตร ความสมถะ และการปกปักรักษาป่าอย่างถวายชีวิต

ดุ เจ้าระเบียบ แต่เต็มไปด้วยเมตตา

บุคลิกของหลวงปู่ทุยที่ศิษยานุศิษย์รู้จักดี คือความเคร่งครัด ดุ และเจ้าระเบียบ ทว่าภายใต้ความเข้มงวดนั้น คือความเมตตาและความปรารถนาดีต่อผู้มาศึกษาธรรม

ท่านยึดถือการดำเนินชีวิตแบบโบราณ ไม่ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ เพราะมองว่าเป็นสิ่งเร่งเร้าให้จิตใจฟุ้งซ่าน และทำให้มนุษย์ “วิ่งเร็วเกินตัวเอง” จนเป็นอันตรายต่อใจ

จากพื้นที่สีแดง สู่ผืนป่าศรัทธา 2,500 ไร่

ปี พ.ศ. 2509 หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกองเพล ได้แนะนำให้หลวงปู่ทุยธุดงค์มายังพื้นที่ดงสีชมภู ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นพื้นที่สีแดง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2511 จะก่อตั้ง วัดป่าดานวิเวก ขึ้น

พื้นที่ทั้งหมดกว่า 2,500 ไร่ ประกอบด้วยเขตวัด ป่าสงวน และพื้นที่ ส.ป.ก. ที่ชาวบ้านมอบให้ดูแล หลวงปู่ได้ชักชวนชาวบ้านใน 3 ตำบล ปลูกป่าฟื้นฟูธรรมชาติ ทั้งไม้ประดู่ ชิงชัน เต็ง รัง จนกลับมาเป็นผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์อีกครั้ง

พื้นที่ทั้งหมดนี้ หลวงปู่ถวายเป็น โครงการเฉลิมพระเกียรติ รัชกาลที่ 9 ให้เป็นสมบัติสาธารณะของชุมชน

วัดไร้ไฟฟ้า ไร้เรี่ยไร แต่เต็มไปด้วยธรรม

วัดป่าดานวิเวกเป็นวัดที่สงัด ร่มรื่น เต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิด เสนาสนะมีเพียงกุฏิ ศาลาไม้ และเรือนปฏิบัติธรรมของฆราวาส ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา พระและเณรใช้เพียงตะเกียงและน้ำบาดาล

วัดแห่งนี้ ไม่มีการบอกบุญ ไม่เรี่ยไร ไม่ตั้งตู้รับบริจาค และไม่รับกฐิน ตามเจตนารมณ์ของหลวงปู่ที่เห็นว่า พระควรอยู่อย่างพอเพียง ไม่เป็นภาระต่อญาติโยม

“เงินไม่สำคัญ ใจต่างหากที่ต้องรักษา”

ธรรมะที่หลวงปู่ทุยแสดงแก่ญาติโยม เป็นคำสอนเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง เช่น

“โยมไม่ต้องมาบริจาคเงินให้วัด เอาเงินไปให้พ่อแม่ได้บุญมากกว่า”

หรือ

“มาวัดอย่าอึกทึกเสียงดัง มาเพื่อฝึกจิต ทำสมาธิ ได้บุญกว่ามานั่งกราบพระ”

พระป่า…ท่ามกลางโลกที่หลงลืมแก่นชีวิต

ในยุคที่เงินทองและวัตถุเข้าครอบงำสังคม แม้แต่แวดวงศาสนา หลวงปู่ทุย ฉนฺทกโร ยังคงยืนหยัดเป็น พระธรรมดา ผู้สมถะ สันโดษ และมั่นคงในศีลาจารวัตร เป็นที่เคารพศรัทธาของพุทธศาสนิกชนอย่างไม่เสื่อมคลาย

ปัจจุบัน หลวงปู่มีอายุมากและแพ้อากาศ การเข้ากราบต้องเป็นไปตามเวลาที่เหมาะสม โดยท่านจะออกพบญาติโยมในช่วงเวลาประมาณบ่าย 3 โมง เพื่อรักษาธาตุขันธ์