ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มีเหตุผลนำพาเสมอ - เพจบันทึกนึกขึ้นได้

ผมเป็นคนวิ่งหนีทุกอย่างที่ผมไม่ชอบ 

ตอนเรียนเป็นคนไม่ชอบเข้าแถวเคารพธงชาติ

คุณเลยจะพบผมได้ตามห้องน้ำ หรือหลังโรงอาหาร

โชคดีหน่อยก็จะเจอเพื่อนที่มีแนวร่วมเดียวกันมายืนหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย

โชคร้ายหน่อยก็จะโดนสารวัตรนักเรียน ซึ่งมักจะเป็นเพื่อนเนิร์ด-ที่เก่งที่สุดในเรื่องของการจดชื่อคนอื่น

ร้ายที่สุดก็เจอครูฝ่ายปกครองเดินเข้ามาตรวจเองถึงในห้องน้ำห้องในสุด

เช้าวันนั้นก็ไม่ต้องไปเข้าแถว มานั่งเล่นที่ห้องปกครองแทน 

เขยิบอายุขึ้นมาหน่อยก็ไม่ชอบทำงานกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้า

หลายครั้งที่รู้สึกว่าต้องตื่นไปเจอ ไปยืนต่อบทสนทนาหรือรับมุกที่ไม่ได้ชวนหัวเราะ

แต่ยังต้องหัวเราะแห้งๆ ใส่ เพราะกลัวว่าจะเสียบรรยากาศ

ทำให้เช้าวันนั้นเลือกที่จะไม่ลุกไปไหน

หายตัวไปอย่างเงียบๆ หลีกหนีจากคนเหล่านั้น

ซุกตัวอยู่ในที่ที่รู้สึกว่าสบายใจกว่า

แล้วหลังจากนั้นก็มีเรื่องราวมากมายให้ต้องวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้นอีก 

โตขึ้นมาอีกนิด ความไม่ชอบของผมเริ่มมีมากขึ้น

เช่น ไม่ชอบความผิดหวัง ไม่ชอบการถูกปฏิเสธ

ไม่ชอบการถูกสั่ง ไม่ชอบการทำอะไรซ้ำๆ

ไม่ชอบความเศร้า ไม่ชอบอยู่คนเดียว 

มันก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนเรากลายเป็นคนที่ไม่ทนกับอะไร

ปลีกตัวเองออกจากทุกอย่างที่รู้สึกว่าไม่ได้ดั่งใจ 

แต่ยิ่งหนีทุกอย่างที่ไม่ชอบ

ก็ยังไม่ได้ไปหยุดอยู่ที่ตรงที่ชอบสักที 

ผมเริ่มไม่มีความสุข 

เอาจริงๆ ก็ไม่ได้เพิ่งเริ่มหรอก

มันก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขตั้งแต่เราเริ่มมีข้อกำหนดนั่นนู่นนี่กับทุกอย่างในชีวิตแล้ว

ชีวิตเริ่มใช้ยากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มมีศัตรู เริ่มมีปัญหา

แทนที่พอหนีทุกอย่างมาแล้ว เราจะได้เจอกับสิ่งที่มันทำให้เรามีความสุข

แต่มันก็ไม่ใช่ 

จนต้องมานั่งถามกับตัวเองในคืนที่ทุกอย่างพังพินาศ

หน้าที่การงาน ความสัมพันธ์ ว่าจริงๆ แล้วผมหนีอะไรได้บ้าง

ผมควรจะหนี หรือควรจะนั่งอยู่กับมันต่อ

ชีวิตมีแต่สิ่งที่ผมไม่ชอบ แล้วอะไรบ้างที่ผมชอบ

ผมตอบตัวเองได้จริงๆ ใช่มั้ย 

มันจะเหนื่อยไปรึเปล่า

ถ้าผมจะอุทิศทั้งชีวิตให้กับการหนีทุกอย่างที่ไม่ได้ต้องการ

ผมเริ่มถามคนรอบตัว

คนที่ไม่ได้ชอบงานที่ตัวเองทำ แต่เขาทำมันได้

เขาอยู่กับมัน เพราะมีเหตุผลบางอย่างในการอยู่กับสิ่งที่ไม่ได้ชอบ

แต่สุดท้ายแล้วมันนำพาความสุขที่ปลายทางมาให้

คนที่อยู่กับความเศร้า ความทรงจำเก่าๆ  ไม่ลืม แต่ก็ไม่ได้จำเพิ่ม

เขาสร้างความทรงจำใหม่ บวกกับใช้ชีวิตในแบบที่มันควรจะเป็น

แบบที่ไม่ต้องวิ่งหนีเรื่องเก่าๆ แต่ยินดีกับเรื่องใหม่ๆ ที่กำลังจะเข้ามา 

ไม่มีใครหนีสิ่งที่ไม่ชอบได้หรอก

จริงๆ แล้วหน้าที่ของเราน่าจะเป็น

เราจะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความไม่ชอบต่างๆ เหล่านั้นได้อย่างไร 

คำตอบอาจจะง่ายๆ แค่ว่า

ลองเลือกที่จะอยู่กับมัน 

มีคนบอกอยู่ตลอดว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มันมีเหตุผลของมันเสมอ

แต่เอาเข้าจริง ตอนที่มันเกิดขึ้นตรงหน้า

เราก็ไม่เข้าใจหรอกว่า มันจะมีเหตุผลอะไร

นอกจากทำให้ชีวิตเราแย่ไปมากกว่าเดิมอีก

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป

วันที่เราโตพอที่จะมีวุฒิภาวะในการแยกแยะ

ว่าสิ่งที่ผ่านมา นำพาอะไรมาด้วย

เราก็จะรับรู้ได้เองว่า มันมีเหตุผลของมันจริงๆ

ที่กลายเป็นคนเข้มแข็งจนถึงวันนี้ได้

ก็เพราะว่าโดนกดดัน ดูถูก จากใครคนนั้นตั้งแต่ตอนเด็ก

ที่กลายเป็นคนรักตัวเอง

เพราะเห็นมาตลอดชีวิตว่าคนที่ไม่รักตัวเองมีจุดจบในชีวิตเป็นยังไง

ที่กลายเป็นคนปรับตัวกับความรักได้ไว

เพราะรักครั้งเก่าที่แสนสาหัส

สั่งสอนเราไว้มากมายเหลือเกิน

จนถึงตอนนี้ ถ้าย้อนกลับไปได้

ผมจะวิ่งไปเข้าแถวที่หน้าเสาธงทุกวัน

ออกไปทำงานกับคนที่ไม่ได้ชอบ แต่ไปลงมือทำให้มันเสร็จ

ไปยอมรับผิดกับความผิดพลาดในความสัมพันธ์ ไปทำตามอย่างที่เขาแนะนำตั้งแต่แรก 

แต่ตอนนี้กลับไปแก้ไขเรื่องเก่าๆ ก็คงไม่ทันแล้ว

แต่ก็คงจะดีกว่า ถ้าจะรีบหาความชอบในสิ่งที่เราไม่ชอบเสียแต่ตอนนี้

เลิกหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แล้วรีบออกไปลุยกับมันให้เต็มที่ 

เพราะไม่ว่าสุดท้ายแล้วอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิต

จะเป็นเรื่องที่ชอบหรือไม่ จะเป็นเรื่องที่ตั้งใจหรือบังเอิญ

ทุกอย่างก็มีบทเรียนพร้อมให้เราเรียนรู้กับมันเสมอ

อยู่ที่ว่าตอนนี้ เราพร้อมที่จะรับรู้มันมั้ย

หรือต้องรอไปจนกว่าวันที่จิตใจข้างในจะพร้อม

ก็ไม่แน่ใจว่า วันนั้นของแต่ละคนคือเมื่อไหร่

ซึ่งสำหรับบางคนก็อาจจะไม่มีวันที่เขาจะทำความเข้าใจกับอะไรเลย

ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก เพจบันทึกนึกขึ้นได้  ได้บน LINE TODAY ทุกวันศุกร์