เส้นทาง - ศุ บุญเลี้ยง

เมื่อเดินทางมาถึงทางแยกไม่เพียงต้องชะลอ บางครั้งมนุษย์ยังมีความลังเล

ผู้คนซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าหนทางข้างหน้าจะนำพาเราไปยังจุดหมายแน่หรือ แล้วทางแยกซ้ายขวานั้นเล่าจะนำพาทอดไกลไปยังแห่งหนใด 

อาจมีจุดหมายบางอย่างแฝงเร้นอยู่ในเส้นทางหลากสาย บางคราจึงได้แต่ลังเลให้ทบทวนว่าเราควรจะหยุดและย้อนกลับเส้นทางสายเก่า ไปยังมุมซึ่งทั้งอบอุ่น ทั้งปลอดภัยกว่า

การเดินทางพเนจรแม้จะน่าตื่นเต้นแต่บางคราก็นำพาความเหว่ว้าปะปนไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยในจิตใจ

หากได้ฟังเสียงตัวเองแล้วคล้ายจะยังสับสนในฐานะที่เกิดเป็นคนความสับสนย่อมเป็นเรื่องธรรมดาต่อให้เรามีเส้นทางที่ดีอยู่แล้วบางทีเราก็คิดว่าอาจมีเส้นทางที่ดีกว่า

บางครั้งบางครา ต่อให้อ่อนล้าก็คาดคิดว่า จุดหมายข้างหน้าย่อมมีน้ำใสๆในบ่อให้รื่นรมย์ จึงก้มหน้าก้มตาเดินทางต่อไป แม้จุดหมายจะยาวไกลกว่าที่ใจเคยคิด

บนถนนซึ่งนำพาเราเดินทางทั้งใกล้ทั้งไกลทั่วแคว้นแดนดินบางครั้งถนนพาขึ้นดอยไปใกล้แสงดาวบางคราวพาไปผ่านห้วยหนองคลองบึงถนนเส้นใหญ่ๆรถราย่อมเนืองแน่นบางคราวมีถนนสายย่อยเส้นน้อยๆผู้คนยังเลือกใช้แต่ค่อยๆน้อยลงถนนเส้นกว้างใหญ่อาจเดินทางไวเดินทางสะดวกแต่บางครั้งอาจนำพาเราไปถึงจุดหมายซึ่งเราเองไปถึงแล้วต้องอึ้งๆว่านี่คือสิ่งที่เราต้องการมันจริงๆหรือ

หลงวิ่งแข่งกับคนอื่นมาตั้งไกลได้ชัยชนะแต่จิตใจกลับงุนงงสงสัยกับจุดหมายอันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดอย่างที่หวังทั้งๆเหมือนเราเลือกเองแต่กลับเป็นทางเลือกซึ่งเพียงเลือกตามๆกันมา

ใช่หรือไม่ว่า มีถนนบางสายดูทุรกันดาร แต่ครั้นผ่านพ้นช่วงทุรกันดารไปได้ อาจนำพาเราไปพบเจอกับวิวทิวทัศน์อันแสนงดงาม

แต่บางห้วงยามดิ้นรนจนหมายจะผ่านพ้นความยากลำบากกลับไปพบกับความลำบากยิ่งกว่า จนหันหลังย้อนกลับแทบไม่ทัน ยังดีมีทางแยกให้เลือกย้อนยูเทิร์นได้

มีบางวันแวะดื่มน้ำได้สติแล้ว ดูกำลังของตัวเอง กลับเดินทางออกห่างจากเส้นทางที่เคยเล็งไว้  บางทียิ่งใกล้จุดหมาย กลับกลายเป็นยิ่งสับสน จะเดินกลับก็กลัวเสียเวลา จะไปข้างหน้าก็ละล้าละลัง

ยิ่งคนไม่มีแผนที่  ไม่รู้ว่าไหนเหนือไหนใต้   ต่อให้เดินทางตามกูเกิ้ลไปถึงจุดหมายก็ใช่ว่าจะ เข้าใจหนทางที่ผ่านมา

บางจุดมีทางแยกอยู่เบื้องหน้า มองเห็นผู้คนหลากหลายมุ่งหน้าเพื่อเสาะหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอฤทธิ์ขอพร 

จะมีกี่คนแปลกแยกแตกต่าง ยอมเลือกเส้นทางสายเปลี่ยวผู้คนเมินหมาง บางคราวเป็นเพียงถนนสายเก่าที่เราเคยเดินเคยเล่นเมื่อครั้งวัยเยาว์ บางคราวเป็นถนนอันลุงป้าบุกเบิกและทิ้งร้างไว้

บางคนแม้เพียงคนเดียวลำพัง เขาอาจเป็นนักเดินทางผู้ไม่ชอบเดินตามขบวนแห่ ต่อให้ตรงไหนใครว่า ศักดิ์สิทธิ์นักหนาก็ไม่มีความหมายสำหรับเขา ด้วยเราต่างศรัทธาในสิ่งที่แตกต่างห่างกัน ยิ่งเดินก็ยิ่งแยกห่าง

ต่อให้มติมหาชนจะเลือกวิถีนั้น แม้เขาจะเดินลำพัง ก็หาได้กังวล หรือสงสัยว่าจะไปต่อ   เพราะรู้ดีแก่ใจว่า เคยมีคนเดินนำทางไปข้างหน้า เล่าให้ฟังว่า ถนนแต่ละสายย่อมนำผู้คนไปยังจุดหมายอันแตกต่างกัน

เพียงเราเลือกเบี่ยงเดินทางแยกห่างกันเพียงไม่กี่องศา หนทางข้างหน้าเรากลับไปคนละทิศละทาง

การเดินออกจากเส้นทางสายหลัก เลี้ยวลงไปในเส้นทางที่ไม่ค่อยมีใครหันเหไปหา

ทางเดินซึ่งแยกออกจากเส้นทางสายหลักซึ่งผู้คนใช้สัญจร

เส้นทางสายใดเล่าจะนำพาให้เราได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจน

เราต่างมีเส้นทางและวิถีของเราเอง

ติดตามบทความใหม่ ๆ จากศุ บุญเลี้ยง ได้ทุกวันพุธ บน LINE TODAY และหากสามารถอ่านบทความอื่นได้ที่เพจศุ บุญเลี้ยง