“รักหลอกจึงหยอกเล่น” ไม่ใช่เรื่องสนุก 4 เหตุผล ที่บอกว่าทำไมผู้ใหญ่ไม่ควรแกล้งเด็ก
“รักหลอกจึงหยอกเล่น” ประโยคที่ผู้ใหญ่บางคนชอบใช้เป็นเหตุผลหรือข้ออ้าง เวลาที่เล่นกับเด็กแล้วทำให้เด็กโกรธ ไม่พอใจ หรือแม้แต่ร้องไห้ออกมา
ผู้ใหญ่ส่วนมากเวลาเห็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดูก็อยากเข้าไปเล่นหรือสร้างความคุ้นเคยด้วย ถึงแม้จะเต็มไปด้วยเจตนาที่ดีก็จริง แต่การเข้าหาเด็กด้วยการแกล้งหรือหยอกล้อด้วยการเห็นเป็นเรื่องสนุก อาจจะส่งผลเสียกับเด็กได้มากกว่าที่คิด
เพราะเด็กยังมีจิตใจที่อ่อนโยนและบอบบาง บางครั้งเด็กไม่สามารถเข้าใจการหยอกล้อด้วยการแกล้งหรือเล่นแรงๆ ของผู้ใหญ่ ดังนั้นการเล่นหรือเข้าหาเด็กที่ถูกวิธีจึงควรเป็นการเข้าหาที่ควรทะนุถนอมความรู้สึกของเด็กๆ ไม่ให้ตกใจ หวาดกลัว และผลของการเล่นหรือหยอกล้อเด็กผิดวิธี ยังอาจส่งผลกระทบต่อพัฒนาการ จิตใจ และอารมณ์ของเด็กในระยะยาวได้
1. ทำให้ขาดความมั่นคงทางใจ
เด็กที่ถูกแกล้งหรือหยอกล้อด้วยคำพูดที่ทำให้รู้สึกอับอาย เช่น ทำไมหนูอ้วนอย่างนี้คะ หรือรู้ไหมว่าหนูผิวดำกว่าใครเพื่อน หรือพูดหลอกให้กลัว เช่น หนูกินเก่ง ระวังแม่จะเอาไปให้คนอื่นเลี้ยงแทนนะ
การพูดหยอกล้อเด็กในลักษณะนี้จะทำให้เด็กรู้สึกขาดความมั่นคงทางจิตใจ ไม่ชอบตัวเอง และอาจทำให้มีพัฒนาการแย่ลง เพราะความรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง และไม่มั่นใจในความรักของคนในครอบครัวฟ
2. เด็กกลายเป็นคนวิตกกังวลง่าย
หากเด็กถูกกลั่นแกล้งหรือทำให้เสียใจ โดยที่ผู้ใหญ่เห็นเป็นเรื่องสนุก เช่น ถูกเอาของรักไปซ่อน จะทำให้เด็กรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนตัวตลกในสายตาของผู้ใหญ่ และเป็นคนอ่อนแอที่มักจะถูกหัวเราะเยาะ หรือดูถูกความรู้สึกเสมอ ส่งผลให้เด็กเป็นคนมองโลกแง่ร้าย ไม่เชื่อใจคนอื่น และมักเกิดความรู้สึกวิตกกังวลตลอดเวลาที่จะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง และไม่มีความสุขในการอยู่ร่วมกับผู้อื่น
3. เด็กเข้าใจว่าการแกล้งหรือรังแกกันเป็นเรื่องธรรมดา
เด็กที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เห็นการกลั่นแกล้งรังแกเป็นเรื่องสนุก จะเข้าใจว่าการแกล้งให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี เป็นเรื่องตลก หรือเรื่องธรรมดา ที่จะได้รับการให้อภัยเสมอ และอาจจะนำนิสัยนี้ไปแกล้งเพื่อนที่โรงเรียน กลายเป็นต้นเหตุของปัญหาต่อไป
4. เด็กจะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า
บ่อยครั้งที่การหยอกล้อของผู้ใหญ่คือการขู่ว่าพ่อแม่ไม่รัก หรือพ่อแม่เก็บหนูมาเลี้ยง ขอให้เข้าใจว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เด็กรู้สึกสนุกหรือตลกตามไปด้วย เพราะเด็กอาจจะไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง และอาจกลายเป็นปมในใจและรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าในที่สุด
อ้างอิง