เวลายังเยาว์วัยสำหรับ..ลาว

มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนประเทศลาว เพื่อนบ้านใกล้ชิดสนิทสนม แค่เดินข้ามสะพานมิตรภาพฯ ไปไม่ถึงกิโล ก็ได้ชื่อว่าเดินทางไปต่างบ้านต่างเมืองแล้ว

ตื่นตาตื่นใจพอสมควร เพราะมนุษย์ป้าไม่ได้ไปเหยียบเมืองลาวมานานกว่า 30 ปี

แน่นอน เวียงจันทน์ หลวงพระบาง สองเมืองยอดนิยม..อย่างไรเสียต้องไม่พลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีรถไฟความเร็วสูงวิ่งไปมาหาสู่กันสะดวกสบายไม่เกิน 3-4 ชั่วโมงเท่านั้น

แต่รอบนี้ เพราะวางแผนไปเที่ยวสถานที่ที่เรียกว่า unseen บรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่ได้เจอะเจอ นับว่าแตกต่างจาก 2 เมืองใหญ่ยอดนิยมโดยสิ้นเชิง

ชีวิตบ้านๆ ของลาว ไม่ได้แตกต่างจากบ้านๆ แถบอีสาน คือ สโลว์ไลฟ์ ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใส ทักทาย ..สะบายดี!! เมื่อปะกับคนแปลกหน้าต่างถิ่น แต่สิ่งที่สังเกตเห็นกลับเป็นเรื่องของลักษณะ "ประชากร" ในสังคมลาว นั่นคือ มีลูกเล็กเด็กแดงวิ่งกันขวักไขว่ทุกหัวถนนและในหมู่บ้าน และน้อยมากเหลือเกินที่จะได้เจอพ่อเฒ่าแม่เฒ่า

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงต้องอ้าปากไถ่ถามโชเฟอร์วัยแค่ 24 ต้นๆ แล้วเราก็ถึงบางอ้อ..นั่นคือ โครงสร้างประชากรของลาวยังเป็น "สังคมเยาว์วัย" มาก (young population) ไม่ใช่สังคมสูงวัยแบบไทยหรือประเทศพัฒนาแล้วค่ะ

ข้อมูลประชากรศาสตร์ลาว (อัปเดตประมาณ 2024-2026) อายุเฉลี่ย (Median Age) : ประมาณ 25 ปี (โลกอยู่ที่ราว 30-31 ปี) เด็ก 0-14 ปี : ประมาณ 30-31% ของประชากรทั้งหมด ผู้สูงอายุ 65 ปีขึ้นไป : เพียง 4-5% เท่านั้น อัตราการเกิด (Fertility Rate) : ราว 2.3-2.5 คนต่อผู้หญิง (สูงกว่าประเทศเพื่อนบ้าน) อายุขัยเฉลี่ย : ประมาณ 68-70 ปี (ชายต่ำกว่า หญิงสูงกว่าเล็กน้อย) ต่ำกว่าประเทศพัฒนาแล้ว

ทำให้เห็นเด็กและคนหนุ่มสาวเยอะตามท้องถนน ตลาด วัด หรือสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไป เพราะประชากรส่วนใหญ่ยังอยู่ในวัยเด็ก-วัยทำงานตอนต้น

คนเฒ่าคนแก่ส่วนใหญ่จะอยู่บ้าน โดยเฉพาะในชนบท หรือทำงานในไร่นา ไม่ค่อยออกมาเดินเล่นตามแหล่งท่องเที่ยว

สรุปง่ายๆ คือ ลาวยังมีเด็กเกิดเยอะและคนแก่ยังน้อย เมื่อเทียบกับไทยที่เข้าสู่สังคมสูงวัยเต็มตัวนั่นแหละ ดังนั้นไปเที่ยวลาว มนุษย์ป้าอย่างเราไม่มีสิทธิ์เรียกขานใครว่า ..พี่เลยนะจ๊ะ.

'ป้าเอง'