คุยกับหนุ่มล่าฝัน “เทม ทับทิมทอง” หนึ่งในนักแสดงจาก The White Lotus ซีซั่น 3

มารู้จักกับ “เทม ทับทิมทอง” จาก The White Lotus ให้มากขึ้น ผ่านบทสัมภาษณ์เจาะลึกตัวตนเบื้องหลังของเขา

The White Lotus ซีซั่น 3 รอบพรีเมียร์เพิ่งจะจบงานไปเมื่อคืนที่ผ่านมา โดยทีมนักแสดงทั้งกลุ่มก็ดั้นด้นกันมาร่วมเปิดพรมแดงที่ประเทศไทย ณ River Park ศูนย์การค้าไอคอนสยาม นำทีมโดย Leslie Bibb, Carrie Coon, Walton Goggins, Patrick Schwarzenegger, ลลิษา มโนบาล, เล็ก ภัทราวดี และอีกหลายคน ครั้งนี้ LSA ได้มีโอกาสสัมภาษณ์เอ็กซ์คลูซีฟกับหนุ่มไทยหนึ่งในนักแสดงอย่าง “เทม ทับทิมทอง” ที่ในวันงานเมื่อคืนเขาได้สวมใส่บอมเบอร์แจ็กเกต Oasi Cashmere และเสื้อคอเต่า Cashseta เข้ากันกับกางเกงผ้าวูลและคอตตอนสีขาว พร้อมด้วยรองเท้าผ้าใบ Triple Stitch™ หนังกวางสีขาว ซึ่งทั้งหมดเป็นลุคจากแบรนด์อิตาลีอย่าง ZEGNA โดยเราได้โอกาสพูดคุยกับหนุ่มคนนี้ถึงชีวิตในวัยเด็กที่ลอนดอน การเข้าฝึกกับกองนาวิกโยธิน และการได้เข้าสู่วงการนักแสดงในที่สุด

เล่าเรื่องวัยเด็กของคุณในอังกฤษให้เราฟังหน่อย

ในช่วง 6 ปีแรกผมอาศัยอยู่ที่เชลซีครับ ผมโตมากับคนกลุ่มน้อย เพราะว่าที่ที่ผมอยู่มีแต่ชาวแอฟริกัน ชาวจีน และชาวอินเดียค่อนข้างเยอะ ก็เลยรู้สึกว่าเข้ากันได้ครับ จากนั้นผมก็ย้ายไปลอนดอน ชีวิตก็ดีขึ้นนะครับ แต่มันเหมือนกับว่าผมเป็นคนนอก เพราะเราเป็นครอบครัวเอเชียกลุ่มเดียวในละแวกนั้นครับ ผมเลยถูกบูลลี่บ่อยมาก ด้วยตอนนั้นไม่ค่อยมีคนเอเชียครับโดยเฉพาะคนไทย แต่วันหนึ่งพอผมปกป้องตัวเองมันก็เลยได้มีจุดยืนครับ มันมีทั้งความทรงจำที่ดีและไม่ดีแหละ แต่การอยู่ที่นั่นมันสอนผมเยอะมาก มันทำให้ผมอยากเป็นทหารเพื่อที่จะได้ปกป้องคนอื่นด้วย

เห็นว่าเคยทำงานเป็น Nightclub Bouncer (ผู้รักษาความปลอดภัยในสถานบันเทิง) ในลอนดอน เป็นอย่างไรบ้าง

ตอนที่ผมอายุ 18 ผมได้เป็น Nightclub Bouncer ผมชอบมาก เพราะว่าผมได้ปกป้องคนจริงๆ มันมาจากการที่ตอนแรกผมทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ก่อนในร้านอาหารกึ่งคลับของไทยชื่อ ‘สแควร์’ ครับ วันหนึ่งมีผู้ชายขี้เมาอาละวาด สตาฟเลยบอกให้ผมไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา แต่ผมเห็นว่ามันเป็นโอกาสในการพิสูจน์ว่าผมจัดการได้ด้วยตัวเองนะ ก็นั่นแหละครับจากนั้นผมเลยได้งานนั้นมา เอาจริงๆ ผมไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มทะเลาะก่อนเลยนะครับ ผมแค่เข้าไปช่วยหยุดต่างหาก

คุณเคยฝึกกับกองนาวิกโยธินอังกฤษด้วย เล่าให้ฟังหน่อยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ผมฝึกนักเรียนนายร้อยตอนอายุ 13 ปี แล้วก็เรียนต่อในมหาวิทยาลัยพยายามที่จะเป็นทหารนาวิกโยธินของอังกฤษครับ ผมสนใจมันมากๆ จนไม่ดื่มหรือสูบบุหรี่เลย แต่ว่าสถานการณ์มันก็แย่ลงครับเพราะว่าหูของผมมันไม่ตรงตามเกณฑ์ ผมทำทุกอย่างผ่านหมด แต่มันไม่มีวิธีการฝึกในรูปแบบไหนก็ตามที่จะช่วยให้หูซ้ายของผมดีขึ้นได้เลยครับ

แม้ว่าผมจะไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมนาวิกโยธิน แต่ก็ได้มีโอกาสไปฝึกกับทหารที่เกษียณแล้วของ SAS ก่อนที่จะกลับมาประเทศไทยนะครับ มันเริ่มจากเพื่อนสนิทของแม่ผมที่ทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของทหารคนนั้น เล่าถึงสถานการณ์ของผมให้กับเขาฟัง ซึ่งเขาเอื้อเฟื้อมากในการให้ผมไปฝึกกับเขา เพราะงั้นทุกสุดสัปดาห์ผมจะนั่งรถไฟไปหาเขา เราจะไปตั้งแคมป์ แล้วเขาก็จะสอนวิธีเอาตัวรอดในป่าแบบตัวต่อตัวเลยครับ บทเรียนที่ผมได้มันมีผลอย่างมากต่อการใช้ชีวิตและวิธีคิดของผมครับ

แล้วอยู่ๆ มาเข้าวงการการแสดงได้อย่างไร

ผมไม่เคยแสดงเลยตอนเด็กๆ ยกเว้นวิชาละครที่เรียนในมหาวิทยาลัยครับ ส่วนหนึ่งของหลักสูตรเลยคือการเต้นรำ พวกเราต้องแสดงละครกรีก แล้วผมก็ได้เล่นบทคนกึ่งๆ เทพ มันเป็นประสบการณ์การแสดงครั้งแรกของผมและมันสนุกมาก ผ่านไปหลังจากนั้นผมได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับหนึ่งในรายการ Academia Fantasia แล้วก็ตื่นเต้นมากๆ ที่ได้แสดงครั้งแรกในหนังเรื่อง Skin Trade ซึ่งเกิดขึ้นภายในหนึ่งเดือนครับ ‘โทนี่ จา’ ก็เป็นส่วนหนึ่งของทีมนักแสดงด้วย การได้เล่นกับเขามันเหมือนฝันเลยครับ ผมโตมากับการดูหนังแอคชั่นหลายเรื่องมาก การได้แสดงภาพยนตร์เรื่องหนึ่งทำให้ผมมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ

ปกติเตรียมตัวสำหรับบทบาทอย่างไรบ้าง

ผมไม่เคยเรียนการแสดงมาก่อนเลยไม่รู้ว่าจะฝึกการแสดงยังไง ผมเรียนรู้จากการดูภาพยนตร์และซีรีส์ แต่ผมเก่งในการเลียนแบบครับ อย่างถ้ามีบทบาทเป็นทหารหรือคนค้ายาเสพติด ผมก็จะไปดูหนังที่คล้ายกับบทบาทนั้น แล้วก็ลองแสดงตามดูครับ

มีงานอดิเรกอะไรบ้างไหม

ผมชอบถ่ายรูปแล้วก็ออกกำลังกายครับ แต่ผมจะไม่ได้เข้ายิมทั่วไปแบบนั้น เพราะชอบออกกำลังกายแบบพวกทหาร หรือออกกำลังกายแบบการเพาะกายครับ

ตอนนี้เมืองไทยให้ความสนใจกับ The White Lotus มาก เพราะมีนักแสดงไทยร่วมเล่นเยอะ หนึ่งในนั่นก็มีคุณด้วย มีสถานที่แนะนำในกรุงเทพฯ อะไรบ้างไหม

ถ้าชอบไปคลับแนะนำ Flamenco ครับ ผมรู้จักที่นั่นเพราะทำงานรักษาความปลอดภัยให้วง Thaitanium พอดีวันนั้นเป็นวันเกิดของดีเจ Buddha เราเลยไปเซอร์ไพรส์เขาที่นั่นครับ ผมชอบดนตรีและบรรยากาศที่นั่นมาก หรือไม่ก็บาร์ Sing Sing Theater ก็ดีเหมือนกันครับ แต่อาจจะเล็กไปหน่อยเต้นไม่ค่อยได้ ผมชอบคลับที่ใหญ่หน่อยจะได้เต้นได้ครับ แต่ถ้าส่วนของร้านอาหาร จริงๆ ผมชอบศูนย์อาหารที่ดิเอ็มโพเรียมมาก ส่วนบาร์ผมชอบไปร้านอิซากายะอย่าง Shakariki มากกว่าครับ เพราะผมชอบแฮงค์เอ้าท์กับเพื่อนๆ ในที่แบบนั้นมากกว่า เพราะว่าบาร์กับคลับเสียงดังเกินไป

อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับ ไลฟ์สไตล์คนเมือง ร้านอาหารเด็ดดัง แฟชั่นล่าสุด สุขภาพ และความงาม พร้อมกับ เรื่องราวทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ได้ที่ Lifestyle Asia

Note : The information in this article is accurate as of the date of publication.