ระบบรวยได้เพราะเก็บขยะ (จบแล้ว)

ข้อมูลเบื้องต้น

สงกรานต์เด็กหนุ่มบ้านนอกเรียนจบ ม.3 ก็เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ อยากจะทำตามความฝันหาเงินให้ได้เยอะๆ ทำให้ครอบครัวสุขสบาย จึงยอมจากครอบครัวที่อบอุ่นมาสู้งานในเมืองใหญ่ที่ที่เขาไม่รู้อะไรเลยเมื่อมาถึง

สงกรานต์ไม่คิดเลยว่าการจากบ้านมาในครั้งนั้นเพื่อทำตามความฝันมันจะทำให้เขาเจอแต่ความเจ็บปวด ชีวิตมันไม่ได้สวยงามอย่างที่เขาฝันไว้ ทุกครั้งที่โทรกลับบ้านต้องคอยโกหกครอบครัวว่าเขาสบายดีไม่ได้ลำบากอะไร กินข้าวอิ่มท้องทุกมื้อ นอนหลับสบาย ขอให้พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วง

แต่ความจริงการกินข้าวทุกมื้อยังยากสำหรับเขาทำได้เพียงแค่กินมาม่าประทังชีวิตกับน้ำก๊อกไว้ลูบท้องตัวเอง

การหาเงินในเมืองหลวงมันไม่ได้ง่ายสำหรับคนที่มีทางเลือกน้อยอย่างเขา ทำงานที่ไหนก็ถูกรุ่นพี่ที่ทำงานแกล้งถูกโกงเบี้ยวค่าแรงไม่ก็ถูกไล่ออก

บางครั้งสงกรานต์ก็คิดว่าเรามาอยู่ที่นี่ทำไม ถ้าหากกลับบ้านไปไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่หวังที่ฝันไว้คนที่บ้านจะผิดหวังในตัวเขาหรือเปล่า

แต่เมื่อนึกถึงค่ารักษาพยาบาลพ่อก็ต้องสู้แม้ว่าจะลำบากแค่ไหนก็ต้องทน

ระหว่างทางกลับบ้านสงกรานต์เจอคุณลุงเก็บขยะคนนึงยกของเก่าจนล้มแขนหัก จึงช่วยเหลือพาไปส่งโรงพยาบาลจนลืมไปว่าตัวเองไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม้เงินจะกินยังจะไม่มี แต่ก็ยังช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลุงโดยการผ่อนจ่ายโรงพยาบาล แต่สุดท้ายก็ต้องเสียใจเพราะลุงหนีออกจากโรงพยาบาลของตอบแทนที่ลุงทิ้งไว้ให้คือแหวนเก่าๆวงนึง

แต่แหวนวงนี้แหละที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของเขา

ติ้ง!

ระบบกำลังทำการติดตั้ง

1%

.

.

20%

.

.

45%

.

.

70%

.

.

87%

.

.

98%

.

.

100%

ติ้ง!

ระบบทำการติดตั้งสำเร็จ!

ยินดีต้อนรับผู้ใช้เข้าสู่ระบบ

อาชีพที่เหมาะสมกับคุณจะถูกสุ่มโดยอัตโนมัติเริ่ม

อาชีพจะประเมินจากนิสัยของผู้ใช้คือชอบช่วยเหลือผู้อื่นเป็นผู้ให้

ติ้ง!

ระบบยินดีด้วยคุณได้อาชีพเก็บขยะ

คุณสามารถเก็บขยะเพื่อช่วยเหลือโลกให้กลับมาสะอาดอีกครั้ง โดยขยะที่ผู้ใช้เก็บสามารถขายให้กับระบบได้

นิยายเรื่องนี้แต่งเพื่อความบันเทิง ทุกอย่างเวอร์เกินจริงสุดๆ นิยายเรื่องนี้ช่วยคลายเครียดไม่ใช่เพิ่มความเครียด ขอให้มีความสุขกับการอ่าน

สงกรานต์

สงกรานต์เด็กหนุ่มบ้านนอกเรียนจบม. 3 ก็เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ เพราะอยากจะทำตามความฝัน หาเงินให้ได้เยอะๆทำให้ครอบครัวสุขสบาย จึงยอมจากครอบครัวที่อบอุ่นมาสู้งานในเมืองใหญ่ ที่ที่เขาไม่รู้อะไรเลยเมื่อมาถึง

สงกรานต์ไม่คิดเลยว่าการจากบ้านมาในครั้งนั้นเพื่อทำตามความฝันมันจะทำให้เขาเจอแต่ความเจ็บปวด ชีวิตมันไม่ได้สวยงามอย่างที่เขาวาดฝันไว้ ทุกครั้งที่โทรกลับบ้านต้องคอยโกหกครอบครัวว่าเขาสบายดีไม่ได้ลำบากอะไร กินข้าวอิ่มท้องทุกมื้อนอนหลับสบาย ขอให้พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วง

แต่ความจริงการได้กินข้าวทุกมื้อยังยากสำหรับเขา ทำได้เพียงแค่กินมาม่าประทังชีวิตกับน้ำก๊อกไว้ลูบท้องตัวเองยามหิว

การหาเงินในเมืองหลวงมันไม่ได้ง่ายสำหรับคนที่มีทางเลือกน้อยอย่างเขา ทำงานที่ไหนก็ถูกรุ่นพี่ที่ทำงานแกล้งถูกโกงเบี้ยวค่าแรงบ้างไม่ก็ถูกไล่ออก

บางครั้งสงกรานต์ก็คิดว่าเขามาอยู่ที่นี่ทำไม? ถ้าหากกลับบ้านไปไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่หวังที่ฝันไว้ คนที่บ้านจะผิดหวังในตัวเขาหรือเปล่า คนที่บ้านจะเสียใจไหม

"เฮ้ย! ทำงานเข้าไปดิ มึงอู้งานหรอ! เดี๋ยวกูจะฟ้องเฮียให้ไล่มึงออก!"

"ผมขอโทษครับ ผมจะรีบยกของเดี๋ยวนี้ครับ"

"เร็วๆเลย แม่งชอบอู้!"

สงกรานต์จากบ้านมาทำงานกรุงเทพฯได้ 10 ปีแล้ว จนตอนนี้เขาอายุ 25 เงินเก็บสักก้อนยังไม่มี เงินเดือนออกเขาก็แบ่งครึ่งนึงส่งให้ที่บ้าน เพราะเงินก้อนนี้จะนำไปรักษาพ่อที่เริ่มป่วยมา 2 ปีแล้ว แต่อาการของพ่อก็ไม่ดีขึ้น เขาหวังมาตลอดว่าเขาจะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อที่จะมีเงินส่งให้ที่บ้านมากขึ้น พ่อจะได้หายจากโรคร้าย

แต่มันก็ผ่านมาหลายปีสิ่งที่ฝันมันกลับทำไม่ได้อย่างที่คิด แม้จะทำงานหนักแค่ไหนก็ตาม ถึงแม้จะท้อแค่ไหนเขาก็ต้องสู้

ยืนมองร้านข้าวต้มกลางดึกท้องร้องอยากจะเข้าไปกิน แต่พอดูเงินในกระเป๋าก็ต้องก้มหน้าแล้วเดินกลับห้อง

โอ๊ย!

เสียงร้องทำให้สงกรานต์หันไปดู เห็นลุงแก่คนนึงที่เก็บขยะขายล้มทั้งยืน

"ลุง! เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ!"

"ลุงไม่เป็นอะไรล้มนิดเดียว แค่นี้เป็นเรื่องปกติ คนแก่แล้วก็อย่างนี้แหละ"

"ลุง! แขนลุงหักเลยนะครับ! ลุงต้องไปหาหมอ"

"จะไปหาอะไรล่ะเงินไม่มีจ่ายค่าหมอหรอก หากินไปวันๆไม่เป็นไรช่างมันเถอะ แค่วันนี้มีชีวิตรอดก็พอแล้ว"

"ไม่ได้ครับลุง ลุงต้องไปหาหมอไป เดี๋ยวผมจะพาไป!"

"หลานก็รู้ลุงเก็บขยะของเก่าขายจะเอาเงินที่ไหนมารักษาตัวเอง อย่าทำให้เป็นเรื่องยากเลย ไม่เป็นไร"

"ไม่ได้ครับ ลุงต้องไปหาหมอผมจะพาไป"

"ไม่เป็นไร"

ความคิดเดียวที่เขาคิดได้ในตอนนี้ไม่สนเงินในกระเป๋าสักนิด แม้ว่าจะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลแต่ว่าสงกรานต์ก็ยังยืนยันจะพาคุณลุงไปหาหมอ

"ใจดีจังนะ"

เมื่อถึงมือหมอคุณหมอก็รักษาลุงอย่างเต็มที่

"คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าคะ?"

"ผมเป็นคนพาคุณลุงมารักษาครับแต่ไม่ใช่ญาติ ผมเจอคุณลุงอยู่ที่ข้างทาง"

"แล้วอย่างนี้ค่ารักษาจะเก็บจากใครล่ะคะ?"

"เท่าไหร่หรอครับ?"

"ประกันก็ไม่มีก็คงต้องคิดตามจริงแต่คุณหมอก็จะช่วยเรื่องค่ารักษาให้ได้มากสุดก็เท่านี้คุณดูยอดค่ะ"

สงกรานต์หยิบกระดาษค่ารักษาพยาบาลของลุงออกมาดูยอดเงินที่อยู่บนกระดาษทำให้เขาถึงกับอึ้ง! เงินเป็นหมื่นตอนนี้เขายังไม่มีเลยแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย

"เออคือว่า…ผ่อนได้ไหมครับ"

"คุณเป็นคนดีจังเลยนะคะทั้งที่ไม่ใช่ญาติแต่ก็ยังช่วยเหลือคุณลุง ได้ค่ะหมอจะทำเรื่องให้นะคะเชิญตามมาทางนี้ค่ะ"

เมื่อทำเรื่องเสร็จก็เดินไปเยี่ยมคุณลุงปรากฏว่าไม่เจอคุณลุงที่เตียงทุกอย่างว่างเปล่า

"คุณหมอครับแล้วคุณลุงหายไปไหนครับ?"

"อ้าวเมื่อกี้ยังอยู่อยู่เลย แอบหนีไปไหนเนี่ย?"

"หึ หึ"

ยืนหัวเราะอยู่คนเดียว

"เรานี่มันใจดีไม่ดูกำลังตัวเองอีกแล้ว อย่างน้อยก็ได้รักษาแล้วขอให้หายไวๆแล้วกันนะครับคุณลุง"

สงกรานต์นั่งลงบนเตียงเงียบๆอยู่คนเดียว

"หืม? นั่นอะไรนะ"

มองเห็นบางอย่างอยู่ใต้ผ้าห่มเมื่อหยิบมาดูมันคือแหวนวงนึงที่ขึ้นสนิมแล้วค่อนข้างเก่า อาจจะเป็นของคุณลุงที่ลืมเอาไว้

"ถือว่าเป็นของที่ระลึกแล้วกัน"

สงกรานต์ไม่ได้คิดอะไรมากสวมใส่แหวนนั้นที่นิ้วชี้ข้างขวาก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับค่ารักษาพยาบาล

ติดตั้งระบบ

ตื้ด…ตื้ด…

โทรศัพท์ดัง เบอร์ที่โชว์ขึ้นเป็นเบอร์แม่เห็นแค่นี้สงกรานต์ก็ตาแดงขึ้นมา

"สบายดีไหมลูก? กินข้าวหรือยัง?"

คำถามแรกจากผู้เป็นแม่ทำเอาสงกรานต์ถึงกับน้ำตาไหล นั่งลงกับพื้นอยู่มุมห้องคนเดียว ความลำบากที่สะสมมานานเพียงแค่ได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหล

"เป็นอะไรหรือเปล่าลูกเงียบไป? ที่บ้านเริ่มหนาวแล้วนะที่โน่นหนาวไหม?"

"ครับ"

"วันนี้พ่อลูกจับปลามาได้หลายตัวแม่ก็เลยเอามาทอดกินกับน้ำปลาพริกป่นอย่างที่ลูกชอบด้วยล่ะ"

ภาพทุ่งนาวิ่งไล่จับปลาในโคลนตมเมื่อวัยเด็กกับผู้เป็นพ่อปรากฏขึ้นมาในความทรงจำเขาคิดถึงบรรยากาศนั้น คิดถึงเหลือเกิน

"ครับ"

ฮึก…ฮึก …

ฟังแม่พูดสงกรานต์ก็ยิ่งร้องไห้ ถึงแม้จะพยายามเข้มแข็งแค่ไหนแต่พอได้ยินเสียงแม่กับพ่อเขาก็อ่อนแอขึ้นมาทันที อยากบอกกับพ่อกับแม่เหลือเกินว่าเขาเหนื่อยอยากกลับบ้าน แต่เมื่อนึกถึงค่ารักษาพยาบาลพ่อกับหนี้ที่เพิ่งเป็นก็ต้องกลืนทุกอย่างลงคอพร้อมน้ำตา

แม่เห็นลูกชายเงียบไปก็เป็นห่วง

"เมื่อไหร่จะกลับบ้านล่ะลูก? วันหยุดหน้ากลับบ้านไหม พ่อกับแม่คิดถึงมากเลย"

"ผมยังไม่รู้เลยครับแม่ ถ้าได้กลับผมจะโทรไปบอกนะครับ"

เสียงลูกชายสั่นเครือผู้เป็นแม่ก็รู้สึกได้

"ได้ถ้าเหนื่อยก็กลับมาบ้านเรานะ พ่อกับแม่รออยู่"

"ถ้าลูกเหนื่อยก็กลับมาเถอะพ่อแก่แล้วไม่ต้องรักษาอะไรมากหรอก"

พ่อที่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆก็พูดขึ้นมา

"ผมไหวครับ ไม่เหนื่อยเลยสบายมาก"

"ได้ยินลูกพูดแบบนี้แม่ก็สบายใจ"

"แค่นี้ก่อนนะครับแม่ผมขอไปทำงานก่อนแล้วผมจะโทรหา"

"ได้ๆ พ่อกับแม่คิดถึงนะ ตั้งใจทำงานล่ะ"

"คิดถึงเหมือนกันครับ"

ตี้ด!

ฮึก…ฮือ….

น้ำตาลูกผู้ชายอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไปปล่อยร้องไห้ออกมา เขาทั้งเหนื่อยและท้อการสู้อยู่คนเดียวในเมืองใหญ่มันเป็นอะไรที่ทรมานมาก ไม่รู้ว่าร้องนานแค่ไหนจนเผลอหลับไป

ติ้ง!

(ระบบกำลังทำการติดตั้ง)

1%
.
.
20%
.
.
45%
.
.
70%
.
.
87%
.
.
98%
.
.
100%

ติ้ง!

(ระบบทำการติดตั้งสำเร็จ!)

(ยินดีต้อนรับผู้ใช้เข้าสู่ระบบ)

(อาชีพที่เหมาะสมกับคุณจะถูกสุ่มโดยอัตโนมัติเริ่ม!)

(อาชีพจะประเมินจากนิสัยของผู้ใช้ คือชอบช่วยเหลือผู้อื่นเป็นผู้ให้)

ติ้ง!

(ระบบยินดีด้วยคุณได้อาชีพเก็บขยะ)

(คุณสามารถเก็บขยะเพื่อช่วยเหลือโลกให้กลับมาสะอาดอีกครั้ง โดยขยะที่ผู้ใช้เก็บสามารถขายให้กับระบบได้)

"หืม? เสียงใครน่ะ?"

สงกรานต์ค่อยๆสะลึมสะลือขึ้นมาเหมือนได้ยินเสียงใครพูดสักคนแต่ไม่รู้ว่าใคร แต่เสียงมันชัดมากเหมือนอยู่ในหัว เมื่อมองไปรอบๆก็ไม่เห็นใครสักคนมีแต่ห้องที่ว่างเปล่า

"นี่เราหูฝาดไปหรอเนี่ย?"

เมื่อลุกขึ้นกลับสังเกตว่าแหวนตรงนิ้วชี้มันเปลี่ยนไปกลายเป็นแหวนเงินมีลวดลายสีแดงสดเหมือนมีลาวาไหลอยู่ในแหวนตลอดเวลาเหมือนมันมีชีวิต

"ทำไมแหวนมันถึงเป็นแบบนี้? สวยจังเลย"

เพราะความสวยเห็นลวดลายวิ่งไปวิ่งมาจึงลองเอานิ้วไปลูบก็ต้องตกใจ

ติ้ง!

(ระบบยินดีด้วยคุณได้อาชีพเก็บขยะ)

(คุณสามารถเก็บขยะเพื่อช่วยเหลือโลกให้กลับมาสะอาดอีกครั้งโดยขยะที่ผู้ใช้เก็บสามารถขายให้กับระบบได้)

"หน้าจอนี้มันคืออะไร? ทำไมถึงปรากฏขึ้นมาได้เหมือนในเกมเลย แล้วนี่อะไรเก็บขยะช่วยโลกอย่างนั้นหรอ? แต่เดี๋ยวก่อนนะสามารถนำขยะไปขายให้กับระบบได้แล้วฉันจะได้อะไร?"

ติ้ง!

(เมื่อผู้ใช้นำขยะที่เก็บได้มาขายให้กับระบบผู้ใช้สามารถเลือกเป็นเงินหรือรางวัลจากระบบได้)

"นี่ฉันคงไม่ได้ฝันจนบ้าไปแล้วนะ นี่มันเหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว แต่ก็ต้องลองดู!"

สงกรานต์ไปหยิบขวดพลาสติกที่อยู่หน้าประตูในนั้นว่างเปล่าไม่มีน้ำหรืออะไรอยู่ จึงนำขวดพลาสติกใส่ลงไปในถังขยะของระบบ

ติ้ง!

(ระบบเปิดใช้งาน ราคาขยะจะแตกต่างกันไปตามคุณภาพ ผู้ใช้สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินหรือเป็นรางวัลจากระบบได้)

(นอกจากนี้ระบบยังมีธนาคารส่วนตัวให้ผู้ใช้สามารถฝากเงินและสิ่งของกับระบบได้ไม่มีขีดจำกัด)

(ผู้ใช้ต้องการแลกเปลี่ยนขยะ 1 ชิ้นกับเงิน 10 บาทใช่หรือไม่?)

"10 บาท! น้ำขวดเดียวมีค่าถึงเงิน 10 บาทเลยหรอ! ราคามันเท่ากับที่ซื้อมาเลยนี่!"

"จะรออะไรก็ต้องใช่! อยู่แล้ว ใช่!"

ถูกไล่ออกจากงาน

(ระบบกำลังทำการแลกเปลี่ยนขยะ 1 ชิ้นกับเงิน 10 บาท เงิน 10 บาทจะถูกเก็บเข้าไปในธนาคารของระบบ ผู้ใช้สามารถใช้ได้ตลอดเวลาเพียงแค่ใช้ความคิดทุกอย่างที่อยู่ในธนาคารของระบบจะปรากฏต่อหน้าผู้ใช้)

(การแลกเปลี่ยนสำเร็จเงิน 10 บาทอยู่ในธนาคารระบบเรียบร้อย)

"สุดยอดงั้นต้องนึกถึงเงินใช่ไหม ขอเงิน 10 บาท!"

จู่ๆเหรียญ 10 ก็ปรากฏขึ้นบนมือของสงกรานต์

"นี่มันเกินความคาดหมายอย่างมาก! มันเหมือนเรื่องเหลือเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ! เพราะว่ามันคือเรื่องจริง!

ถึงแม้ว่าฉันจะสงสัยกับอาชีพที่ระบบให้แต่ไม่ว่าอาชีพไหนฉันก็ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน จะได้มีเงินไปใช้หนี้โรงพยาบาลจะได้มีเงินไปรักษาพ่อแล้ว ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยให้เด็กจนๆคนนี้ให้มีทางเลือกของชีวิต ขอบคุณมากครับ"

เช้านี้สงกรานต์ดีใจมาก เขารู้สึกว่าเขาโชคดี! ถ้าหากวันนี้เขาเก็บขยะได้มากถึง 100 ชิ้น เขาจะมีเงินที่ได้ในวันนี้มากถึง 1,000 บาท! ขนาดทำงานยังต้องใช้เวลาตั้งหลายวันกว่าจะหาเงินได้ 1,000 บาท นี่มันสุดยอดมาก!

"ดีล่ะ! อย่างนั้นเวลาที่ว่างก็ไปหาเก็บขวดขายเอาแบบนี้แล้วกัน!"

วันนี้สงกรานต์รู้สึกมีความสุขมากเป็นพิเศษรีบแต่งตัวไปทำงาน ถึงแม้จะมีระบบช่วยแต่งานที่ทำอยู่ก็ต้องทำ เขาไม่รู้ว่าระบบที่ช่วยเหลือเขานั้นจะหายไปเมื่อไหร่ ดังนั้นงานที่ทำอยู่ก็ต้องทำต่อไป

สงกรานต์มาถึงร้านก็รีบเข้าไปช่วยพี่ที่ทำงานยกของ

"ทำไมวันนี้ถึงมาช้า! รู้ไม่ใช่หรอว่าของต้องรีบยกของส่งลูกค้า! ทำไมมึงถึงขี้เกียจแบบนี้"

"แต่ว่านี่เพิ่งจะตี 5 เองนะครับ ไม่น่าจะสายเพราะปกติเข้างาน 6 โมง"

"นี่มึงเถียงกูหรอ!"

"มีอะไรกันเสียงดังแต่เช้า? กูบอกให้พวกมึงรีบๆยกของไปส่งลูกค้ามัวแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวจะไล่ออกให้หมดเลย!"

รุ่นพี่ที่ชอบหาเรื่องสงกรานต์ก็รีบเสนอหน้าเข้าไปฟ้องทันที ต้องการเอาดีเข้าตัว!

"เฮียไอ้สงกรานต์มันอู้งาน วันนี้มันก็มาทำงานช้าเพื่อนเขายกจนจะเสร็จแล้วเพิ่งจะมา ทำงานก็โอ้เอ้ต้องให้บอกทุกอย่าง ผมว่าไล่มันออกไปเถอะ"

"ไม่ใช่นะครับผมอธิบายได้ อย่าไล่ผมออกเลยครับ"

"มึงจะอธิบายอะไร คนอื่นเขาก็เห็นกันหมดใช่ไหมวะ! ใช่ไหม!"

ลูกน้องคนอื่นๆก็กลัวจะถูกไล่ออกพยักหน้าอย่างเดียวไม่กล้าพูดไม่กล้าสบตา

สงกรานต์ที่เห็นแบบนี้ก็เข้าใจทุกอย่าง คงไม่มีใครอยากจะซวยเพราะคนอื่นจนถูกไล่ออกไปด้วย ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ของตัวเองการเอาตัวรอดก็ไม่ผิด

เฮียเจ้าของร้านไม่สนใจสงกรานต์สักนิดเพียงแค่ลูกน้องเก่าบอกว่าสมควรไล่สงกรานต์ออกเขาก็ไล่ออกทันที ไม่สนใจว่าที่ผ่านมาสงกรานต์จะขยันทำงานมากแค่ไหนก็ตามไม่สนใจสักนิด เพราะคิดเสมอว่ามีคนอยากทำงานกับเขาเยอะแยะแค่เด็กคนนึงไล่ออกไปไม่ใช่ปัญหา

"มึงไปเอาเงินเดือนที่เหลือแล้วออกไปเลย กูไม่ชอบคนขี้เกียจไป!"

"ครับ"

สงกรานต์มองดูหน้าคนที่ทำให้เขาถูกไล่ออกยิ้มระรื่นมีความสุขบนความทุกข์คนอื่นด้วยความเฉยเมยเพราะเขาเจอเหตุการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน สงกรานต์ไม่ได้เสียใจจากการถูกไล่ออกจากงานสักนิด มันก็ดีเหมือนกันเขาจะได้ไปเก็บขยะอย่างเดียวไม่ต้องมาแบกของให้เหนื่อย

เงินเดือนที่ได้หาเรื่องหักนู่นหักนี่จนเหลือติดตัวออกมาอยู่ 5,000 บาท สงกรานต์กำเงินก้อนนี้เดินออกมา

"ออกก็ดีจะได้โฟกัสทำงานเก็บขยะอย่างเดียว อย่างแรกเราต้องไปซื้อถุงมาใส่ขวดขาย ถ้าจู่ๆขวดในมือที่เก็บอยู่หายไปในอากาศคนอื่นต้องสังเกตเห็นแน่ไปซื้อถุงดำมาใส่ขวดเอาไว้ก่อนดีกว่า"

เมื่อได้ถุงดำมาแล้วก็เริ่มเก็บ บริเวณที่สงกรานต์เดินอยู่นั้นเป็นตลาดนัดในเวลานี้ยังเช้ามืดอยู่จึงยังไม่มีคนมาทำความสะอาดสงกรานต์ใช้โอกาสนี้เดินเข้าไปเก็บขวดที่มีมากมายอยู่ในลานด้วยความดีใจ

"หากนับคร่าวๆต้องมีมากกว่า 100 ขวดแน่! แกจะรวยแล้วสงกรานต์ลุย!"

10 บาท

10 บาท

.

.

.

.

ขวดที่ถูกทิ้งเอาไว้สงกรานต์มองเห็นเป็นเงินทั้งหมดยิ่งเก็บยิ่งมีความสุขยิ้มอยู่คนเดียว ถ้าหากมีคนอยู่แถวนี้คงนึกว่าเขาเป็นบ้าแน่ๆ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้