เกิดเป็นนางร้ายในนิยายที่แม่เขียน( มี E-Book)

ข้อมูลเบื้องต้น

ฉันชื่อมีนา เป็นลูกสาวนักเขียนนิยาย หลังจากที่แม่ได้จากไปด้วยโรคหัวใจ ด้วยความคิดถึงแม่ก็มักจะมาขลุกอยู่ที่ห้องของแม่ประจำ

ด้วยความคิดถึงแม่ ฉันจึงนั่งลงตรงโต๊ะทำงานที่แม่นั่งเป็นประจำ เอื้อมมือเปิดคอมของแม่ขึ้นมา หน้าจอปรากฏนิยายที่แม่ที่แต่งมากมาย ค่อยๆเลื่อนอ่านชื่อเรื่องไปเรื่อยๆทีละเรื่องๆ

จนมาสะดุดตาเรื่องสุดท้ายเป็นนิยายที่แม่ได้แต่งค้างไว้ยังไม่จบ จึงลองเปิดเข้าไปอ่านเนื้อหาข้างใน

เมื่ออ่านแล้วก็นึกไม่ชอบใจนางเอกกับพระเอกเรื่องนี้เอาเสียเลย นางเอกมีนิสัยตามแบบสมัยนิยม แสนดีอ่อนแอและซื่อเกินไป พระเอกก็ร้ายกับคนทั้งโลกแต่แสนดีกับนางเอกคนเดียวตามแนวของคนคลั่งรัก

แต่ฉันกลับชอบบทนางร้ายในเรื่องมากกว่า นางทั้งรวย สวย ฉลาด เก่ง ทันคนเรียกว่าสมบูรณ์แบบ แต่ที่น่าขัดใจมีอยู่เรื่องเดียวคือ นางดันไปหลงรักพระเอกจนหัวปักหัวปำ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พระเอกรัก

นิยายกำลังดำเนินเรื่องถึงตอนนางร้ายวางยาปลุกกำหนัดพระเอก…แม่ของฉันแต่งค้างเอาไว้แค่นี้..

…ฉันในนามของลูกสาวนักเขียน ด้วยจิตวิญญาณอยากสานต่อ ฉันจะเขียนต่อนิยายของแม่ให้เอง หวังว่าแม่คงไม่โกรธนะถ้าจะเปลี่ยนบทนางร้ายของแม่สักหน่อย อิอิ

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลงมือเขียนนิยาย หม้อแปลงไฟลูกใหญ่หน้าบ้านที่ฉันอยู่ดันระเบิด ทำให้ฉันโดนไฟดูดตายเสียก่อน

แต่ที่พีคที่สุดคือ ฉันได้มาเกิดใหม่ในนิยายที่แม่แต่งยังไม่จบเรื่องนั้น.. เอาไงดีล่ะทีนี้ ..

มีนาหน้าขาวซีด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างที่เธอเข้ามาอยู่กันแน่ เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ความเจ็บปวดที่กึ่งกายสาวกับน้ำคาวที่ไหลออกมา

'โอ้ มายก้อด นี่วิญญาณของฉันมาอยู่ในร่างที่เพิ่งโดนเย ไปหมาดๆ เหรอวะ มิน่าล่ะคราบเลือดนั่นถึงยังติดอยู่บนที่นอน!'

..เมื่อวานนี้..

สนับสนุนอีบุ๊คได้้ที่นี่>>https://dekd.co/w/n/2547445

warning

เยาวชนควรได้รับคำแนะนำ พฤติกรรมของตัวละครเป็นเพียงเรื่องสมมุติ ห้ามลอกเลียนแบบ

เนื้อหาในเรื่องอาจดูไม่สมเหตุสมผล ทุกเรื่องล้วนมาจากจินตนาการของผู้แต่ง

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2537

ห้ามมิให้มีการทำซ้ำ ลอกเลียน แบบ หรือดัดแปลง ไม่ว่าจะ ทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใด โดย ไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็น ลายลักษณ์อักษร หากฝ่าฝืนมีโทษ ตามกฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด

เกิดใหม่ในร่างที่โดนกระทำ

"อืม! ฮ้าววววว!! โอ๊ะ!!"

มีนางัวเงียลุกขึ้นกางแขนบิดขี้เกียจบนที่นอนดังเช่นทุกเช้า แต่เช้านี้เธอรู้สึกว่าตัวเองจะปวดเมื่อยขบไปทั้งตัว เหมือนดั่งโดนคนทุบมา ทั้งปวดขาปวดบั้นเอว และเจ็บระบมไปทั้งตัว

"เห้ย!!!" เมื่อเธอลืมตาก็พบว่าตัวเองรู้สึกโล่งๆเย็นๆ มีนาใช้สองมือจับสำรวจไปทั่วร่างกาย ร่ายกายของเธอ'เปลือยเปล่า'

"คุณพระ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย" มีนาอุทานเสียงหลง เมื่อเธอขยับตัวก็รู้สึกทั้งเจ็บจี๊ดและแสบตรงกึ่งกลางกายสาว

"เห้ย!!!!" บนผ้าปูที่นอนยับย่นมีรอยเลือดเป็นวง 'นี่คงไม่ใช่' คิดแล้วมีนารีบสำรวจร่างกายของตัวเอง ตามหน้าอก ท้องน้อย และขา มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ

ตอนนี้สายตาของเธอก็ได้กวาดไปมองสิ่งรอบๆตัว

"นี่มันที่ไหน?" รอบๆหัองที่เธออยู่เหมือนกับในฉากละครจีนพีเรียต เตียงนอนไม้แบบโบราณแกะสลักด้วยลวดลายดอกโบตั๋น มีม่านสีขาวแดงรวบไว้ตรงเสา รอบๆห้องถูกตกแต่งด้วยตู้ไม้แบบโบราณ ข้างเตียงมีตั่งตัวเล็กวางแจกันดอกไม้ลายคราม เครื่องปั้นลายครามตั้งอยู่บนชั้น ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้ทรงกลมขัดเงากับเก้าอี้เข้าชุดกัน หน้าต่างและผนังห้องเป็นไม้ลายรูปวาดด้วยพู่กันจีน มีฉากไม้ลายฉลุแบบบานพับอยู่ถัดไป

"ฝัน ใช่ เราต้องกำลังอยู่ในความฝัน ต้องนอนต่อ เดี๋ยวก็ตื่น" มีนาคิดได้ดังนั้นก็รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างหลับตาลง ข่มตาให้หลับต่อไปด้วยความเพลีย

"คุณหนู ตื่นหรือยังเจ้าคะ ให้บ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ"

เสียงเล็กของเด็กสาวดังอยู่ข้างนอกห้อง มีนาพลิกตัวเอามือปิดหู

"ใครมาทำเสียงเอะอะโวยวายแถวนี้เนี่ย"

สงสัยเสียงคนข้างบ้าน มีนายังคงหลับตานอนต่อ เพราะความง่วงและเพลีย เสียงเรียกค่อยเงียบไป

จนกระทั่งเธอรู้สึกตัวตื่นอีกทีเมื่อได้นอนเต็มอิ่ม เสียงท้องที่ร้องประท้วงทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับต่อไปได้ มีนาจำใจต้องลุกจากที่นอน แต่ไม่ทันที่เธอจะก้าวลงจากเตียง ร่างของเธอก็ทรุดฮวบลงกับพื้น

"โอ๊ย!" มีนารู้สึกปวดเกร็งที่น้องน้อย รู้สึกเหมือนมีน้ำไหลออกมาจากอวัยวะเพศของตน เธอนึกว่าเธอน่าจะเป็นประจำเดือน แต่เมื่อก้มลงดู กลับเป็นน้ำสีขาวขุ่นและยังได้กลิ่นคาวแปลกๆ มีนาตื่นเต็มตา 'นี่เรายังอยู่ที่เดิมเหมือนเมื่อเช้า' ทุกสิ่งรอบๆตัวของเธอยังคงเหมือนที่เธอเห็นในตอนเช้า

"คุณหนูให้บ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ" เสียงเดิมที่เรียกเมื่อเช้าดังอยู่หน้าห้อง

มีนารีบคลานขึ้นเตียงตามเดิม เธอร้องตะโกนถามออกไป "ใคร?"

"บ่าวเองเจ้าค่ะ คุณหนู" เป็นเสียงคนขานรับตอบเธอแน่นอน

มีนาถดตัวดึงผ้าห่มมาคลุมกาย

ครืด!!

เสียงประตูไม้บานเลื่อนเปิดออก แสงสว่างสาดส่องเข้ามาตามด้วยร่างเล็กคาดว่าจะเป็นหญิงสาว เข้ามาแล้วปิดประตูลงตามเดิม

"น้ำล้างหน้าบ้วนปาก เจ้าค่ะคุณหนู ทำไมวันนี้คุณหนูตื่นสายล่ะเจ้าคะ เมื่อเช้าบ่าวได้ยินเสียงนึกว่าคุณหนูตื่นแล้วเสียอีก" ผู้ที่มายกอ่างน้ำเครื่องเคลือบดินเผาเข้ามาให้

มีนามองหญิงสาวคนที่เข้าด้วยความไม่ไว้ใจ

"นี่เธอพูดกับฉันเหรอ?"มีนาชี้ที่หน้าของตัวเอง

"คุณหนู ไม่สบายหรือไม่เจ้าคะทำไมท่านพูดจาแปลกๆเช่นนั้น" หญิงแปลกหน้าวางอ่างลงบนโต๊ะแล้วรีบเข้ามานั่งคุกเข่าข้างเตียงยื่นมือมาจับมือของมีนา

"คุณหนู?" มีนายังสับสนทวนคำพูดของคนตรงหน้า

นี่ใครเล่นตลกอะไรกับเธอกันเนี่ย เธอสำรวจเครื่องแต่งกายของหญิงสาวตรงหน้า

'นี่มันชุดจีนนี่นา หรือว่ายัยคนนี้อาจจะไปงานแสดงละครที่ไหนมา หรือว่าเป็นคนบ้าสติไม่ดี แต่ทำไมหล่อนใช้ภาษาจีนคุยกับเราล่ะ แล้วเราดันฟังเข้าใจอีก'

ถิงถิงเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางมีท่าทางแปลกๆก็ยิ่งกระวนกระวายใจ

"ให้บ่าวไปตามหมอ ไหมเจ้าคะ?"

"ไม่ต้อง!" มีนารีบห้าม "เธอชื่ออะไร?"

"เธอ? อ๋อคุณหนูหมายถึงบ่าวหรือเจ้าคะ?"

มีนาพยักหน้า

"คุณหนูจำชื่อของบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ บ่าวชื่อ ถิงถิงไงล่ะเจ้าคะ" ถิงถิงแปลกใจที่จู่ๆคุณหนูก็ถามชื่อของนางทั้งๆที่อยู่ด้วยกันทุกวัน

"ถิงถิง แล้วที่นี่ที่ไหน?"

"ที่นี่ก็เป็นบ้านของคุณหนูยังไงล่ะเจ้าคะ คุณหนูเจ้าคะคุณหนูอย่าทำให้บ่าวกลัวสิเจ้าคะ" ถิงถิงเริ่มใจคอไม่ดีที่เห็นนายหญิงของตนเริ่มถามแปลกๆ

มีนาเริ่มสำรวจรอบๆกายอีกรอบทุกอย่างมันเหมือนจริงเสียเหลือเกิน

เธอทบทวนความจำของเมื่อคืน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายเธอโดนไฟดูด

'หรือว่า!? นี่เราตายแล้วมาเกิดใหม่ แต่ไม่น่าจะใช่ เราน่าจะตายแล้ววิญญาณหลุดมาอยู่ที่นี่'

"ขอกระจก!"

ถิงถิงทำหน้าไม่เข้าใจ มีนาจึงชี้ไปที่โต๊ะ

"อ้อ" ถิงถิงหยิบกระจกบานทองเหลืองมายื่นให้

มีนารีบส่องกระจกดูหน้าตาของตัวเอง

"เห้ย!!"

เธอยกมือขึ้นลูบหน้าของตัวเอง นั่นมันใครกัน เธอก้มลงจับหน้าอกที่ใหญ่โตขึ้นกว่าเดิม

"คุณหนูทำไมที่คอของท่านจึงมีรอยเต็มไปหมดเลยเจ้าคะ หน้าอกนี่ก็ด้วย" ถิงถิงร้องทักขึ้นมาด้วยความตกใจ

มีนาหน้าขาวซีด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างที่เธอเข้ามาอยู่กันแน่ เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ความเจ็บปวดที่กึ่งกายสาวกับน้ำคาวที่ไหลออกมา

'โอ้วมายก้อด! นี่วิญญาณของฉันมาอยู่ในร่างที่เพิ่งโดนเย ไปหมาดๆเหรอวะ มิน่าล่ะคราบเลือดนั่นถึงยังติดอยู่บนที่นอน!'

"ถิงถิง ฉัน เอ๊ย ข้า ชื่ออะไร มีผัวรึยัง?"

ถิงถิงเบิกตาโพลง มองคุณหนูของนางอย่างโง่งม

: เปิดเรื่องมานางเอกก็เสียซิงไปซะแล้ว

สนับสนุนอีบุ๊คได้ที่นี่>>https://dekd.co/w/n/2547445

ขอฝากนิยายเรื่องนี้เอาไว้ในอ้อมใจของรี้ดทุกท่านอีกสักเรื่องนะคะ ช่วยกดหัวใจ กดเข้าชั้นหนังสือ คอมเม้นท์ติชม กดเลิฟให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ❤️

..เมื่อวานนี้..

ใครทำข้า?!

"ถิงถิง ฉัน เอ๊ย ข้า ชื่ออะไร มีผัวรึยัง?"

ถิงถิงเบิกตาโพลง มองคุณหนูของนางอย่างโง่งม

"คุณหนู! ถามอะไรอย่างนั้นล่ะเจ้าคะ ก็คุณหนูเพิ่งจะโดนท่านรองแม่ทัพถอนหมั้นมาเมื่อไม่นานมานี้เอง คุณหนูจำไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ"

"โดนถอนหมั้น? รองแม่ทัพ? แสดงว่าข้ายังไม่มีผัวน่ะสิ"

เมื่อได้ยินคำตอบจากสาวใช้ มีนาอยากจะกรีดร้องให้หายไปจากโลกนี้เสียจริงๆ

'แสดงว่า เรามีอะไรกับผู้ชายทั้งๆที่ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร?'

มีนาหลับตาสงบจิตใจ 'ตั้งสติ มีนา เธอต้องตั้งสติ'

เธอหันไปใช้สองมือจับไหล่ของถิงถิงแล้วจ้องตา "ถิงถิง ฟังข้าให้ดีๆนะ เจ้าเล่ามาให้หมดเรื่องเกี่ยวกับตัวของข้า เล่ามาให้หมดเท่าที่เจ้ารู้ ข้าชื่ออะไรเป็นใคร แล้ว ทำไมโดนถอนหมั้น"

ถิงถิงถึงแม้จะไม่เข้าใจนายหญิงของตน แต่ว่าด้วยความที่ตนเป็นแค่สาวใช้ นางจึงไม่อาจขัดคำสั่งของคุณหนูได้ นางจึงได้เริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่แรกให้มีนาฟัง

มีนาจับใจความได้ว่าเจ้าของร่างนี้ชื่อ 'เว่ยมี่อิง'เป็นบุตรสาวคนที่ห้าของเสนาบดีกรมโยธา 'เว่ยเส้าเหวิน' ซึ่งเกิดกับฮูหยินรอง 'จางลี่' เดิมได้หมั้นหมายกับรองแม่ทัพ 'ป๋ายเซียวหยาง' แต่ก็ถูกถอนหมั้นเพราะมีเรื่องทะเลาะหึงหวงท่านรองแม่ทัพ จนลงมือตบตีทำร้ายแม่นาง 'อวี๋ชิงเสวียน' บิดาของนางโกรธและอับอายจึง ส่งนางออกจากจวนในเมืองหลวง มาอยู่ยังเมืองเล็กๆที่ชื่อ 'ต้าเจียง' นางเดินทางมาพร้อมบ่าวไพร่สิบคน และเพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อสองวันก่อนหน้านี้ ยังดีที่พ่อของนางยังเมตตาให้บ่าวมารับใช้ และยังให้สมบัติติดตัวมาบ้าง นางต้องอยู่ที่นี่จนกว่าเรื่องอื้อฉาวของนางในเมืองจะซาลง

'เดี๋ยวนะ! เว่ยมี่อิง.. ป๋ายเซียวหยาง.. อวี๋ชิงเสวียน บุตรสาวเสนาบดีกรมโยธา?'

รายชื่อทั้งหมดมันอยู่ในนิยายของแม่ ที่เธอเพิ่งอ่านก่อนที่จะโดนไฟดูดตาย

เขาว่ากันว่า ดวงจิตของคนก่อนที่จะตาย หากได้ยึดเหนี่ยวกับสิ่งใดมักจะไปอยู่ที่นั่น ถ้าเช่นนั้น ก็หมายความว่า ที่เธอกำลังอยากเขียนนิยายต่อจากแม่ ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอมาอยู่ในนิยาย อยู่ในร่างของนางร้ายที่เธอชอบอย่างงั้นหรือ

แล้วตอนที่เธออ่าน แม่แต่งนิยายค้างไว้แค่บอกว่า 'เว่ยมี่อิง' กำลังวางแผนวางยาปลุกกำหนัด พระเอกซึ่งก็คือป๋ายเซียวหยาง แต่นี่มันไม่เห็นเหมือนที่แม่เขียนเลยนี่นา ตอนนี้ยังไม่มีในนิยาย ไม่ได้มีบทที่นางร้ายโดนไล่ออกจากจวน แล้วก็ที่สำคัญ ไม่ได้มีบทว่านางร้ายโดนใครข่มขืนหรือนอนกับใคร

นี่มันยังไงกันแน่ มีนาเริ่มสับสน

"คุณหนูเจ้าคะ" ถิงถิงเรียกเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางดูเหม่อลอย

"อ๊ะ ถิงถิง ข้าอยากอาบน้ำ" มีนาสะดุ้งเล็กน้อย และยังสับสนอยู่แต่เธอก็คิดว่า หากได้อาบน้ำล้างน้ำล้างตาแช่น้ำอุ่น คงทำให้สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้น ก่อนอื่นคงต้องปรับภาษาพูดให้เหมือนในนิยาย ต้องพูดภาษาโบราณสินะ

หลังจากสาวใช้ยกน้ำอุ่นเข้ามา มีนาจึงขอให้ถิงถิงช่วยพยุงเธอไปอาบน้ำ

ถิงถิงปรนนิบัติคุณหนูอาบน้ำ มีนาไม่มีเรี่ยวแรงจึงปล่อยให้นางได้ทำ เธอนอนพิงขอบอ่างอาบน้ำหลับตา คิดว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปเช่นไร ในนิยายเรื่องนี้

ชายลึกลับที่ได้เสียกับร่างนี้เมื่อคืน ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่ได้การแล้ว เธอจะต้องคุมกำเนิด แล้วเธอจะติดโรคหรือเปล่าเนี่ย

"ถิงถิงเจ้าช่วยไปซื้อยาให้ข้าได้รึไม่"

"ยาอะไรเจ้าคะคุณหนู" ถิงถิงกำลังขัดถูทำความสะอาดให้เจ้านายถามขึ้น

"ยาห้ามครรภ์"

"คะ คุณหนู!" ถิงถิงร้องเสียงหลง

"เจ้าก็เห็นแล้วใช่หรือไม่ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า"

ถิงถิง พยักหน้ารับ ร่องรอยเหล่านี้บนตัวของคุณหนูคือเครื่องบ่งบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู นางเองก็สุดจะรู้ได้ว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นเมื่อคืน เพราะนางเหนื่อยจากการเดินทางรอนแรมมาเช่นกัน และยังต้องมาทำความสะอาดจวนแห่งนี้ร่วมกับสาวใช้และบ่าวคนอื่นๆ จึงทำให้เมื่อคืนนี้นางนอนหลับเป็นตาย

"เมื่อคืน เจ้าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือ เจ้าพอจะรู้ไหมว่าเป็นใครที่บุกรุกห้องข้า"

"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู เป็นความผิดของบ่าวเอง บ่าวไม่ได้ยินเสียงเพราะบ่าวหลับลึกเกินไปเจ้าค่ะ" ถิงถิงพูดเสียงเบาก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด

"ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้วข้าไม่โทษใครหรอก เอาเป็นว่าเดี๋ยวเจ้ารีบออกไปซื้อยามาให้ข้ากินก็พอ แล้วอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด เข้าใจไหม?"

มีนา หรือว่าชื่อตอนนี้ของนางคือ เว่ยมี่อิง สั่งสาวใช้

"เข้าใจ เจ้าค่ะคุณหนู"

หลังจากที่มีนา หรือเว่ยมี่อิงได้ดื่มยาห้ามครรภ์ที่ถิงถิงต้มมาให้เรียบร้อย นางก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย

เว่ยมี่อิง เริ่มเขียนเนื้อเรื่องในนิยายทบทวนดูว่า ในนิยายของแม่มีจุดไหนที่ลอดพ้นสายตาของนางไปบ้าง แต่จนแล้วจนรอด นางก็ไม่พบร่องรอยของชายปริศนานั่นเลย

เอาล่ะในเมื่อยานางก็กินแล้ว คิดว่าคงไม่น่ามีปัญหาอะไร ถ้าเช่นนั้นต่อไป นางจะใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ อย่างที่นางอยากจะเขียนก็แล้วกัน ชีวิตของนางร้ายคนนี้ นางจะเป็นผู้ขีดกำหนดเอง จะไม่โง่ไปหลงรักพระเอกในนิยายเรื่องนี้อีกเด็ดขาด ส่วนเรื่องที่นางเสียตัว นางก็จะคิดว่าไม่เป็นไร แบบคนรุ่นใหม่ในโลกเดิมของนางก็แล้วกัน

ดีเหมือนกันที่เสนาบดีกรมโยธา บิดาของร่างนี้ ส่งนางออกมาไกลจากตัวละครงี่เง่าเหล่านั้น หากบิดาไม่เรียกกลับก็ดีเสียอีก นางจะอยู่ที่นี่แหละ

ว่าแต่ตอนนี้นางต้องรู้ก่อนว่าเงินทองทรัพย์สิน ของนางมีอยู่เท่าไหร่ เพียงพอกับการใช้เลี้ยงคนสิบกว่าชีวิตนี่ไปนานเพียงใด หากไม่พอนางคงต้องหาทางทำมาหากินเพิ่ม นางไม่โง่พอที่จะงอมืองอเท้ารอเงินจากเมืองหลวงส่งมาให้ หากเกิดทางนั้นตัดขาดนาง นางเองจะได้เลี้ยงตัวเองได้

คิดได้เช่นนั้นก็เรียกถิงถิงเข้ามาให้เอาทรัพย์สินที่มีมาตรวจนับ

นางร้ายอย่างข้า เว่ยมี่อิงคนนี้ จะมิใช่นางร้ายที่ไร้สมอง และไร้ค่า !!!

ราชโองการ

"อื้อ"

เว่ยมี่อิงครางเบาๆ เมื่อถูกรบกวนการนอนหลับ

"เห้ย!"

นางรีบลุกขึ้นนั่งในความมืด ใช้มือลูบแก้มตัวเอง คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด มีเพียงแสงของดวงดาวเท่านั้น จู่ๆก็มีสายลมพัดวูบเข้ามาทำให้บานหน้าต่างห้องนอนที่เปิดแง้มไว้เคลื่อนไหว เล็กน้อย

เว่ยมี่อิงสัมผัสได้ถึงเมื่อครู่ความรู้สึกกึ่งฝันกึ่งตื่น ว่ามีลมอุ่นๆมาสัมผัสแก้มนวลของนาง กลิ่นหอมแปลกๆที่ยังหลงเหลืออยู่จางๆ

"คุณหนู มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?"

เสียงของถิงถิง ร้องถามอยู่หน้าห้อง

"ไม่มีอะไรหรอก เจ้ากลับไปนอนเถอะ"

เมื่อไล่สาวใช้ไปแล้ว เว่ยมี่อิงก็ลุกขึ้นกระชับเสื้อคลุมแล้วเดินไปยังหน้าต่าง นางชะโงกหน้าออกไปสำรวจผ่านความมืดแล้วรีบปิดหน้าต่าง เป็นเพราะนางไม่ชินกับการนอนโดยไม่ได้เปิดแอร์หรือพัดลมเหมือนชาติที่แล้ว นางจึงเลือกเปิดแง้มบานหน้าต่างเพื่อให้ลมพัดเข้ามาบ้าง แต่ตอนนี้นางชักหวั่นใจเสียแล้ว ว่าอาจจะไม่ใช่แค่ลมที่พัดเข้ามา

เว่ยมี่อิงกลับไปล้มตัวลงนอนพลิกไปพลิกมา ลืมตาในความมืด นางกลัวว่าคนผู้นั้นจะย้อนกลับมาอีก กว่าจะหลับได้ก็เกือบใกล้สว่าง

วันนี้เป็นวันที่สาม หลังจากมาอยู่ในร่างนี้ เว่ยมี่อิงถึงได้ก้าวเท้าออกมาจากเรือน

จวนเล็กหลังนี้ มีสามหลังติดกันปลูกแบบรูปเกือกมา ห้องของนางอยู่เรือนฝั่งตะวันออก เรือนตรงกลางใช้เป็นห้องโถง ห้องน้ำชา ห้องหนังสือ ส่วนเรือนฝั่งซ้ายเป็นเรือนว่างยังไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ส่วนเรือนบ่าวรับใช้ปลูกเป็นเหมือนห้องแถวอยู่ด้านหลังติดกับโรงครัว โรงซักล้างและบ่อน้ำ พื้นที่ไม่ได้กว้างหรือเล็กเกินไป บ่าวรับใช้ชายหญิงแยกกันทำหน้าที่ของตัวเอง ข้างกายนางมีเพียงถิงถิงคนเดียวที่ตามรับใช้ ความจริงแล้วคุณหนูคนอื่นๆมีสาวใช้สองคน แต่เว่ยมี่อิงนั้นเป็นเพียงลูกอนุจึงมีแค่คนเดียว

บ่าวรับใช้ที่กวาดลานบ้านอยู่แถวหน้าประตู วิ่งกระหืดกระหอบ เข้ามารายงานนางด้วยสีหน้าที่แตกตื่น

"คุณหนูขอรับ มีกงกงกับทหารมาจากเมืองหลวงมาขอพบท่านขอรับ"

"กงกงจากเมืองหลวง? ไปเชิญเขาเข้ามา"เว่ยมี่อิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย คนในวังมาจากเมืองหลวง มาทำไม

เว่ยมี่อิงรีบสาวเท้าไปยังหน้าบ้านเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวถามอันใดออกไป

กงกงก็หยิบม้วนผ้าสีทอง ออกมากาง

"คุณหนูห้าเว่ย เว่ยมี่อิงรับราชโองการ"

เว่ยมี่อิงถึงกับงุนงง แต่นางก็จำได้จากในหนังว่าหากมีราชโองการต้องรีบคุกเข่าลง

เว่ยมี่อิงและบ่าวรับใช้ในเรือนต่างนั่งคุกเข่า ก้มหน้าลง

"ฮ่องเต้มีราชโองการประกาศคุณงามความดีของ เว่ยมี่อิงบุตรีคนที่ห้าของ เสนาบดีกรมโยธา เนื่องจากเว่ยมี่อิงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมมีจิตใจดี กิริยามารยาทที่งดงาม มีสติปัญญาอันเป็นเลิศ ฮ่องเต้จึงได้พระราชทานสมรสกับ จวิ้นอ๋อง โอหยางจิ้นหมิง ฤกษ์งามยามดีให้จัดพิธีในวันที่ แปด เดือนเจ็ด ตบแต่งเข้าเป็นพระชายา"

หลังสิ้นเสียงประกาศของกงกง เว่ยมี่อิงถึงกับหูดับไปชั่วขณะ หาเสียงของตัวเองไม่เจอ จนกระทั่งได้ยินเสียงกงกง เรียกออกมาเบาๆ "คุณหนูเว่ย"

นางถึงได้เงยหน้าและยื่นสองมือที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกชื้นขึ้นไปรับม้วนราชโองการนั้น "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี" ทุกคนกล่าวด้วยเสียงพร้อมเพรียงกัน

เว่ยมี่อิงรู้ความจึงได้ให้ถิงถิงไปนำสินน้ำใจมามอบให้และกล่าวเชิญกงกงเข้าไปดื่มน้ำชา แต่กงกงปฏิเสธ เว่ยมี่อิงจึงคะยั้นคะยอให้กงกงรับสินน้ำใจเอาไว้ จากนั้นขบวนจากเมืองหลวงจึงจากไป

ยังไม่ทันที่เว่ยมี่อิงจะได้นั่งพัก รถม้าของจวนเสนาบดีเว่ยก็มาพร้อมกับ หญิงสูงวัยที่ดูท่าทางเข้มงวดคนหนึ่ง และผู้ติดตามอีกหกคน

หลิวมามา คือนางกำนัลชั้นสูงจากในวัง ที่ถูกส่งมาเพื่อฝึกและอบรมกิริยามารยาทให้กับเว่ยมี่อิงเพื่อเตรียมตัวเป็นพระชายาของจวิ้นอ๋อง

'นี่ไม่คิดจะปล่อยให้นางได้พักหายใจกันก่อนรึไง'

แล้วจวิ้นอ๋องที่ว่านี่ เท่าที่เว่ยมี่อิงอ่านในนิยาย ไม่ได้เป็นตัวละครเอกในนิยายของแม่เลย แม่เขียนบรรยายเอาไว้เพียงแต่ว่า จวิ้นอ๋องเป็นโอรสของพระอนุชาฮ่องเต้พระองค์ก่อน ได้พระราชทานให้ไปปกครองหัวเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง ในนิยายไม่ได้บรรยายอะไรมากไปกว่านี้

'โอยยย อะไรกันนักหนาเนี่ย จู่ๆก็โผล่มาเสียตัว แล้วยังโดนจับแต่งงานแบบไม่รู้เรื่องอีก ก็นึกว่าจะทะลุมาอยู่ร่างนี้แล้วจะกำหนดชะตาชีวิตของเจ้าของร่างนี้เองได้เสียอีก ยิ่งเป็นพระราชโองการก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน นอกเสียจากต้องก้มหน้ายอมรับเท่านั้น'

"เว่ยมี่อิงหนอเว่ยมี่อิง ทำไมชะตาชีวิตของเจ้าถึงได้มีแต่เรื่องน่าตื่นเต้นไม่เว้นแต่ละวันเลยนะ" เว่ยมี่อิงรำพึงกับตัวเอง

หลิวมามา มาหยุดอยู่ตรงหน้าเว่ยมี่อิงที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็น ว่าที่พระชายาจวิ้นอ๋อง เว่ยมี่อิงยอบกายคารวะทักทาย

"ยินดีต้อนรับ หลิวมามาเจ้าค่ะ"

นางโค้งคำนับเล็กน้อยพอเป็นพิธี แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เหมือนเสียงครูฝ่ายปกครองไม่มีผิด

"ว่าที่พระชายา"

"ฮองเฮาส่งให้ข้ามาอบรมกิริยาการวางตัว และพิธีการต่างๆของว่าที่พระชายาเจ้าค่ะ" หลิวมามาอธิบาย

"ท่านเดินทางมาเหนื่อยๆเดี๋ยวข้าจะให้คนพาท่านไปพักผ่อน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเริ่มเรียนกันเถิดนะ วันนี้ข้ามีธุระที่ต้องจัดการเล็กน้อย ขอตัว"

เว่ยมี่อิงไม่เปิดโอกาสรีบออกตัวหนีทันที

"ถิงถิงเจ้าเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับ จวิ้นอ๋องบ้างรึไม่"

เว่ยมี่อิงถามสาวใช้เมื่ออยู่กันลำพัง

"บ่าวทราบเพียงแต่ว่า จวิ้นอ๋องเคยเป็นอดีตแม่ทัพที่นำทัพไปต่อสู้ชนะแคว้นฉิน ฮ่องเต้จึงให้ขอรางวัลได้หนึ่งอย่าง จวิ้นอ๋องจึงขอมาอยู่หัวเมืองชายแดนเจ้าค่ะ แต่ที่สำคัญบ่าวได้ยินคนเขาพูดกันว่า จวิ้นอ๋องนั้นครองตัวเป็นโสดไม่ยอมตบแต่งชายาหรืออนุ แม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็ไม่เคยมีเจ้าค่ะ เขาลือกันว่า…เอ่อ.."

"ลือว่าอะไรเล่ามา"

"ภายใต้ใบหน้าที่ดุร้าย ท่านอ๋องอาจไม่นิยมสตรี เจ้าค่ะ"

"ห๊ะะะะ!!!" เว่ยมี่อิงยกมือทาบอก

"แล้วท่านอ๋อง หน้าตาเป็นเช่นไรพอจะรู้มั้ย"

"ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่…"

ถิงถิงนิ่งเงียบมองหน้าคุณหนูของตนด้วยสายตาที่เห็นใจอย่างสุดซึ้ง

"แต่อะไร ถิงถิง?"

"เอ่อ.. จวิ้นอ๋องมีฉายาว่า 'อ๋องปีศาจ' เจ้าค่ะ" ถิงถิงก้มหน้าลง นึกสงสารคุณหนูของนางเสียเหลือเกินใยชะตากรรมต้องมารับเคราะห์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อ๋องปีศาจ!" นี่นางจะไม่ถูกหักคอตายหรอกหรือ

เว่ยมี่อิงอยากจะร้องไห้ อยากมุดดินหนีออกไปจากที่นี่เสียจริงๆ นี่นางทำกรรมอะไรกับใครไว้นักหนา จึงต้องมาหนีเสือปะจรเข้เช่นนี้ แล้วจากนี้ไปจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม

: น้องได้โชคหลายชั้นจริงๆ คงไม่มีใครจะโชคดีขนาดนี้อีกแล้ว 5555

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้