เกิดใหม่เป็นหมอดูไลฟ์สด : พร้อมระบบสะสมบุญพลิกชะตา

ข้อมูลเบื้องต้น

เกิดใหม่เป็นหมอดูไลฟ์สด : พร้อมระบบสะสมบุญพลิกชะตา
直播算命太准，国家请我出山

** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัทเอ็นจอยบุ๊คจำกัด **
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
สงวนลิขสิทธิ์
ผู้แต่ง : 九粥 ผู้แปล : ทีมงาน Enjoybook

เรื่องย่อ
เจียงอี ผู้เชี่ยวชาญศาสตร์เร้นลับกลับชาติมาเกิดในร่างเด็กสาวกำพร้าชื่อเดียวกัน หลังร่างเดิมถูกทรยศและเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ เมื่อฟื้นขึ้นมาเธอพบว่าตนมี ‘ระบบบุญกุศล’ ที่ต้องสะสมเพื่อยืดอายุขัย เธอจึงเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการไลฟ์สดทำนายโชคชะตา
ช่วยตามหาสุนัข–จับแก๊งค้ามนุษย์ ขายยันต์ป้องกันตัว ยันต์ความงาม ยันต์ลดน้ำหนัก ไปจนถึงเปิดโปงคดีฆาตกรรมสะเทือนสังคม ทุกครั้งที่ช่วยเหลือผู้คน เธอยิ่งเข้าใกล้ความจริง ภารกิจสะสมบุญกุศลได้เริ่มขึ้นแล้ว!

ขอแนะนำเรื่องใหม่ที่มาเพิ่มความสนุกให้นักอ่าน

…………..คลิกอ่านที่รูปปกได้เลยนะ…………

หมี่เป่าตั้งใจมาเกาะเขากินในตระกูลเศรษฐี แต่ดันคำนวณได้ว่าตระกูลนี้กำลังจะล้มละลาย! ข้าวนิ่มยังไม่ทันได้กินก็จะอดตายซะแล้ว งานนี้ซาลาเปาน้อยขอเปิดแผงดูดวง พลิกชะตา ใครก็อย่ามาขวาง!

พิเศษ! อ่านที่ Enjoybook อัปเดตตอนนำกว่าใคร อัปเร็ว อัปก่อน อ่านจุใจกันไปเลย

บทที่ 1 กลับชาติมาเกิดแล้วไลฟ์สดทำนายโชคชะตา

บทที่ 1 กลับชาติมาเกิดแล้วไลฟ์สดทำนายโชคชะตา

"ทุบ!"

"ทุบทำลายทุกอย่างให้หมด!"

"ไอ้นักพรตจอมปลอมคนนี้หลอกเอาเงินฉันไปตั้งเยอะ วันนี้ฉันจะต้องทุบสำนักของพวกมันให้พังเพื่อกำจัดภัยร้ายให้ประชาชน!"

…

ภายใต้ความสับสนมึนงง ‘เจียงอี’ เริ่มรู้สึกว่าหัวของเธอปวดราวกับจะระเบิด

เกิดอะไรขึ้น?

เธอไม่ได้ตายจากการถูกวางแผนลอบทำร้ายระหว่างต่อสู้หรอกหรือ?

เมื่อเจียงอีลืมตาขึ้น เธอรู้สึกเพียงความเจ็บปวดแสบร้อนที่ขมับ พอยกมือขึ้นสัมผัส กลับพบว่าขมับของเธอนั้นเต็มไปด้วยเลือด!

เบื้องหน้าของเธอคือเหล่าชายฉกรรจ์ราวสิบเจ็ดสิบแปดคน กำลังถือพลั่วและจอบทุบทำลายทุกสิ่งรอบ ๆ ตัวอย่างบ้าคลั่ง

ในวินาทีนั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอทั้งหมด

เจ้าของร่างเดิมชื่อเจียงอีเหมือนกัน ถูกอาจารย์รับเลี้ยงมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก โดยอ้างว่าเธอมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ เหมาะจะเป็นผู้สืบทอด

แต่ความจริงแล้ว ตาแก่นั่นเป็นผีพนัน รับเธอมาเลี้ยงเพียงเพื่อจะโกงเงินช่วยเหลือเด็กไปใช้หนี้พนันเท่านั้น

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอต้องดรอปเรียนหลังจบมัธยมต้น และต้องติดอยู่ในสำนักเต๋าที่ทรุดโทรมแห่งนี้เพียงลำพัง นาน ๆ ครั้งถึงจะได้ลงเขาไปทำงานรับจ้างประทังชีวิต

จนกระทั่งวันนี้ มีคนกลุ่มใหญ่บุกเข้ามา บอกว่าอาจารย์ของเธอใช้การดูดวงหลอกเงิน และจะมาคิดบัญชีด้วย พอค้นหาอยู่นานไม่เจอตัว ก็เริ่มทุบทำลายสำนักเต๋า

ร่างเดิมพยายามเข้าไปขัดขวาง ใครจะคิดว่ายังไม่ทันได้ห้าม ก็ถูกกระเบื้องหลังคาที่ร่วงลงมาฟาดเข้าที่หัวจนตายคาที่

และด้วยความบังเอิญอย่างที่สุด จึงทำให้เจียงอีที่เป็นปรมาจารย์ด้านไสยศาสตร์ได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้

[ติ๊ง]

[ระบบบุญกุศลเช็กอินสำเร็จ]

เสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของเจียงอี ทำเอาเธอขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

"ระบบสะสมบุญกุศลอะไรกัน?"

ระบบ: [ระบบสะสมบุญกุศล อย่างที่ชื่อบอก ก็คือการสะสมบุญกุศลนั่นเอง]

เจียงอีถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ "ถ้าสะสมบุญกุศลแล้วจะเป็นยังไงล่ะ?"

ระบบ: [เมื่อสะสมบุญกุศลแล้ว เจ้าของร่างอย่างคุณก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้]

เจียงอี: ???

ระบบ: [เดิมทีโฮสต์สะสมค่าบุญกุศลไว้มากมายจากการขจัดภัยและปราบวิญญาณในชาติก่อน แต่น่าเสียดายที่ถูกคนชั่วลอบทำร้าย ฉันจึงตัดสินใจใช้ค่าบุญกุศลเหล่านั้นแลกกับโอกาสเกิดใหม่ให้คุณ แต่ร่างกายนี้อ่อนแอและขี้โรค หากโฮสต์ไม่สะสมค่าบุญกุศลเพิ่ม จะตายภายในไม่กี่วัน]

เจียงอีใจกระตุกวูบ จึงรีบถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ต้องสะสมยังไง?"

ระบบ: [ง่ายมาก แค่ขจัดภัยปราบวิญญาณให้คนอื่น เติมกล่องรับบริจาคให้เต็ม หากทำความดีครั้งใหญ่ระหว่างนั้น จะสามารถปลดล็อกรางวัลพิเศษได้]

ทันใดนั้น แถบความคืบหน้าก็ปรากฏขึ้นภายในสมองของเธอ

ค่าบุญกุศลตอนนี้อยู่ที่ 100

ระบบ : [ค่าบุญกุศลต่อพลังชีวิตคือ 100:1 หมายความว่าค่าบุญกุศล 100 แต้ม ยืดอายุขัยได้เพียง 1 วันเท่านั้น ขณะนี้ร่างกายของโฮสต์มีเวลาถอยหลังก่อนจะตายอีกเพียง 1 วัน หากพรุ่งนี้เที่ยงคืนคุณยังสะสมค่าบุญกุศลไม่ได้ ร่างกายนี้จะดับสูญไปเองตามธรรมชาติ และคุณก็จะหายไปตลอดกาล]

สลายไปตลอดกาล?!

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีก้อนอิฐลอยพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เจียงอีเอียงศีรษะหลบตามสัญชาตญาณ จึงรอดพ้นจากการโดนอิฐกระแทกไปได้อย่างหวุดหวิด

เธอหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง มองดูพวกนั้นที่กำลังคลุ้มคลั่งเหมือนคนบ้า จนต้องทนความเจ็บที่ศีรษะแล้วลุกขึ้นห้ามปราม "พอได้แล้ว!"

แต่พวกนั้นไม่สนใจเธอเลยสักนิด ชายที่เป็นหัวโจกถึงกับหงุดหงิดที่เธอเข้ามาขวาง จึงผลักเธอออกไปอย่างแรง เจียงอีล้มกระแทกกับกรอบประตูอย่างจัง ดวงตาของเธอพลันเย็นชาลงทันที ก่อนจะใช้นิ้วร่ายวิชาอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นก็มีสายลมแรงพัดมา เธอตะคอกเสียงดัง "ฉันบอกว่า พอได้แล้ว!"

ในพริบตา พวกเขาทั้งหมดถูกพลังนั้นกระแทกจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร

"อ๊ากกก!!!"

ชายที่เป็นหัวโจกอยู่ใกล้เธอ ได้รับผลกระทบหนักที่สุด หลังจากล้มลงบนพื้น เขาก็ ‘กระอัก’ เลือดออกมาอย่างแรง

ในทันใดนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา

นี่มัน…

นี่มันเวทมนตร์หรือ?

แต่พวกคนข้างล่างเขาบอกกันว่าคนในสำนักเต๋านี้เป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎไม่ใช่เหรอ?

ในตอนนั้นเอง เจียงอีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ

เลือดค่อย ๆ ไหลลงมาตามใบหน้าของเธอ ย้อมดวงตาข้างหนึ่งให้แดงฉานแลดูน่าสะพรึงกลัว

"เขาโกงเงินคุณไปเท่าไหร่" เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

คนคนนั้นถูกเจียงอีทำให้ตกใจจนพูดติดอ่าง "หก…หกแสน…"

เจียงอีใช้ความทรงจำของร่างเดิมประกอบกับวันเดือนปีเกิดของปรมาจารย์เธอ คำนวณด้วยนิ้วมือแล้วกล่าวว่า "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาซ่อนตัวอยู่ในตึกทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตึกนั้นอยู่ใกล้ริมแม่น้ำและกำลังจะถูกทุบเพื่อเวนคืน น่าจะหาได้ไม่ยาก"

ชายคนนั้นตกใจกับพลังที่เธอแสดงออกมาก่อนหน้านี้จนไม่กล้าสงสัยอะไรอีก รีบพยักหน้าหงึก ๆ

"ครับ…ครับ…"

จากนั้นก็พาคนกลุ่มนั้นวิ่งหนีกันไปอย่างกระเจิดกระเจิง

เมื่อไม่มีคนพวกนั้นมาก่อกวนเจียงอีจึงรู้สึกผ่อนคลายลงได้เสียที แต่พอร่างกายผ่อนคลายลง บาดแผลบนศีรษะก็เริ่มส่งความเจ็บปวดขึ้นมา

เจียงอีที่เพิ่งได้กลับมาเกิดใหม่ไม่กล้าประมาท หากไม่ไปหาหมอ อย่าว่าแต่จะมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้เลย เกรงว่าเธออาจสิ้นใจเพราะเสียเลือดมากเกินไปเสียก่อน

ดังนั้นเธอจึงรีบนำเงินที่ร่างเดิมหามาได้จากการทำงานพิเศษตลอดหลายปีเดินทางไปที่โรงพยาบาล

โชคดีที่บาดแผลไม่ได้ใหญ่มาก และหมอก็รักษาได้ทันเวลา เพียงแต่เนื่องจากร่างกายนี้อยู่ในภาวะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน หมอจึงแนะนำให้เธอบำรุงร่างกายเพื่อเสริมสร้างสารอาหารให้มากขึ้น มิฉะนั้นอาจจะเกิดภาวะช็อกจากโลหิตจางได้

เจียงอีในฐานะปรมาจารย์ไสยศาสตร์ชาติก่อนย่อมรักตัวเองเป็นที่สุด เธอเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของบำรุงขนานใหญ่ พอจะจ่ายเงินถึงพบว่าในกระเป๋าเหลือเงินอยู่แค่ยี่สิบหยวน

จริง ๆ เลย! คนที่โชคร้ายแม้แต่ดื่มน้ำเปล่ายังสำลัก! ชีวิตที่กำลังตกอยู่ในอันตรายก็แย่พออยู่แล้ว แต่นี่ดันไม่มีเงินติดตัวอีก

ขณะที่กำลังคิดว่าจะออกไปตั้งแผงดูดวงดีไหม ทันใดนั้น ก็มีเสียงของเด็กสาวสองคนด้านหลังตะโกนอย่างดีใจ

"แก! ค่าบุญกุศลสูงมาก! ในไลฟ์คนเยอะขนาดนั้น แกยังเชื่อมต่อวิดีโอกับปรมาจารย์หลิวต้าเซียนได้! รีบถามคำถามเร็ว ไม่อย่างนั้นของขวัญราคาพันหยวนที่ส่งไปจะเสียเปล่านะ!"

เมื่อได้ยินชื่อ "หลิวต้าเซียน" เจียงอีก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองด้วยความสงสัยแล้วถามว่า "พวกคุณคุยเรื่องหลิวต้าเซียนคนไหนเหรอคะ?"

เมื่อสาวทั้งสองเห็นเจียงอีที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ที่ศีรษะ พวกเธอก็รีบแนะนำอย่างกระตือรือร้น "เป็นการไลฟ์สดดูดวงน่ะ! ตอนนี้ท่านปรมาจารย์กำลังดังมากในห้องไลฟ์สด ดูดวงแม่นมากด้วย มีผู้ติดตามตั้งสามแสนคนเชียวนะ!"

เจียงอีมองชายวัยสี่สิบกว่าที่แต่งตัวเป็นนักพรตบนหน้าจอแล้วถามว่า "แล้วเขาดูยังไงล่ะ?"

เด็กสาวตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ก็ต้องเสียเงินดูสิคะ ส่งของขวัญตามที่กำหนด แล้วก็จะได้คิวเชื่อมต่อวิดีโอกับเขา"

เจียงอีรีบถามทันที "ราคาเท่าไหร่คะ?"

"หนึ่งคำถาม พันหยวน!" หญิงสาวตอบกลับมา

เมื่อเจียงได้ยินคำตอบนั้น เธอก็คำนวณในใจเงียบ ๆ สามแสนผู้ติดตาม หนึ่งคำถามพันหยวน นั่นหมายความว่าจะได้เงิน… เป็นกอบเป็นกำเลยน่ะสิ!!!

สวรรค์!

แบบนี้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องบุญกุศลและค่าครองชีพอีกต่อไปแล้ว!

คิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบถือของกลับไปที่สำนักเต๋า และดาวน์โหลดแอปพลิเคชันนั้นแล้วสมัครบัญชีใหม่ ชื่อผู้ใช้เรียบง่ายและชัดเจน ‘ปรมาจารย์เจียงอี’ จากนั้นก็เริ่มไลฟ์สดทันที

แต่เนื่องจากเป็นมือใหม่ ในห้องไลฟ์จึงไม่มีคนเข้ามาดูเลย โชคดีที่เจียงอีมีความอดทน ไม่รีบร้อน ถือโอกาสที่ยังไม่มีคนดูทำอาหารให้ตัวเองกิน หลังจากรับประทานอาหารอิ่มแล้ว เธอก็นั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่งพร้อมลูบขนแมวส้มตัวใหญ่อย่างเพลิดเพลิน

แมวส้มตัวนี้เป็นแมวที่ร่างเดิมช่วยชีวิตเอาไว้แถวเชิงเขา เนื่องจากสำนักเต๋าค่อนข้างเงียบเหงา เธอจึงรับเลี้ยงแมวส้มตัวนี้ไว้ อยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

ตอนนี้พวกเธอนั่งอยู่ในลานเล็ก ๆ ของสำนักเต๋าด้วยท่าทีสบาย ๆ แมวส้มตัวนี้เป็นมิตรกับคนมาก มันนอนแผ่หลาอยู่ในอ้อมกอดของเธอ พร้อมแกว่งหางไปมาอย่างมีความสุข

ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาเบา ๆ แสงแดดรำไรผ่านร่มไม้ตกลงบนตัว ภาพที่ปรากฏในไลฟ์นั้นสวยงามจนหาที่ติไม่ได้ ไม่นานนัก ก็เริ่มมีคนทยอยเข้ามาในห้องไลฟ์เพราะภาพที่เห็น

[ นี่คือสตรีมเมอร์สายสัตว์เลี้ยงเหรอ? ]

[ คนกับแมวก็งั้น ๆ นะ แต่ฟิลเตอร์สวยดี ]

[ แค่นั่งลูบแมวก็อยากเป็นสตรีมเมอร์แล้วเหรอ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า ]

เจียงอีนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง เห็นคอมเมนต์บนหน้าจอพลางยิ้มมุมปาก อุ้มแมวส้มแล้วพูดว่า "ไม่ใช่สตรีมเมอร์สัตว์เลี้ยงค่ะ แต่เป็นสตรีมเมอร์ดูดวง ถ้าใครสนใจก็ขอดูดวงได้"

เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ยินเช่นนั้น ก็เริ่มวิจารณ์กันขึ้นมาทันที

[ ดูดวงอีกแล้วเหรอ ช่วงนี้ในคลิปสั้นมีแต่พวกต้มตุ๋นเต็มไปหมด! ]

[ ช่วงนี้ไลฟ์ดูดวงกำลังฮิตจริง ๆ ขนาดป้าหวังที่หมู่บ้านฉันยังบอกว่าตัวเองมีตาทิพย์ มองเห็นทุกอย่าง ผลสุดท้ายเกือบทำคนตายจนถูกเขาแก้แค้น จับโยนลงบ่อส้วมตอนกลางคืน เกือบจมกองขี้ตาย ]

[ 555 สมควรแล้วที่ไปหลอกลวงเขา! ]

[ แม่หนู เห็นว่ายังเด็กอยู่ ไปตั้งใจเรียนหนังสือจะดีกว่านะ ]

[ นั่นสิ ดูจากอายุน่าจะยังเรียนมัธยมปลายอยู่มั้ง? รีบไปโรงเรียนซะ! ]

…

ความคิดเห็นต่าง ๆ ที่พยายาม ‘ตักเตือน’ ทยอยส่งเข้ามาในห้องไลฟ์อย่างต่อเนื่อง แต่เจียงอีกลับยิ้มอย่างมีนัยที่มุมปาก เขาเอาแต่ลูบแมวอย่างตั้งอกตั้งใจ

เวลาผ่านไปทีละนิด จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ในที่สุดลูกค้าคนแรกก็ปรากฏตัวขึ้น…

บทที่ 2 ไม่แม่นไม่คิดเงิน

บทที่ 2 ไม่แม่นไม่คิดเงิน

Trigger Warning : เนื้อหาต่อไปนี้มีการกล่าวถึงการทารุณกรรมสัตว์ ซึ่งอาจกระทบต่อจิตใจของผู้อ่านที่อ่อนไหวต่อประเด็นดังกล่าว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

สิ้นเสียง "เมี๊ยว" ของแมวส้ม ก็มีผู้ชมที่ใช้งานชื่อว่า ‘ซอสงา’ พิมพ์ถามในไลฟ์ว่า[ สตรีมเมอร์ ดูดวงหนึ่งครั้งราคาเท่าไหร่คะ? ]

เจียงอีตอบอย่างใจเย็นว่า "ของขวัญ ‘เทพธิดาโปรยดอกไม้’ หนึ่งชิ้นต่อหนึ่งคำทำนายค่ะ"

คำตอบนี้ทำให้ทุกคนในห้องไลฟ์ตกใจ

[ สวรรค์! แพงขนาดนี้เลยเหรอ?! ]

[ เทพธิดาโปรยดอกไม้อันหนึ่งตั้ง 2,000 หยวน คนอื่นเขาคิดแค่ 500 หรือ 1,000 เอง ทำไมที่นี่ตั้ง 2,000 ล่ะ ]

[ แม่หนูคนนี้หน้าตาก็สวยนะ ไม่นึกเลยว่าใจจะดำขนาดนี้! ]

…

เจียงอียิ้มบาง ๆ ต่อคอมเมนต์เหล่านั้น พลางลูบแมวส้มในอ้อมแขน กล่าวด้วยน้ำเสียงใจเย็นว่า

เจียงอียิ้มบาง ๆ พลางลูบแมวแล้วตอบว่า "ถ้าฉันทายไม่แม่น ยินดีคืนเงินค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น หลายคนก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

[ โอ้ว สตรีมเมอร์คนอื่นไม่เคยมีนโยบายคืนเงินแบบนี้นะ ]

[ หรือว่าแม่หนูคนนี้จะมีของจริง? ]

[ ฉันว่าแค่สร้างจุดขายมากกว่า ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี ]

…

ทว่าท่ามกลางคำทัดทานของคนอื่น ผู้ที่ใช้ชื่อว่าซอสงากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

[ 2,000 ก็ 2,000 ถ้าเธอช่วยได้จริง ฉันให้ 20,000 เลยก็ยังได้! ]

พูดจบ หน้าจอก็ปรากฏเอฟเฟกต์ภาพ 'เทพธิดาโปรยดอกไม้' ทันที ชาวเน็ตต่างตะลึงกับความใจป้ำของผู้ชมรายนี้

[ ว้าว เจอเหยื่อรายใหญ่เข้าให้แล้ว! ]

[ สมัยนี้คนรวยที่ยอมจ่ายง่าย ๆ ในเน็ตเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ]

[ เงินมันหลอกง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! ]

……

เมื่อเจียงอีเห็นว่าเงินเข้าบัญชีแล้ว เธอก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ และทำการเชื่อมต่อสายกับอีกฝ่ายทันทีแล้วพูดว่า "โอเค ตอนนี้คุณสามารถถามคำถามได้เลยค่ะ"

หน้าจอสั่นไหวไปมาสองสามครั้ง แล้วทุกคนก็เห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักปรากฏตัวขึ้น เมื่อเหล่าผู้ชมเห็นว่าเป็นสาวน้อยน่ารัก พวกเขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

[ โอ้โห! น้องสาวคนนี้หน้าตาน่ารักชะมัดเลย! ]

[ สวยหวานมาก! น้องจ๋า มีแฟนหรือยังจ๊ะ พี่ขอสมัครเป็นแฟนได้ไหมเนี่ย! ]

[ น้องสาว มองมาทางพี่นี่! สูง 180 กล้ามแน่นนะจ๊ะ! ]

น่าเสียดายที่สาวคนนี้ไม่มีอารมณ์จะสนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอดวงตาแดงก่ำ เสียงแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เธอพูดขึ้นอย่างขอความช่วยเหลือว่า

"ปรมาจารย์คะ ช่วงนี้ในหมู่บ้านของพวกเรามีสุนัขหายบ่อยมาก แม้แต่ฮวาฮวาของฉันก็หายไปสองวันแล้ว"

"ฉันตามหาทุกที่แล้ว แต่ก็หามันไม่เจอสักที! ฉันถามพวกหมอดู นักพยากรณ์ และคนทรงในห้องไลฟ์สดทั้งหมดแล้ว เสียเงินไปไม่น้อยเลย แต่ไม่มีใครทายถูกสักคน"

เหล่าผู้ชมไลฟ์ได้ยินแล้วก็พากันอึ้งไป

[ ……เสียเงินตั้งเยอะแยะ แค่เพื่อตามหาหมาตัวเดียวเนี่ยนะ? ]

[ มีเงินเหลือใช้จนฟุ้งซ่านจริง ๆ ]

[ ถ้าเสียเงินตามหาเด็กหายยังพอเข้าใจได้ แต่นี่เพื่อหมา? จริง ๆ เลยนะ… เปลืองเงินชะมัด ]

เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของคนเหล่านี้ เด็กสาวก็แสดงอารมณ์โกรธออกมาอย่างชัดเจน

"พวกคุณไม่เข้าใจอะไรเลย! ฉันเลี้ยงฮวาฮวามาสิบสองปีแล้ว มันคือครอบครัวของฉัน! ความรู้สึกแบบนั้นจะเอาเงินมาตีค่าได้ยังไง! ถ้าคนในครอบครัวของพวกคุณหายไป พวกคุณจะไม่ร้อนใจบ้างเลยเหรอ?!"

แต่ดูเหมือนคนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเห็นด้วยนัก

[ ถึงจะผูกพันยังไง มันก็แค่หมาตัวเดียว จำเป็นต้องเสียเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? ]

[ เป็นฉันนะ เอาเงินก้อนนี้ไปหาของอร่อยกินดีกว่า ]

[ วัยรุ่นสมัยนี้ไม่เลี้ยงลูก แต่เอาหมามาเลี้ยงเป็นลูก ไม่เข้าใจจริง ๆ ]

…

เจียงอีถามสาวคนนั้นท่ามกลางความคิดเห็นเหล่านี้ว่า "คุณมีรูปหมาไหม?"

"มีค่ะ มี!"

เด็กสาวรีบชูใบประกาศตามหาหมาขึ้นมา ในนั้นมีรูปถ่ายสีของเจ้าฮวาฮวา

เจียงอีมองดูแวบหนึ่งแล้วสั่งต่อว่า "คุณลองพูดตัวอักษรให้ฉันฟังตัวหนึ่งสิคะ"

เด็กสาวพูดโดยไม่ลังเล "ฮวาค่ะ"

เจียงอีคำนวณในใจสักครู่ แล้วพูดต่อ "มันอยู่ไม่ไกลจากคุณค่ะ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ในพื้นที่ปิดที่ค่อนข้างรกและวุ่นวาย แต่ทางที่ดีคุณควรพาผู้ชายไปด้วยสักสองสามคน และต้องรีบหน่อยนะคะ ไม่อย่างนั้นพวกหมาจะตกอยู่ในอันตราย"

สาวน้อยได้ยินแบบนั้นก็ตกใจสุดขีด รีบพยักหน้าอย่างร้อนรน "ได้ ฉันจะพาคนไปด้วยเดี๋ยวนี้"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างรีบเร่งขอให้ไลฟ์ต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

[ ช่วยไลฟ์ต่อได้ไหม อยากดูตอนจบจัง ]

[ ใช่ ๆ อยากรู้เหมือนกันว่าจะอันตรายขนาดไหน ]

[ ขอถ่ายทอดสดนอกสถานที่หน่อยครับ! ]

……

เด็กสาวที่ใช้ชื่อในไลฟ์ว่าซอสงาเองก็อยากรู้ว่าเจียงอีพูดจริงหรือไม่ เพื่อเป็นการพิสูจน์ผลลัพธ์ เธอจึงตอบรับทันที "งั้นฉันจะเชื่อมต่อไลฟ์ไว้ต่อไปนะคะ"

จากนั้นเธอก็ถือไลฟ์ไปพลางโทรศัพท์เรียกคน สิบนาทีต่อมา ชายหนุ่มร่างสูง 180 จำนวนสามคนก็มาพร้อมกันที่ใต้ตึก ทั้งกลุ่มมุ่งหน้าไปยังประตูหลังของหมู่บ้านทันที

ตามคำบอกของเจียงอี คือทิศตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ปิด และรกรุงรัง พวกเขาจับจ้องเป้าหมายไปที่ประตูหลังของร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง สถานการณ์นี้ทำให้คนรู้สึกลังเลอยู่บ้าง

"ท่านปรมาจารย์ คุณแน่ใจหรือคะว่าที่นี่?"

เจียงพยักหน้า "ใช่ ที่นี่แหละ"

พูดยังไม่ทันขาดคำประตูก็เปิดออก พวกเขาเห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน ในมือถือถุงกระสอบใบใหญ่

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง "พวกคุณ…"

แต่ยังพูดไม่ทันจบ มีบางอย่างในกระสอบของเขาดิ้นขลุกขลักขึ้นมา เด็กสาวที่ใช้ชื่อในไลฟ์ว่าซอสงาเห็นดังนั้นเหมือนมีเซนส์บางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เธอพุ่งเข้าไปจะแย่งกระสอบในมือเขา

คนรอบข้างที่มาด้วยกันก็เข้าใจสถานการณ์ทันที รีบเข้าไปช่วย

ชายคนนั้นตกใจกับการกระทำที่กะทันหัน "เฮ้ย! ทำอะไรวะ! ปล่อยนะ ปล่อย!"

แต่สุดท้ายเขาก็สู้แรงของชายร่างสูงทั้งสามคนไม่ไหว สาวน้อยคนนั้นรีบแย่งถุงในมือของเขาทันที เมื่อเปิดออกมา ภาพเบื้องหน้าที่เห็นทำให้เธอน้ำตาไหลพราก

"ฮวาฮวา!!!" เธอร้องเรียกชื่อหมาของตัวเอง พลางโผเข้าไปกอดมันแน่น

คนในห้องไลฟ์ต่างอึ้งจนพากันรัวเลข 6 (หมายความว่าเจ๋ง สุดยอดในภาษาจีน) ไม่หยุด

[ โอ้โห! หาเจอจริง ๆ ด้วย 666 ]

[ ปรมาจารย์คนนี้มีของว่ะ เจ๋งเป้ง ]

[ ใช้ได้ ๆ น่าสนใจแฮะ ]

……

แต่ก็มีคนสังเกตเห็นช่องโหว่ได้อย่างรวดเร็ว

[ พวกคุณลืมประเด็นสำคัญไปหรือเปล่า เมื่อกี้ปรมาจารย์บอกว่า 'พวกหมา' แสดงว่าต้องมีหมาหลายตัวสิ! ]

พอมีคนเตือน คนอื่นก็เริ่มคล้อยตาม

[ จริงด้วย นี่มันมีแค่ตัวเดียวเอง ไม่เห็นมี 'พวกหมา' อะไรนั่นเลย! ]

[ สงสัยจะฟลุ๊กทายถูกมากกว่า ]

[ มั่วแน่ ๆ ]

ทว่าวินาทีต่อมา ก็มีเสียงอุทานดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ "สวรรค์! หมาเต็มเลย!"

ประโยคนี้ทำเอาคนในไลฟ์อึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

เด็กสาวคนนั้นไม่มีเวลามาสนใจเจ้าฮวาฮวาของเธอแล้ว รีบวิ่งเข้าไปในทันที และภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทุกคนใจสั่น…

อากาศภายในห้องมืดทึบนั้นเหม็นเน่าจนแทบจะอาเจียน เธอทนไม่ไหวจนต้องปิดจมูกเอาไว้ พอมองไปรอบ ๆ ก็พบว่ามีสุนัขจำนวนมากนอนอยู่ที่นั่น บางตัวถูกถลกหนังออก แล้วแขวนไว้บนผนัง

พระเจ้า!

ที่นี่มันพวกแขวนหัวแพะขายเนื้อสุนัขชัด ๆ!

เรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก! พวกเขารีบแจ้งตำรวจทันที

ไม่นานตำรวจก็มาถึง ชายคนนั้นถึงได้ยอมสารภาพหมดเปลือก ที่แท้ช่วงนี้ราคาเนื้อสัตว์แพงเกินไป พวกเขาเลยคิดจะหาเนื้ออย่างอื่นมาแทน ประจวบเหมาะกับหมู่บ้านแถวนี้คนเลี้ยงหมาเยอะ แถมส่วนใหญ่ยังไม่ยอมจูงสายจูงด้วย พวกเขาเลยแอบขโมยมาสองสามตัว

ใครจะคิดว่าพอเอาเนื้อหมามาหมักแล้วทำเป็นลูกชิ้น รสชาติจะอร่อยกว่าเนื้อหมูเสียอีก จนธุรกิจรุ่งเรืองขึ้นมาทันตาเห็น ความต้องการเนื้อหมาก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่หมาในหมู่บ้านหายบ่อยผิดปกติ

[ เลวเกินไปแล้ว! ขโมยหมา ฆ่าหมา แถมยังเอาเนื้อหมามาหลอกขายเป็นเนื้อหมูอีก! ]

[ ถึงฉันจะคิดว่าเจ้าของร้านผิด แต่พวกเจ้าของหมาในหมู่บ้านก็สมควร! ใครใช้ให้ไม่จูงสายจูง ฉันล่ะเกลียดพวกไม่จูงสายจูงที่สุด คราวก่อนลูกสาวฉันถูกหมาพุดเดิ้ลกัด เจ้าของยังทำไขสือไม่รับผิดชอบเลย! ]

[ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องฆ่าหมาแล้วนะ มันเป็นเรื่องความปลอดภัยทางอาหารระดับชาติเลยนะเนี่ย! ]

[ ใช่ๆ พวกคุณลืมคดี "หนูปลอมเป็นเป็ด" หรือเปล่า ที่เป็นหัวหนูแต่ดันบอกว่าเป็นคอเป็ดน่ะ! น่าคลื่นไส้ชะมัด! ]

คอมเมนต์ในไลฟ์หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

หลังจากนั้น ตำรวจก็ได้ว่ากล่าวตักเตือนบรรดาเจ้าของหมาที่แห่กันมาเมื่อทราบข่าว เรื่องราวในครั้งนี้จึงจบลงในที่สุด

ในขณะเดียวกัน ในหัวของเจียงอีก็มีเสียงระบบดังขึ้น: [ ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ ช่วยชีวิตเหล่าน้องหมาสำเร็จ สะสมค่าบุญกุศล +100 ]

เจียงอี: !!!

ต่ออายุขัยสำเร็จไปอีก 1 วัน!

ระบบ: [ ขอแจ้งให้ทราบ ขนาดของค่าบุญกุศลขึ้นอยู่กับขอบเขตการสร้างประโยชน์ของโฮสต์ ยิ่งสร้างประโยชน์วงกว้าง ค่าบุญกุศลก็ยิ่งสูง ในทางกลับกัน หากโฮสต์ทำอะไรที่ฝืนลิขิตสวรรค์ ค่าบุญกุศลจะถูกหัก และอายุขัยจะลดลงตามไปด้วย ]

เจียงอีพอได้ยินว่าอายุขัยจะลดลง เธอรีบฮึดสู้เรียกแขกในห้องไลฟ์ทันที "ผู้ชมทุกท่านคะ ใครต้องการดูดวงเชิญได้เลยค่ะ ไม่แม่นไม่คิดเงิน"

อุตส่าห์ดิ้นรนได้มาอีกหนึ่งวัน จะเสียไปเปล่า ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!

ตอนนั้นเจ้าส้มในอ้อมกอดก็ส่งเสียงขานรับ: "เมี๊ยว"

และแล้วไม่นานหลังจากนั้น ผู้ขอความช่วยเหลือคนที่สองก็ปรากฏตัวขึ้น…

บทที่ 3 มีของสกปรกติดตัวคุณอยู่

บทที่ 3 มีของสกปรกติดตัวคุณอยู่

ทันใดนั้น ผู้ชมคนหนึ่งใช้ชื่อว่าปู้ปู้พิมพ์ข้อความขึ้นมา [ท่านปรมาจารย์ ผมอยากดูดวงครับ!] จากนั้นเขาก็ส่งของขวัญเป็นรูปเทพธิดาโปรยดอกไม้มาในไลฟ์ของเจียงอี

เมื่อผู้ชมคนอื่น ๆ ในห้องไลฟ์เห็นเข้าก็พากันแซวอย่างสนุกสนาน

[ ไม่นึกเลยว่าเพื่อน ๆ ในไลฟ์จะมีเงินกันขนาดนี้ 2,000 หยวนจ่ายปุ๊บปั๊บเลย ]

[ ไม่นะ ฉันน่ะคนจน ]

[ คนจน +1 ]

…

แต่ดูเหมือนผู้ชมที่ชื่อว่าปู้ปู้จะไม่ได้สนใจคำเยาะเย้ยเหล่านั้น เขากลับทำเป็นมองไม่เห็นและขอเชื่อมต่อสายทันที เจียงอีเมื่อเห็นเงินเข้าบัญชีแล้ว จึงตกลงเชื่อมต่อสาย

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งอายุราวสามสิบกว่าปี สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องไลฟ์ เมื่อเจียงอีเห็นใบหน้าของเขา แววตาเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา…

ไม่นานนัก ชายที่ใช้ชื่อในโลกออนไลน์ว่าปู้ปู้ก็เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มกึ่งเย้ยหยันพร้อมถามลองเชิง

"ปรมาจารย์ครับ ในเมื่อคุณตามหาหมาได้แม่นขนาดนั้น แล้วกับคนนี่คุณทายได้ไหม?"

เจียงอีไม่พูดอ้อมค้อม แต่พูดตรง ๆ ว่า "คุณกำลังตามหาน้องชายของคุณ"

เพียงแค่ประโยคนี้ ทำให้ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "คุณรู้ได้ยังไง!"

เจียงอียิ้มบาง ๆ "ฉันไม่เพียงแต่รู้ว่าคุณตามหาน้องชาย แต่ฉันยังรู้ด้วยว่า น้องชายของคุณหายสาบสูญไปนานถึงสิบปีแล้ว"

ชายคนนั้นไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเพียงแค่มองเขาแวบเดียว ก็สามารถทายได้แม่นยำขนาดนี้ เขาจึงเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายมีความสามารถจริง ๆ!

ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนท่าที พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ใช่ครับ! ปรมาจารย์ คุณรู้ใช่ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน! คุณช่วยบอกผมได้ไหม! พ่อแม่ผมตามหาเขามาตลอดสิบปีเต็ม ย่าของผมคิดถึงเขาร้องไห้จนตาบอดไปข้างหนึ่ง ผมอยากจะหาตัวเขาให้เจอจริง ๆ!"

ทว่า เจียงอีกลับตอบนิ่ง ๆ "คุณย่าคุณร้องไห้จนตาบอดน่ะ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วค่ะ"

คำพูดนี้ทำให้เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

[ สตรีมเมอร์พูดแบบนี้ได้ยังไง ]

[ นั่นสิ ไม่เคารพผู้ใหญ่เลย เกินไปหรือเปล่า ]

[ สตรีมเมอร์ไม่มีปู่ย่าตายายเหรอ พูดจาใจร้ายชะมัด ]

แม้แต่เจ้าของเรื่องเองก็ขมวดคิ้ว "ปรมาจารย์ครับ คุณย่าผมรักน้องชายผมมากนะครับ"

เจียงอีหัวเราะเบา ๆ "รักแค่ไหนก็สู้การ 'ไปงานสังสรรค์' ไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ?"

คำพูดนี้ทำเอาชายหนุ่มงุนงง "คุณย่าผมชอบไปงานรวมตัวกับกลุ่มเพื่อนสาวจริง ๆ ครับ แต่มันเกี่ยวอะไรกับการที่ท่านร้องไห้จนตาบอดเพราะคิดถึงน้องชายผมล่ะ?"

มุมปากของเจียงอียกยิ้ม "ปีนั้นก็เพราะติดงานสังสรรค์นั่นแหละค่ะ น้องชายคุณถึงได้หลุดมือและถูกลักพาตัวไป"

ชายคนนั้นตกใจ "เป็นไปไม่ได้! ตอนนั้นท่านบอกว่า พาน้องชายออกไปข้างนอกแล้วเจอกับแก๊งลักเด็กมาชิงตัวไปต่อหน้าต่อตานะครับ"

เจียงอีไม่รีบร้อนที่จะโต้แย้ง แต่กล่าวเนิบ ๆ ว่า "ความจริงเป็นยังไง หลังจากเจอตัวน้องชายแล้ว คุณลองไปถามเขาดูเองไม่ดีกว่าเหรอคะ"

ท่าทางของเธอดูมั่นใจมาก ทำให้ชายหนุ่มเริ่มลังเล เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าย่าของเขาชอบไปพบปะเพื่อนฝูงมากแค่ไหน ถึงขั้นเคยทะเลาะกับปู่จนเกือบจะหย่ากันเพราะเรื่องนี้

จนกระทั่งต่อมาน้องชายถูกลักพาตัวไป เธอถึงได้เลิกไปรวมตัวกับเพื่อน ๆ อยู่แต่ในบ้านร้องไห้ทุกวัน

หรือสิ่งที่เธอพูดจะเป็นความจริง? น้องชายหายไปเพราะความประมาทของคุณย่าจริง ๆ หรือ?

ชายหนุ่มรีบถามอย่างร้อนรน "แล้วน้องชายของผมอยู่ที่ไหนกันแน่?"

เจียงอีลูบแมวไปพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ "คุณเขียนตัวอักษรให้ฉันดูตัวหนึ่งค่ะ"

ชายหนุ่มรีบเขียนแล้วชูให้กล้องดู เขาเขียนคำว่า ‘ตามหา’

เจียงอีเอ่ยขึ้นทันที "ขับรถมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หมู่บ้านที่สิบสองที่คุณขับผ่าน เขาอยู่ที่นั่นค่ะ"

ชายหนุ่มเมื่อได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นโดยไม่ลังเลเลยสักนิด "งั้นผมจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย"

แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน เสียงของเจียงอีก็ดังขึ้น "ไม่ คุณไม่สามารถขับรถได้"

คำพูดนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกงุนงง "ทำไมล่ะ?"

เจียงอีไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับย้อนถามว่า "เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณเพิ่งย้ายบ้านใช่ไหม?"

ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า "ใช่ครับ คุณรู้ได้ยังไง?"

แต่พอพูดจบเขาก็นึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นหมอดู ย่อมทายได้อยู่แล้วเลยเงียบปากไป

"บ้านหลังนี้มีสิ่งไม่ดีอยู่ข้างใน" เจียงอีพูดขึ้น

คราวนี้คนในห้องไลฟ์ต่างพากันตื่นตระหนก!

ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ "มิน่าล่ะวิลล่าหลังนั้นถึงราคาถูกขนาดนี้ ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง!"

เขาว่าแล้วเชียว ราคาที่ดินใจกลางกรุงปักกิ่งขนาดนั้น วิลล่าหลังนั้นอย่างน้อยต้องร้อยล้านหยวนขึ้นไป ทำไมถึงขายแค่หกสิบล้าน

คิดได้ดังนั้นเขาก็เริ่มลนลาน "แล้วปรมาจารย์ครับ ผมต้องทำยังไงต่อไป?"

เจียงอีตอบอย่างเรียบง่าย "ให้คุณพ่อคุณเป็นคนไปตามหาคนแทนค่ะ ส่วนตัวคุณต้องเตรียมของบางอย่าง แล้วกลับบ้านไปจัดการขับไล่สิ่งไม่ดีในบ้านด้วยตัวเอง"

ชายหนุ่มทำหน้าลำบากใจ "แต่… ผมทำไม่เป็นนี่ครับ… หรือว่าผมจ่ายเงินเพิ่มให้คุณ แล้วคุณช่วยมาจัดการให้ด้วยตัวเองได้ไหมครับ?"

เจียงอีพยักหน้ายิ้ม "วางใจเถอะค่ะ แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็ผ่อนคลายลง "ตกลงครับ งั้นผมขอไปบอกคุณพ่อก่อน รบกวนปรมาจารย์รอผมสักครู่นะครับ"

"ได้ค่ะ"

ระหว่างที่รอชายคนนั้น เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ก็เริ่มสงสัยกันขึ้นมา

[ คนธรรมดาก็ไล่ผีได้ด้วยเหรอ? ]

[ เป็นไปไม่ได้หรอก คนธรรมดาเจอเรื่องพวกนี้มีแต่จะป่วยออด ๆ แอด ๆ ถ้าสตรีมเมอร์จงใจสร้างกระแสก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงนี่ถึงตายได้เลยนะ! ]

[ โอ้โห! จริงเหรอเนี่ย?! งั้นต้องโทรแจ้งตำรวจไหมเนี่ย? ]

……

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรอดูละครตลกนี้ ชายที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอก็เชื่อมต่อกลับมาใหม่

"ท่านปรมาจารย์ครับ พ่อกับแม่ผมออกเดินทางแล้ว ตอนนี้ผมกำลังจะนั่งรถกลับบ้านเหมือนกัน"

เจียงอีเตือนว่า "ก่อนกลับบ้าน แวะร้านเครื่องกระดาษซื้อเทียนไขกับกระดาษเหลืองมาด้วย แล้วเตรียมผ้าแดงไว้หนึ่งผืนนะคะ"

ชายหนุ่มไม่กล้าชักช้า เขารีบไปจัดการตามที่สั่งทันที

เมื่อถือของพวกนั้นมายืนอยู่หน้าประตูบ้าน เขาก็อดรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาไม่ได้ "ปะ… ปรมาจารย์… ผมจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมครับ?"

เจียงอีตอบอย่างใจเย็น "ไม่เป็นไรหรอก"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยัน ชายหนุ่มถึงได้รวบรวมความกล้าเปิดประตูบ้าน ด้านในบ้านเพิ่งตกแต่งเสร็จใหม่ ๆ ทุกอย่างดูเรียบร้อยและไม่มีปัญหาใด ๆ แต่แล้วคอมเมนต์ในไลฟ์ก็เริ่มถาโถมเข้ามา

[ เฮ้ย! บ้านหลังนี้ฉันรู้จัก! เจ้าของเก่าฉันก็รู้จัก เป็นสามีภรรยาที่รักกันมาก! ต่อมาฝ่ายหญิงประสบอุบัติเหตุตาย สามีเขาเสียใจมากเลยขายบ้านย้ายไปเมืองอื่น ไม่เห็นจะมีอะไรไม่ดีเลย สตรีมเมอร์มั่วหรือเปล่า! ]

[ สรุปคือ ปรมาจารย์โป๊ะแตกเหรอ? ]

[ ที่แท้ก็หลอกลวงนี่เอง! ]

…

แต่ชายที่กำลังเชื่อมต่อสายอยู่กลับรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวเขากำลังลดต่ำลง เขามองไปรอบ ๆ สภาพแวดล้อม มือกำโทรศัพท์แน่น พูดติดอ่าง "ปร…ปรมาจารย์…ต่อ…ต่อไปผมต้องทำ..ทำยังไงครับ?"

"เข้าไปเถอะค่ะ หาเอกสารมาแผ่นหนึ่ง เขียนชื่อเจ้าของบ้านคนเก่าที่เสียชีวิตไปแล้วลงไป จากนั้นห่อด้วยผ้าแดงวางไว้บนโต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น"

"เปิดหน้าต่างและประตูทุกบานในบ้านให้หมด ยืนกลางห้องนั่งเล่น จุดเทียนไข เรียกชื่อเธอสามครั้ง แล้วเผากระดาษเหลืองซะ"

ชายหนุ่มชะงัก "คะ… แค่นี้เหรอครับ?"

เจียงอีพยักหน้า "ค่ะ แค่นี้แหละ"

เขายังคงกังวล "แล้วเขาจะไม่… ไม่ปรากฏตัวออกมาเหรอครับ?"

"ไม่ค่ะ คุณกับเธอไม่มีความแค้นต่อกัน เธอจะไม่ปรากฏตัวออกมาทำร้ายคุณ"

คำตอบอย่างใจเย็นของเจียงอีทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง เขาพยายามตั้งสติ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน หยิบกระดาษมาแผ่นหนึ่งเขียนชื่อเจ้าของบ้านลงไป จากนั้นก็ห่อด้วยผ้าแดงแล้ววางไว้บนโต๊ะอาหาร

จากนั้นก็เปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน จุดเทียน ยืนอยู่กลางห้อง แล้วพูดชื่อของเธอสามครั้ง พร้อมกับเผากระดาษเหลืองที่เตรียมมา ควันจากการเผากระดาษลอยคลุ้งไปทั่วจนรู้สึกแสบจมูก

ผ่านไปสักพัก กระดาษเหลืองก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านทั้งหมด ชายคนนั้นอดถามไม่ได้ว่า "แค่เผาแบบนี้ก็เรียบร้อยแล้วเหรอครับ?"

เจียงอีตอบรับเบา ๆ "ใช่ เรียบร้อยแล้ว"

แต่การกระทำเช่นนี้กลับทำให้ผู้ชมการถ่ายทอดสดไม่พอใจเป็นอย่างมาก

[ หลอกลวงชัด ๆ! ]

[ ขอร้องเถอะ จุดเทียนเผากระดาษมันก็แค่พิธีเซ่นไหว้ปกติไม่ใช่เหรอ? ]

[ สตรีมเมอร์เห็นพวกเราเป็นคนโง่เหรอไงเนี่ย? ]

…

ท่ามกลางเสียงด่าทอ เจียงอีกลับเอ่ยขึ้นว่า "ตอนนี้คุณลองไปดูที่กระดาษในผ้าแดงนั่นสิคะ"

กระดาษ?

กระดาษแผ่นนั้นมีอะไรให้น่าดูงั้นเหรอ?

คนในไลฟ์เริ่มสงสัย

จนกระทั่งเขาเปิดผ้าแดงออก ทุกคนในไลฟ์ถึงกับหน้าถอดสี!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้