วัชรพงษ์ ซัด วราวุธ ผุดไอเดียนิคมฯ รีไซเคิลที่ระยอง จี้เคลียร์เรื่องเก่าก่อนหาเรื่องใหม่
วันที่ 20 พฤศจิกายน 2569 วัชรพงษ์ ศิริรักษ์ สส.ระยอง เขต 5 พรรคประชาชน กล่าวถึงกรณีที่กระทรวงอุตสาหกรรมกำลังเดินหน้าผลักดันนโยบาย นิคมอุตสาหกรรมรีไซเคิล เพื่อรองรับซากแผงโซลาร์เซลล์ แบตเตอรี่รถยนต์ไฟฟ้า (EV) และขยะอิเล็กทรอนิกส์ โดยมีแนวคิดที่จะนำร่องจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมดังกล่าวในพื้นที่จังหวัดระยอง ซึ่งสร้างความกังวลใจและกระแสต่อต้านจากพี่น้องประชาชนในพื้นที่เป็นอย่างยิ่ง
วัชรพงษ์กล่าวว่า ตนเองและพี่น้องชาวระยองไม่ได้มีเจตนาคัดค้านการพัฒนาประเทศ และเห็นด้วยกับการหาแนวทางจัดการขยะเทคโนโลยีสะอาดอย่างถูกวิธี รวมถึงการสนับสนุนแนวทางแก้ไขกฎหมายเพิ่มโทษปรับโรงงานที่ลักลอบทิ้งกากอุตสาหกรรมให้หนักขึ้น แต่คำถามสำคัญที่รัฐบาลและกระทรวงอุตสาหกรรมต้องตอบประชาชนให้ชัดเจนคือ เหตุใดจึงต้องผลักภาระมาให้จังหวัดระยองแบกรับขยะอันตรายเหล่านี้ และระยองกำลังจะถูกทำให้กลายเป็นถังขยะพิษใบใหญ่ที่สุดของประเทศและของโลกใช่หรือไม่ หากรัฐบาลและรัฐมนตรีเจ้ากระทรวงมองว่าโครงการนี้ดีและปลอดภัยจริง ตนขอเสนอให้นำร่องไปจัดตั้งที่จังหวัดสุพรรณบุรีซึ่งเป็นพื้นที่ฐานเสียงของพรรคท่านก่อนเลย อย่าเพิ่งรีบนำมาเทกองไว้ที่ระยอง
วัชรพงษ์ชี้ว่า ความกังวลของคนระยองไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ แต่มีที่มาจากบทเรียนจริง 3 ประการสำคัญ ประการแรก คือบทเรียนจากโครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ซึ่งในอดีตรัฐบาลเคยให้สัญญาว่าจะดึงดูดแต่อุตสาหกรรมสะอาดและอุตสาหกรรมแห่งอนาคตเข้ามาในพื้นที่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในทุกวันนี้คือคนระยองยังต้องเผชิญกับโรงงานอุตสาหกรรมเก่า โรงงานรีไซเคิลเถื่อน และกลุ่มทุนต่างชาติที่เข้ามาตั้งโรงงานจนเกิดปัญหามลพิษรุนแรง ทั้งเหตุไฟไหม้โกดังสารเคมีและการลักลอบทิ้งกากของเสียอันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า การอ้างว่าจะดึงเทคโนโลยีที่ดีมาจากประเทศญี่ปุ่นจึงไม่อาจสร้างความมั่นใจได้ เพราะประชาชนหวาดกลัวว่าจะกลายเป็นการย้ายฐานการผลิตเทคโนโลยีล้าสมัยและนำเข้ามลพิษจากต่างประเทศเข้ามาแทน
ประการที่สอง ระบบการกำกับดูแลของหน่วยงานรัฐไม่สามารถสร้างความไว้วางใจได้จริง แม้รัฐมนตรีระบุว่าจะมีระบบบำบัดส่วนรวมและติดตามตรวจสอบตลอด 24 ชั่วโมง แต่ในความเป็นจริงทุกวันนี้ เจ้าหน้าที่รัฐยังไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอในการตรวจจับโรงงานที่แอบปล่อยน้ำเสีย ปล่อยควันพิษ และลักลอบทิ้งขยะอุตสาหกรรมในปัจจุบัน จนชาวบ้านต้องสูญเสียคุณภาพชีวิตและต้องอยู่อย่างหวาดระแวงเรื่องแหล่งน้ำอุปโภคบริโภค หากรัฐบาลจะรวบรวมซากขยะอันตรายและแบตเตอรี่เสื่อมสภาพจากทั่วประเทศมากองรวมกันที่นี่ โดยที่ยังไม่มีระบบควบคุมที่เชื่อถือได้ คนที่ต้องรับกรรมและเผชิญความเสี่ยงทางสุขภาพก็คือคนระยองและลูกหลานในพื้นที่
ประการที่สาม ความกังวลต่อช่องโหว่ทางกฎหมายที่อาจเปิดทางไปสู่การนำเข้าขยะพิษข้ามชาติ เนื่องจากโรงงานรีไซเคิลเหล่านี้ใช้เงินลงทุนสูง เมื่อเอกชนลงทุนสร้างนิคมฯ แล้ว ย่อมต้องการวัตถุดิบป้อนโรงงานอย่างต่อเนื่อง หากปริมาณขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศมีไม่เพียงพอ จะมั่นใจได้อย่างไรว่าจะไม่มีการแก้ไขกฎหมายเพื่อเปิดช่องให้นำเข้าขยะพิษจากต่างประเทศเข้ามาเพิ่มเติม ซึ่งปัจจุบันแม้จะมีกฎหมายห้าม แต่ก็ยังพบการลักลอบนำเข้าขยะเถื่อนอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลจึงต้องตอบคำถามนี้ให้กระจ่างว่าจะควบคุมและตรวจสอบห่วงโซ่อุปทานนี้อย่างไร
วัชรพงษ์กล่าวทิ้งท้ายว่า พี่น้องชาวระยองได้เสียสละพื้นที่ทำกิน เสียสละทรัพยากรธรรมชาติ และยอมแบกรับมลพิษเพื่อสร้างรายได้และขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้แก่ประเทศมานานหลายสิบปีแล้ว วันนี้ประชาชนไม่ได้ขออะไรมากไปกว่าความจริงใจและความชัดเจน ตนจึงขอเรียกร้องให้กระทรวงอุตสาหกรรมทบทวนนโยบายนี้อย่างรอบคอบ เร่งเปิดเวทีรับฟังความคิดเห็นจากคนในพื้นที่อย่างแท้จริง และที่สำคัญที่สุดคือ รัฐบาลต้องตอบให้ได้ก่อนว่าจะจัดการสะสางปัญหาโรงงานเถื่อนและมลพิษปนเปื้อนค้างเก่าในระยองให้จบลงได้อย่างไร ก่อนที่จะคิดริเริ่มนำขยะอันตรายก้อนใหม่มาวางทิ้งไว้ในบ้านของคนระยอง
อ่านข่าวเพิ่มเติม