เจาะลึกความเก่งของ 'สาธิตไคนัน' ทีมเทพในการ์ตูน Slamdunk
ทีมบาสเก็ตบอลทีมหนึ่งที่ถูกกล่าวขวัญและเป็นที่จดจำมากในฐานะคู่แข่งของทีมพระเอกโชโฮคุ ในเรื่อง Slamdunk คงจะเป็น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยไคนัน หรือ สาธิตไคนัน ถูกเรียกว่า ราชาแห่งคานางาวะ เนื่องจากwม่เคยพลาดเข้ารอบ Inter High (ทัวนร์นาเมนต์ชิงแชมป์ประเทศ) เลยสักครั้งในรอบ 17 ปี แถมได้อันดับ 1 ตลอด (ถ้าจำไม่ผิดนะ)
ไคนัน คั่กๆ
ผู้เล่นทุกคนมีเบสิกทางบาสแน่นมาก เพราะการฝึกซ้อมที่หนัก จนถ้าใครไม่แน่จริงไม่ขยันจริงอยู่ไม่ได้ เพราะฉะนั้นพวกที่เหลือในชมรมจึงมีแต่ชั้นหัวกระทิ ทั้งนั้น แถม ในระดับ Inter High ก็เป็นทีมชั้นนำทีมเต็งแชมป์ (ท้ายเรื่องได้ที่ 2) ปีก่อนที่ รุคาว่า คาเอเดะ (หนึ่งในตัวเอก) จะเข้าโชโฮคุ ตรงนี้แสดงถึงมาตรฐานที่ดีมาก นักบาสที่เก่งๆ เรียนจบออกไป แต่ทีมก็มาตรฐานไม่ตก ( คล้ายๆ San Antonio Spurs ) โดยทีมนี้เป็นทีมพรแสวง อย่างจิน โซอิจิโระตอนแรกก็ไม่ได้เป็นชู๊ตเตอร์ แต่ซ้อมหนักจนขึ้นมาเป็นตัวจริงได้ เพราะแกเป็นเซนเตอร์มาก่อน แต่บอบบางเกินไปตามมุมมองของโค้ชทาคาโตะ
อาจารย์ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ คนเขียนสร้างภาพลักษณ์ให้ผู้คเล่นไคนันทุกคนเป็นผู้เล่นที่มีพื้นฐานแน่น แม้ในเรื่องเราอาจจะไม่ได้เห็นความสามารถเต็มๆ ของผู้เล่นคนอื่นนอกจากมากิแและจิน แต่อยากให้บรรดาสังเกตุจากผู้เล่นที่ต้องเจอกับคนเหล่านั้น
มากิ ชินอิจิ : ทุกอย่างของไคนัน เขาเป็นกัปตัน เล่นในตำแหน่ง Point Guard มีเทคนิคการเลี้ยงบอล รวมถึงการทำแต้มที่เหนือชั้น ทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแกร่ง ไหวพริบในการตัดสินในทั้งการเล่นในเชิงรับและเชิงรุกที่ไร้จุดติเลยทีเดียว
จิน โซอิจิโร่ : ชู้ตเตอร์ ที่ไม่ใช่ตัวพรสวรรค์ แต่มาได้ด้วยความขยันและทุ่มเท ทั้งๆ ที่บุคลิกไม่น่าจะเป็นแบบนั้น ฝึกหนักล้วนๆ ที่โดนซากุรางิประกบอยู่หมัดส่วนหนึ่งเพราะซากุรางใช้ความสามารถทางร่างกายช่วยให้ประกบได้ แต่ยังไงเสียความสามารถของการชู๊ต 3 แต้มนั้น “จินจิน” ก็เป็นที่1ของเรื่องพอๆ กับมิตสึอิของโชโฮคุช่วงท็อปฟอร์ม
คิโยตะ โนบุนากะ : ถ้าไม่มองว่าตัวตลกสายเฮฮาเหมือนฮานามิจิ ตัวนี้คือตัวพรสวรรค์ของไคนัน การเล่นวงใน การบุกเข้าไปอย่างร้อนแรง ถ้าไม่นับรุคาว่าก็คิโยตะนี้แหละที่เก่งที่สุดในปี 1 ของคานางาวะ ช่วงครึ่งหลังของเกมที่เจอโชโฮคุอย่าลืมว่าเหตุผลที่รุคาว่าเหนื่อย คิโยตะเองก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดและนัดเจอเรียวนันก็เป็นคนเปลี่ยนกระแสเกมด้วย
ทาคาซาโกะ คาซูมะ : เซนเตอร์ตามมาตรฐานที่ควรจะเป็น เล่นไม่โดดเด่นแต่ไม่ขี้เหร่ ความสามารถอาจจะไม่โดดเด่น แต่พื้นฐานแน่นจริง มีความเจ้าเล่ห์อยู่ในตัว จากนัดที่เจอโชโฮคุช่วงสุดท้ายก็ยังสามารถแย่งพื้นที่ในการรีบาว์ด์ชนะซากุระงิที่ (เจ้าตัวอ้างว่า) เป็นราชารีบาวได้ รวมถึงช็อต “ฉันกอแระ”ในตำนาน ส่วน นัดเจอเรียวนันที่อาศัยประสบการณ์ทำให้อุโอซึมิออกจากสนามได้ แค่นี้ก็บอกแล้วนะว่าเก่งมากพอแล้ว
มิยามาสึ โยชิโนริ : อาวุธลับของไคนัน ด้วยความสูง 160 เซนติเมตร ร่างกายผอมบาง มิยามาสึเลือกวิธีทำแต้มที่เหมาะกับตัวเองอย่างที่สุด เขาไม่เข้าไปปะทะกับใครและปล่อยให้ มากิ กับผองเพื่อนทำหน้าที่สกรีนให้ ขณะที่ตัวของเขาสแตนด์บายอยู่วงนอก รับบอล และชู้ต 3 แต้ม และที่แน่ๆ เมื่อ มิยามาสุต้องดวลกับ โชโฮคุ ที่มี ซากุรางิ อยู่ในสนาม เขาชู้ต 3 แต้มลงทุกลูก
มูโตะ ทาดาชิ : ในเรื่องมีแค่ช็อตดังค์ใส่ทาเคซาโตะ แทบไม่มีบทพูดหรือปรากฏตัวเท่าไหร่ เป็นตัวจริงที่จางที่สุดในทีม