นิยายเรื่องนี้ไม่เหมือนต้นฉบับ #ธามจะไม่ทน

ข้อมูลเบื้องต้น

ธามไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแต่พอรู้ตัวอีกที 'บทบาท' ของเขาก็กำลังจะจบลงแล้ว ช่วงเวลาเกือบ 2 ปีมานี้ทำให้ชายหนุ่มอัดอันตันใจมามากพอแล้วจากคนที่แต่เดิมเป็น 'รุก' ก็ต้องมาเป็น 'รับ' ให้ไอ้พระเอกเพราะบทบาทมันบังคับ ในที่สุดอิสระที่รอคอยก็มาถึงสักที!

แต่ว่าพอถึงตอนนั้นจริง ๆ เรื่องราวกลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดเมื่ออยู่ ๆ พระเอกก็เล่นนอกบทซะอย่างนั้น

อะไรนะ? อยากให้ช่วย? แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับฉันมิทราบ! ธามจะไม่ทน!! ไสหัวไปให้พ้นทุกคนนั่นแหละ!

ธาม

"ลาก่อนบทนิยายเฮงซวย ในที่สุดก็จะได้มีเมียแล้วโว้ย!"

ศรัณย์

"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

จิรัณ

"เราจะเอารัณคืนมาให้ได้! เพราะเรารักรัณที่สุด!"

>>คำเตือน<<

นิยายเรื่องนี้เกิดมาจากจินตนาการของนักเขียนทั้งหมด 'เนื้อเรื่องไม่เป็นความจริง' เป็นเรื่องราวแฟนตาซีทะลุเข้าไปในนิยายก็คือไม่เป็นความจริงแล้วอย่ามาหาเหตุผลรองรับกับเหตุการณ์นี้เลยนะคะ >< อ่านเอาสนุก ๆ ผ่อนคลาย ๆ

ผู้คนสถานที่นอกจากประเทศไทยกับผัดกะเพราแล้วแทบ 100% เราคิดขึ้นมาเองค่ะ สายมโนเชิญทางนี้

**นายเอกเป็นรุกมาก่อนเลยมีเหตุการณ์นอนกับคนอื่น 1 ตอนนะคะ เป็นรุกเขาค่ะ**

นิยายเรื่องนี้เป็นลิขสิทธิ์ของนักเขียนนามปากกา My feline / Lazy feline แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้เลียนแบบ แก้ไข หรือก็อปปี้ นะคะ!

Facebook :
https://www.facebook.com/profile.php? id=100089273931293&mibextid=LQQJ4d

Tiktok :
www.tiktok.com/@mysnbooboo

บทนำ

ภายในห้องหรูของคอนโดใจกลางเมือง เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำในห้องก็ไม่สามารถทำให้บรรยากาศตอนนี้เย็นลงได้เลยสักองศา ภายในห้องมีร่างบุรุษสองร่างประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งยืน คนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างน่าสังเวช ศรัณย์มองคนที่พูดไม่รู้เรื่องนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาแฝงความรำคาญใจ ชายหนุ่มคิดว่าระหว่างพวกเขาทั้งคู่คุยกันรู้เรื่องตั้งแต่สองปีก่อนแล้วซะอีก

“เอาเงินไปเถอะและก็ออกไปจากชีวิตของฉันซะ อย่ากลับมาอีก” คนพูดเปรยตามองร่างเล็กกว่าที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาในดวงตาคมกริบนั้นไม่มีเยื่อใยแม้แต่นิดเดียว

“ทำไมคุณรัณทำกับธามแบบนี้ล่ะครับ” ธามน้ำตานองหน้าอย่างเสียใจไม่คิดว่าคนที่นอนกกกอดอยู่ทุกคืนวันจะพูดแบบนี้ออกมาอย่างไม่เห็นใจกัน

“เขาจะกลับมาแล้ว ฉันไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดเธอก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าระหว่างเรามันคืออะไร?” ใช่ ธามรู้ดีว่าเขาอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะรอให้คน ๆ นั้นกลับมาก็เท่านั้นแต่ว่า…

“คุณรัณ…”

“เอาไปสิบล้านสำหรับเวลาสองปีที่ดูแลฉันมา รีบเก็บของย้ายออกไปซะฉันให้เวลาเธอสามวัน” วางเช็คลงบนโต๊ะข้างหน้าคู่สนทนาที่ทำท่าจะเป็นจะตายให้ได้ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องไม่หันกลับมาอีก

ทิ้งไว้เพียงเจ้าของใบหน้าสวยงามที่ร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้น มือสั่นเทาหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาดูอย่างคนใจสลาย

“สิบล้าน” ริมฝีปากสีสดอวบอิ่มพึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย ดวงตางดงามมองจำนวนเงินในมือนิ่งงัน

ชายหนุ่มที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวนั่งอยู่บนพื้นจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่นาน นานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

.

.

.

“เยสส ในที่สุด เงินจ๋า!” ก่อนจะจูบเช็คในมืออย่างรักใคร่ประหนึ่งว่ามันคือสิ่งที่รักที่สุด…ไม่สิ ก็มันนี่แหละที่รักที่สุด!

“ไม่ได้ละ ต้องไปเบิกที่ธนาคารก่อนเผื่อเช็คเด้งขึ้นมาจะได้ไปโวยวายถูก! “พูดจบก็คว้ากุญแจรถที่วางอยู่ไปไกลวิ่งสี่คูณร้อยออกไปอย่างรวดเร็ว

ลาก่อนไอ้ผู้ชายบ้าบอเฮงซวยที่มีดีแต่ลีลาบนเตียง ลาก่อนบทน้ำเน่ายุงชุมจนเป็นไข้เลือดออก ลาก่อนการเป็นเมีย ตอนนี้ไอ้ธามคนนี้เป็นอิสระแล้วโว้ยยย!!!

“คนสวยทั้งหลายจ๋า พี่มาแล้วจ้า!”

ยะหู้! ได้ฤกษ์เปิดเรื่องใหม่แล้วค้าบบบ เป็นแนวทะลุมิตินั่นเองงง ไม่ดราม่า ไม่เศร้า อย่าพึ่งตัดสินพระเอกของเราจากบทนำนะคะ ???? ใครชอบแนวอ่านง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน (ใช่ไหมนะ?) แวะมาอ่านกันได้น้าาา อย่าคิดมากนะคะอ่านเรื่องนี้ ทะลุมิติก็คือแฟนตาซี แฟนตาซี = หลุดโลก นะคะ5555555 ฝากน้องธามคนหล่อ? กับพี่ศรัณย์คนชั่ว? ไว้ในอ้อมกอดของทุกคนด้วยนะคะ ❤️

เดี๋ยวดึก ๆ มาปล่อยตอนที่ 1 ให้อีกตอนนะคะ

ตอนที่ 1 ได้เวลาปล่อยใจ

ธามผิวปากขับรถกลับมาที่คอนโดอีกครั้งหลังจากที่เบิกเงินออกมาแล้ว เช็คไม่เด้ง! ช่างดีจริง ๆ ผู้ชายคนนั้นใจป้ำใช่เล่นที่ให้เงินแฟนเก่าตั้งสิบล้านเพราะต้องการเลิกกัน แต่ก็อย่างว่าเงินแค่นั้นขนหน้าแข้งของคุณศรัณย์ดาราใหญ่ฉายาราชาวงการบันเทิงไม่ร่วงออกมาหรอก ปากอวบอิ่มเบ้ลงอย่างหมั่นไส้

ชายหนุ่มร่างโปร่งใบหน้างดงามจอดรถลงที่ประจำของคอนโดและเดินลงมาอย่างอารมณ์ดี ใบหน้ายกยิ้มระรื่นทักทายคนที่ผ่านไปผ่านมาเหมือนอยากประกาศให้ทุกคนรู้ว่าวันนี้เขาอารมณ์ดี

“เฮ้อ รู้สึกโล่งฉิบ” ธามทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ร่างกายแบบบางที่มีกล้ามเนื้อน้อย ๆ หลับตาพริ้มลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอแต่เขาไม่ได้หลับในสมองคิดเรื่องราวไปต่าง ๆ นานา

โลกใบนี้คือนิยายบอยเลิฟเรื่องหนึ่ง

ถึงจะบอกว่าเป็นนิยายแต่ก็เป็นชีวิตจริง ๆ ธามหลุดมาอยู่ที่นี่เมื่อเกือบสองปีก่อน ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาก็อยู่ในร่างกายของ ‘ธาม’ คนนี้แล้วคนที่มีชื่อเหมือนกับเขา ตอนแรกชายหนุ่มมึนงงไปหมดไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรเลย จนเมื่อศรัณย์มาหาบอกว่าเขาโดนรถเฉี่ยวไม่ได้เป็นอะไรมากแต่กลับหลับไปสองวันสองคืน ตอนนั้นธามเริ่มรู้สึกแปลก ๆ แล้วเพราะเขาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย ไม่เคยเห็นหน้าแม้แต่ครั้งเดียวเพราะถ้าเคยเห็นจะต้องไม่มีทางลืมแน่ ๆ ก็เล่นหน้าตาดีซะขนาดนี้

ศรัณย์เป็นดาราชื่อดัง ผู้ชายคนนั้นเป็นทั้งนักแสดง นายแบบและอีกมากมายที่ไม่น่าเชื่อว่าคนคนเดียวจะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้ทั้งหมด ด้วยส่วนสูงกว่า 188 เซนติเมตรใบหน้าหล่อเหลาแบบที่หาได้ยากไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เหมือนเป็นส่วนผสมของหลาย ๆ เชื้อชาติให้ออกมาหน้าตาดีมากขนาดนี้จนธามรู้สึกอิจฉา ถ้าเขามีรูปร่างแบบนี้ยังจะต้องกลัวไม่มีเมียไปทำไม ผู้ชายคนนั้นมองเขาแปลก ๆ เหมือนประหลาดใจ แปลกใจ และสงสัย ธามเองก็รู้สึกเช่นกัน

จนกระทั่งเขาได้เห็นรูปร่างหน้าตาของร่างกายนี้ ชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าเขาไม่ใช่เขาอีกต่อไปแต่เป็นใครนั้นเขาก็ไม่รู้เช่นกัน ทุกคนเรียกเขาว่าธามเหมือนเดิมแต่เขาไม่รู้จักใครเลยสักคน หมอเจ้าของไข้สันนิษฐานว่าเขาอยู่ในอาการความทรงจำสับสนแต่ชายหนุ่มรู้ว่ามันไม่ใช่ เขาจำเรื่องราวตลอดทั้งชีวิตของตัวเองได้แต่ไม่มีเรื่องราวของคนที่ชื่อธามคนนี้เลย

วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เขามักจะมีความรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่มักจะสั่งให้เขาทำอะไรที่เขาไม่อยากทำ ตอนนั้นเองที่ธามรู้ว่าร่าง ๆ นี้อยู่กับศรัณย์เพราะอะไรถึงแม้จะอยู่ในฐานะแฟนแต่ไม่ใช่ความรักเป็นการแลกเปลี่ยนกับความสะดวกสบายและเงิน ผู้ชายคนนั้นให้เงินแลกกับการเป็นแฟนบนเตียงและที่บ้าน ใช่ ไม่ผิด บนเตียงด้วย ธามนอนกับศรัณย์ครั้งแรกหลังออกมาจากโรงพยาบาลหนึ่งเดือนตอนนั้นเขาเหมือนมึน ๆ งง ๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเหมือนมันมีความรู้สึกว่าเป็นแบบนี้ถูกต้องแล้ว ชายหนุ่มเริ่มชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้แต่ก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่และที่นี่คือที่ไหน ต่อให้พยายามหาข้อมูลของโลกที่เขาคุ้นเคยแต่ก็ไม่มีเลย ไม่มีแม้แต่ชื่อคนดังที่เขารู้จัก มีแค่สถานที่ที่คล้ายคลึงกันแต่บางทีก็เหมือนไม่คล้าย เขารู้ว่าที่นี่ยังคงเป็นประเทศไทยแต่มันดันเป็นประเทศไทยที่แปลกหน้าสุด ๆ ธามจึงต้องยอมรับว่าเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบเดิมอีกต่อไปแล้ว

ชายหนุ่มอยู่อย่างมึนงงแบบนั้นสักพัก เหมือนมีอะไรบางอย่างคอยควบคุมเขาลับ ๆ เสมอ ตอนแรกร่างโปร่งคิดว่าเป็น‘เจ้าของร่างตัวจริง’ แต่มันไม่ใช่ มันคือบทนิยาย

ใช่ บทนิยายเรื่อง ‘ดวงดาวกลางใจ’ แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าเลี่ยนแค่ไหน

ธามเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับบทเนื้อเรื่องแบบนี้เล็ก ๆ ชายหนุ่มต้องยอมรับว่าระหว่างที่เขาไม่ค่อยรู้เรื่องราวอะไรก็คงมีแต่การหลับนอนกับศรัณย์บนเตียง (หรือห้องน้ำ) เท่านั้นที่ทำให้เขามีความสุขขึ้นมาบ้าง ธามเป็นเกย์เขาไม่เคยรับแต่ก็ไม่ได้รังเกียจ ชายหนุ่มเลยไม่ได้มีปัญหากับการนอนกับผู้ชาย ถึงแม้จริง ๆ แล้วตอนอยู่โลกเก่าเขาจะชอบการเป็นรุกมากกว่าก็เถอะ

คืนหนึ่งในความฝันที่ไม่ได้ฝันมานานแสนนานได้ปรากฏเรื่องราวชีวิตก่อนหน้าของเขา เรื่องราวนั้นเกี่ยวกับการซุบซิบของคนรอบตัวเรื่องนิยายที่กำลังจะถูกเอามาทำเป็นซีรีส์ชื่อเรื่องคือดวงดาวกลางใจ เป็นนิยายวายที่บอกเล่าเรื่องราวของตัวเอกทั้งสองคนที่จะเรียกว่านายเอกกับพระเอก โดยพระเอกมีชื่อว่าศรัณย์ ส่วนนายเอกชื่อว่าจิรัณเป็นเรื่องราวความรักความเข้าใจของคนทั้งสองที่เคยทะเลาะกันในอดีต โดยนายเอกได้คบกับพระเอกตั้งแต่สมัยมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย รักกันดูดดื่มแต่มันเริ่มมาจากการหลอกเข้าหาตามแผนของนายเอกที่จะเข้าหากลุ่มคนรวยที่จะช่วยให้ตัวเองได้ไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้

จิรัณต้องการได้มีโอกาสไปเรียนต่อด้านแฟชั่นที่ฝรั่งเศสแต่เขาเป็นคนจน เป็นเด็กกำพร้าไม่ได้มีกำลังมากพอที่จะส่งตัวเองให้ไปถึงฝั่งฝันที่อยากจะไปเลยเลือกที่จะเข้าหากลุ่มนักเรียนที่มีเงินมากพอ จนได้มาเจอกับพระเอกที่เป็นลูกคนรวยและกำลังจะเข้าวงการบันเทิงในตอนนั้น พวกเขาคบกันรักกันหวานชื่นมาก จิรัณถึงแม้จะบอกว่าเข้าหาเพราะต้องการปูเส้นทางในอนาคตของตัวเองแต่ก็มีความรักให้ศรัณย์เช่นกันจนกระทั่งศรัณย์รู้ความจริง ตอนนั้นจิรัณกำลังจะบินไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสตามสิ่งที่ตั้งใจไว้ ด้วยเงิน และความช่วยเหลือของแฟนหนุ่ม ศรัณย์ผิดหวังและเสียใจมากแต่ไม่ได้ทำลายเส้นทางที่จิรัณอยากจะเดิน ชายหนุ่มเลือกที่จะเลิกกัน ไม่ได้ขัดขวางและเลือกที่จะส่งคนรักเก่าไปให้ถึงปลายทาง ทางด้านจิรัณเองอยากจะง้อแฟนหนุ่มมากแต่เขาไม่มีเวลามากพอ เพราะระหว่างผู้ชายกับอนาคตเขาเลือกอนาคตก่อน จิรัณจึงบินไปฝรั่งเศสและพวกเขาก็ขาดการติดต่อกันไป

ศรัณย์ไม่เคยเลิกรักจิรัณถึงแม้จะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเข้าหาเพราะอยากได้ผลประโยชน์แต่เขาก็ยังรัก ชายหนุ่มใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำงานจนได้เป็นดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกในเวลาอันสั้นและเขาก็ได้มาเจอกับธาม เด็กหนุ่มที่มีรูปร่างและบรรยากาศบางอย่างคล้ายกับคนรักเก่า ศรัณย์ยื่นข้อเสนอให้ธามมาเป็นคนรักของเขา ถึงจะพูดว่าคนรักแต่ก็ไม่ได้เปิดเผยอยู่ดีแค่อยู่ด้วยกันทำทุกอย่างเหมือนแฟน แต่ไม่ได้ใจ ค่าจ้างมากมายทำให้ธามที่กำลังเดือดร้อนในตอนนั้นตกลงอย่างเสียไม่ได้ แต่พออยู่ ๆ กันไป เด็กหนุ่มก็ตกหลุมรักแฟนปลอม ๆ คนนี้ของเขาเต็มเปาด้วยศรัณย์ไม่ใช่คนที่เลวร้ายชายหนุ่มใจกว้างและดูแลเขาดีมาตลอด เสียก็ตรงไม่เคยรักนี่แหละ

จนวันหนึ่งจิรัณกลับมา ศรัณย์ที่ยังไม่เคยลืมคนรักเก่าก็อยากเคลียร์ตัวเองให้ว่างไว้เพราะรู้จากเพื่อน ๆ มาว่าที่คนรักเก่ากลับมาเพราะต้องการง้อตัวเอง นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมคนคนนั้นถึงเอาเงินฟาดหัวธามในตอนนี้ให้ออกไปจากชีวิต

เนื้อเรื่องต่อจากนั้นก็เป็นเรื่องราวความรักของพระนายที่ต้องฝ่าฟันกันไปด้วยความรัก ความเข้าใจจากการถูกหักหลัง การหลอกใช้หรือต่าง ๆ นานาที่จะประเดประดังเข้ามา ทำให้เกิดเป็นความรักสะเทือนวงการบันเทิงระหว่างราชาวงการบันเทิงที่โด่งดังกับดีไซเนอร์หน้าใหม่ชื่อดัง…เหรอวะ?

ตอนธามรู้ไปถึงตรงนี้ก็ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างรับไม่ไหว คนเรามันจะรักใคร่ดูดดื่มกับคนที่เคยหลอกใช้ความรักของเราได้จริง ๆ เหรอ? มิน่าตอนที่กำลังจะถ่ายทำแค่ปล่อยข่าวออกไปก็โดนโจมตีจากทุกช่องทางแล้ว ขนาดเขาที่ไม่เคยสนใจอะไรที่ไม่ได้เงินยังเคยเข้าไปอ่านข่าวเรื่องนี้หลายต่อหลายครั้งเพราะความดัง ตอนนั้นมีการแคสนักแสดงแล้วมีแฟนคลับมาสรุปเนื้อเรื่องให้คนผ่านทางแบบเขาฟัง แต่พูดก็พูดเถอะ ใครมันจะไปจำได้หมดกัน? ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ด้วยนะยังมีเรื่องราวมากมายที่อีหยังวะภายในเรื่องอีกหลายอย่าง ทั้งความเสน่ห์แรงของจิรัณ ความหึงหวงของศรัณย์ ผู้ชายคนโน้นคนนี้ ความวุ่นวายต่าง ๆ นานา ที่ไม่รู้คนเขียนใส่มันเข้าไปทำไมจนคนรับไม่ไหวแต่ตอนที่มันเป็นแค่นิยายคนอาจจะไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกแต่พอจะเอามาลงจอเรื่องราวเลยใหญ่โตขึ้นมาเพราะคนที่เสพไม่ใช่พวกเฉพาะทางอีกแล้ว ด้วยเหตุนี้แม้ว่าธามจะไม่ได้อยากรู้เรื่องบทนิยายเรื่องนี้แต่ข่าวที่ครึกโครมโด่งดังก็ลอยมาเข้าหูชายหนุ่มในตอนนั้นอยู่ดี

ธามคิ้วกระตุกเมื่อนึกถึงเรื่องราวนี้ ชายหนุ่มต้องใช้เวลากว่าสองเดือนกว่าจะรู้ตัวว่าตัวเขาหลุดเข้ามาในนิยายและสิ่งที่เหมือนจะมาบังคับเขากลาย ๆ ก็คือบทที่ระบุเนื้อเรื่องไว้ ร่างโปร่งได้แต่ถอนหายใจออกมา

การนอนกับศรัณย์ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี ผู้ชายคนนั้นดูแลคู่นอนดีมากและไม่ใช่คนไม่ดีอะไรถึงธามจะชอบแอบด่าว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวยแต่ก็ไม่จริงหรอก ก็แค่ใส่เอนเนอร์จี้แฟนเก่าเข้าไปเท่านั้น มีบ้านมีรถมีเงินให้ใช้ราวกับเจ้าชาย มีอะไรไม่ดีกันจะมีก็แต่บทบาทตัวร้ายเล็ก ๆ ของธามล่ะมั้งที่ชอบมากวนใจเขาเสมอ

ระยะเวลาเกือบสองปีที่อยู่โลกใบนี้มาก็ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มไม่สามารถทำอะไรตามใจได้ เขาลองมาหมดแล้วถ้าไม่ได้กระทบกับบทบาทในนิยายที่เขียนให้ทำนู่นทำนี่เขาสามารถทำได้ทั้งนั้น อะไรที่เป็นช่องโหว่ธามไม่เคยปล่อยมันหลุดมือถึงแม้เขาจะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดก็ตามแต่บทจะเป็นคนทำให้เขารู้เอง แม้แต่ตอนนี้ชายหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่นี้ก็ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดเลย เขารู้แค่บทบาทของตัวเองซะส่วนใหญ่ จนบางครั้งธามก็คิดว่าศรัณย์น่าจะจับจุดอะไรบางอย่างได้แล้วแต่คนคนนั้นก็ไม่พูดอะไร พวกเขาอยู่กันมาแบบนี้มีความสุขดีนอกจากที่ไม่ได้ใช้อวัยวะข้างล่างส่วนหน้ากับใครอย่างที่เคยทำ แต่ก็ได้ใช้ส่วนหลังตลอดถือว่าเจ๊า ๆ กันไป บทบอกว่าธามรักศรัณย์มากไม่มีทางไปนอนกับคนอื่นเพราะแบบนี้ต่อให้เขาจะมีช่องว่างมากมายที่จะไปลั้นลาแต่ก็ไม่สามารถไปทิ่มใครได้เพราะบทมันไม่อนุญาต! สิ่งที่ทำได้คืออะไรก็ตามที่ไม่แหกบทเกินไป จนกระทั่งวันนี้

วันที่เขา (เกือบ) จะได้เป็นอิสระแล้ว

เขาจะไม่ต้องทนแล้วโว้ย!

“เฮ้ออออ เหลืออีกตอนสินะ” ริมฝีปากอวบอิ่มน่าจูบสีระเรื่อพึมพำแผ่วเบา รูปร่างหน้าตาของธามตอนนี้สวยมากในสายตาของเขาเอง ดูเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าเฉี่ยวสวย ใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตาโตแต่ไม่ได้โตมากจะมีความเฉี่ยวแบบร้าย ๆ ยิ่งขี้แมลงวันเล็ก ๆ ใต้ตาซ้ายยิ่งเสริมความยั่วยวนแบบไม่รู้ตัวให้ใบหน้านี้ขึ้นไปอีก ขนตาเป็นแพรหนายาวไปถึงประตูห้อง ยังไม่รวมจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอวบอิ่มแบบไม่ต้องพึ่งฟิลเลอร์ ผิวขาว รูปร่างเล็กถึงจะไม่ได้เตี้ยแต่ก็ยังไม่สูงเท่าตัวเขาเองในร่างก่อน 174 เซนติเมตรมันก็ไม่เท่า 180 เซนติเมตรของเขาเมื่อก่อนหรอกนะ สุดท้ายก็คงเป็นท่าทางที่เป็นมาตั้งแต่กำเนิดดูเป็น ‘คนสวยขา’ แบบไม่ต้องทำอะไรต่อให้ตัวตนข้างในจะเป็นตัวเขาที่แมน ๆ แต่ก็ไม่อาจกลบบุคลิกดั้งเดิมตัวละครนี้ได้ ศรัณย์บอกว่าเขาคล้ายจิรัณแสดงว่าคนคนนั้นก็ต้องสวยมากเหมือนกันสินะ? อยากเจอจริง ๆ!

“เอาล่ะไอ้ธามได้เวลาหาเมียแล้ว ลูกจ๋าในที่สุดก็จะได้ใช้แล้วสินะ กระซิก ๆ” มือบอบบางลูบเป้ากางเกงของตัวเองด้วยใบหน้าซาบซึ้งท่าทางกับใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่เข้ากันสุด ๆ บทของธามในนิยายเหลือแค่บทเดียวและก็จะโดนพระเอก ‘กำจัด’ ออกไป ชายหนุ่มคิดเรื่องนั้นไว้แล้วพอเขาเล่นบทสุดท้ายเสร็จเขาจะ ‘กำจัด’ ตัวเองออกไปจากนิยายเนื้อเรื่องหลักนี้ซะ! ไม่เอาตัวเองเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องประสาทแดกที่จะเกิดขึ้นอีกต่อไป!!!

ธามตัดสินใจเก็บของออกจากคอนโดของศรัณย์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พรุ่งนี้เลยยิ่งดี

“ดีที่ติดต่อห้องไว้แล้ว” เสียงนุ่มพูดกับตัวเองอย่างดีใจ

“งั้นคืนนี้ไปปลดปล่อยหน่อยดีกว่า วู้ว ให้สุดเหวี่ยง!!!”

คนสวยทั้งหลายจ้า พี่ธามมาแล้ว!

สวัสดีอย่างเป็นทางการอีกครั้งค่ะ หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่าน (กระซิก ๆ) ใครตามหานายเอกสายสวย ๆ นิ่ม ๆ น่ารัก อ่อนหวาน มาทางนี้เลยค่ะ (กวักมือเรียก)

อ๋อ ไม่มีให้เหมือนกันค่ะเรียกมาเฉย ๆ แฮร่ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายอ่านสบาย ๆ ฟีงกู๊ด ไม่ดราม่า อ่านสนุก ๆ หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

แล้วเจอกันค่ะ รักกกก

My feline

ตอนที่ 2 บางสิ่งที่เปลี่ยนไป

ท่ามกลางเสียงอึกทึกของเพลงสากลชื่อดัง ศรัณย์เดินไปในไนต์คลับของเพื่อนสนิทเหมือนที่เคยมาบ่อย ๆ แต่วันนี้พิเศษกว่าทุกวันเพราะคนคนนั้นกลับมาแล้ว

จิรัณ แฟนเก่าของเขาเอง

ร่างสูงกว่า 188 เซนติเมตรก้าวขายาว ๆ ขึ้นบันไดไปชั้น 2 ที่มีเพื่อนหลายคนนั่งรวมตัวกันอยู่

“นู่น พ่อดาราดังมาแล้ว” เสียงแซวของธนาเจ้าของคลับดังขึ้นมาก่อนที่จะเห็นตัว ร่างสูงพยักพเยิดไปทางบันไดที่เพื่อนของเขากำลังเดินหล่อขึ้นมา

“มันหล่อจังวะ” วายุขมวดคิ้วอย่างสงสัยเพื่อนคนนี้ยิ่งเจอยิ่งหล่อหรือในวงการมันมีอะไร?

“รัณจะคุยกับเราหรือเปล่า?” น้ำเสียงนุ่มนิ่มดังเบา ๆ เหมือนคนไม่มั่นใจ จิรัณใช้ดวงตาแวววาวคล้ายน้ำค้างในยามเช้าช้อนมองชายหนุ่มที่พึ่งเดินมาถึงโต๊ะ ริมฝีปากสีชมพูสวยอ้า ๆ หุบ ๆ เหมือนไม่รู้จะเริ่มพูดอะไร

“คุยอยู่แล้ว มันยังรักจิอยู่นะ” ตรียักคิ้วให้ร่างบางเหมือนให้กำลังใจ

“อย่าเสือกกันให้มากเลย เรื่องของพวกมันให้พวกมันเลือกกันเอง” ณฉัตรใช้แววตานิ่งเฉยกวาดมองทุกคนนิ่ง ๆ

“ไงพวกมึง” ศรัณย์ทักทายเพื่อนสนิทเสียงเบาก่อนที่หางตาจะเหลือบไปมองคนที่นั่งหลบมุมแอบมองเขาอยู่ไม่ไกล

“ไงครับ งานเยอะเลยดิไปไหนก็เห็นแต่มึง” ตรีที่กำลังโอบเอวชายหนุ่มร่างแน่งน้อยพยักหน้าให้เพื่อน ไปไหนก็เห็นเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตั้งแต่ป้ายโฆษณาไปจนถึงตัวอย่างภาพยนตร์มีแต่หน้าเพื่อนคนนี้ของเขาทั้งนั้น

“ก็เดิม ๆ” ร่างสูงยักไหล่ไม่สนใจ ขาเรียวยาวพาตัวเองนั่งลงตรงข้ามกับคนที่เขาไม่ได้เจอมานาน

“หะ หวัดดีรัณ” จิรัณมองหน้าคนรักเก่าหวาด ๆ เขารู้ว่าศรัณย์ไม่ทำอะไรเขาหรอกแต่ก็อดที่จะเกร็งไม่ได้เพราะสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อหลายปีก่อนมันยังคงติดอยู่ในใจเขา

“อืม ว่าไง คุณดีไซเนอร์ชื่อดัง” รอยยิ้มเสียดสีที่ริมฝีปากของคนตัวสูงทำให้จิรัณหน้าเสียไป

“ไอ้รัณ ไม่เอาน่า” ธนาส่ายหน้าให้เพื่อนสนิทที่กำลังทำให้บรรยากาศดี ๆ ในตอนแรกมาคุ

“เอ้า แล้วไม่จริงหรือไง?” คนที่โดนปรามไม่ได้ถือสาอะไรกับสิ่งที่เพื่อนห้าม ดวงตาคู่สวยมองสบกับนัยน์ตาหวานที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาเหมือนเสียใจกับสิ่งที่เขาพูด

“มา ๆ เพื่อนกลับมาจากเมืองนอกทั้งที มาแดก ๆ” ตรีที่ไม่อยากให้บรรยากาศดี ๆ เสียไปอีกคนก็เป็นคนหยุดสงครามเย็นนี้เอง

“รัณ สบายดีไหม?” จิรัณไม่ยอมแพ้เขาทักผู้ชายที่นั่งตรงข้ามอย่างอ่อนโยน

“ก็ดีนะ”

“เราขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม”

ศรัณย์ที่พึ่งดื่มเครื่องดื่มหมดแก้วมองนัยน์ตาโศกของคนที่นั่งตรงหน้าเขา แววตาที่เขาพยายามหามันในตัวของใครอีกคน ในวันนี้เขาได้เห็นมันแล้วแต่ก็แปลกที่ไม่ได้รู้สึกมากมายอย่างที่ตัวเองเคยคิด มันยังคงมีผลต่อความรู้สึกของเขาแต่แค่นิดเดียว น้อยซะจนชายหนุ่มอดที่จะขมวดคิ้วสงสัยไม่ได้ เขายังสามารถทำหน้าตึงใส่คนคนนี้ได้ ยังทำหมางเมินได้ไม่เหมือนกับเมื่อวานที่แค่รู้ว่าจิรัณจะกลับมาเขาก็รีบไล่ธามออกจากคอนโดไปเพราะว่าไม่อยากให้จิรัณเข้าใจผิด แต่ตอนนี้…

ทำไมมันเบาบางซะจนแทบจะหาไม่เจอเลยล่ะ?

“ได้ ไปสิ” ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นพยักหน้าให้เพื่อนร่วมโต๊ะเหมือนขออนุญาต ทุกคนโบกมือไล่ให้ไปเร็ว ๆ จิรัณเดินตามไปไม่ไกลนัก

“ทำไมพวกมึงถึงยุให้ไอ้รัณกลับไปหาจิล่ะ?” ณฉัตรที่นั่งเงียบ ๆ พูดขึ้นมา ชายหนุ่มไม่ค่อยเข้าใจนักเขาไม่ได้ติดต่อกับจิรัณอีกตั้งแต่ที่รู้ความจริง ตอนนั้นก็เหมือนทุกคนโกรธกันหมดแต่มาตอนนี้เหมือนลืมมันไปจนหมดแล้ว นี่มันอะไรกันหรือมีแค่เขาคนเดียวที่ยังจำได้?

“เรื่องมันผ่านมาแล้วไงมึง จิก็รู้สึกผิดและยังรักไอ้รัณอยู่ เพื่อนเราก็ด้วย” ตรียกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเหมือนไม่คิดอะไร

“นั่นแหละ ให้เพื่อนมีความสุขก็คือหน้าที่ของเพื่อนนะเว้ย” ธนาพูดเสริมออกไปมือใหญ่หยิบแก้วของตัวเองกระดกลงคอ

“แต่กูว่าไม่ต้องก็ได้นะ” วายุพูดขัดขึ้นมา ดวงตาเรียวรีมองตามหลังคนทั้งสองคนที่เดินหายไปจนสุดสายตา ในแววตานั้นมันมีความไม่ยินยอมและความกังวลแอบซ่อนไว้อยู่

“มึงยังชอบจิอยู่เหรอไอ้วา” ณฉัตรขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนั้นหน้าไหว้หลังหลอกขนาดนี้ทุกคนยังให้อภัยได้อีก แถมเพื่อนอีกคนที่แอบชอบแฟนเพื่อนมานานก็ยังไม่ตัดใจนี่มันอะไรกัน?

“ก็มันเลิกกันแล้วนี่ กูก็มีสิทธิ์สิ” วายุเอ่ยออกมาเสียงแข็ง ตลอดเวลาเขาไม่เคยลืมจิรัณได้เลยสักวันยังคงรักเหมือนที่เคยรักทำไมเขาต้องเป็นคนยอมเสมอทั้ง ๆ ที่พวกเขาก็เจอจิรัณพร้อม ๆ กัน ทำไมถึงมีแต่ศรัณย์ที่ได้ครอบครอง?

“แต่มันหลอกเรานะ เราทุกคน” ณฉัตรสับสนไปหมดแล้ว นี่ยังใช่เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กอยู่หรือเปล่า? เพื่อนที่ไม่เคยให้ใครมากระตุกหนวดทั้งชาติตระกูล ทั้งนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยอมให้ใครมาหลอกใช้แต่กับผู้ชายคนนั้นที่ชื่อจิรัณ ทุกคนกลับยอมกันไปหมดเขาไม่เข้าใจจริง ๆ

“มึงนั่นแหละอย่าใจแคบนักเลย เรื่องมันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว” มองเพื่อนรอบตัวที่เหมือนจะแปลกไปอย่างไม่รู้สาเหตุณฉัตรก็เลือกที่จะเงียบ ดวงตาที่มีแต่ความไม่เข้าใจมองตรงไปตามทางที่เพื่อนสนิทอีกคนของเขาเดินไปอย่างใช้ความคิด

หวังว่ามึงจะไม่โง่แบบพวกมันจะรัณ

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ” ศรัณย์หยุดยืนตรงระเบียง ร่างสูงใหญ่แข็งแรงหันหน้ามามองคนที่เดินตามเขามาเงียบ ๆ สายลมพัดหวีดหวิวแผ่วเบาทำให้เส้นผมของคนทั้งคู่ขยับไหวเล็กน้อย เสียงเพลงที่เคยดังเข้ามาในหูก็เงียบไปทันทีที่ประตูระเบียงปิดสนิท

“เราแค่อยากคุยน่ะ รัณไม่เคยตอบข้อความเราเลย” จิรัณใช้มือเล็ก ๆ เรียวสวยของตัวเองจับชายเสื้อของคนตัวสูงข้างหน้าเบา ๆ เหมือนที่ชอบทำเมื่อนานมาแล้ว วันนี้ร่างเล็กบอบบางอยู่ในชุดสีอ่อนทั้งตัวอย่างที่เขาชอบ มันจึงทำให้เขายิ่งดูบอบบางเข้าไปมากกว่าเดิม

“ก็ไม่มีอะไรจะคุยนี่” ศรัณย์ไม่ได้เอามือนั่นออก หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะอย่างอดไม่ได้ ชายหนุ่มเลือกที่จะหันหน้าไปมองบรรยากาศยามค่ำคืนที่พลุกพล่านไปด้วยรถยนต์แทนจะมองคนที่มองมาด้วยสายตาเศร้าเสียใจ

“เราขอโทษ ขอโทษทุกอย่าง รัณอย่าเกลียดเราเลยนะ” ดวงตาอ่อนหวานที่เคยละลายหัวใจของชายหนุ่มมาครั้งหนึ่งมีหยาดน้ำตาไหลรินออกมา ศรัณย์รู้สึกไม่ดีมาก ๆ ที่เห็นจิรัณร้องไห้ต่อหน้าต่อตา ร่างสูงเสยเส้นผมสีดำสนิทของตัวเองไปด้านหลังก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“มีความสุขก็ดีแล้ว ชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไปนะจิ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มแผ่วเบาแต่กลับทำร้ายอีกคนได้อย่างแสนสาหัส

“ไม่เอาสิ เรียกเราว่ารัณเหมือนเดิมนะ รัณของรัณไงอย่าให้เราเป็นคนอื่นเลยนะ” ร่างเล็กกว่าโผตัวเข้ากอดเอวคนตรงหน้าอย่างเสียใจ น้ำตาหยาดไหลไปตามแก้มเผยให้เห็นถึงความโศกเศร้าที่เจ้าตัวรู้สึก จิรัณเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่เขาเคยทำในอดีต ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ร่างเล็กจะเข้าหาชายหนุ่มอย่างจริงใจ ไม่ให้ความอยากได้อยากมีของตัวเองทำร้ายคนที่ดีกับเขามาตลอด ไม่ให้ความเห็นแก่ตัวของตัวเองทำให้เขาต้องเสียใจแทบตายอยู่ตอนนี้

“โตแล้วนะ มาร้องไห้แบบนี้ไม่อายคนอื่นหรือไง” ฝ่ามือใหญ่อดไม่ได้ที่จะวางลงเบา ๆ บนศีรษะเล็ก ๆ นั่น

“ไม่ เรายังรักรัณอยู่นะ รัณให้โอกาสเราอีกครั้งได้ไหม?” จิรัณเงยหน้ามองคนที่เขากอดอยู่ทั้งน้ำตา สายตาของร่างเล็กพร่ามัวมองอะไรไม่ค่อยเห็นแต่ก็อยากจะมองผู้ชายคนนี้ที่ดีกับเขามาตลอด ไม่เคยทำให้เสียใจแม้แต่ครั้งเดียว

“ไม่รู้สิ มันก็นานแล้วนะ” ศรัณย์จับไหล่ของคนที่กอดเขาแน่นให้มาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าสวยงามที่เขาเคยชอบมันนักหนาเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา

“ระ เรา เราอยากอยู่ข้างกายรัณเหมือนเดิมนะ เรารับผิดทุกอย่างเลยแต่อย่าเกลียดเราเลยนะ”

“ไม่ได้เกลียด เราไม่เคยเกลียดรัณ”

‘จริงเหรอ?’

ศรัณย์ชะงักไปกับเสียงในใจของเขาที่อยู่ ๆ ก็ดังแทรกออกมา ไม่จริงเขาไม่เคยรู้สึกแบบนั้นก็แค่…เสียใจ

‘ไม่จริงหรอก นายไม่ชอบ ไม่ชอบมาก ๆ’

“รัณ ๆ เป็นอะไรไป”

“ปะ เปล่า ๆ” มือใหญ่กุมหน้าผากตัวเองอย่างสับสน

‘เอาอะไรมาไม่เกลียดเล่า เรื่องตั้งมากมายขนาดนั้นที่คนคนนี้ทำ นายไม่เกลียดจริงเหรอ?’

“ไม่สบายเหรอ งั้นเดี๋ยวเราเขาไปบอกพวกนั้นให้นะ รัณนั่งตรงนี้นะเดี๋ยวเรามา” พูดจบก็วิ่งเข้าไปเรียกเพื่อนที่อยู่ข้างใน ฝ่ายศรัณย์ที่นั่งกุมศีรษะของตัวเองที่อยู่ ๆ ก็ปวดจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มีความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัวของเขาจนแทบแตกตาย เกลียด ไม่เกลียด ยอม ไม่ยอม รัก ไม่รัก สับสนวุ่นวายจนไม่สามารถคุมความรู้สึกของตัวเองไว้ได้และภาพตรงหน้ามืดดับไป

“รัณ! ไอ้รัณ!” ณฉัตรเรียกเพื่อนสนิทที่หน้าซีดเผือดหมดสติไปแล้วด้วยน้ำเสียงตกใจ

“พยุงมันลงไปข้างล่างก่อนไอ้ตรีไปเอารถมาแล้ว ดูคนด้วยนะเดี๋ยวเป็นข่าว” ธนาบอกเพื่อนก่อนจะหันไปบอกพนักงานของตัวเอง ศรัณย์เป็นคนดังถ้ามีคนรู้ว่ามาคลับแล้วหมดสติต้องไปโรงพยาบาลเรื่องใหญ่แน่

“รัณ มึงมีสติอยู่ปะ?” ณฉัตรตีแก้มเพื่อนเบา ๆ เรียกสติ ดวงตาของศรัณย์ลืมขึ้นอย่างเลื่อนลอยจับโฟกัสไม่ได้และหลับไปอีกครั้ง

“ทำไงดี เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลยนะ” จิรัณตกใจไปหมดแล้ว คนตัวบอบบางที่ยิ่งบอบบางเข้าไปใหญ่เวลาเจ้าตัวรู้สึกไม่มั่นคง

“เล่าเรื่องให้ฟังหน่อยสิ” ตรีที่ทำหน้าที่ขับรถถามจิรัณที่ทำหน้าที่เป็นหมอนให้ศรัณย์นอนหนุนอยู่ที่เบาะหลัง

“พวกเราแค่คุยกันเฉย ๆ เอง….” จิรัณเล่าเรื่องที่พูดคุยกันให้เพื่อนฟัง ตรีกับณฉัตรขมวดคิ้มทันทีที่ฟังจนจบ

“ก็ไม่มีอะไรนี่หว่า ทำไมอยู่ดี ๆ เป็นงี้วะ” จิรัณก้มมองคนที่ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อออกเต็มศีรษะและใบหน้าของคนที่กำลังทำท่าทางทรมานอยู่บนตักของเขา ไม่รู้ทำไมชั่วขณะนั้นจิรัณถึงรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป

บางสิ่งที่สำคัญมาก ๆ

ศรัณย์กำลังอยู่ในห้องมืด ๆ ห้องหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน มันไม่ได้น่ากลัวแต่สร้างความอึดอัดให้กันได้มากทีเดียว ชายหนุ่มไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังอยู่ที่คลับของธนาอยู่เลย ร่างสูงเดินตรงไปเรื่อย ๆ ในความมืด ไม่รู้ว่าขาของเขาพาตัวเองเดินไปนานแค่ไหน จู่ ๆ ก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นในที่ที่ไกลแสนไกล

ศรัณย์ตัดสินใจเดินตามมันไปขายาวแข็งแรงก้าวไปข้างหน้าไม่หยุดพัก ปลายทางกลับเป็นแค่สวนโล่งกว้างแห่งหนึ่ง ตรงนั้นไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนพึ่งถือกำเนิดแตกหน่อออกมา ไม่รู้อะไรดลใจให้ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่หน้าต้นไม้เล็ก ๆ นั่น ดวงตาคมกริบมองมันอย่างสงสัย เหมือนจะคุ้นเคยแต่ก็ไม่คล้ายรู้จัก ทันใดนั้นเองแสงสีทองก็พุ่งเข้ามาในดวงตาของเขาจนพร่าเบลอไปหมด ชายหนุ่มรู้สึกว่าแสงนั้นวิ่งเข้ามาในร่างกายของเขาทุกสัดส่วน มันอบอุ่นและแปลกประหลาด หลังจากแสงในตาหายไปภาพตรงหน้ากลับแปลกมากกว่าเดิมซะอีก มันเป็นชีวิตที่ผ่านมาของเขาก่อนหน้านี้ทั้งหมด ตั้งแต่เกิดไปจนถึงตอนที่จิรัณเข้ามาในชีวิต ชายหนุ่มรู้สึกสับสนและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ในภาพนั้นบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยทำกับคนคนนั้นทั้งหมด ความเสียใจ ความทุกข์ที่เหมือนจะลืมเลือนมันไปทันทีที่เห็นหน้าคนใจร้ายคนนั้นก็ตีตื้นขึ้นมา ทำไมถึงลืม? ทำไมถึงลืมความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดเหล่านั้นที่เคยเผชิญมา

เขาให้ความรัก ความใส่ใจกับจิรัณลงไปทั้งหมดไม่เคยเผื่อใจสักนิดว่าคนรักจะทำกันได้ลง สิ่งที่คนคนนั้นให้กลับคืนเขามาคือการหลอกใช้ หลอกลวงใช้ความรักของเขา ความเอ็นดูของเขา เงินของเขาไปกับสิ่งที่ตัวเองใฝ่ฝัน ไม่สนใจเขาที่กำลังเจ็บปวดเสียใจ บินลัดฟ้าจากไปทั้งอย่างนั้นโดยไม่หันกลับมาอีก

บางทีถ้าวันนั้นจิรัณเลือกที่จะอยู่ต่อ ศรัณย์คงให้อภัยไปแล้ว บางที แต่ว่าวันนี้…

มันเปลี่ยนไปแล้ว

ดวงตาคมวาววับที่ไม่มีวี่แววอ่อนล้าเหมือนก่อนหน้านี้ลืมตาขึ้นมากะทันหันทำให้คนที่เฝ้ามองอยู่ตกใจจนร้องเสียงหลง

“รัณ รัณฟื้นแล้ว ๆ” ร่างสูงที่นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงโรงพยาบาลมองคนที่ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักและย้อนกลับไปมองภาพทั้งหมดที่เขาเห็นในสวนนั้น ศรัณย์รู้สึกว่าความรู้สึกของเขานิ่งสนิทแล้ว ไม่ได้กระวนกระวายเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เหมือนกับคนคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายปี

“ไม่เป็นไร” น้ำเสียงแหบแห้งตอบกลับเพื่อน ๆ ที่มองมาอย่างเป็นห่วง

ไม่เป็นไรจริง ๆ เหมือนกับว่าตาจะสว่างขึ้นเป็นกองยังไงยังงั้น

มาอีกตอนแล้วค่าาา ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านและเก็บเข้าชั้นนะคะถ้าชอบฝากคอมเมนต์ด้วยน้าาา

เนื้อเรื่องอ่านสบาย ๆ ค่ะ เรามันสายสุขนิยมอยู่แล้ววว ฝากเอ็นดูพี่รัณกับน้องธามด้วยน้า #ธามจะไม่ทน

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้