หูแมวไล่หนู!
เมื่อวานนี้มีจดหมายจากคุณผู้อ่านประจำส่งมาถึงผมครับ เล่าถึงการนัดชุมนุมของกลุ่มเยาวชน นักเรียนนักศึกษา และคนหนุ่มสาว ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในวันนี้ 20 พฤศจิกายน
คุณผู้อ่านดูจะให้ความหวังกับการชุมนุมครั้งนี้อยู่ไม่น้อย ถึงกับมองว่าบรรยากาศการเมืองกำลังคึกคัก และรัฐบาลนายอนุทิน ชาญวีรกูล กำลังอยู่ในช่วงขาลง
เรื่องนี้ผมมีความเห็นต่างอยู่บ้าง แต่ก่อนจะคุยกัน ลองอ่านจดหมายของคุณผู้อ่านก่อนครับ
………………
ถึง คอลัมน์เปิดซองออนไลน์ คุณเสมอต้น
วันที่ 20 พฤศจิกายนนี้ บรรยากาศที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยคงกลับมาคึกคักอีกครั้งค่ะ เห็นตามสื่อว่ากลุ่มนักเรียน นักศึกษา และคนรุ่นใหม่หลายกลุ่มได้นัดรวมตัวกันช่วงหลังเลิกเรียน ตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงหนึ่งทุ่ม ภายใต้แฮชแท็ก #ม็อบเจนZ และ #เลิกเรียนแล้วไปอนุสาวรีย์ ท่ามกลางสถานการณ์การเมืองที่หลายฝ่ายมองว่ารัฐบาลกำลังเผชิญกับแรงกดดันจากหลายทิศทางพร้อมๆ กัน
จุดที่น่าสนใจของรอบนี้คือการสื่อสารที่ตรงไปตรงมาและมีสีสัน อย่างการชวนกันใส่ ‘หูแมว’ ออกมาส่งเสียงเรียกร้องให้นายกฯ รับฟังประชาชน
สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าเยาวชนยุคนี้ไม่ได้มองแค่เรื่องใกล้ตัวในรั้วโรงเรียน อย่างการคืนสิทธิให้นักเรียนหรือความเท่าเทียมทางการศึกษาเท่านั้น แต่ยังมองไปถึงปัญหาปากท้อง ค่าครองชีพ การใช้จ่ายงบประมาณภาษี ปัญหาสิ่งแวดล้อม ไปจนถึงเรื่องโครงสร้างเศรษฐกิจที่กระทบกับอนาคตของพวกเขาโดยตรง
หากมองภาพรวมในตอนนี้จะเห็นว่าบรรยากาศบ้านเมืองไม่ได้นิ่งเลยค่ะ เพราะฝั่งรัฐบาลเองก็กำลังเจอโจทย์หนักจากหลายด้าน
ทั้งกระแสการเคลื่อนไหวของกลุ่มเยาวชนที่ถูกมองว่าเป็นพลังบริสุทธิ์ของคนรุ่นใหม่ ไปจนถึงกลุ่มผู้ชุมนุมอื่นๆ อย่างม็อบของกำนันมะโนที่ออกมาทวงถามเรื่องราคาน้ำมัน สะท้อนว่ารัฐบาลนายอนุทินกำลังอยู่ในช่วงขาลงอย่างชัดเจน
พอเห็นภาพการนัดรวมตัวของเด็กๆ นักเรียนนักศึกษาในรอบนี้แล้ว ก็อดทำให้นึกย้อนไปถึงบรรยากาศการชุมนุมของคนหนุ่มสาวในช่วงหลายปีก่อนไม่ได้เลยค่ะ
ช่วงที่เยาวชนออกมาแสดงพลังเชิงสัญลักษณ์ด้วยการชูสามนิ้วตามสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศ ซึ่งในตอนนั้นถือว่าเป็นการตื่นตัวทางการเมืองครั้งใหญ่ของคนรุ่นใหม่ที่กล้าตั้งคำถามต่อโครงสร้างสังคม
การเคลื่อนไหวของคนรุ่นใหม่ในแต่ละยุคสมัยย่อมมีเงื่อนไขและความท้าทายที่แตกต่างกันออกไป ทั้งเรื่องความต่อเนื่องของการชุมนุม และการสื่อสารเพื่อสร้างความเข้าใจร่วมกันระหว่างคนต่างวัยในสังคม
รวมถึงการรอดูท่าทีของฝั่งรัฐบาลว่าจะเปิดพื้นที่รับฟังและตอบสนองต่อข้อเรียกร้องเหล่านี้อย่างไร ท่ามกลางแรงกดดันรอบด้านในช่วงปลายปีแบบนี้
ส่วนตัวดิฉันมองว่าการที่คนรุ่นใหม่ยังสนใจบ้านเมืองและกล้าออกมาแสดงออกอย่างสันติ ถือเป็นเรื่องที่น่าจับตามองเสมอค่ะ และคงต้องรอดูกันต่อไปว่าเสียงสะท้อนจากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในวันที่ 20 พฤศจิกายนนี้ จะจุดประกายให้เกิดการพูดคุยในสังคมได้มากน้อยแค่ไหน หากคุณเสมอต้นหรือเพื่อนผู้อ่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับพลังของเยาวชนในยุคนี้ ลองเขียนมาคุยแลกเปลี่ยนกันดูนะคะ
ด้วยความนับถือ
ผู้อ่านประจำ
………………
ขอบคุณคุณผู้อ่านที่ส่งจดหมายมาครับ
ช่วงนี้บ้านเมืองเรามีม็อบกันไม่ขาดสายจริงๆ
ม็อบกำนันมะโนที่หน้าทำเนียบรัฐบาลยังเป็นข่าวอยู่ ก็มีม็อบของกลุ่มเยาวชนและคนหนุ่มสาวนัดกันออกมาอีกแล้ว
คราวนี้มีการชวนกันใส่ ‘หูแมว’ ไปไล่ ‘หนู’ เสียด้วย
เมื่อก่อนมีมือตบ ตีนตบ นกหวีด เดี๋ยวนี้มีหูแมว!
การเมืองไทยไม่เคยขาดความคิดสร้างสรรค์ในเรื่องอุปกรณ์ประกอบการชุมนุมเลยครับ
แต่ผมสนใจเรื่องอื่นมากกว่า
คุณผู้อ่านบอกว่าบรรยากาศที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยวันนี้คงกลับมาคึกคักอีกครั้ง
ผมก็ขอเอาใจช่วยครับ
สาธุ! ขอให้มากันมืดฟ้ามัวดิน ให้เต็มอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยไปเลย
จะได้สมกับที่ชักชวนกันผ่านโซเชียลเสียคึกคัก
แต่จะมากันขนาดไหน ต้องรอดูบ่ายวันนี้ครับ
เพราะการนัดชุมนุมในเฟซบุ๊กกับการระดมคนออกมาบนถนนไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
กดถูกใจ กดแชร์กันได้ง่ายๆ แต่พอถึงเวลาต้องออกจากบ้านจริงๆ ก็อีกเรื่องหนึ่ง
คนที่ไม่ได้ส่งเสียงในโซเชียลก็อาจออกมาร่วมชุมนุมได้เหมือนกัน
ฉะนั้นอย่าเพิ่งเอายอดกดไลก์มาเป็นยอดผู้ชุมนุม และอย่าเพิ่งฟันธงว่าคนจะไม่มา
รอดูของจริงดีกว่าครับ
แต่ที่ผมอยากคุยกับคุณผู้อ่านจริงๆ ไม่ใช่เรื่องจำนวนคน
เป็นเรื่องที่คุณผู้อ่านนำการนัดชุมนุมครั้งนี้ไปเชื่อมโยงกับการเคลื่อนไหวของเยาวชนและคนหนุ่มสาวในอดีต โดยเฉพาะยุคชูสามนิ้ว
ผมว่าตรงนี้ต้องแยกกันสักหน่อย
ม็อบสามนิ้วเมื่อปี 2563 เป็นปรากฏการณ์ทางการเมืองช่วงหนึ่ง มีเยาวชน นักเรียนนักศึกษา และคนหนุ่มสาวบางกลุ่มเข้าร่วมเคลื่อนไหว
ไม่ใช่ว่าคนรุ่นใหม่ทั้งประเทศจะเห็นด้วยหรือออกมาชุมนุมกันทั้งหมด
เวลานั้นมีทั้งกระแสต่อต้านรัฐประหารและการสืบทอดอำนาจของ คสช. ความไม่พอใจรัฐบาลประยุทธ์ การยุบพรรคอนาคตใหม่ ไปจนถึงข้อเรียกร้องปฏิรูปสถาบัน
มีความขัดแย้งทางการเมืองสะสมกันมาหลายปี ไม่ใช่อยู่ดีๆ มีใครตั้งแฮชแท็กแล้วชวนกันออกมาชูสามนิ้ว
แล้ววันนี้ล่ะครับ?
รัฐบาลนายอนุทินมีเงื่อนไขทางการเมืองถึงขั้นนั้นแล้วหรือยัง ถึงต้องนัดกันออกมาไล่?
พูดถึงม็อบสามนิ้วแล้ว ผมก็นึกถึงบรรดาแกนนำในวันนั้นขึ้นมา
วันนี้แต่ละคนเป็นอย่างไรกันบ้าง
อย่างอานนท์ นำภา ยังต้องอยู่ในเรือนจำ ส่วนเพนกวิน พริษฐ์ ชิวารักษ์ และไมค์ ภาณุพงศ์ จาดนอก ก็ไปอยู่ต่างประเทศ
บางคนยังต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกับคดีที่ติดตัวมาแต่ครั้งนั้น
นี่คืออีกด้านหนึ่งของการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ไม่ควรมองข้าม
ตอนชุมนุมมีผู้คนมากมาย มีเสียงเชียร์ มีความหวังว่าจะเปลี่ยนแปลงบ้านเมืองได้ แต่เมื่อการชุมนุมผ่านไปแล้ว ชีวิตของคนที่ออกหน้าเคลื่อนไหวไม่ได้จบลงพร้อมกับการปิดเวที
แล้วคนที่กำลังชวนกันออกมาวันนี้ ได้มองเรื่องเหล่านี้กันไว้บ้างหรือยัง
การปลุกคนให้ออกมาชุมนุมอาจไม่ยากเท่ากับการยืนหยัดอยู่เคียงข้างกันหลังจากนั้น!
รัฐบาลนายอนุทินเอง ก็ไม่ได้ดีเลิศประเสริฐศรี มีเรื่องให้วิพากษ์วิจารณ์ไม่น้อย ทั้งค่าครองชีพ เศรษฐกิจ การบริหารราชการแผ่นดิน และการใช้งบประมาณ
แต่จากการทวงถามให้รัฐบาลแก้ปัญหาไปจนถึงการประกาศขับไล่นายกรัฐมนตรี ผมว่ามันข้ามกันไปหลายขั้นอยู่เหมือนกัน
ตกลงมีเรื่องอะไรถึงต้องไล่กันตอนนี้?
ผมลองดูประเด็นที่มีการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการชุมนุมครั้งนี้ เห็นมีตั้งแต่สิทธินักเรียน ความเท่าเทียมทางการศึกษา ค่าแรง ทุนผูกขาด สิ่งแวดล้อม ไปจนถึงปัญหาเศรษฐกิจ
เรื่องสิทธินักเรียนก็เรื่องหนึ่ง ค่าแรงก็อีกเรื่อง ส่วนทุนผูกขาดเป็นปัญหาที่ถกเถียงกันมาหลายรัฐบาล
จะหยิบทุกเรื่องมารวมกันก็ได้ แต่ตกลงอะไรเป็นเรื่องหลัก และต้องการให้รัฐบาลทำอะไรก่อน
ยิ่งมีคำขวัญเรื่อง ‘ไล่หนู’ เข้ามาอีก ก็ต้องถามว่า ตกลงจะผลักดันนโยบายหรือจะเปลี่ยนนายกรัฐมนตรี
ถ้าจะผลักดันนโยบายก็ว่ากันไป แต่ถ้าจะเปลี่ยนนายกรัฐมนตรี ก็น่าจะบอกกันหน่อยว่าเรื่องไหนหนักหนาถึงขั้นอยู่ต่อไม่ได้
ไม่ใช่เพราะใครไม่ชอบนายกรัฐมนตรีแล้ว คนอื่นจะต้องไม่ชอบตามไปด้วย
กลุ่มผู้จัดก็มีชื่อปรากฏในการประชาสัมพันธ์อยู่แล้ว ผมจึงอยากฟังว่าคนที่ออกหน้าชวนกันมาคราวนี้ จะพูดเรื่องไหนเป็นเรื่องหลัก
อย่าให้ชุมนุมเสร็จแล้วต่างคนต่างกลับบ้าน ปล่อยให้รัฐบาลไปเดาเอาเองว่าตกลงต้องแก้เรื่องไหนก่อน
อีกเรื่องที่ผมเห็นต่างกับคุณผู้อ่านก็คือ การสรุปว่ารัฐบาลนายอนุทินกำลังอยู่ในช่วงขาลงอย่างชัดเจน
เพราะมีม็อบกำนันมะโน แล้วก็กำลังจะมีม็อบเยาวชนและคนหนุ่มสาว
ผมว่ายังเร็วไปหน่อยครับ
มีคนออกมาประท้วงก็แสดงว่ามีคนไม่พอใจรัฐบาล แต่จะสรุปว่ารัฐบาลขาลงทันทีคงไม่ได้
ต้องดูทั้งผลงาน ความเชื่อมั่นของประชาชน และเสถียรภาพในสภาด้วย
ถ้านับจำนวนม็อบแล้วตัดสินกันได้ ประเทศไทยคงมีรัฐบาลขาลงกันแทบทุกยุค!
สำหรับม็อบวันนี้ ใครอยากออกมาก็ออกมา ใครไม่เห็นด้วยก็วิจารณ์กันได้
ประชาธิปไตยไม่ได้บังคับให้ทุกคนต้องเชียร์ม็อบครับ!
ส่วนคำว่า ‘พลังบริสุทธิ์ของคนรุ่นใหม่’ ที่คุณผู้อ่านพูดถึงนั้น ผมเข้าใจว่าหมายถึงการออกมาเคลื่อนไหวด้วยความคิดของตัวเอง ไม่มีใครชักใยอยู่เบื้องหลัง
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีครับ ส่วนเรื่องจะคิดถูกคิดผิดก็อีกเรื่องหนึ่ง
คนหนุ่มสาวใช่ว่าจะคิดถูกทุกเรื่องเสียเมื่อไหร่ ผู้ใหญ่อย่างเราๆ ก็พลาดกันมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว
ผมอยากเห็นคนรุ่นใหม่สนใจบ้านเมืองครับ แต่ก็อยากเห็นการเคลื่อนไหวที่มีเป้าหมายชัดเจน ไม่ใช่เพียงอาศัยความคึกคักในโลกออนไลน์เป็นตัวนำ
การปลุกกระแสอาจทำได้ด้วยข้อความไม่กี่บรรทัด แต่จะปลุกให้คนออกมาร่วมกันเปลี่ยนแปลงบ้านเมืองจริงๆ นั้น ไม่ง่ายเหมือนกดแชร์
ส่วนเรื่องหูแมวนั้น ตามสบายครับ
เพียงแต่อยากให้มีเหตุผลที่หนักแน่นติดมาด้วย
เพราะต่อให้หูแมวเต็มอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ก็ไม่ได้แปลว่า ‘หนู’ จะต้องออกจากทำเนียบรัฐบาลในวันรุ่งขึ้น!
— เสมอต้น
20 พฤศจิกายน 2569
📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ samerton.thaipost@gmail.com หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.