อุ้มรักทายาทมาเฟีย Mpreg
ข้อมูลเบื้องต้น
เป้าหมายหลักคือการหาพ่อพันธุ์
ภายในห้องนอนหรูในคฤหาสน์หลังงาม ร่างบอบบางของน้ำมนต์นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงขนาดใหญ่
และสิ่งที่ทำให้ร่างบางมีอาการเช่นนี้นั้นก็คือรูปภาพในไอจีนั้นเอง ชายหนุ่มตาน้ำข้าวที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบเช่นนั้น จะให้ร่างบางนิ่งเฉยได้อย่างไร
“เบ้าหน้าฟ้าประทานแบบนี้หากได้มาเป็นพ่อของลูกคงจะดีไม่น้อยเลย”
ร่างบางบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้น้ำมนต์ละสายตาออกจากโทรศัพท์เครื่องโปรด
“มนต์ ตื่นหรือยังลูก”
เสียงที่ร้องเรียกอยู่หน้าห้องนั้นเป็นเสียงคุณแม่ของเขาเอง
“ตื่นแล้วครับบบบ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าถึงได้มาหามนต์แต่เช้าเลย”
ร่างบางลากเสียงใส่คุณแม่คนสวยอย่างออดอ้อน แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างกอดเอวผู้เป็นแม่ไว้หลวมๆ
“อ้อนแม่เป็นเด็กไปได้ วันนี้พ่อกับแม่จะไปดูร้านสาขาที่ภูเก็ต
มนต์จะไปกับแม่หรือเปล่า”
“ไปภูเก็ตหรอ ไปครับไป คุณแม่รอมนต์ก่อนนะครับ มนต์อาบน้ำเก็บของแบบเดียว”
ร่างบางทำท่าทางครุ่นคิดแต่ปากบางกลับตอบผู้เป็นแม่ออกไปอย่างรวดเร็ว เขาจะพลาดโอกาสทองเช่นนี้ได้ยังไง
นั่นเป็นแหล่งพ่อพันธุ์ชั้นดีเลยนะ แม่ของเขาก็ช่างรู้ใจจริง ๆ มาชวนถูกวันซะด้วย
น้ำมนต์รีบอาบน้ำแต่งตัว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาก็ทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
“คุณพ่อคุณแม่รออะไรอยู่ครับ มนต์พร้อมแล้ว”
“รอเราไงตัวแสบ”
ทั้งสามคนขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศที่ภูเก็ตทันที
พวกเขาเลือกที่จะนั่งรถส่วนตัวแทนการนั่งเครื่อง
เพราะจะได้แวะเที่ยวระหว่างทางด้วย
“แม่ครับ ดูเด็กคนนี้สิอ้วนจ้ำม่ำ หน้ามันเขี้ยวนัก”
ร่างบางยื่นโทรศัพท์ส่วนตัวให้ผู้เป็นแม่ได้ดู ร่างเด็กน้อยที่ยิ้มร่าอย่างน่ารัก ทำให้ผู้เป็นแม่อดยิ้มตามออกมาไม่ได้
“แม่อยากได้หลานแบบนี้บ้าง”
ผู้เป็นแม่พูดกับลูกชายคนเดียวอย่างคาดหวัง หากมีหลานที่น่ารักแบบนี้ครอบครัวของพวกเขาคงมีสีสันเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย
“มนต์ก็อยากมีครับคุณแม่ แต่มนต์ยังหาพ่อพันธุ์ที่ถูกใจไม่ได้เลย”
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นไม่ค่อยสบอารมณ์นัก หลายปีแล้วที่น้ำมนต์มองหาพ่อพันธุ์ให้ลูกตัวเอง
ร่างบางไม่คิดจะแต่งงานมีครอบครัวเลย อยากมีเพียงลูกน้อยที่น่ารักเท่านั้น
น้ำมนต์ในตอนนี้อายุยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ร่างบางชื่นชอบเด็กตัวเล็ก ๆ มาก ในทุก ๆ วันต้องเอ็นดูแต่ลูกของคนอื่นเอา
เขาอยากมีลูกเป็นของตัวเองมาก แต่ไม่อยากมีสามีเป็นตัวเป็นตน
เพราะร่างบางไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในชีวิตหากมีสามีจะปวดหัวขนาดไหนนะ
เป้าหมายสูงสุดในชีวิตตอนนี้ก่อนอายุสามสิบเขาจะต้องมีลูกเป็นของตัวเองให้ได้
พ่อของลูกไม่มีไม่เป็นไรแต่เขาต้องมีลูกให้ได้ เพราะอยากให้ลูกหน้าตาดีพ่อพันธุ์จะต้องเป็นหนุ่มลูกครึ่งตาน้ำข้าวเท่านั้น
“เพราะเหตุนี้ไงพ่อกับแม่ถึงได้ชวนเรามา บางทีการไปภูเก็ตครั้งนี้อาจจะเจอหนุ่ม ๆ เข้าตาลูกก็ได้นะ”
สิ่งที่ผู้เป็นพ่อเอ่ยออกมานั้น ไม่ได้ทำให้น้ำมนต์รู้สึกดีขึ้นเลย เพราะร่างบางนั้นมองหาพ่อพันธุ์ของลูกมาสองปีแล้ว
และก็ไม่มีใครเข้าตาเลยสักคน
พ่อกับแม่ของร่างบางไม่คัดค้านกับความคิดของน้ำมนต์เลย ท่านทั้งสองก็อยากมีหลานตัวน้อยเหมือนกัน
ในเมื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่อยากแต่งงาน ผู้เป็นพ่อแม่ก็ยินดีให้ความร่วมมือด้วยการช่วยหาพ่อพันธุ์ที่มีใบหน้าหล่อเหลาให้กับลูก
“มนต์ก็หวังให้มันเป็นเช่นนั้นครับ แล้วเราจะอยู่ที่ภูเก็ตกี่วันหรอครับ”
“ถ้าพ่อกับแม่เคลียร์งานเสร็จเร็วเราก็เดินทางกลับกันเลยจ้ะ มนต์อยากอยู่ต่อก็ได้นะเดี๋ยวพ่อกับแม่จะกลับไปก่อน”
“มนต์ยังไม่แน่ใจเลยครับ รอดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน”
ครอบครัวของน้ำมนต์นั้นทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องประดับ
หลากหลายชนิด และมีร้านเพชรอยู่หลายสาขาผู้ที่ออกแบบเครื่องเพชรทั้งหมดก็คือน้ำมนต์ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล
ทันทีที่เรียนจบร่างบางก็เข้ามาทำงานช่วยพ่อกับแม่ทันที
การออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนั้น
ทำให้ยอดขายและผลประกอบการของธุรกิจเครื่องเพชรพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ร่างบางทอดสายตามองไปยังถนนด้านหน้า อยู่ ๆ สายตาของน้ำมนต์ก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่นอนสลบอยู่ข้างทาง
“ลุงโชคหยุดรถก่อนครับ”
เอี๊ยดดดด!!!!
ด้วยความตกใจ คนขับรถจึงเหยียบเบรกอย่างแรง เพราะรถเบรกอย่างกะทันหันทำให้ทั้งสามเกือบหัวทิ่ม
“พ่อกับแม่เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”
“พ่อไม่เป็นไร”
“แม่ก็ไม่เป็นไร มีอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมถึงได้ให้ลุงโชคหยุดรถกะทันหันแบบนี้”
“มนต์เห็นร่างคนนอนสลบอยู่ด้านหลังครับ คุณพ่อกับลุงโชคไปกับมนต์ที
ส่วนแม่รออยู่ในรถก่อนห้ามตามลงไปเด็ดขาดไม่งั้นมนต์โกรธจริง ๆ ด้วย”
ร่างบางแม้จะอยากลงไปช่วยคนแปลกหน้าแต่ก็ไม่วายเป็นห่วงแม่ของตัวเอง
“แต่ว่า”
“คุณ! ทำตามที่ลูกบอกเถอะ ผมกับลุงโชคเป็นผู้ชายไม่มีอะไรให้น่าห่วง”
“เฮ้อ พากันระวังตัวด้วย หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลรีบพาลูกขึ้นรถเลยนะคะ”
ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ ก่อนจะกำชับออกไปด้วยความเป็นห่วง
คนนี้แหละพ่อพันธุ์ของลูก
ทั้งสามคนวิ่งเข้าไปหาร่างสูงที่นอนสลบอยู่ มือเรียวของน้ำมนต์เขย่าร่างหนาให้รู้สึกตัว
“คุณครับ ตื่นๆ”
เมื่อเห็นว่าร่างหนายังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม น้ำมนต์จึงจับร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่ให้หงายขึ้น
ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าคมของเขาร่างบางถึงกับตกตะลึงในใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา
ร่างบางรู้ได้ทันทีเลยว่าคนตรงหน้านี้แหละเหมาะที่จะเป็นพ่อพันธุ์ที่สุด
นิ้วเรียวยื่นไปสัมผัสที่ปลายจมูกของเขาลมหายใจอุ่น ๆ สัมผัสผ่านนิ้วเรียวบาง
เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจของเขาร่างบางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยังดีที่เขาไม่ตาย
“เขาคงแค่สลบไป มนต์ว่าพาเขาไปที่บ้านพักของเราเถอะครับ”
“ลูกอยากได้เขาหรอ”
ผู้เป็นพ่อถามออกมาตรง ๆ ปกติลูกของเขาไม่อยากพาคนแปลกหน้าเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวด้วยซ้ำไป
ร่างบางของน้ำมนต์ก็พยักหน้าตอบกลับผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็ว ก็ใครใช้ให้เขาถูกใจตั้งแต่แรกเห็นกันละ
ลุงโชคกับผู้เป็นนายช่วยกันแบกชายแปลกหน้าขึ้นรถอย่างทุลักทุเล
เพราะรูปร่างที่สูงใหญ่จึงทำให้ทั้งสองแบกเขาอย่างลำบาก ผู้เป็นแม่เห็นทั้งสามแบกชายแปลกหน้าขึ้นรถถึงกับตกใจ
“ตายแล้ว ทำไมคุณไม่เรียกรถพยาบาลมารับเขาละคะ”
“เดี๋ยวผมให้เพื่อนเข้ามาดูอาการของเขาก็ได้ เขามีแผลที่แขนเหมือนจะเป็นรอยกระสุนเลยคุณ
หากเรียกรถมาอาจจะทำให้คนที่ตามล่าเขาตามมาเจอก็ได้นะ”
ชายผู้นี้เข้าตาพ่อของน้ำมนต์เช่นกัน หากหลานของเขามีพ่อที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้คงจะน่ารักไม่เบาเลย
“ฉันว่าคุณกับลูกคงไม่อยากช่วยเขาให้รอดพ้นจากศัตรูจริง ๆ หรอกค่ะ มีจุดประสงค์อื่นมากกว่า”
“สมแล้วที่เป็นคุณแม่ของลูก กว่ามนต์จะเจอคนที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้มันไม่ง่ายเลยนะครับ”
แค่มองร่างสูงที่นอนสลบอยู่ร่างบางก็จินตนาการถึงลูกน้อยที่ยังไม่ทันได้เกิดแล้ว
“แม่ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย แต่ก็ระวังตัวด้วยแล้วกันเขาตัวโตกว่าเรามากนัก เกิดเขาทำร้ายเราขึ้นมาจะทำเช่นไร”
“คุณแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยครับ มนต์มีวิธี”
ร่างบางแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ หึ!รอก่อนนะลูกแม่ อีกไม่นานหนูก็จะได้มาเกิดแล้ว
“พ่อกับแม่จะรีบเข้าไปเคลียร์งาน เดี๋ยวพ่อจะโทรบอกอาหมอให้มาดูเขาก็แล้วกัน”
“ครับคุณพ่อ”
ทั้งสองท่านต่างก็เปิดทางให้กับลูกของตนทันที ช่วยไม่ได้ใครอยากให้น้ำมนต์ถูกใจชายผู้นี้กันเล่า
อีกอย่างพวกเขาทั้งสองก็อยากมีหลานตัวน้อยใจแทบขาด ถ้าจะรอให้น้ำมนต์แต่งงานก็คงจะไม่มีหวัง
นี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว แม้ว่าหลานที่เกิดมาจะไม่มีพ่ออย่างคนอื่นเขา แค่หลานคนเดียวเขามีปัญญาเลี้ยงแน่นอน
ร่างสูงถูกพยุงตัวขึ้นไปนอนรอหมออยู่บนห้องนอนของน้ำมนต์
ก่อนที่พ่อกับแม่ของเขาจะออกไปก็ได้โทรบอกอาหมอให้มาดูคนป่วยที่สลบอยู่
ติ๊งต๊อง! ติ๊งต๊อง!
ไม่นานนักเสียงกดกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น ร่างบางรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที
“อาหมอรีบเข้ามาเลยครับ”
ใบหน้าของคุณหมอมีท่าทีงุนงงเล็กน้อย ก็ไหนเพื่อนของเขาบอกว่ามีคนป่วย
เขาก็นึกว่าเป็นหลานชายคนนี้เสียอีก ในเมื่อน้ำมนต์ยืนอยู่นี้แล้วคนป่วยเป็นใครกัน
“น้ำมนต์คนป่วยไม่ใช่เราหรอ พ่อของเราบอกว่ามีคนป่วยอาก็นึกว่าเป็นเราถึงได้รีบมา”
“ไม่ใช่มนต์หรอกครับอาหมอ คนป่วยอยู่ด้านบนต่างหาก ตามมนต์มาเลยครับ”
ร่างบางเดินนำอาหมอขึ้นไปยังห้องนอนของตน ทันทีที่เห็นร่างคนป่วยอาหมอถึงกับขมวดคิ้ว
เพราะร่างสูงที่นอนสลบอยู่ตรงหน้านี้ตนไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
“แฟนน้ำมนต์รึ ทำไมอาไม่เคยเห็น”
“ไม่ใช่ครับ เห็นเขานอนสลบอยู่น้ำมนต์จึงเก็บเขามา”
คุณหมอถึงกับพูดไม่ออก ครอบครัวนี้ชอบทำตัวแปลก ๆ คิดอยากจะเก็บใครกลับบ้านก็เก็บมาอย่างนี้เลยหรือ
หมออย่างเขาอยากจะปวดหัวกับครอบครัวของเพื่อนรักคนนี้นัก คุณหมอไม่รอให้เสียเวลาเขาทำหน้าที่ตรวจคนไข้อย่างละเอียด
“เขาแค่สลบไปเพราะเสียเลือดมาก อาทำแผลที่แขนให้แล้ว ไว้รอน้ำเกลือหมดไม่นานเขาคงจะฟื้น”
“ขอบคุณอาหมอมากเลยครับ มนต์อยากให้อาหมอค้างที่นี่ก่อนเผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้รักษาทัน”
ร่างบางพาอาหมอไปยังห้องรับรองที่ได้เตรียมเอาไว้
“โอ๊ย”
เสียงอาหมอร้องออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเอามือกุมไปที่ท้องของตัวเอง
“อาหมอเป็นอะไรครับ”
“อาปวดท้องนะ อาขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”
“เชิญตามสบายครับ มาครับมนต์จะเอากระเป๋าไปเก็บให้”
เพราะปวดท้องหนักเลยยื่นกระเป๋าไปให้หลานชายอย่างไม่คาดคิด
ร่างของคุณหมอรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที น้ำมนต์มองกระเป๋าในมือแล้วยิ้มกริ่มออกมา
อะไรมันจะเป็นใจเช่นนี้ กำลังคิดอยู่เลยว่าจะไปหาเข็มฉีดยามาจากไหน
ร่างบางรีบถือกระเป๋าของอาหมอวิ่งเข้าไปในห้องของตัวเองทันทีน้ำมนต์หยิบเข็มฉีดยาออกมา
พร้อมกับนำยาปลุกเซ็กที่ตนแอบซื้อไว้ เขาพกยาไว้ติดตัวตลอดไม่คิดเลยว่ามันจะได้ใช้เร็วขนาดนี้
มือเรียวฉีดยาเข้าไปในกระปุกน้ำเกลือ เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้ ร่างบางก็รีบเอากระเป๋าไปเก็บให้อาหมอทันที
ทุกอย่างถูกร่างบางทำอย่างแนบเนียนไม่มีทางที่อาหมอจะจับได้เด็ดขาด
ภารกิจผลิตลูก
เปลือกตาที่หลับสนิทค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เสียงครางเบา ๆ ดังออกมาจากปากกระจับได้รูป
“อื้อออ”
มือหนายกขึ้นมาลูบไปตามแผลที่แขนของตัวเอง น้ำมนต์ที่เห็นคนป่วยรู้สึกตัวก็รีบวิ่งเข้ามาดูอย่างไม่รอช้า
“คุณ! ฟื้นแล้วหรอครับ”
เสียงใสน่าฟังดังเข้ามาในหูของเขา ร่างสูงเพ่งเล็งสายตาไปยังเจ้าของเสียง เขาพยายามมองคนตรงหน้าให้ชัด ๆ
แต่สายตาของเขายังคงพร่ามัวเหลือเกิน คนตัวโตไม่อาจฝืนมองคนตรงหน้าได้อีกต่อไป
เขาละสายตาจากร่างบางแล้วหลับตาลงเช่นเคย
ร่างสูงหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่ตนได้เผชิญเมื่อก่อนหน้านี้ เขาโดนศัตรูลอบทำร้ายเพราะความประมาทโดยแท้ที่ไม่พาลูกน้องติดตามมาด้วย
เลยพลาดท่าเปิดโอกาสให้พวกมันมาทำร้ายจนได้ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าที่เมืองไทยจะมีคนของศัตรูซ่อนอยู่
ความจำครั้งสุดท้ายที่เขานึกออกคือตอนที่เขากำลังวิ่งหนีพวกนั้นอยู่เลย หลังจากนั้นเขาก็จำสิ่งใดไม่ได้แล้ว
ร่างสูงคาดการได้ว่าตนคงจะสลบไป ส่วนร่างบอบบางที่เขาเห็นเลือนรางเมื่อครู่นี้คงเป็นคนช่วยเขาเอาไว้แน่นอน
เขาอยากเห็นหน้าผู้มีพระคุณคนนี้จริง ๆ
“ปวดแผลหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวก็นอนพักก่อนนะครับ”
“อืม”
ร่างสูงตอบออกมาในลำคอ เขานอนนิ่งอยู่บนที่นอนเช่นเคย
สายตาของน้ำมนต์ก็ไม่วายกวาดตามองใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา ร่างบางได้แต่คิดในใจ
คนอะไรหล่อที่สุด ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนี้ถ้าลูกเกิดมาคงจะหน้าตาดีไม่แพ้เขาแน่นอน
น้ำเกลือที่อาหมอใส่ให้คนป่วยใกล้จะหมดแล้ว ร่างบางเดินเข้าไปถอดเข็มน้ำเกลือออกอย่างคล่องแคล่ว
คุณอาหมอเคยสอนวิธีการถอดสายน้ำเกลือให้กับน้ำมนต์แล้ว เรื่องง่าย ๆ แบบนี้สำหรับน้ำมนต์แล้วสบายมาก
“รอให้ยาออกฤทธิ์ก่อนนะครับ อีกไม่นานคุณจะได้ตอบแทนผมแน่นอน”
ร่างบางต้องการสิ่งใดนั้นย่อมรู้ดีเสมอ น้ำมนต์ไม่ต้องการสิ่งใดเลยนอกเสียจากน้ำเชื้อของเขา
ต่อให้เอาเงินทองมากองอยู่ตรงหน้าร่างบางก็ไม่ต้องการ เพราะครอบครัวของเธอนั้นก็ไม่ได้ยากจนแต่อย่างใด
แม้ว่าความปรารถนาของน้ำมนต์จะแรงขนาดไหน แต่ร่างบางก็ไม่เคยล่วงเกินผู้ใดมาก่อน ร่างสูงที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนี้คือคนแรก!
น้ำมนต์เดินไปเปิดตู้เย็น มือบางหยิบเบียร์ขึ้นมาดื่มไปหนึ่งกระป๋อง
แอลกอฮอล์ในกระป๋องนี้เป็นสิ่งที่ร่างบางต้องการพึ่งพาเพื่อปลุกความกล้าให้กับตัวเอง
น้ำมนต์นั้นรู้ตัวดีว่าเมื่อแอลกอฮอล์เข้าปากเขาจะกล้าทำทุกอย่างตามที่คิดโดยไม่เอียงอายและไม่รู้สึกผิดใด ๆ ทั้งสิ้น
“ฟู่วววว”
ร่างบางถอนหายใจออก ร่างบางยืนเรียกความกล้าอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปนั้นม่านตาทั้งสองข้างของน้ำมนต์ถึงกับเบิกกว้างขึ้น
ก็ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นคือร่างเปลือยเปล่าของคนป่วยอย่างไรเล่า
กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นลอนสวยมันเชื้อเชิญให้ร่างบางเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ
ในตอนนี้ฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กที่น้ำมนต์ฉีดให้เขามันสำแดงฤทธิ์เดช
เข้าให้แล้ว ร่างบางมองเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบอย่างเคลิบเคลิ้ม แท่งเอ็นขนาดใหญ่นั้นถูกมือหนากอบกุมเอาไว้
อีกทั้งมือใหญ่ของเขายังรูดมันขึ้นลงอย่างช้า ๆ
ร่างบางถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าขาวเนียนของน้ำมนต์เริ่มแดงก่ำด้วยความอาย
พฤติกรรมของร่างบางนั้นไม่ต่างจากโรคจิตที่ต้องการข่มขืนชายตรงหน้าเลย มือของน้ำมนต์ลูบไปตามแผ่นอกแกร่งอย่างเชื่องช้า
“แน่นจัง”
นาน ๆ จะมีผู้ชายมานอนเปลือยให้น้ำมนต์ได้จับเล่นแบบนี้ มือเรียวบางลูบแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างเพลิดเพลิน
พรึบ!!!
ทันใดนั้นร่างบางก็ถูกร่างสูงจับพลิกตัวกดลงกับที่นอน มือทั้งสองข้างถูกรวบเอาไว้
มือใหญ่กระชากชุดของคนตัวเล็กออกอย่างรวดเร็ว ด้วยฤทธิ์ของยาทำให้เขากระทำต่อคนใต้ร่างอย่างป่าเถื่อน
“โอ๊ยยย”
ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บ ผิวของร่างบางแดงเป็นจ้ำๆให้ตายเถอะนี่มันใช่แรงของคนที่กำลังป่วยจริง ๆ หรอ
ด้วยความที่เขาเป็นคนรูปร่างใหญ่ ทำให้ร่างบางไม่สามารถกระดิกตัวไปไหนได้เลย
น้ำมนต์เอาคืนเขาด้วยการกัดไปตามตัวของเขาพร้อมกับทำรอยคิสมาร์กเอาไว้ตามผิวขาว ๆ นั่น
ในที่สุดน้ำมนต์ก็ตกอยู่ในรสสวาทที่ชายตรงหน้ามอบให้ แม้ว่ามันจะเจ็บปวดไปบ้างแต่มันก็เป็นความเจ็บปวดที่งดงาม
น้ำรักของเขาไหลเข้าสู่ตัวน้ำมนต์นับครั้งไม่ถ้วน จวบจนฟ้าสาง
ร่างบอบบางของน้ำมนต์ถึงจะได้เป็นอิสระเพราะตอนนี้คนตัวโตที่รังแกร่างบางเมื่อคืนได้สลบลงไปแล้ว ร่างสูงใหญ่นอนนิ่งไม่ไหวติง
“เขาจะช็อกตายหรือเปล่านะ”
ร่างบางก้มลงฟังเสียงหัวใจของเขา เมื่อรับรู้ว่าเขายังปลอดภัยดีร่างบางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
"น้ำมนต์ขอลูกที่น่ารัก ๆ สักคนนะครับ"
น้ำมนต์โน้มใบหน้าสวยหวานของตนเข้าไปกระซิบที่ข้าง ๆ หูของเขาเบา ๆ
ก่อนที่ริมฝีปากบางจะจุ๊บไปที่แก้มทั้งสองข้างนั้นเพื่อเป็นการขอบคุณ
คิ้วของคนตัวโตขมวดเข้าหากันเป็นปมราวกับว่าไม่ชอบใจอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่สามารถฝืนตัวเองให้ลืมตาขึ้นมาได้
จากนั้นร่างบางก็แต่งตัวให้เขาอย่างเรียบร้อยแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ในเมื่อสิ่งที่คนตัวเล็กต้องการได้บรรลุแล้วก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ให้คนตัวโตจับได้
ร่างบางหอบร่างอันบอบช้ำหนีกลับไปยังกรุงเทพฯทันที
ก่อนจะจากไปน้ำมนต์ได้วานอาหมอให้ปลอมตัวเป็นชาวบ้านพาร่างสูงที่นอนสลบอยู่ในห้องนั้นไปส่งโรงพยาบาลเอกชนในตัวเมืองทันที
ด้านอาหมอนั้นได้ให้ความร่วมมือกับหลานรักเป็นอย่างดี เขาได้ใส่แมสปกปิดใบหน้าเอาไว้
แล้วแต่งตัวเป็นชาวบ้านทั่วไปตามที่น้ำมนต์บอก แสร้งทำเป็นผู้หวังดีที่บังเอิญพบคนป่วยข้างถนนจึงนำมาส่งที่โรงพยาบาล
น้ำมนต์เดินทางกลับมาคฤหาสน์หลังงามอย่างอารมณ์ดี แม้ร่างกายจะบอบช้ำไปบ้างแต่มันก็คุ้มค่าที่สุดแล้ว
ไม่นานนักร่างบางก็เผลอหลับไปพร้อมกับความอ่อนเพลีย
น้ำมนต์ไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่จับมาทำพ่อพันธุ์นั้นเป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย