[อ่านฟรีจนจบ] ทะลุมิติไปขายหมั่นเจียเปายุค 80

<h2 style='display: flex; justify-content: center;'>ข้อมูลเบื้องต้น</h2><p class="indent-a">มนพระจันทร์สวัสดีค่ะ นิยายเรื่องทะลุมิติไปขายหมั่นเจียเปายุค 80 มีเล่มพิเศษพร้อมให้คุณนักอ่านที่นักรักได้ดาวโหลดแล้วนะคะ ในราคาลดพิเศษ แบบจุก ๆ เพียง 59 บาท โดยที่เป็นนิยายสั้นจึงไม่ได้ลงรายตอนนะคะ แต่จะลงเป็นตัวอย่างที่รายตอนเท่านั้น จำนวน 5 ตอน เนื้อหาหลักของเล่มพิเศษมีทั้งหมด 20 ตอนค่ะ </p><p class="indent-a">สำหรับคุณนักอ่านท่านไหนที่ยังอ่านเป็นรายตอนยังไม่จบ อยากอ่านตอนพิเศษก่อน สามารถดาวโหลดตัวอย่างของเล่มพิเศษ แบบอีบุ๊กมาอ่านเล่น ๆ ก่อนได้นะคะ</p><p class="indent-a">เด็กดีเปิดให้ดาวโหลดได้วันนี้ สำหรับเมพสามารถทำได้ในวันพรุ่งนี้ค่ะ</p><p class="indent-a">ขอบคุณทุกการสนับสนุน</p><p class="indent-a">มนพระจันทร์</p><p style="text-align:center;" class="indent-a">คำโปรย</p><p class="indent-a">ในชาติก่อน เธอทำได้เพียงยืนดูพี่สาวของตัวเองถูกทอดทิ้งและตายไปโดยทำอะไรไม่ได้ แต่ชาตินี้ มู่ซีจะไม่ยอมเป็นคนอ่อนแอที่ใครจะเหยียบย่ำได้อีกต่อไป!</p><p class="indent-a">"จะให้มู่ซีคนนี้มาเสียรู้คนยุคอดีตได้ยังไง ถ้าออกไปจากบ้านมู่และร่ำรวยไม่ได้ ก็ขอคืนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งไปเถอะ!"</p><p style="text-align:center;" class="indent-a">*****</p><p class="indent-a">แวะจิบชาเย็นๆ เปิดบ้านต้อนรับคุณรี้ดที่น่ารักทุกคนน้าาา</p><p class="indent-a"><span style="color:hsl(180,100%,30%);">ทะลุมิติไปขายหมั่นเจียเปายุค 80</span> เป็นนิยายจีนย้อนยุคเรื่องที่สองของมนพระจันทร์ หลังจากที่เรื่อง <a href="https://writer.dek-d.com/jazz4946/writer/view.php?id=2542168">ฉันจะร่ำรวยด้วยเกี๊ยวยอดเซียนยุค 80</a> ได้เผยเเพร่ไปในเดือน กุมภาพันธ์ 2567 โอ้โห้! 8 เดือนที่พักไป มนพระจันทร์ ติดปัญหาสุขภาพค่ะ จนทำให้ต้องหยุดการอัพเดตเรื่อง <a href="https://writer.dek-d.com/jazz4946%7D/writer/view.php?id=2471605">บัวบูชายอดคุณแม่พลิกชะตา</a> ไป </p><p class="indent-a">เพื่อหาเงินมารักษาตนเอง ไรท์จึงได้ออกนิยายเรื่องนี้มา เพราะเรื่องบัวบูชาเป็นงานมหากาพย์หลายภาค กลัวแต่งไม่จบแล้วเกิดอะไรกับตนเองไปเสียก่อนจึงตั้งใจว่าจะไม่ติดเหรียญ แต่งให้อ่านฟรีๆไปเลยจนจบ สำหรับเรื่องนี้ไรท์แต่งจบแล่้วค่ะ </p><p class="indent-a">เอาล่ะ มาดูว่า ทะลุมิติไปขายหมั่นเจียเปายุค 80 เนีี่ย มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร</p><p class="indent-a">แล้วอะไรคือหมั่นเจียเปา …. อันนี้ต้องไปลุ้นเอาในเรื่องน้าาาาา</p><p class="indent-a">ขอให้อ่านอย่างมีความสุขและสนุกไปกับเรื่องราวของมู่ซีนะคะ</p><p style="text-align:right;" class="indent-a">ด้วยรัก</p><p style="text-align:right;" class="indent-a">มนพระจันทร์</p><p class="indent-a"> </p><p class="indent-a"> </p><hr/><h2 style='display: flex; justify-content: center;'>เกิดใหม่ในยุคอดีต</h2><p class="indent-a">“ซีซี ตื่นเถอะ น้องอย่าทิ้งพี่ไปนะ อย่าให้พี่อยู่ที่นี่คนเดียว พี่ขอร้องตื่นขึ้นมาเถอะ” น้ำเสียงอ้อนวอนดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้มู่ซีที่กึ่งหลับกึ่งตื่นลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรอยแยกประตูเข้ามายังเตียงนอนไม้เก่า </p><p class="indent-a"> มู่ซีกระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา จึงเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงรูปร่างผอมแห้ง ใบหน้าซูบผอม มองมาที่ตนเองด้วยใบหน้ากังวล แต่พอเธอตื่นอีกฝ่ายกลับมีสีหน้าโล่งใจและยิ้มออกมา </p><p class="indent-a">“ซีซี น้องฟื้นแล้ว! ขอบคุณสวรรค์ น้องยังมีชีวิตอยู่” เด็กหญิงยังคงพูดไม่หยุด เจ้าตัวรวบตัวเอามู่ซีเข้าไปกอดไว้ ทว่าต้องรีบคลายอ้อมกอดออกเมื่อมู่ซีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด </p><p class="indent-a">“ซีซี พี่ขอโทษ เจ็บตรงไหนบ้าง พี่ขอโทษ”  เจ้าตัวมองทั่วร่างของมู่ซีอย่างรวดเร็วปนร้อนใจ ปากก็พร่ำขอโทษ มือจับทั่วร่างของน้องสาวหาบาดแผล </p><p class="indent-a">‘พี่เหรอ เด็กตรงหน้าก็อายุไม่น่าเกินสิบห้า จะมาเป็นพี่เราได้ไง’ มู่ซีคิดด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา </p><p class="indent-a">“ซีซี น้องฟื้นแล้วพี่ดีใจมาก วันนี้น้องนอนพักผ่อนไปก่อนนะ พี่ต้องออกไปทำอาหารแล้ว อีกสักพักพี่จะแอบเอาอาหารมาให้ น้องทนหิวอีกหน่อย รอทุกคนออกไปทำงานก่อน” เด็กหญิงว่าแล้วก็จัดผ้าห่มผืนเก่าคลุมไปบนร่างของคนบนเตียง พร้อมประโยคหลังที่ก้มลงมากระซิบบอกเสียงเบา คล้ายกับกลัวว่าจะมีคนได้ยิน </p><p class="indent-a">มู่ซีได้แต่มึนงง ทว่าก็พยักหน้ารับไปด้วยความไม่เข้าใจ </p><p class="indent-a">“พี่ไปก่อนนะ” </p><p class="indent-a"> เด็กหญิงเอ่ยอีกครั้งก่อนเดินออกไปจากห้อง จะว่าห้องก็ไม่ถูกเพราะเมื่อประตูปิดลง มู่ซีจึงได้มีโอกาสมองสถานที่ที่ตนเองอยู่ มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก มีหลังคามุงด้วยหญ้าหรือฟาง ทั้งยังมีรอยรั่ว ฝาผนังเป็นไม้ไผ่สาน ในห้องไม่มีอะไรนอกจากเตียงไม้ไผ่ มีตู้ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ หลังหนึ่ง กับตะเกียงเก่ามีรอยน้ำมัน ตรงกลางห้องมีก้อนหินสี่ก้อนและฟืนอีกกองใหญ่ </p><p class="indent-a">‘ที่นี่มันที่ไหนกันแน่ หรือว่าเรากำลังฝัน ถ้าฝันทำไมรู้สึกเจ็บจริงๆล่ะ’ มู่ซีคิดก่อนนิ่วหน้า  </p><p class="indent-a">เมื่อรับรู้ว่ามีความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของตนเองปรากฏขึ้นในสมอง มู่ซีถึงกับต้องหลับตาลง เพราะความทรงจำเหล่านั้นมันไหลหลากเข้ามาดั่งน้ำป่า ถึงแม้ว่าไม่มีอาการเจ็บปวดอะไร แต่มันเหมือนดูหนังความเร็วคูณสิบยิ่งดูยิ่งอยากอาเจียนออกมา  </p><p class="indent-a">เวลาผ่านไปมู่ซีจึงรู้ว่าตอนนี้เธอได้ย้อนเวลากลับมายังสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1985 หรือที่หลายคนรู้จักว่ายุค 80! ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงประเทศไปสู่การพัฒนาด้านเศษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม </p><p class="indent-a">เธอคือคนในอนาคตปี 2024 เป็นปีที่ทุกอย่างเจริญหมดแล้ว ถึงกับต้องยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก วิญญาณของเธอดันมาเข้าร่างเด็กอายุ 7 ขวบ ที่ชื่อว่ามู่ซี ส่วนเด็กผู้หญิงก่อนหน้านี้เป็นพี่สาวของมู่ซี ชื่อมู่เซียนอายุ 10 ขวบ ทั้งคู่เป็นหลานสาวบ้านลูกชายคนเล็กของครอบครัวมู่  </p><p class="indent-a">พ่อแม่ของสองพี่น้องมู่เสียชีวิตจากเหตุการณ์โรงงานแก๊สระเบิด ทั้งคู่เข้าช่วยเหลือเจ้าของโรงงานที่ออกมาไม่ได้จนต้องจบชีวิตลง เจ้าของโรงงานซาบซึ้งน้ำใจมอบเงินชดเชยที่สองสามีภรรยาช่วยช่วยชีวิตให้กับย่ามู่ 3,000 หยวน เพราะรู้ว่าทั้งสองคนมีลูกสาวที่ยังเล็กอยู่ แต่ต้องมาตายเพราะช่วยเหลือเขา </p><p class="indent-a">ทว่าแทนที่เด็กสองคนจะได้รับการดูแลที่ดีหลังจากพ่อแม่เสียชีวิต กลับถูกขับไล่ออกมาอยู่ห้องเก็บฟืนของบ้าน นอกจากต้องทำงานบ้านทุกอย่าง รับใช้คนในบ้านมู่แล้ว หนังสือก็ไม่ได้เรียน ต้องไปทำงานในแปลงนาอีก ย่ามู่ซึ่งเป็นแม่เฒ่าของบ้านมีอำนาจสูงสุดนางให้เหตุผลว่าสองพี่น้องมู่เป็นผู้หญิงโตขึ้นก็แต่งงานออกจากบ้าน สู้เก็บเงินไว้ให้ มู่กวง มู่ฉี หลานชายของนางเรียนจะดีกว่า เพราะทั้งสองโตขึ้นจะได้เป็นที่พึ่งพิงแก่ครอบครัว  </p><p class="indent-a">มู่กวงอายุ 8 ขวบ อีกฝ่ายกับพี่สาวอย่างมู่หมิ่นจูที่เป็นหลานสาวใหญ่จากบ้านลูกชายคนโตของบ้าน และมู่ฉีหลานชายบ้านลูกชายคนรองอายุเท่ามู่เซียนได้เรียนหนังสือ เด็กทั้งสองบ้านได้เรียนหนังสือยกเว้นบ้านสามที่ไร้พ่อแม่ </p><p class="indent-a">ลุงใหญ่กับลุงรองมู่ทำงานในโรงงานแปรรูปผัก ผลไม้ในเมือง ส่วนสะใภ้ทั้งสองและสองพี่น้องมู่เซียน มู่ซีทำงานในแปลงนาของบ้าน แต่ตอนนี้เหลือเพียงสามคนคือป้าสะใภ้ใหญ่และสองพี่น้องมู่ ส่วนป้าสะใภ้รองกำลังตั้งครรภ์อยู่ผู้เป็นย่าหวังได้หลานชายจึงให้ลูกสะใภ้พักเพื่อบำรุงเด็กในท้อง </p><p class="indent-a">มู่ซีเสียชีวิตทันทีหลังล้มหัวกระแทกพื้น โชคร้ายที่มีก้อนหินแถวนั้น ถ้าไม่มีอาจยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้ เพราะไม่ได้กินข้าว ไม่ได้กินอาหารดี ๆ ตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิต ทำให้ขาดสารอาหาร ต้องทำงานในแปลงนาทั้งที่อายุเพียงเจ็ดขวบ สุดท้ายเมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องก็ไร้เรี่ยวแรง </p><p class="indent-a">หญิงสาวในคราบเด็กผู้หญิงถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นความยากลำบากของสองพี่น้อง ชาติก่อนมู่ซีไม่สามารถช่วยพี่สาวได้ แต่มู่ซีคนนี้ไม่ใช่เธอเคยเป็นผู้ใหญ่มาก่อนจะช่วยเหลือพี่สาวเพียงคนเดียวให้ได้ </p><p class="indent-a">ก่อนหน้านี้มู่ซีแอบได้ยินย่ามู่คุยกับแม่สื่อที่มาทาบทามพี่สาวของเธอให้ไปแต่งงานกับพ่อหม้ายเมียตายที่อายุมากกว่าพ่อของพวกเธอ ทั้งชื่อเสียงที่เลวร้ายแต่งงานกี่ครั้งภรรยาก็ตายหมด แอบได้ยินว่าอีกฝ่ายชอบทรมานผู้หญิงแต่มีหลายบ้านให้ความยินยอมเพราะไม่อยากเลี้ยงเด็กผู้หญิง เมื่ออายุครบสิบแปดปีก็ถูกส่งไปแต่งงานกับพ่อหม้ายคนนี้ทันที </p><p class="indent-a">ถ้ามู่เซียนแต่งงานออกไปคงชะตากรรมเดียวกันกับผู้หญิงอีกหลายคนที่ตายไป และสินสอดยังมีเพียง 50 หยวน แต่ย่ามู่ไม่ต้องการมีภาระขอเพียงได้เงินก็ยอมแลกกับสองพี่น้องมู่ </p><p class="indent-a">ใช่แล้ว มู่ซีในปี 2024 เธอเพิ่งเรียนจบจากสถาบันชั้นนำระดับประเทศ สาขาการท่องเที่ยวและการจัดการโรงแรม ทั้งเพิ่งได้เข้าทำงานในบริษัทเว่ยตู ในตำแหน่งพนักงานขายห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมในเครือเว่ยตู ซึ่งเป็นบริษัทที่มีธุรกิจในเครือมากมาย ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร ร้านสปา หรือสนามกอล์ฟ </p><p class="indent-a">ชาติก่อนมู่ซีมีพี่สาวชื่อมู่เซียนเหมือนกัน มู่เซียนเรียนแค่การศึกษาภาคบังคับก็ออกมาทำงานส่งเสียให้มู่ซีได้เรียนหนังสือ จนในวันที่มู่ซีเรียนจบได้มีงานทำ ในวันเดียวกันเธอก็ได้รับข่าวร้ายจากป้าข้างบ้านบอกว่าพี่สาวเสียชีวิต มู่ซีถึงกับล้มทั้งยืน เธอไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าพี่สาวต้องสูญเสียคนรักไปก็เพราะเธอ มู่เซียนไม่ยอมแต่งงานกับคนรัก ทำให้แฟนหนุ่มหันไปคบหากับผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่มู่เซียนขอเวลาแค่รอให้มู่ซีเรียนจบเท่านั้น </p><p class="indent-a">ในวันที่เธอกำลังจะไปหาคนรักเพื่อบอกว่าพร้อมจะแต่งงานแล้ว กลับเจอแฟนหนุ่มกำลังพาผู้หญิงอีกคนไปฝากครรภ์ มู่เซียนเสียใจมากแต่เก็บเงียบไว้ไม่ยอมบอกน้องสาว เพราะไม่อยากให้น้องต้องเสียสมาธิตอนสอบเทอมสุดท้าย ผู้หญิงคนนั้นยังตามมารังควาญและด่าทอมู่เซียนว่าแย่งสามี คนแถวนั้นซุบซิบและรังเกียจมู่เซียน พี่สาวของเธอทนไม่ไหวจึงได้ตัดสินใจฆ่าตัวตายในวันที่เธอส่งน้องให้ถึงฝั่งแล้ว </p><p class="indent-a">มู่ซีมารู้เรื่องราวทั้งหมดทีหลังในวันที่เดินทางกลับชนบท ถึงแม้ว่าฝนจะตกหนักขนาดไหน มู่ซีก็ดันทุลังจะกลับไปหาพี่สาวให้ได้ สุดท้ายรถก็เสียหลักตกข้างทาง นี่จึงเป็นสาเหตุให้วิญญาณของมู่ซีมาเข้าร่างมู่ซี </p><p class="indent-a">“เฮ้อ มู่ซี ตอนนี้ฉันมาอยู่ในร่างของหนู ไม่ต้องเป็นห่วงพี่สาวนะ ฉันจะถือว่ามู่เซียนก็คือพี่สาวของฉันเหมือนกัน วางใจได้ ฉันจะปกป้องพี่สาวของหนูเอง” มู่ซีหลับตาแล้วระลึกถึงวิญญาณของร่างนี้ เหมือนกับมู่ซีรับรู้ความตั้งใจจริง กระท่อมหลังนี้ถึงกับสั่นเล็กน้อยแล้วก็เงียบหายไป </p><p class="indent-a">“มาลองดูกันสักตั้ง ว่าฉันคนยุค 2024 จะต้องมาเสียรู้คนยุคอดีต ถ้าออกไปจากบ้านมู่ไม่ได้ ก็คืนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งไปเถอะ มู่ซี”  </p><p class="indent-a">เสียงของมู่ซีเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ชาติที่แล้วเธอไม่มีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณพี่สาว  </p><p class="indent-a"><strong>ชาตินี้แหละ มู่ซีคนนี้จะปกป้องพี่สาวเอง </strong></p><hr/>

เวทนาเด็กมันหน่อยเถอะ

มู่ซีที่ปรับสภาพตัวเองยังไม่ได้จึงหลับลงไปอีกครั้งด้วยความอ่อนล้า รู้สึกตัวอีกทีตอนพี่สาวเข้ามาเขย่าตัวเพื่อปลุกน้องสาวให้กินข้าว

“ซีซี ตื่นมากินข้าวก่อน วันนี้พี่แอบเอาข้าวต้มมาให้” มู่เซียนเขย่าแขนน้องสาวเบาๆ พอให้รู้สึกตัว แต่ต้องผงะตกใจ เมื่อลำตัวของมู่ซีนั้นร้อนราวกับไฟ มู่เซียนรีบเอามือไปแตะหน้าผาก ก็ต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน

“ซีซี น้องตัวร้อนมาก! ต้องพาน้องไปหาหมอ” มู่เซียนรีบวิ่งเปิดประตูออกไปจากห้องเก็บฟืนเพื่อไปหาผู้เป็นย่าที่นอนเอนหลังอยู่ในห้องโถงของบ้านมู่

“ย่าจ๊ะ ย่า ซีซีตัวร้อนมาก ฉันขอเงินหน่อยได้ไหมจ๊ะ ฉันอยากพาน้องสาวไปโรงพยาบาล” มู่เซียนเข้าไปใกล้ผู้เป็นย่าก่อนนั่งลงข้างหน้า เด็กสาวเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ทว่ากลับได้รับคำด่าทอจากผู้เป็นย่ามาแทน

“มันจะเป็นอะไรนักหนา แค่เป็นไข้ ไปหายาต้มของหมอกุ้ยก็หายแล้ว จะไปหาหมอทำไมให้เสียเงินเสียทอง แกคิดว่าบ้านเรามีเงินมากขนาดนั้นเลยเหรอ” ย่ามู่วางพัดในมือลงก่อนจะชี้หน้าด่าหลานสาวคนรองของบ้านมู่

“แต่ย่าจ๊ะ ฉันจำได้ว่าเจ้าของโรงงานให้เงินชดเชยของพ่อแม่กับย่าตั้งสามพันหยวน ฉันขอเถอะนะจ้ะ น้องสาวตัวร้อนมากฉันกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไป” มู่เซียนยังไม่ยอมถอดใจเข้าไปเกาะขาของคนเป็นย่า พลางเอ่ยขอร้องออกมาน้ำตาคลอเบ้า

“เอ๊ะ นังเด็กนี่ ฉันบอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ เงินแค่นั้นฉันจะเก็บเอาไว้เป็นค่าเรียนของหลานชายฉัน” ย่ามู่สะบัดขาออกจากมือของมู่เซียนอย่างไม่สนใจใยดี

“ย่าคะ ฉันขอร้อง ให้ฉันทำอะไรก็ได้ ซีซีเป็นน้องสาวคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่ ถ้าน้องสาวเป็นอะไรไปฉันอยู่ไม่ได้แน่ ๆ” มู่เซียนถึงแม้ว่าจะถูกสะบัดออกมาแต่ก็ยังทำใจกล้า เข้าไปขอร้องอีกครั้ง

สองพี่น้องทำงานราวกับทาสรับใช้ให้บ้านมู่นอกจากอาหารที่ให้กินบ้าง ไม่ให้กินบ้าง สองพี่น้องมู่ยังไม่ได้รับค่าตอบแทนและเงินสักเฟิน

“อยากไปหาหมอมากใช่ไหม ได้” ย่ามู่ว่าแล้วก็ลุกเดินออกจากบ้านมู่ นางเดินไปยังโรงเก็บฟืนที่สองพี่น้องใช้เป็นที่อาศัย แล้วตะโกนเรียกมู่ซีเสียงดัง

“นังหลานอกตัญญู ขี้เกียจตัวเป็นขน ไร้ประโยชน์ไปวัน ๆ อย่ามาสำออย ฉันไม่เชื่อหรอกนะ” ย่ามู่พอมาถึงก็ถลาไปยังเตียงไม้ไผ่ที่มู่ซีนอนหลับด้วยพิษไข้

ก่อนจะใช้มือที่ใหญ่และหนาดั่งคีมเหล็ก หิ้วคอเสื้อของมู่ซีแล้วลากร่างของมู่ซีออกไปยังลานบ้าน ปากก็พร่ำด่าตลอดทาง มู่เซียนเห็นย่าตนเองลากน้องสาวออกมารีบเข้าไปห้าม ปากเอ่ยขอร้อง มือก็พยายามแกะมือของย่ามู่ให้ออกจากร่างของน้องสาว

กลายเป็นภาพที่น่าสงสารสำหรับชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา ด้วยย่ามู่ไม่ได้พูดเสียงเบา รวมทั้งเสียงร้องไห้ของมู่เซียนก็ทำให้ชาวบ้านหยุดยืนมองแล้วซุบซิบกัน

“อีกแล้ว แม่เฒ่าบ้านมู่รังแกหลานสาวอีกแล้ว โธ่ เด็กน้อยช่างน่าสงสาร กำพร้าพ่อแม่ยังไม่พอ ยังมาถูกรังแกอีก”

“นั่นสิ บ้านมู่ก็เหลือเกิน ได้เงินจากเถ้าแก่โรงงานไปตั้งเยอะ แต่กับทำกับลูกของอาหานถึงขนาดนี้ สงสัยคงนอนตายตาไม่หลับ ถ้ารู้ว่าลูกๆตนเองถูกรังแกขนาดไหน”

“อย่าพูดเสียงดังไป พวกหล่อนไม่รู้เหรอ ว่าแม่เฒ่าบ้านมู่ร้ายกาจขนาดไหน”

“ฉันละสงสารเด็กสองคนนั้นจริงๆ”

“สงสารแล้วทำอะไรได้ หล่อนจะเข้าไปช่วยหรือ แค่ทุกวันนี้ครอบครัวเราก็ไม่พอกินอยู่แล้ว”

เสียงซุบซิบดังไปทั่วบริเวณของชาวบ้านที่พากันหยุดดูเรื่องราวของบ้านมู่ ไม่ได้ทำให้ย่ามู่สำนึก นางยังหันไปตะคอกให้กับชาวบ้านที่เข้ามามุงดูด้วยซ้ำ

“อย่ามายุ่ง สารแนไม่เข้าเรื่อง บ้านของฉันเป็นอย่างไรพวกแกอย่ามาทำเป็นรู้ดี ถ้าสงสารพวกมันสองพี่น้องมากก็เอาไปเลี้ยงเลยสิ เป็นภาระของฉันจริง ๆ”

ชาวบ้านเมื่อได้ยินย่ามู่ด่าออกไปแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า โชคดีที่มีชาวบ้านบางคนไปแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านทราบ ฉงหาน เป็นชายร่างสูงใหญ่ อายุราวห้าสิบปี รีบวิ่งเข้ามายังลานบ้านมู่

เขาต้องแหวกทางจากชาวบ้านที่มามุงเข้าไปด้านใน และเห็นย่ามู่กำลังตบตีให้มู่ซีที่นอนหลับใหลไม่ได้สติรู้สึกตัว มีมู่เซียนคอยกันท่าอยู่ใกล้ๆ

“ย่า น้องสาวเจ็บ ย่าอย่าตีน้องเลยจ้ะ” มู่เซียนห้ามอย่างไรย่ามู่ก็ยังคงตบตีมู่ซีอยู่อย่างนั้น

“แม่เฒ่า นี่กะจะฆ่าแกงหลานตัวเองเลยหรือไง เด็กมันก็ตัวเท่านั้น” เป็นเสียงของฉงหานที่ตวาดขึ้น

ทำให้ย่ามู่ต้องหยุดมือ นางสะบัดมือออกจากมู่ซีทำให้มู่เซียนต้องรีบไปรับร่างน้องสาวเอาไว้ ทางด้านมู่ซีเธอรู้สึกตัวตั้งแต่ที่ย่ามู่ลากเธอออกมาลานบ้านแล้ว แต่ด้วยร่างกายยังเป็นเด็ก และยังมีไข้ ทำให้การลืมตาขึ้นมาเป็นเรื่องยาก ทว่าสมองกลับจดจำทุกคำพูดของคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี

“หัวหน้าหมู่บ้านฉงคุณก็พูดเกินไป ฆ่า เค่อ อะไร ฉันแค่จะตบเรียกให้ฟื้นเท่านั้นเอง” ย่ามู่เอ่ยแก้ตัวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“แม่เฒ่ามู่ นังหนูซีซีก็เป็นหลานแม่เฒ่ามู่เหมือนกัน เวทนาเด็กมันหน่อยเถอะ สองพี่น้องมู่ไม่มีพ่อแม่แล้วมีแต่บ้านมู่เท่านั้น” ฉงหานเอ่ยเตือน

“อะไร ทุกวันนี้บ้านมู่ก็เลี้ยงดูอยู่นี่ มีอะไรที่ข้าทำเกินไปเหรอ ที่ซุกหัวนอนก็มีให้ อาหารก็มีให้กิน ดีแค่ไหนที่ฉันไม่ไล่พวกมันออกจากบ้าน” ย่ามู่เถียงข้างๆ คูๆ

“นี่แม่เฒ่ามู่ ถ้าไม่รักไม่สงสารเด็กสองคนนี้ก็ปล่อยเด็กมันไปเถอะ” มีเสียงของชาวบ้านตะโกนเข้ามาร่วมวงด้วย

ทั้งสองเป็นเด็กขยัน กตัญญูตั้งแต่พ่อแม่ยังอยู่ มีอะไรช่วยที่บ้านทำงานเสมอ ไม่ปริปาก ไม่บ่น ไม่งอแงเหมือนหลานคนอื่น ต่อให้ออกไปข้างนอกคงไม่อดตาย แต่ถ้าอยู่ที่นี่ต้องอดตายแน่ ๆ

“เหอะ เด็กสองคนนี้เป็นคนบ้านมู่ยังไม่ได้แต่งงาน ตายไปก็เป็นคนบ้านมู่ ทำไมฉันต้องปล่อยไปด้วย” ย่ามู่ชี้หน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

พวกมันเป็นผู้หญิง โตขึ้นก็ต้องได้ค่าสินสอด อีกอย่างนางก็รับเงินค่าสินสอดจากคนนั้นไว้แล้ว แค่รออีกแค่สองสามปีก็แต่งงานได้แล้ว อีกอย่างเกิดปล่อยพวกมันสองคนพี่น้องไป ใครจะมารองมือรองเท้าลูกหลานคนโปรดของนางกันล่ะ

“ฉันนี่แหละกล้า”

แยกบ้านสำเร็จ

“ฉันนี่แหละกล้า”

เสียงที่ดังขึ้นมาจากเหล่าชาวบ้าน ทำให้ทุกคนหันไปมอง เป็นผู้หญิงสองคนที่ปรากฏตัวขึ้น คนหนึ่งอายุประมาณหกสิบปีคนในหมู่บ้านเรียกว่ายายหลี่ หลี่เยว่หมิง อีกคนเป็นลูกสาวของยายหลี่ หลี่เยว่หราน อายุสามสิบกว่าปี

หลี่เยว่หรานมีรูปร่างสูงใหญ่คล้ายผู้ชาย หน้าตาไม่ได้สวยงามแต่หากมองดี ๆ จะเห็นว่ามีความงามอยู่บ้าง แต่เพราะมีร่างกายที่ไม่เหมือนผู้หญิงจึงไม่มีแม่สื่อเข้ามาทาบทาม และครองตัวเป็นสาวเทื้ออาศัยอยู่กับแม่

“อ้อ นึกว่าใคร ตัวอัปลักษณ์ของหมู่บ้านนี่เอง” ย่ามู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย เนื่องจากทุกคนในหมู่บ้านมักไม่ได้สุงสิงกับคนบ้านหลี่ ด้วยกลัวว่าจะเป็นเสนียดถ้าไปติดต่อหรือมีความสัมพันธ์ด้วย

ใครจะอยากให้ลูกหลานบ้านตัวเองต้องอยู่เป็นสาวเทื้อ นั่นคือความคิดของชาวบ้าน

“ป้าลี่ ฉันจะเป็นตัวอัปลักษณ์หรืออะไรก็ตาม แต่ใจฉันไม่ได้อัปลักษณ์เหมือนกับป้า หัวหน้าหมู่บ้านฉงคะ ฉันอยากจะขอรับเด็กสองคนนี้เป็นลูกบุญธรรม ฉันต้องทำอย่างไรบ้างคะ” หลี่เยว่หรานตอกกลับย่ามู่ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามหัวหน้าหมู่บ้านฉงหานด้วยน้ำเสียงแสดงความเคารพ

“ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอม เด็กสองคนนี้เป็นลูกหลานบ้านมู่ บ้านหลี่มีสิทธิ์อะไรจะมาเอาตัวเด็กไป” ย่ามู่เมื่อเห็นว่าตนเองกำลังจะสูญเสียคนจึงรีบหันไปตวาดใส่สองแม่ลูกบ้านหลี่

“จะว่าไป เด็กสองคนนี้ก็ยังถือว่าเป็นเด็ก จะทำอะไรก็ต้องให้ผู้ใหญ่บ้านมู่เห็นชอบเสียก่อน” หัวหน้ามู่บ้านฉงเอ่ยออกมาแบบนี้ ทำให้สองแม่ลูกบ้านหลี่ถึงกับหน้าถอดสี

“หัวหน้าหมู่บ้านฉง ท่านทำถูกต้องแล้ว” ย่ามู่หันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับหัวหน้าหมู่บ้าน พลางปรายตามองไปยังสองแม่ลูกบ้านหลี่อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ทว่ายังยิ้มดีใจไม่เต็มใบหน้าก็รีบหุบยิ้มลงโดยพลัน เมื่อได้ยินคำพูดถัดมา

“แต่ว่าเมื่อครู่แม่เฒ่ามู่ไม่ได้บอกชาวบ้านหรอกหรือ ว่าถ้าใครสงสารก็รับสองพี่น้องมู่ไปดูแล ตอนนี้บ้านหลี่ออกตัวว่าจะรับเป็นลูกบุญธรรม ดังนั้นแม่เฒ่ามู่ที่เป็นผู้ใหญ่แล้วคงไม่คิดจะผิดคำพูดใช่ไหม ทุกคนที่นี่ต่างได้ยินกันหมด” หัวหน้าหมู่บ้านฉงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกดดัน พลางหันไปเอ่ยถามเหล่าชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้น

ความจริงแล้วหากบ้านมู่ไม่ให้ความยินยอมเด็กทั้งสองคนก็ไปจากบ้านมู่ไม่ได้ ทว่าหัวหน้าหมู่บ้านฉงรู้สึกสงสารเด็กสองคนนี้มาก ในเมื่อมีคนมาช่วยแล้ว เขาก็เลยถือโอกาสสนับสนุนเสียเลย

“ขอบคุณหัวหน้าฉงมากค่ะ” หลี่เยว่หรานโค้งคำนับหัวหน้าหมู่บ้านแล้วรีบเข้าไปดูอาการของมู่ซีกับมู่เซียนทันที

“เดี๋ยวก่อน ถ้าจะเอาเด็กสองคนนี้ไปก็ต้องจ่ายเงินมา” ย่ามู่ยังไม่ยอมแพ้ ในเมื่อมีสายตาของเหล่าชาวบ้านกดดันขนาดนี้ นางจึงทำอะไรไม่ได้ ทว่าขิงแก่อย่างไรก็ไม่ทิ้งลาย

“นี่ป้าลี่จะขายลูกหลานเลยเหรอ” หลี่เยว่หรานเงยหน้าขึ้นมามองย่ามู่หลังสำรวจเด็กทั้งสองด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“แล้วอย่างไร ฉันตกลงรับเงินสินสอดมาแล้ว ถ้าอยากได้พวกมันมาก ก็จ่ายเงินมา”

“ลี่เจิน ให้มันน้อยหน่อย” ยายหลี่เอ่ยขึ้นบ้างหลังให้ลูกสาวพูด

“จ่ายมา 100 หยวน”

“ได้ ฉันกับลูกจะให้เงินค่าชีวิตของเด็กสองคนนี้ ฉันมีให้แค่ 50 หยวนเท่านั้น จะเอาก็เอา ไม่เอาฉันจะไปฟ้องทางการ อ้อ รบกวนหัวหน้าฉงคัดชื่อแยกบ้านให้เด็กสองคนนี้ด้วยนะ” ยายหลี่ไม่สนใจ

“ได้ครับ ผมจะทำเรื่องให้ ส่วนหนังสือแยกบ้านผมจะกลับไปร่างให้” หัวหน้าหมู่บ้านฉงรีบตอบรับ

สองแม่ลูกหลี่ถึงจะถูกชาวบ้านรังเกียจแต่ก็เป็นลูกบ้านของเขาเอง อีกทั้งเขาเชื่อว่าสองพี่น้องมู่ไปอยู่กับบ้านหลี่ชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้

“ทุกท่านเป็นพยานให้บ้านหลี่ด้วย ต่อไปนี้มู่เซียนกับมู่ซีเป็นคนบ้านหลี่ เป็นลูกสาวของหลี่เยว่หราน เป็นหลานสาวของฉัน หลี่เยว่หมิง” ยายหลี่เอ่ยขึ้นเสียงดัง พร้อมกับหันหน้าไปหาชาวบ้านทุกคน

“เซียนเซียน ไปกันเถอะ ไปอยู่กับป้า” หลี่เยว่หรานเอ่ยขึ้นพลางก้มลงช้อนร่างของมู่ซีเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

“ป้าหลี่ ฉันขอไปเก็บของก่อนจ้ะ” มู่เซียนรีบบอกอย่างรวดเร็ว ถ้าพวกเธอได้ออกไปจากบ้านมู่น้องสาวก็จะได้ไม่ต้องมาทำงานหนักจนล้มป่วยแบบนี้

“ไม่ได้ แกสองคนพี่น้องไปได้แค่ตัวเท่านั้น” ย่ามู่ตวาดเสียงขึ้นทันที

“ย่าจ๊ะ ฉันขอแค่เอารูปพ่อแม่ของฉันไปด้วยแค่นั้นเองจ้ะ” มู่เซียนขอร้องอย่างน่าสงสาร ของส่วนตัวเธอกับน้องสาวไม่มีอะไร แต่สิ่งที่อยากได้คือรูปถ่ายของพ่อแม่พวกเธอ

“แม่เฒ่ามู่ คุณก็อย่าใจร้ายให้มันมากเกินไปเลย ให้เด็กมันเอาไปเถอะ” หัวหน้าหมู่บ้านฉงเมื่อเห็นว่าย่ามู่ทำเกินไปจึงได้เอ่ยปากแย้ง

“แกรออยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะไปเอามาให้เอง ไม่รู้ให้ไปหยิบเอง จะหยิบอะไรไปบ้าง” ย่ามู่ว่าแล้วก็เดินกลับเข้าบ้านไปไม่นานก็ออกมาพร้อมกับรูปของลูกชายคนเล็กกับสะใภ้ ก่อนจะโยนลงบนพื้น มู่เซียนเห็นอย่างนั้นก็ถลาจะเข้าไปหยิบ แต่ก็ถูกห้ามไว้ด้วยยายหลี่

“นังหนูเซียนเซียน ระวังแก้วจะบาดมือ รออยู่ตรงนี้ ยายจะทำให้” ยายหลี่ว่าแล้วก็ไปจัดการเอารูปของมู่หานกับจิ่วหงมาถือไว้

มู่เซียนหันหมอบกราบคำนับย่ามู่ครั้งสุดท้าย ก่อนเดินตามยายหลี่กับป้าหลี่ที่อุ้มมู่ซีออกจากบ้านมู่ไปไม่หันหลังกลับมาอีก

ชาวบ้านเมื่อเห็นว่าเรื่องสงบลงแล้วจึงได้แยกย้ายไปทำกิจวัตรประจำวันของตนเอง ย่ามู่ก็กลับเข้าบ้านไป อาละวาดฟาดงวงฟาดงาในโรงเก็บฟืน ที่สองพี่น้องเคยอาศัยอยู่

วันนี้มีเพียงย่ามู่อยู่บ้านคนเดียวจึงไม่มีคนในบ้านเห็นเหตุการณ์หรือช่วยย่ามู่พูด

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้