การลงใจมีความเสี่ยง
ข้อมูลเบื้องต้น
เรื่องราวความรักในรั้วมหาวิทยาลัยของ "อันดา" และ "ลม"
เพื่อนสนิทของพระนางจากเรื่อง "รู้ตัวอีกทีก็ติดเธองอมแงม"
เมื่ออันดาไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ แม้จะเคยแอบปลื้มเขามาก่อนก็ตาม
เธอจึงพยายามไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา
แต่เขาก็ยังตามมากวนประสาทและวนเวียนอยู่ใกล้ๆเธอเสมอ
จนมีเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งสองได้ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนด้วยกัน
ลมยืดอกเพื่อรับผิดชอบอย่างเต็มที่ แต่อันดากลับปฏิเสธและพยายามถอยห่างท่าเดียว
แต่มีหรือที่เขาจะยอม ในเมื่อล็อคเป้าแล้วว่าต้องเป็นคนนี้ ยังไม่เธอก็หนีไม่พ้นแน่นอน
--------------------------------
“เอ๊ะ ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย ปล่อยเลยนะ”
“นอนนี่แหล่ะ ไว้หายดีค่อยกลับ” นอกจากไม่ปล่อยแล้วยังกอดเอวไว้อีกต่างหาก
“พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งดา”
“แล้วทำไงถึงจะมีสิทธิ์”
“…” อันดาถึงกับอึ้ง
“หืม ว่าไงครับ”
“ปะ ปล่อยก่อน”
“ก็ดื้อเอง ปล่อยก็ได้หนีกลับน่ะสิ”
“ไม่ใช่เด็กนะ มาด้งมาดื้ออะไร”
“หึ ดื้อแบบนี้ไง”
“ก็บอกว่าไม่ดื้อไง”
ฟอดดดดด!!
“เถียงเก่งจัง หมั่นเขี้ยวว่ะ”
--------------------------------
นิยายเรื่องที่สอง ต่อจากเรื่อง "รู้ตัวอีกทีก็ติดเธองอมแงม" ของคิงกับอลิซหวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ ถ้าชอบ อ่าลืมกดติดตาม กดไลก์ ให้กกำลังใจกันด้วยนะคะส่วนใครที่ยังไม่ได้อ่านเรื่องแรก ไปหาตำกันได้นะคะ
ติ่งเกาหลี vs casanova (1)
เวลา 05.00 น. @หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
ห้องแชท “สะใภ้เกาหลี”
ANDA : คิวสามจ้าแม๊ ทางนู้นเป็นไงกันบ้างงงงง
PaNGHorm :คิวแรก ไม่อยากอวด
PaNGHorm :ส่งรูปภาพ
แก้มยุ้ย :ทางนี้ก็คิวแรกเหมือนกัน ไม่มีคนเลยอ่า สาขาบ้านแก้ม
ANDA :แง๊ แล้วฉันจะได้โซนวีไอพีมั้ย
Jinny JA :ไม่นะ เราต้องได้ เรามันนักสู้นะทุกโค้นนนนน
แก้มยุ้ย :จินนี่ ได้ข่าวว่าเธอจ้างกดบัตร แล้วตื่นมาทำไมตอนนี้ งงแล้วนะ
Jinny JA :ก็คนมันตื่นเต้นอ่ะแม่ ตื่นมาให้กำลังใจเพื่อนๆไง
ANDA :ขอให้ไม่มีล็อคบัตร หรือถึงมีก็ขอให้มีไม่เยอะด้วยเถ๊อะะะะ
ข้อความแชทในกรุ๊ปไลน์ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เมื่อสมาชิกในกรุ๊ปที่ต่างอยู่กันคนละที่แต่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นคือการจองบัตรคอนเสิร์ตไอดอลเกาหลีที่จะมาเปิดการแสดงเดี่ยวครั้งแรกในไทย และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่เปิดขายบัตร ทำให้อันดา ตัวแม่แห่งวงการติ่งต้องแหกขี้ตาตื่นนอนออกจากคอนโดตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อมาจองคิวหน้าห้าง
แต่ก็นั่นแหล่ะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือตีห้าก็มีตีสี่ จากที่คิดว่าเร็วแล้วยังไม่วายได้คิวที่สาม
เห้อออออ…
เมื่อได้บัตรคิวจากพี่รปภ.แล้ว อันดาก็ไปนอนรออยู่ในรถ ไถฟีดในโซเชียลบ้าง แชทคุยกับกลุ่มเพื่อนบ้าง จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงใกล้เปิดขายบัตร
เมื่อเดินกลับเข้ามาตรงจุดต่อคิวอีกครั้ง เธอก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นักกับจำนวนคนมากมายที่มายืนออกันอยู่หน้าประตู บางคนก็เป็นติ่งที่มารอกดบัตรเอง บางคนก็เป็นแม่ค้าที่รับกดบัตร แต่ทุกคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน
นั่นก็คือโซนวีไอพี!!
และแล้วอันดาก็ได้บัตรมาครอบครองสมใจ เมื่อเดินออกมาเธอจึงรีบถ่ายรูปบัตรของตัวเองลงไลน์กรุ๊ปทันทีด้วยความดีใจ และเป็นอันว่าทุกคนในกรุ๊ปเธอได้โซนวีไอพีกันทุกคน หญิงสาวมัวแต่ก้มหน้าก้มตาตอบแชทเพื่อนๆด้วยความตื่นเต้นดีใจ จนลืมมองทาง เธอจึงชนเข้ากับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่ง และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ แก้วน้ำอัดลมในมือของเขากระฉอกไปเลอะเสื้อเขาเต็มๆ
“เห้ย ไรวะเนี่ย”
“ว้ายยยย ขอโทษค่ะ เป็นอะไรมากมั้ยคะ”
“คุณก็มีตา ไม่เห็นหรือครับ เดินยังไงไม่มองทาง”
“เอ่อ….คือว่า” อันดาถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเงยหน้ามองเขาเต็มๆตา เป็นเขานั่นเอง
“ลม”หรือวายุรุ่นพี่ปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์…
ไม่มีใครไม่รู้จักเขา ก็เขาน่ะได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มฮอตเลยก็ว่าได้ ควงสาวไม่ซ้ำ ชื่อเสียงด้านความเจ้าชู้ไม่เป็นรองใคร รูปหล่อ บ้านรวย คารมคมคาย คงเป็นที่ต้องใจสาวๆ แต่ไม่ใช่กับอันดา เพราะเธอน่ะเกลียดผู้ชายเจ้าชู้เข้าไส้
“นี่ ได้ยินหรือเปล่าคุณ” เสียงเรียกของคนตรงหน้าดึงสติเธอคืนมา
“ฉันก็ขอโทษแล้วไงคะ คุณจะให้ฉันรับผิดชอบยังก็ว่ามาเลยค่ะ ซื้อเสื้อใหม่ให้เอามั้ยล่ะ” เมื่อเธอขอโทษอย่างจริงใจแล้วแต่ดันมาเสียงดังใส่ เธอก็เริ่มกรุ่นๆแล้วเหมือนกัน
“เหอะ ผมมีปัญญาซื้อเองได้ แต่ที่อยากได้คือคำขอโทษอย่างจริงใจมากกว่า”
“อ้าว แล้วฉันขอโทษไม่จริงใจตรงไหนคะ”
“ก็ตรงที่ยืนเถียงไม่รู้สำนึกอยู่นี่ไงครับ”
“นี่ ไม่แรงไปหน่อยหรือ”
“พี่ลมคะ นีน่าว่าเราอย่าเสียเวลากับคนแบบนี้เลยค่ะ” หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปที่ยืนข้างๆเขาเอ่ยพูดขึ้น เมื่อดูท่าแล้วเหตุการณ์จะบานปลาย
“แบบนี้มันแบบไหนไม่ทราบ” อันดาเหวเข้าให้ แบบเธอมันเป็นยังไงกัน
“หึ ก็พวกติ่งไร้สาระ มายืนออต่อแถวซื้อบัตรสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว บ้างก็ยืนจับกลุ่มคุยกันเกะกะขวางทางคนอื่น บ้างก็ก้มดูแต่โทรศัพท์ ไม่ยอมมองทางจนชนคนอื่นให้เขาเดือนร้อนแบบคุณไงล่ะ”
“นี่ เธอ ฉันก็ลูกค้าคนนึงเหมือนกันนะ เงินก็เงินฉัน มายืนต่อคิวก็ทำตามกฎที่ทางห้างกำหนดไว้ทุกอย่าง ทำไมต้องว่าเหมารวมด้วย และประเด็นที่ฉันเดินชนผู้ชายของคุณฉันผิดฉันก็ยอมรับและขอโทษแล้ว จะซื้อเสื้อคืนให้ก็เรื่องมาก แล้วให้รับผิดชอบยังไงก็ว่ามาสิ นั่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่เอาแล้วจะเอาไงห๊ะ” อันดาตะโกนตอบโต้ออกมาเป็นชุด ทำให้คนแถวนั้นเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ
“นี่เธอ”
“พอเถอะ เอาเป็นว่าขอโทษแล้วก็แล้วกันไปนะ ผมไม่เอาเรื่องคุณก็ได้ แต่ทีหลังระวังหน่อยแล้วกัน เป็นติ่งไม่ผิดหรอกแต่อย่าให้เดือดร้อนคนอื่นก็พอ” ลมที่เริ่มอายคนจึงเอ่ยตัดบท จากตอนแรกเป็นเรื่องของเขาแท้ๆ แต่ทำไงกลับกลายเป็นเรื่องของผู้หญิงสองคนไปได้ก็ไม่รู้
“แต่นีน่าว่าในเมื่อเขาอยากซื้อเสื้อคืนให้พี่ลม เราก็ไม่น่าจะไปขัดเขานะคะ หึ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะจ่ายไหวหรือเปล่า ไม่แน่อาจจะแพงกว่าบัตรที่เธอแคะกระปุกมาซื้อก็ได้นะ” นีน่าเอ่ยขึ้นเชิงดูถูกอันดา ไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆ
“โอ๊ย ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ จะซื้อคืนให้สักโหลก็ยังได้ พอดีที่บ้านไม่ได้มีปัญหาด้านการเงินค่ะ ดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องให้ผู้ชายเลี้ยงด้วย”
“…” นีน่าถึงกับอึ้ง
“อ้อ แล้วอีกอย่างนะคะ บางทีบัตรคอนเสิร์ตพี่อาจจะแพงกว่าซิลิโคนทั้งหมดในตัวน้องก็ได้น๊าาา ว่าปายยยย”
“นี่ นี่แก” นีน่าชี้หน้าเตรียมจะด่าตอบ
“พอเถอะนีน่า อายคนเขาบ้าง”
“แต่พี่ลมคะ มันว่านีน่านะคะ”
“ถ้ายังไม่หยุดก็กลับ บ้านใครบ้านมัน” ลมยื่นคำขาด
“พี่ลมน่ะ” เมื่อไม่ได้ดั่งใจ นีน่าก็กระฟัดกระเฟียดใส่
“ส่วนคุณ ในเมื่อขอโทษแล้วก็จบ ต่างคนต่างไปเถอะนะ” เขาอันมาบอกอันดา
“อือฮึ จบแล้วช่ะ? ไปนะ?” อันดายักไหล่ให้แล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้ลมมองตามอย่างหมั่นไส้ในความกวนเบื้องล่างของเธอ
…ผู้หญิงอะไร หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่กวนตีนชิบหาย…
“พี่ลมคะ พี่ลม” นีน่าเขย่าแขนเรียกสติ เมื่อเห็นเขามองตามยัยบ้าคนนั้นไป
“อือ ว่าไง”
“พี่ลมไปล้างตัวหรือซื้อเสื้อใหม่ก่อนมั้ยคะ เดี๋ยวนีน่าเข้าไปรอข้างในก่อน จะได้เวลาหนังฉายแล้วนะ”
“ไม่ล่ะ วันนี้พี่ไม่มีอารมณ์ดูต่อแล้ว” ลมเอ่ยขึ้น ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาดูหนังแล้ว อยากอาบน้ำมากกว่า เหนียวตัวจะแย่
“แต่ว่าเรื่องนี้นีน่าอยากดูมากนี่นา กว่าจะจองได้ เต็มเกือบทุกรอบเลย” นีน่าบ่นขึ้นมาด้วยความเสียดาย
“งั้นเอางี้มั้ย นีน่าเข้าไปดูคนเดียว ไม่ก็โทรตามเพื่อนมาดูเป็นเพื่อน เอาตั๋วของพี่ไปเลย แล้วนี่ เผื่อเอาไว้ทานข้าวต่อ” ขายื่นแบงค์สีเทาให้เธอจำนวนหนึ่ง
“อุ๊ย พี่ลมน่ารักที่สุดเลย งั้นขับรถกลับดีดีนะคะ” นีน่าหันมารับเงินด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะซบลงที่ไหล่เขาท่าทางออดอ้อน
“อืม พี่ไปก่อนนะ ไว้โทรหา” ลมได้แต่ปรายตามองเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทางที่ดูประดิษฐ์ประดอยนั่นสักเท่าไหร่
ติ่งเกาหลี vs casanova (2)
รถยนต์สองคันรุ่นเดียวกัน จอดข้างกัน แต่ต่างกันแค่สี ของเขาเป็นสีดำ ส่วนของเธอเป็นสีขาว ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้
“ไง เดินออกมาก่อนตั้งนาน พึ่งจะถึงรถเนี่ยนะ ตอนเด็กไม่ค่อยกินนมใช่มั้ย” เมื่อตอนอยู่ในห้างคนมองเยอะแยะเขาจึงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอให้อายคน มาตอนนี้ชักอยากลับฝีปากกับแม่สาวแก้มป่องคนนี้แล้วสิ
“นี่อย่าบอกนะว่าตามมาจะให้รับผิดชอบ?” อันดาที่เข้าใจความหมายของเขาดี แต่ไม่อยากจะใส่ใจนักจึงไม่เอ่ยตอบ แต่ตอบกลับเขาด้วยคำถามแทน
“หลงตัวเองไปรึเปล่าครับ รถผมจอดอยู่นี่ ใครเขาตามคุณมากัน” ลมปรายตาไปยังรถของตัวเอง เมื่อเธอเลิกคิ้วขึ้นเชิงไม่เชื่อเขาจึงกดรีโมทปลดล็อคให้ดูไปเลยว่าไม่ได้โกหก
“อ่อ งั้นหรือคะ นึกว่าโดนสาวปอกลอก เอ๊ย เลี้ยงสาวจนไม่มีเงินซื้อเสื้อใส่เลยต้องมาตามเอากับฉัน”
“หึ ตามมาเอากับคุณ…ได้เหรอครับ” เขายักคิ้วยียวน ทวนคำพูดของเธอ แต่ทว่าคนฟังกลับรู้สึกหน้าร้อนแทน
…นี่สินะ คารมหนุ่มฮอตวิศวะ…
“จะเอายังไงก็ว่ามา ฉันโอนเงินให้มั้ยจะได้จบๆ”
“พอดีที่บ้านไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินครับ” เขายืมประโยคที่เธอพูดเมื่อกี้มาตอบเธอ
“งั้นจะเอาไง” อันดาเริ่มอารมณ์เสียกับท่าทางกวนประสาทของเขาแล้ว คนทั้งเพลียทั้งง่วง อยากกลับไปนอนจะแย่
“เอาเบอร์คุณมาสิ ถ้านึกได้แล้วจะโทรไปบอก”
“หึ มุกตื้นๆ คิดได้แค่นี้จริงดิ”
“งั้นก็ไม่อ้อมค้อมแล้วกัน ผมขอเบอร์คุณได้มั้ยครับ”
“เหอะ เมื่อกี้อยู่กับอีกคน ตอนนี้มาขอเบอร์อีกคน”
“เอ้า ก็อยู่ที่ความพอใจของทั้งสองฝ่ายไงครับ”
“เหรอคะ งั้นก็ไปพอใจกับคนอื่นเถอะค่ะ เพราะนี่ไม่พอใจด้วย”
“กลัวหลงเสน่ห์?”
“ชอบร้องเพลงป่ะ”
“ห๊ะ? ” อยู่ๆก็ถามมาว่าชอบร้องเพลงมั้ย คนถูกถามก็งงดิคร้าบ
“ถามว่าชอบร้องเพลงมั้ยคะ”
“ไม่อ่ะ ชอบร้องเป็นเสียงอย่างอื่นมากกว่า” อันดากลอกตามองบน
“แล้วมีเชื้อจีน หรือเกาหลีป่ะ?”
“ไทยแท้ครับผม”
“อ่อ พันธุ์ไทย เอ๊ย คนไทยแท้นี่เอง”
‘ยัยนี่ หลอกด่ากูซะแล้ว’ ลมคิดในใจ
“งั้นก็ไม่มีตรงไหนเหมือนไอดอลที่นี่ชอบ ร้องเพลงก็ไม่ได้ ลูกครึ่งก็ไม่ใช่ ไม่มีตรงไหนที่น่าพิศวาสเลยสักนิด ”
“หึ จำคำพูดของตัวเองเอาไว้ด้วยล่ะ” ลมหมายมาดบางอย่างในใจ ผู้หญิงคนนี้มันน่านัก บังอาจมาท้าทายเสน่ห์ของเขา
“…” อันดาไม่ตอบแต่ยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจ
“หมดธุระแล้วใช่มั้ยคะ กลับได้ยัง”
“ครับ เชิญครับ ไว้เจอกัน” ลมผายมือให้
“ครั้งเดียวก็เกินพอค่ะ”
“หึหึ” ลมส่ายหน้าก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถของตัวเอง แต่แล้วเสียงเรียจากด้านหลังก็รั้งเขาไว้
“พี่คะ” นั่นไง หลงเสน่ห์เขาให้แล้วล่ะสิ
“ว่าไงครับ จะเปลี่ยนใจให้เบอร์พี่แล้วเหรอ” เขาหันมาด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม
“เปล่าค่ะ แค่จะบอกว่าเซฟเซ็กส์สำคัญนะคะ ทรงเจ้าชู้แบบนี้ให้มันเป็นรุ่นสุดท้ายของตระกูลพี่เถอะค่ะ ด้วยความหวังดี บัยยยย” แล้วแม่คุณก็ขยิบตา พร้อมยกมือโบกให้ก่อนจะขับรถผ่านหน้าเขาไปด้วยความรวดเร็ว ส่วนลมที่อึ้งอยู่ในตอนแรกก็ได้แต่มองตามท้ายรถเธอไป
…ปากแจ๋วแบบนี้ มันน่าจับมาช่วยกันทำรุ่นต่อไปของตระกูลเหลือเกิน…
ไม่แคล้วกัน (1)
คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ ตามปกติแล้วเธอจะสลับไปๆมาๆ ระหว่างคอนโดกับบ้าน อันที่จริงบ้านของเธออยู่ที่กรุงเทพเหมือนกัน แต่ด้วยความที่บ้านของเธอเปิดร้านทองอยู่เยาวราช ย่านรถติดมหาโหด จึงใช้เวลาในการเดินทางค่อนข้างมาก อีกอย่างป๊าไม่ค่อยยอมให้เธอขับรถมาเรียนเองสักเท่าไหร่ ต้องคอยให้ลุงชัยขับรถรับส่งเธอประจำ จนอลิซเพื่อนสนิทแซวเธออยู่บ่อยๆว่าเธอน่ะ ลูกคุณหนู
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงขอให้ม้าช่วยพูดกับป๊าเรื่องซื้อคอนโดใกล้ๆมหาวิทยาลัยให้ อ้างเหตุผลเรื่องความสะดวกในการเดินทาง ซึ่งก็สำเร็จ ตอนนี้เธอย้ายมาอยู่คอนโดสมใจในที่สุด
ตามปกติอันดาจะอยู่คอนโดวันจันทร์ถึงศุกร์ ส่วนเสาร์อาทิตย์หรือวันที่ไม่มีเรียน เธอมักจะกลับบ้านไปช่วยป๊าขายทองมากกว่า จะมีบ้างที่ไม่ได้กลับหากมีนัดทำรายงานกลุ่มที่อาจต้องอยู่ดึก หรือบางครั้งก็ตามไปกรี๊ดไอดอลตามงานมีตหรืองานตอนเสิร์ตบ้าง
แต่เอาเข้าจริงเธอก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน ดังนั้นสิ่งที่ช่วยคลายเหงาได้ดีคือการดูซีรีส์ สนับสนุนผลงานไอดอลเกาหลีที่เธอชื่นชอบ นอกจากนั้นก็คือการเสพโซเชียล อย่างเช่นตอนนี้ยังไงล่ะ
“เรียกได้ว่าฮอตไม่หยุด ฉุดไม่อยู่ ความเจ้าชู้ไม่มีแผ่วจริงๆค่ะคุณน้องๆขา สำหรับน้องลมหลัวฝั่งวิดวะของเจ๊เอง ก็วันก่อนน่ะสิคะ มีคนตาดีเห็นควงสาวไปดูหนังกระหนุงกระหนิง ยังไม่พอ ตอนเย็นสาวคนนั้น อักษรย่อ น.น. อดีตเชียร์หลีดเดอร์คนสวยลงรูปน้ำหอมแบรนด์หรูในสตอรี่ พร้อมแคปชั่นขอบคุณแสนหวาน แถมยังติดแท๊กผู้ชายคนนั้นอีกตั้งหาก ถึงแม้จะตัวเล็กไปนิด แต่ก็ไม่เกินความสามารถของเจ๊ไปได้ เพราะดูยังง๊ายยังงายก็เป็นน้องลมไม่ผิดแน่ ฮึ แอบนอกใจเจ๊ไปเปย์สาวเหรอ คืนนี้เถอะ แม่จะให้นอนนอกห้องเสียให้เข็ด”
“หึ ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้ หว่านเสน่ห์ไปทั่ว”
อันดานอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่คอนโดของตัวเอง ผ่านมาได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากที่เธอเจอผู้ชายที่กำลังเป็นประเด็นในเพจ “ใต้เตียงนศ.” เพจดังที่มีไว้เมาท์มอยบรรดาเซเลปคนดังในมหาวิทยาลัย
หลังไล่อ่านคอนเมนต์ในโพสต์ดังกล่าวเสร็จเธอก็อดบึนปากให้ไม่ได้ ตอนแรกอยู่กับคนนึง สักพักก็ตามมาขอเบอร์อีกคนนึง แถมไม่พอพ่อคนหล่อบ้านรวยยังเปย์สาวเก่งอีกต่างหาก
“ยัยนีน่านี่ก็เหมือนกัน ผู้ชายซื้อน้ำหอมให้มันน่าภูมิใจตรงไหน เหอะ” อันดาได้แต่บ่นพึมพำด้วยความหมั่นไส้
“สาบานได้ ผู้ชายแบบนี้ไม่ได้เห็นขาอ่อนฉันหรอกย่ะ”
จากเดิมที่เคยได้ยินชื่อเขาแค่ผ่านๆ ไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไหร่นัก เพราะเธอไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ คบเผื่อเลือก เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบนี้ พอไม่รู้ทำไมคราวนี้ต่อมเผือกของเธอดูจะทำงานหนักมาก หลังจากปะทะฝีปากกับเขาวันนั้น เธอก็ถึงกับติดตามเขามากขึ้น ส่องโพสต์ที่เกี่ยวกับเขามากขึ้น
…ไม่ใช่สนใจหรือพิศวาสอะไรหรอกนะ ก็แค่อยากรู้เฉยๆ…
แล้วก็ผิดคาดเสียที่ไหน เมื่อย้อนกลับไปอ่านโพสต์ข่าวเก่าๆของพี่ลมคนฮอตของสาวๆค่อนมหาลัย ก็เจอแต่ข่าวพรรค์นี้ทั้งนั้น หักอกผู้หญิงเอย เปย์ผู้หญิงเอย
เขามีแต่เช้าชามเย็นชาม นี่อะไร “เช้าคนเย็นคน”
อันดานอนไถหน้าจอส่องเรื่องราวของลมจนเวลาล่วงเลยจนเกือบตีหนึ่ง จึงเลิกให้ความสนใจ เธอหาวขึ้นหนึ่งทีก่อนนจะตัดสินใจวางมือถือลง ปิดไฟหัวเตียงเตรียมเข้านอน โดยไม่ทันได้เอะใจเลยว่า ตัวเองใช้เวลาคืนนี้ทั้งคืนไปกับเรื่องของผู้ชายคนนั้น ลืมไอดอลที่รักของเธอไปเสียสนิท…