โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

ไขปริศนาจิตวิทยา : ทำไมสัตว์ตายในหนัง-ซีรีส์ ถึงทำให้เราเศร้ากว่าคนตายซะอีก

SpringNews

อัพเดต 5 ชั่วโมงที่ผ่านมา • เผยแพร่ 7 ชั่วโมงที่ผ่านมา

ความไร้เดียงสาและรักที่ไม่มีเงื่อนไข

ในโลกของภาพยนตร์ ตัวละครมนุษย์มักถูกสร้างมาให้มีความซับซ้อนทางศีลธรรม มีความบกพร่อง และมีเหตุผลเบื้องหลังการกระทำ เมื่อมนุษย์พบจุดจบ สมองของเราจึงมักหาเหตุผลมารองรับได้อัตโนมัติว่า "พวกเขาเลือกทางนั้นเอง" หรือ "มันเป็นผลจากการกระทำ"

แต่สำหรับสัตว์ พวกมันคือตัวแทนของ "ความบริสุทธิ์" และ "ความไร้เดียงสา" สัตว์ในเรื่องมักเป็นเพียงผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นหรือก่อความขัดแย้งใดๆ ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์คือรูปแบบของ "รักที่ไม่มีเงื่อนไข" ดังนั้น เมื่อสิ่งมีชีวิตที่มอบความรักให้อย่างซื่อตรงต้องมาจบชีวิตลงเพราะความผิดพลาดของมนุษย์ จิตใต้สำนึกของเราจึงร้องตะโกนว่า นี่คือความอยุติธรรมอย่างรุนแรง

ภาพสะท้อนของเหยื่อผู้บริสุทธิ์และแผลในใจ

เบียทริซ คูเอร์โว นักจิตวิทยา ชี้ให้เห็นว่าบรรทัดฐานทางศีลธรรมของมนุษย์นั้นละเอียดอ่อน การที่สัตว์ต้องตายในฐานะ "เหยื่อที่ไร้ทางสู้" โดยที่พวกมันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอันตรายคืออะไร ยิ่งทวีคูณความน่าสงสารให้พุ่งสูงขึ้น

นอกจากนี้ การตายของสัตว์บนหน้าจอยังทำหน้าที่กระตุ้นความทรงจำที่เจ็บปวดในชีวิตจริง (Trauma) ผู้ชมหลายคนไม่ได้ร้องไห้แค่เพราะสัตว์ในหนังตาย แต่กำลังเชื่อมโยงความสูญเสียนั้นเข้ากับ "เพื่อนรักสี่ขา" ของตนเอง ในยุคที่เราชาชินกับภาพความรุนแรงของมนุษย์ผ่านหน้าฟีดข่าวทุกวัน ความทุกข์ทรมานของสัตว์จึงกลายเป็นจุดเปราะบางที่ทะลวงกำแพงความด้านชาของเราได้สำเร็จ

วิทยาศาสตร์ยืนยัน: เราเห็นใจสัตว์เท่าทารก

ไม่ใช่แค่ความรู้สึกส่วนตัว แต่วิทยาศาสตร์มีคำตอบให้กับเรื่องนี้ โดยงานวิจัยจากมหาวิทยาลัยนอร์ทอีสเทิร์นและโคโลราโด ได้ทำการทดสอบกับนักศึกษา 256 คน โดยให้ประเมินความรู้สึกต่อข่าวการทำร้ายเหยื่อที่แตกต่างกัน

ผลลัพธ์ที่ได้น่าทึ่งมาก เพราะ ระดับความเห็นอกเห็นใจที่มนุษย์มีต่อ "ลูกสุนัข" และ "สุนัขโต" นั้นสูงเทียบเท่ากับ "เด็กทารก" ในขณะที่เหยื่อที่เป็นชายวัยผู้ใหญ่กลับได้รับความเห็นอกเห็นใจน้อยที่สุด นั่นเป็นเพราะมนุษย์มีแนวโน้มที่จะปกป้องสิ่งมีชีวิตที่ดูเปราะบางและไม่สามารถดูแลตัวเองได้

เครื่องมือเรียกน้ำตาชั้นยอดในหนัง-ซีรีส์

ด้วยกลไกทางจิตวิทยานี้ ผู้สร้างภาพยนตร์จึงมักใช้ความตายของสัตว์เป็น "เครื่องมือดึงอารมณ์" (Emotional Device) ที่ทรงพลังที่สุด ลองนึกถึงฉากบีบหัวใจที่พระเอกต้องจบชีวิต Sam น้องหมาคู่ใจในI Am Legend หรือการตายของ Daisy ลูกสุนัขบีเกิลที่เป็นฟางเส้นสุดท้ายให้ John Wick ต้องกลับไปล้างแค้น ซึ่งผู้ชมทั้งโลกต่างเห็นพ้องต้องกันว่า "สมควรแล้ว"

ความอ่อนไหวในประเด็นนี้รุนแรงถึงขั้นทำให้เกิดเว็บไซต์อย่าง DoesTheDogDie.com เพื่อให้คนรักสัตว์เข้าไปเช็กก่อนว่าหนังเรื่องนี้จะทำร้ายจิตใจพวกเขาหรือไม่ เพราะสำหรับหลายคนแล้ว หนังโหดแค่ไหนก็ทนดูได้… แต่ถ้าหมาตาย เราขอข้าม!

การที่เราพร้อมจะเสียน้ำตาให้กับสัตว์ในภาพยนตร์ ไม่ได้แปลว่าเราเมินเฉยต่อเพื่อนมนุษย์ แต่กลับเป็นเครื่องยืนยันว่า ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและสลับซับซ้อน ลึกๆ แล้วมนุษย์ยังคงให้คุณค่ากับความรักที่บริสุทธิ์และการปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่าเสมอ

ที่มา : elpais movieweb .popsugar sciencedaily

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...