โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

“วันที่เริ่มเชื่อในตัวเอง: เส้นทางใหม่ของ วี่ ภคมน จณิสตา”

THE POINT

อัพเดต 06 พ.ค. เวลา 01.40 น. • เผยแพร่ 05 พ.ค. เวลา 18.40 น. • Newsthepoint.com

บางครั้งชีวิตต้องหยุดลง เพื่อให้เราได้กลับมาฟังเสียงตัวเองจริงๆ อีกครั้ง สัมภาษณ์พิเศษ

คุณ วี่ ภคมน จณิสตา

ช่วงเวลาที่ทุกอย่างไม่แน่นอน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จากคนที่เคยใช้ชีวิตไปตามจังหวะงาน สู่การลุกขึ้นมาวางแผน พัฒนาตัวเอง และเลือกเส้นทางด้วยความชัดเจนมากขึ้น

นี่คือเรื่องราวของการเติบโต ทั้งในหน้าที่การงาน ความคิด และความรู้สึก ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยตั้งคำถามกับชีวิต และเลือกจะไม่หยุดอยู่ที่เดิม

1. อะไรคือจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตที่ทำให้คุณมองตัวเองและเส้นทางข้างหน้าแตกต่างไปจากเดิม

จุดเปลี่ยนของวี่เลยคือช่วง Covid-19 ค่ะ เพราะอาชีพพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินได้รับผลกระทบเต็มๆ ตอนนั้นเหมือนชีวิตถูกหยุดให้กลับมาคิดจริงจังว่า “เราจะไปต่อยังไง”

จากเดิมที่ใช้ชีวิตค่อนข้างไปตามจังหวะงาน ก็เริ่มหันมาวางแผนชีวิตมากขึ้น ตั้งใจพัฒนาตัวเองในสายงานให้เติบโต จนตอนนี้กำลังโฟกัสไปที่ตำแหน่งหัวหน้า หรือเพอร์เซอร์ค่ะ รวมถึงมีแพลนจะเรียนต่อปริญญาโท เพื่อเพิ่มความมั่นคงในอนาคตด้วย

อีกอย่างที่เปลี่ยนชัดมากคือเรื่องอารมณ์ เมื่อก่อนเป็นคนใจร้อน แต่ตอนนี้จะพยายามมองภาพให้ครบทุกด้านมากขึ้น เลือกเอาตัวเองออกจากความเครียดที่ไม่จำเป็น และปล่อยวางให้เร็วขึ้นค่ะ

2. ในวันที่ต้องเผชิญกับความกดดันหรือสถานการณ์ไม่คาดคิด คุณมีวิธีจัดการความคิดและอารมณ์ของตัวเองอย่างไร

อย่างแรกเลยคือตั้งสติค่ะ วี่จะโฟกัสที่ลมหายใจตัวเองก่อน ให้มันนิ่ง แล้วค่อยคิดว่า “สถานการณ์นี้เราต้องจัดการอะไรเป็นอันดับแรก”

ด้วยงานที่เราทำ มันมีการฝึกและมีขั้นตอนอยู่แล้ว เราก็จะค่อยๆเรียงลำดับความสำคัญ แล้วจัดการทีละอย่าง พอสถานการณ์เริ่มนิ่งขึ้น ก็จะกลับมาทบทวนว่ามีอะไรที่เราทำได้ดีกว่านี้อีกไหม

แต่ถ้าเป็นอารมณ์ล้วนๆ เช่น โกรธหรือหงุดหงิด วี่จะเลือกเงียบก่อนเลยค่ะ หรือไม่ก็ไปดื่มน้ำ หาอะไรหวานๆอย่างช็อกโกแลตนิดนึง แล้วจะไม่พูดในสิ่งที่คิดทันที เพราะส่วนใหญ่คำพูดตอนนั้นมันแรงเกินไปและไม่ได้กลั่นกรอง

3. นิยามของ “ความสำเร็จ” สำหรับคุณในวันนี้ คืออะไร และมันเปลี่ยนไปจากอดีตอย่างไรบ้าง

สำหรับวี่ตอนนี้ ความสำเร็จคือการได้ทำให้พ่อแม่และครอบครัวภูมิใจค่ะ

จากเด็กหลังห้อง คะแนนไม่ดี ไม่ได้เป็นเด็กเรียน แต่วันนี้เราได้มายืนอยู่ในอาชีพที่เคยคิดว่าไกลเกินเอื้อมมาก ทั้งเรื่องบุคลิก ภาษา และข้อจำกัดหลายอย่าง

ต้องขอบคุณพี่ๆที่เคยร่วมงานกันที่ Thai Flight Training (TFT) มากๆ ที่ช่วยเปิดโลกและจุดประกายให้วี่กลับมาเชื่อในตัวเองอีกครั้ง

ถ้าเทียบกับเมื่อก่อน ความสำเร็จอาจจะเป็นเรื่องของ “ฉันต้องไปให้ถึงจุดนั้นให้ได้” แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็น “ฉันเติบโตขึ้นไหม และคนที่เรารักภูมิใจในตัวเราหรือเปล่า” มากกว่าค่ะ

4. คุณมีหลักคิดอย่างไรในการทำงานร่วมกับผู้อื่นให้เกิดความไว้วางใจและผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

วี่จะบอกน้องๆในทีมเสมอว่า ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ทำในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุดก่อน แล้วค่อยมาช่วยกันเติมเต็มในส่วนที่ยังขาด

งานของเราเป็นทั้งเรื่องความปลอดภัยและการบริการ มันขาดใครคนหนึ่งไปไม่ได้เลย ทุกคนเหมือนชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ ถ้าชิ้นไหนหาย ภาพมันก็ไม่สมบูรณ์

อีกอย่างคือ เราต้องกล้าเตือนกันได้ในทีม และช่วยกันแก้ปัญหา โดยยึดมาตรฐานจาก manual เป็นหลัก แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องรู้จักปรับใช้ให้เหมาะกับสถานการณ์และความเป็นตัวเอง

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่วี่ใช้จริงในทุกวันค่ะ

5. หากต้องแนะนำคนที่กำลังรู้สึกหลงทางหรืออยากพัฒนาตัวเอง คุณคิดว่า “สิ่งที่ควรเริ่มทำทันที” คืออะไรบ้าง

วี่เองก็เคยหลงทางค่ะ

ตอนเด็กอยากเป็นแอร์ (พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน)มาก แต่พอพูดให้คนรอบตัวฟัง หลายคนหัวเราะ บอกว่า “หน้าตาแบบนี้หรอ” หรือพูดถึงแต่ข้อเสียของอาชีพ จนสุดท้ายเราก็ถอดใจไปช่วงหนึ่ง ทำให้เริ่มช้ากว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน

สิ่งแรกที่อยากบอกเลยคือ

อย่าตัดกำลังใจตัวเองด้วยคำพูดของคนอื่น

ถ้าใจเรารู้ว่าอยากทำอะไร ให้ลองทำก่อน อย่างน้อยเราจะได้ไม่เสียดายทีหลัง

อีกอย่างคือ ถ้ารู้ว่าตัวเองอ่อนตรงไหน ให้ยอมรับแล้วพัฒนา อย่าทิ้งหรือหมดใจกับมัน เพราะเราแค่ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นจริงๆ

แล้วก็พยายามพาตัวเองไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เราฝันถึง ยิ่งเราอยู่ใกล้สิ่งนั้นมากเท่าไหร่ โอกาสมันก็จะเข้ามาหาเราเองค่ะ

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...