ระบบวงแหวนครอบจักรวาล

ข้อมูลเบื้องต้น

ระบบวงแหวนครอบจักรวาล
都市：超级神戒系统
***ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท ซัพพลาย บุ๊ค จำกัด***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
สงวนลิขสิทธิ์
ผู้แต่ง :妖媚动人 ผู้แปล : สำนักพิมพ์ทงเทียน

เรื่องย่อ : หนิวลี่ นักเรียนม.ปลายชั้นปีที่ 2 ห้อง 3 มักจะถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ อยู่มาวันหนึ่ง เขาก็ได้พบกับชายชราซึ่งเป็นหมอดูลึกลับ ชายคนนั้นมอบแหวนที่มีลวดลายแปลกประหลาดให้แก่เขา หนิวลี่พบว่าแหวนนั้นคือแหวนสรรค์สร้าง สามารถโคลนสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ไหนก็ได้

บทที่ 1 หมอดูลึกลับ

บทที่ 1 หมอดูลึกลับ

หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหมิงซิง เด็กหนุ่มคนหนึ่งชูป้ายไม้ในมือขึ้นสูง นักเรียนคนอื่น ๆ ที่เลิกเรียนแล้วต่างมายืนมุงดูและหัวเราะเยาะ

‘ฉันเป็นคนหื่นกาม!’

ห้าตัวอักษรใหญ่ เขียนอย่างมีพลัง!

“โอ้โห! ยังมีคนที่หน้าด้านขนาดนี้อีกเหรอ เด็กคนนี้เป็นใครกัน”

“เอ๊ะ! นั่นไม่ใช่หนิวลี่หรอกเหรอ เขาโดนใครแกล้งอีกแล้ว?”

“โดนแกล้งทุกวัน น่าสงสารจริง ๆ เด็กคนนี้”

การถูกชี้นิ้วชี้มือใส่ ทำให้หนิวลี่อับอายและโกรธแค้น ใบหน้าที่เงยขึ้นมาเป็นครั้งคราวปรากฏรอยช้ำสีม่วงรอบดวงตาเด่นชัดผิดปกติ มุมปากกระตุก ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย

พฤติกรรมคล้ายกอริลลาตัวใหญ่แบบนี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปอาจจะอับอายและหนีไปแล้ว แต่เขาไม่กล้าทำเช่นนั้น ป้ายไม้ในมือที่ชูขึ้นเองก็ไม่กล้าลดลงแม้แต่น้อย

ยิ่งเวลาผ่านไป นักเรียนที่มุงดูก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เบียดเข้ามา

คนนำหน้าเป็นเด็กสาวผมแดงหัวฟูคล้ายหัวสิงโต แต่งตัวเปิดเผย เคี้ยวหมากฝรั่งไว้ในปาก

เมื่อมองป้ายไม้เหนือหัวของหนิวลี่ เด็กสาวคนนั้นก็หัวเราะท้องแข็ง จากนั้นก็พูดอย่างร่าเริง “วันนี้เล่นแค่นี้ก่อนนะ หนิวลี่น้อย นายนี่มันสมกับเป็นตัวตลกจริง ๆ” พูดจบ เด็กสาวคนนั้นก็หันหลังพาพรรคพวกจากไปอย่างสง่างาม

หนิวลี่พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบวางป้ายไม้ในมือลงอย่างรวดเร็ว แล้วหลบฉากผ่านฝูงชนจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

หลังจากเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ หลายสาย หนิวลี่ก็หยุดฝีเท้าลงอย่างเหนื่อยหอบ จากนั้นจึงกวาดสายมองไปรอบ ๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาก็เหวี่ยงป้ายไม้ในมือทิ้งลงพื้นอย่างแรง แล้วใช้เท้าเหยียบซ้ำอีกหลายครั้ง พลางสบถเบา ๆ ว่า “นังผู้หญิงชั่ว สักวันฉันจะจับแกมาทำเมียสักร้อยรอบแล้วฆ่าแกทิ้งซะ!”

เด็กหนุ่มที่ได้แต่ระบายความแค้นลับหลังคนอื่นคนนี้ชื่อหนิวลี่ อายุสิบห้าปี เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สองของโรงเรียนหมิงซิง

พูดก็พูดเถอะ หนิวลี่ถือว่าเป็นเด็กผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกัน ถึงจะอายุแค่สิบห้า แต่ก็สูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรแล้ว เนื่องจากเขามีนิสัยขี้ขลาดติดตัวมาแต่กำเนิด จึงเป็นเป้าให้คนอื่นรังแกมาตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ชายหรือหญิง ใคร ๆ ก็รังแกเขาได้ทั้งนั้น!

โชคชะตาช่างเล่นตลก! หนิวลี่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่ทุกครั้งที่เห็นคนอื่นจ้องมองเขาด้วยสายตาโกรธเคือง ก็รู้สึกอกสั่นขวัญหาย ตอนคนอื่นด่าตัวเอง ก็อดกลั้นจนหน้าแดงไม่กล้าโต้ตอบ โดนคนอื่นทุบตี ยิ่งทำให้มือเท้าอ่อนแรง นี่ยิ่งเป็นการเพิ่มเชื้อไฟให้คนเหล่านั้น และทำลายความน่าเกรงขามของตัวเอง! เขาเหมือนเด็กที่โตแต่ตัวเท่านั้น

เรื่องป้ายไม้ในวันนี้เป็นฝีมือของหลี่เหมิงเหมิง สาวขาใหญ่ประจำโรงเรียนหมิงซิง แม้ว่าหลี่เหมิงเหมิงจะตัวเล็ก ทั้งยังเป็นผู้หญิง แต่เธอมีพี่ชายแท้ ๆ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก นั่นก็คือหลี่เตาปา เจ้าพ่อหนุ่มที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเอช!

หลี่เตาปาเคยใช้มีดหั่นผักฟันคนสิบสามคนจนเป็นข่าวอื้อฉาวไปทั่วเมืองเอช เขาเป็นจิ๊กโก๋ใจกล้าแห่งวงการนักเลง ปัจจุบันเขาเป็นเจ้าพ่อมาเฟียในเมืองเอชที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลังคอยรับใช้

ถูกคนที่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้รังแก หนิวลี่จะกล้าต่อต้านได้ยังไง? เขาได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้เดือดร้อนไปถึงครอบครัวก็พอ

หลังจากระบายความแค้นแล้ว หนิวลี่ก็ชะเง้อมองซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดระแวงว่ามีใครเห็นหรือไม่ ก่อนจะรีบเอาป้ายไม้ไปทิ้งในถังขยะ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในตรอกอีกเส้นหนึ่ง

หนิวลี่เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่กล้ากลับบ้านเพราะรอยช้ำสองข้างรอบดวงตาเด่นชัดเกินไป ถ้าถูกพ่อแม่เห็นเข้า คงจะมีปัญหาตามมาแน่ ๆ

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ตลาดกลางคืนก็เริ่มคึกคัก ผู้คนเริ่มมาชุมนุมกันที่แผงลอยเล็ก ๆ ข้างถนน

“ดูดวง ดูดวง! เสริมดวงชะตา หลีกเลี่ยงเคราะห์ร้าย! ดูแม่นเหมือนตาเห็น ดูไม่แม่น ให้ทุบแผงได้เลย!” เสียงร้องเรียกดังขึ้นลงเป็นจังหวะ ดึงดูดความสนใจของหนิวลี่!

หนิวลี่คุ้นเคยกับถนนสองสามเส้นแถวนี้เป็นอย่างดี แต่เขาไม่เคยเห็นหมอดูคนนี้มาก่อนเลย ร้านแผงใหม่ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนั้นกระตุ้นความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้มุมถนนที่มีแผงลอยใหม่ปรากฏขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นแผงหมอดู บนโต๊ะยาวตรงหน้ามีผ้ากำมะหยี่ปูทับอยู่ ชายชราผมขาวสวมแว่นตาดำและชุดคลุมยาวกำลังหันซ้ายทีขวาทีพลางร้องเรียกลูกค้าให้เข้ามาที่ร้าน

หนิวลี่มองดูด้วยความสนใจ เขาเดินไปนั่งลงที่หน้าแผงแล้วเอ่ยถาม “ท่านผู้เฒ่า คุณดูดวงจากอะไรเหรอครับ?”

เมื่อเห็นลูกค้ามาถึง หมอดูก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “มีการทำนายจากตัวอักษร การสัมผัสกระดูก และการกำหนดตำแหน่งฟ้าดิน!”

หนิวลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำนายจากตัวอักษรกับสัมผัสกระดูกผมรู้จัก แต่การกำหนดตำแหน่งฟ้าดินนี่คืออะไรกัน”

หมอดูเผยยิ้มอย่างลึกลับ “มันคือการทำนายขั้นสูง ด้วยระดับการฝึกฝนของฉัน จะใช้ได้แค่วันละครั้งเท่านั้น วิธีทำนายแบบนี้ ครั้งละ 666 หยวน ห้ามต่อรองราคา!”

หนิวลี่ส่ายหน้า ครั้งละ 666 หยวน ถึงแม้จะทำนายได้แค่วันละครั้ง รายได้ต่อเดือนก็เกือบสองหมื่นแล้ว โอ้โฮ นี่มันหมอดูระดับไฮโซชัด ๆ!

“ท่านผู้เฒ่า การทำนายชะตานี่ก็แค่โฆษณาชวนเชื่อเท่านั้นแหละ ท่านนี่เกินไปแล้วนะ” หนิวลี่ลืมความกลัดกลุ้มในใจไปชั่วขณะ วิพากษ์วิจารณ์หมอดูใจดำ

“โฆษณาชวนเชื่องั้นเหรอ?” หมอดูเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งผยอง “งั้นเธอจะลองดูดวงกับฉันไหมล่ะ ถ้าไม่แม่นก็ไม่ต้องจ่ายสักหยวน!”

หนิวลี่ตอบทันที “ได้ ผมจะดูดวงจากตัวอักษร!”

"เชิญเขียนได้เลย!" หมอดูถอดแว่นดำออก เผยให้เห็นลูกตาทั้งสองข้างที่ขาวโพลน กลายเป็นว่าเขาตาบอด!

หนิวลี่รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ตาของท่านผู้เฒ่า…”

“แค่ตาบอดแต่กำเนิด ไม่ต้องแปลกใจหรอก เธอรีบเขียนมาดีกว่าว่าเป็นตัวอักษรอะไร” หมอดูท่าทางเฉยชา แต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีความกังวล

หนิวลี่จึงต้องก้มตัวลงเขียนตัวอักษรหนึ่งตัวลงบนกระดาษขาวบนโต๊ะ

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยหนึ่งทุ่มไปแล้ว แต่ท้องฟ้ามืดลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะในฤดูร้อนท้องฟ้าจะมืดช้ากว่าปกติ

ใจของหนิวลี่เต้นตึกตัก เขาเขียนคำว่า ‘เที่ยง’ ลงไป ชายหนุ่มเขียนคำว่า ‘เที่ยง’ ในยามค่ำคืน อยากจะดูว่าอีกฝ่ายจะแก้ปัญหานี้ยังไง

“ท่านผู้เฒ่า ผมเขียนคำว่า ‘เที่ยง’ ไม่ทราบว่าจะทำนายคำนี้ได้ยังไง?” หนิวลี่วางปากกาลงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“คำว่า ‘เที่ยง’” หมอดูยื่นมือไปลูบตัวอักษรที่หนิวลี่เขียน ครุ่นคิดสักพักก่อนความสงสัยจะปรากฏบนใบหน้า จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น

หนิวลี่มองอย่างขบขัน นี่เป็นกลเม็ดเดิม ๆ หมอดูในโทรทัศน์ก็ใช้กลเม็ดแบบนี้ทั้งนั้น ดูซิว่าเขาจะพูดอะไร

“แปลก ช่างแปลกจริง ๆ!” หมอดูไม่ได้อธิบาย แต่กลับพูดกับตัวเองอยู่ตรงนั้น

“ท่านผู้เฒ่า สิ่งที่ผมต้องการคือคำตอบ คุณพูดว่าแปลกหมายถึงอะไร? หรือว่าคำที่ผมเขียนมันไม่ดี ถ้าอย่างนั้นผมจะเขียนใหม่อีกตัวก็ได้” หนิวลี่พูดอย่างขบขัน

หมอดูดึงมือกลับ นั่งตัวตรงแล้วพูดว่า “เธอกำลังเยาะเย้ยฉันที่ทำตัวลึกลับใช่ไหม?”

“ไม่กล้าหรอกครับ ไม่กล้า แต่ท่านผู้เฒ่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง? บอกมาตรง ๆ เถอะ” หนิวลี่ไม่ยอมแพ้ เขามีความคิดที่จะระบายความอับอายที่ตัวเองได้รับเมื่อตอนบ่ายให้คนอื่นบ้าง

หมอดูหัวเราะเบา ๆ “คำตอบนั้นง่ายมาก”

“คำว่า ‘เที่ยง’ โดยปกติใช้บรรยายช่วงเวลากลางวัน แต่เธอเขียนมันในตอนนี้ หนึ่งมันแสดงให้เห็นถึงสภาวะจิตใจของเธอ สีท้องฟ้าไม่สอดคล้องกันกับตัวอักษรที่เธอเขียน ตัวอักษรบ่งบอกจิตใจ แสดงว่าตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดี ต้องมีเรื่องน่าอับอายหรือประสบเหตุการณ์บางอย่างในตอนบ่าย สองมันสะท้อนบุคลิกของเธอ! คำว่า ‘เที่ยง’ ถ้าเติมจุดด้านบนก็จะกลายเป็นวัว! แต่คุณกลับเขียนเป็น ‘เที่ยง’ จุดนั้นไม่สามารถมองข้ามได้ สะท้อนให้เห็นว่าเธอเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยนใจดี พูดตรง ๆ ก็คือ เธอเป็นคนขี้ขลาด อ่อนแอ และไร้ประโยชน์นั่นแหละ” หมอดูร่ายยาว

“สรุปแล้วก็คือเธอมีบุคลิกขี้ขลาดอ่อนแอ ในตอนบ่ายต้องได้รับความอับอายแต่ไม่กล้าต่อต้าน ตอนนี้เลยมาหาคนแก่อย่างฉันเพื่อระบายอารมณ์”

ทุกครั้งที่หมอดูพูดประโยคหนึ่ง ปากของหนิวลี่ก็จะอ้ากว้างขึ้น พอพูดจบ ปากก็แทบจะใส่ไข่ห่านได้แล้ว!

“ท่าน ท่านต้องเห็นผมตอนทำเรื่องน่าอับอายแน่ ๆ!” หนิวลี่ผุดลุกขึ้นยืนทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“เห็นเธออับอาย?” หมอดูส่ายหัวพลางยิ้ม “เธอเคยเห็นคนตาบอดไปดูเรื่องตลกของคนอื่นไหม?”

“เอ่อ…” หนิวลี่อับอายจนพูดไม่ออก เขากังวลมากจนถึงกับเผลอพูดเรื่องงี่เง่าอย่างคนตาบอดมาดูเรื่องน่าตลกของเขาออกไป

“เอ่อ ท่านหมอดู ขอโทษนะครับ!” หนิวลี่กล่าวขอโทษอย่างเขินอาย ก่อนจะนั่งลงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

แต่หมอดูไม่โกรธ กลับยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร จริง ๆ แล้วฉันก็มีเรื่องอยากจะถามเธอ ไม่รู้ว่าเธอจะตกลงไหม?”

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ?” หนิวลี่ถามด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“ไม่ทราบว่าเธอจะยอมให้ฉันดูดวงให้เธออีกครั้งไหม?”

“ห๊า!” หนิวลี่อ้าปากค้าง

“ไม่ใช่การทำนายง่าย ๆ อย่างการดูตัวอักษร แต่เป็นการทำนายใหญ่ กำหนดตำแหน่งฟ้าดิน!” หมอดูแสดงอาการตื่นเต้น

“แต่ว่า…” หนิวลี่หน้าบิดเบี้ยว “ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้น”

“ไม่ต้องเสียเงิน ขอแค่เธอยอมให้ทำนาย” หมอดูพูดเสียงเข้ม

“ไม่ต้องเสียเงินเหรอ งั้นท่านผู้เฒ่าเชิญตามสบายเลยครับ” สีหน้าของหนิวลี่ดูดีขึ้นหน่อย แค่ดูดวงเท่านั้นเอง ไม่ได้เสียหายอะไร ทั้งยังฟรีด้วย ก็แค่ทำบุญทำกุศล เล่นกับคนแก่นิดหน่อยแหละน่า

“ดี!” หมอดูรีบหยิบกระดองเต่าโบราณและเหรียญทองแดงโบราณสามเหรียญออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ

“เธอลองเขย่าสิ่งนี้สองสามครั้ง จากนั้นก็หยอดเหรียญทองแดงสามเหรียญลงบนแผนภาพแปดทิศก็พอ!” หมอดูยื่นกระดองเต่าให้หนิวลี่ดุพลางอธิบาย

“ได้ ไม่มีปัญหา!” เป็นวิธีที่ที่ง่ายมาก หนิวลี่รับกระดองเต่ามาแล้วเริ่มเขย่า เหรียญทองแดงสามเหรียญส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋งในกระดอง

หลังจากเขย่าสองสามครั้ง หนิวลี่ก็หันหางของกระดองเต่าไปที่แผนภาพแปดทิศบนโต๊ะ เหรียญทองแดงสามเหรียญร่วงลงมาทันที เหรียญเหล่านั้นหมุนวนอยู่บนแผนภาพแปดทิศครู่หนึ่งจึงหยุดนิ่ง หมอดูใช้มือลูบไล้ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

หลังจากรอเงียบ ๆ สักพัก หมอดูก็นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีอ่อนล้าราวกับหมดแรง

“ท่านผู้เฒ่า ไม่ใช่ว่าผมจะมีเคราะห์ร้ายใหญ่หลวงนะ!” หนิวลี่อดไม่ได้ที่จะคิดในแง่ร้าย

หมอดูส่ายหน้า เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบของชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากลิ้นชักอีกชิ้นหนึ่ง ลูบคลำสักพักก่อนจะยื่นให้หนิวลี่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจ “เอาไป อันนี้ให้เธอ!”

“เอ๊ะ!” หนิวลี่ตาค้างอ้าปากหวออีกครั้ง

ดีจริง! การดูดวงที่แพงที่สุดแบบไม่ต้องเสียเงิน พอดูเสร็จยังได้ของฟรีอีกด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย?

“เอ่อคือ… ผมไม่รับของของใครโดยไม่ได้ทำอะไรตอบแทน ผม… เอ่อ…” หนิวลี่รู้สึกเกรงใจมาก

“เอาไปเถอะ นี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ถึงแม้ฉันจะได้มา แต่มันไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นของฉัน! จะทำยังไงได้ล่ะ” หมอดูทำหน้าเศร้าหมอง

หนิวลี่งุนงง “ของชิ้นนี้ถูกกำหนดให้เป็นของผม? ท่านผู้เฒ่า ท่านพูดเล่นอะไรอยู่ครับเนี่ย?”

หมอดูยัดของชิ้นนั้นใส่มือหนิวลี่ “บอกให้เอาไปก็เอาไป พูดมากจัง ของที่ท่านผู้เฒ่าอย่างฉันให้ เธอยังจะไม่เอาอีกเหรอ?”

“งั้นก็… ขอบคุณนะครับ” หนิวลี่หยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา แล้วพบว่า มันคือแหวนวงหนึ่ง ทั้งวงเป็นสีม่วง ตัวแหวนถูกสลักด้วยลวดลายที่ประหลาดซับซ้อน

“ท่านผู้เฒ่า แหวนวงนี้มีความหมายอะไรพิเศษหรือเปล่า? ผมรู้สึกแปลก ๆ น่ะครับ” หนิวลี่ถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้เหมือนกัน”

“หา! ท่านไม่รู้เหรอ?”

หมอดูถอนหายใจ “ก็เพราะไม่รู้นี่แหละถึงได้ให้เธอไป มิน่าล่ะ วันนี้ฉันถึงได้ใจเต้นแรงตลอดเลย ที่แท้ก็เป็นเพราะของที่หายไปได้กลับคืนสู่เจ้าของเดิมนี่เอง ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ” พูดจบ หมอดูก็ลุกขึ้นยืน ไม่สนใจแผงร้านของตัวเองแล้วหันหลังเดินจากไป

“ท่านผู้เฒ่า” หนิวลี่ร้องเรียกอย่างงุนงง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี รู้สึกเหมือนเรื่องทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันเท่านั้น

บทที่ 2 พื้นที่สร้าง Z51

บทที่ 2 พื้นที่สร้าง Z51

จนกระทั่งใกล้สี่ทุ่ม หนิวลี่จึงกลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า

ครอบครัวของหนิวลี่นั้นเรียบง่าย สมาชิกในครอบครัวมีเพียงเขาและพ่อกับแม่ โดยพ่อแม่ของเขาทำธุรกิจร้านอาหารฟาสต์ฟูดมาหลายปี กิจการค่อนข้างไปได้ดี ฐานะทางครอบครัวนับว่าเป็นชนชั้นกลาง

ตอนที่กลับถึงบ้านมีเพียงกู้ฮุ่ยผิง แม่ของเขาเท่านั้นที่อยู่บ้าน เธอกำลังดูซีรีส์เกาหลีทางโทรทัศน์อย่างจดจ่อ

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู กู้ฮุ่ยผิงก็หันไปมองแวบหนึ่ง และหันกลับไปสนใจโทรทัศน์ต่อ พลางพูด “วันนี้ทำไมกลับมาดึกจัง? อาหารอยู่ในตู้เย็น ไปอุ่นกินเองนะ”

หนิวลี่ตอบรับแล้วรีบไปที่ครัว หลังจากอุ่นอาหารแล้ว หนิวลี่ก็ถือจานเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วล็อกประตู พฤติกรรมผิดปกติของหนิวลี่จุดประกายความสงสัยของกู้ฮุ่ยผิง แต่ตอนนี้ซีรีส์เกาหลีในโทรทัศน์กำลังถึงจุดสำคัญ ซึ่งดึงดูดความสนใจของเธอมากกว่าลูกชาย

ในห้องของหนิวลี่ เขากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย สายตาจ้องมองผนังสีขาวตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

เขาอายุสิบห้า โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว ต้องมีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายบ้าง หันมาปกป้องตัวเองสักหน่อย ร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลที่ใครจะมารังแกได้!

ต้องแก้แค้นยัยผู้หญิงบ้านั่นให้ได้!

ความคิดต่าง ๆ ยุ่งเหยิงวุ่นวายอยู่ในหัวของหนิวลี่ แต่เขาพบว่าการจะลงมือทำตามแผนต่าง ๆ ในหัวนั้น แทบเป็นไปไม่ได้เลยในความเป็นจริง

เพราะไม่มีอารมณ์กินข้าว เขาจึงโยนชามทิ้งไว้บนโต๊ะ หนิวลี่ล้มตัวลงบนเตียงพลางจ้องมองเพดาน สายตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

‘ต่อไปจะทำยังไงดี? จะยอมให้คนอื่นรังแกแบบนี้ไปเรื่อย ๆ งั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจนกระทั่งเรียนจบแล้วออกไปทำงานทำการ ก็คงโดนกลั่นแกล้งแบบนี้อีก’

คิดถึงเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจ หนิวลี่ก็ดึงผ้าห่มคลุมหน้าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แล้วกลิ้งไปมา

“โอ๊ย!” หนิวลี่เปิดผ้าห่มออก ยื่นมือออกมาและมองแหวนที่นิ้ว

นี่คือแหวนที่หมอดูให้มาเมื่อตอนค่ำ รูปทรงของแหวนดูธรรมดา แต่ลวดลายบนแหวนกลับดูประหลาดอย่างยิ่ง มองนานเข้าก็ยิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แหวนธรรมดา เหมือนเป็นหลุมไม่มีก้นที่ซ่อนความลึกลับเอาไว้

“แหวนนี่แปลกจัง ดูไม่เหมือนของโบราณเลย?” หนิวลี่ค่อย ๆ หมุนแหวนบนนิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

ติ๊ง!

“เฮ้ย!” หนิวลี่สบถด้วยความตกใจ

เมื่อกี้นี้ เหมือนว่าลวดลายบนแหวนจะส่องแสงแวบหนึ่งนะ? ไม่ใช่ภาพหลอนใช่ไหม?

ติ๊ง!

คราวนี้เห็นชัดเลย มันส่องแสงจริง ๆ

แหวนที่ไหนมันส่องแสงได้กัน?!

“อ๊ะ!”

ทันใดนั้น นิ้วของหนิวลี่ก็เจ็บแปลบ แหวนที่เปล่งประกายวาววับราวกับมีหนามยื่นออกมาแทงเข้าไปในเนื้อ

[สกัดยีน]

[ตรวจสอบยีน]

[ยีนตรงกัน 95% ผ่านการตรวจสอบ พื้นที่สร้าง Z51 ถูกผูกมัดแล้ว ยืนยันเจ้าของ]

เสียงคล้ายระบบเอไอดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลังจากนั้น หนิวลี่ก็รู้สึกว่าตัวเองมีความเชื่อมโยงลึกลับบางอย่างกับแหวนที่นิ้ว ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของนิ้วที่งอกออกมาเพิ่ม!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หนิวลี่ยังคงงุนงงอยู่

[นายท่าน พื้นที่สร้าง Z51 ได้ผูกมัดแล้ว ท่านต้องการเปิดใช้งานหรือไม่]

“เปิด? เปิดอะไรนะ?” เด็กหนุ่มถามโดยไม่ได้ตั้งใจ

[ยืนยันเจ้าของ เปิดพื้นที่สร้าง] เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉันบอกให้เปิดตอนไหนเนี่ย?” หนิวลี่พึมพำกับตัวเองอย่างงุนงง

ติ๊ง! แหวนไม่สนใจปฏิกิริยาของเขา แสงวาบขึ้นเป็นระลอก ก่อนที่ประตูแสงจะปรากฏขึ้นต่อหน้าหนิวลี่

“โว้ว!” ขากรรไกรของหนิวลี่แทบจะร่วงลงพื้น สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเกินกว่าความรู้ที่เขามีอยู่ไปไกลโข

ชั่วพริบตา หนิวลี่คิดว่านี่อาจจะเป็นมนุษย์ต่างดาวที่กำลังจะบุกโลกหรือเปล่า? นี่คือสิ่งที่เรียกว่าอุโมงค์อวกาศในตำนานเหรอ!

[พื้นที่สร้างเปิดแล้ว นายท่าน กรุณาเข้ามาด้วย] เสียงเอไอดังขึ้น

หนิวลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจในอกแทบจะทำลายกระดูกอกของเขา

แม้จะประหลาดใจกับความน่าเหลือเชื่อตรงหน้า แต่คำว่านายท่านจากระบบนั้นทำให้หนิวลี่รวบรวมสติได้อย่างรวดเร็ว อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่า นี่ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวบุกโลก ถ้ามาจริง ๆ จะมายอมรับมนุษย์โลกเป็นเจ้านายได้ยังไง? ล้อเล่นอะไรกัน?

หลังจากนั้น หนิวลี่ก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับประตูแสงที่มหัศจรรย์นี้

มันคืออะไรกันแน่ เมื่อรวมกับคำพูดประหลาดของหมอดูก่อนหน้านี้ ในใจของหนิวลี่ก็ปรากฏคำ ๆ หนึ่งขึ้นมา

‘การผจญภัยที่น่าตื่นเต้น!’

‘ฉันจะได้เจอตัวตนในตำนานหรือเปล่านะ?’

ท่ามกลางจิตใจที่กำลังลังเล หนิวลี่อยากเข้าไปในประตูแสงมากเพื่อดูว่าข้างในมีของดีอะไรบ้าง แต่ความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักของมนุษย์นั้นไม่ใช่สิ่งที่จะควบคุมได้ง่าย ๆ ถ้าข้างในไม่ใช่สมบัติ แต่เป็นปีศาจละก็ แบบนั้นเขาก็ซี้แหงแก๋ซิ!

‘เอาวะ! ตายเป็นตาย ถ้าเป็นกับดักจริง ๆ ถึงตายไปก็ยังดีกว่ามีชีวิตอยู่เหมือนตอนนี้!’ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน หนิวลี่ก็รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในประตูแสง

แสงจ้าส่องกระทบตา ทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัว รู้ตัวอีกทีหนิวลี่ก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกใหม่

นี่คือพื้นที่ที่มีแต่สีขาว ห้องขนาดใหญ่ กว้างราว ๆ สิบตารางเมตร ภายในมีเครื่องจักรขนาดใหญ่สี่เครื่อง แต่ละเครื่องมีไฟสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ และมีปุ่มไฟสีเหลืองส่งเสียงดังติ๊ก ใต้เครื่องจักรทั้งสี่ มีตู้คริสตัลใสขนาดใหญ่อีกสี่ตู้ สวยงามตระการตา

หนิวลี่อ้าปากค้าง มองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง

[ยินดีต้อนรับนายท่านสู่พื้นที่สร้าง Z51 ผลิตภัณฑ์นี้เป็นเทคโนโลยีล่าสุดของจักรวรรดิอวกาศ จำกัดเพียงสามสิบชิ้นในเอกภพเท่านั้น นายท่านเป็นผู้ใช้ที่ถูกผูกมัดไว้เพียงคนเดียว] เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อหันกลับไปมอง หนิวลี่ก็เห็นลูกบอลโลหะขนาดเล็กลอยอยู่ตรงหน้า บนลูกบอลมีจุดแสงสีแดงเหมือนดวงตากำลังมองมาที่เขา

ความตกใจครั้งแล้วครั้งเล่าดูเหมือนจะกลายเป็นความเคยชิน หนิวลี่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม “คุณเป็นใคร?”

[นายท่าน ผมคือปัญญาประดิษฐ์ของพื้นที่สร้าง Z51 มีหน้าที่ช่วยนายท่านจัดการการทำงานทั้งหมดของพื้นที่] ลูกบอลเล็กส่งเสียงแบบเอไอออกมา

“ถ้างั้นช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยว่าพื้นที่สร้าง Z51 นี้ใช้ทำอะไร?” หนิวลี่ถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

[พื้นที่สร้าง Z51 มีไว้เพื่อปฏิบัติตามคำสั่งของนายท่าน สร้างบุคลากรที่มีความสามารถพิเศษต่าง ๆ]

“สร้างบุคลากร? สร้างยังไง?” หนิวลี่อึ้งไปเล็กน้อย คนก็สร้างได้ด้วยเหรอ?

[นายท่าน กรุณาเดินไปดูข้างหน้า แต่ละชุดอุปกรณ์จะมีคู่มือการใช้งานโดยละเอียด เพื่ออำนวยความสะดวกให้นายท่านได้คุ้นเคยกับอุปกรณ์ สำหรับการใช้งานจริง นายท่านสามารถให้ปัญญาประดิษฐ์จัดการได้] ลูกบอลเล็กพูด

“นี่ คุณมีชื่อไหม?” หนิวลี่รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองไม่รู้จะเรียกปัญญาประดิษฐ์นี้ว่าอะไร จึงถามออกไป

[ปัญญาประดิษฐ์พื้นที่สร้าง Z51!]

“งั้นเอางี้ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกคุณว่าเหลิงต้าน (เย็นชา) ละกัน” หนิวลี่ตั้งชื่อให้ลูกบอลโลหะตามเสียงที่เย็นชาของมัน

[นายท่านเปลี่ยนชื่อปัญญาประดิษฐ์พื้นที่สร้าง Z51 เป็นเหลิงต้าน บันทึกข้อมูลสำเร็จ] ดวงตาสีแดงบนลูกบอลเล็กกะพริบหนึ่งครั้งขณะพูด

หนิวลี่ถอนหายใจ ดูเหมือนที่นี่จะถือเขาเป็นใหญ่จริง ๆ แม้แต่ชื่อของปัญญาประดิษฐ์ประจำพื้นที่เขาก็ยังเปลี่ยนได้

เด็กหนุ่มเดินเล่นในห้องสีขาวหนึ่งรอบ ตอนนี้เขาไม่รู้จักอุปกรณ์เหล่านี้เลยสักชิ้น หนิวลี่จึงหยิบเอกสารที่วางอยู่บนอุปกรณ์ขึ้นมาอ่านช้า ๆ

อุปกรณ์ในห้องดูทันสมัยมาก แต่คำอธิบายกลับเรียบง่าย แต่ละเครื่องมีคำอธิบายไม่เกินสองหน้ากระดาษ

หลังจากอ่านจนจบ หนิวลี่ก็พอเข้าใจอุปกรณ์เหล่านี้แล้วคร่าว ๆ

ในห้องมีเครื่องจักรหลักทั้งหมดสี่เครื่อง แบ่งเป็นขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ และใหญ่มาก! ตรงกับตู้คริสตัลสี่เหลี่ยมสี่ใบ

ตู้คริสตัลสี่เหลี่ยมทั้งสี่ใบสอดคล้องกับความสูงสี่ระดับ ใบเล็กที่สุดสูงประมาณ 1.23 เมตร พอ ๆ กับความสูงของเด็กหนุ่มสิบกว่าขวบ ใบที่ยาวที่สุดสูงถึงสองเมตรกว่าเกือบสามเมตร ไม่รู้ว่าคนแบบไหนถึงจะมีความสูงขนาดนี้!!

หนิวลี่มองเครื่องจักรอย่างงงงวย สักพักจึงเอ่ยถาม “เหลิงต้าน ฉันจะสร้างคนแบบไหนด้วยสิ่งนี้ได้บ้าง?”

เหลิงต้านตอบด้วยเสียงแบบเอไอว่า [นายท่านถามถึงประเภทไหน?]

“ประเภทเล็กนี่แหละ” เด็กหนุ่มลูบคางถาม

[เครื่องสร้างขนาดเล็กสามารถโคลนเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ที่มีความสูงต่ำกว่า 1.3 เมตรได้ เผ่าพันธุ์ที่มีความสูงต่ำกว่า 1.3 เมตร ที่จักรวรรดิอวกาศค้นพบแล้วมี 113 สายพันธุ์ บนหน้าจอดังนี้] สิ้นสุดเสียงของเหลิงต้าน หน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของเครื่องสร้างขนาดเล็ก

ชื่อเผ่าพันธุ์ที่ไม่คุ้นเคยเรียงรายกันอยู่หลายสิบแถว หนิวลี่มองชื่อที่ไม่คุ้นตาเหล่านั้นอย่างงุนงง ทันใดนั้น สายตาของเด็กหนุ่มก็สว่างวาบ เพ่งไปที่ชื่อเผ่าพันธุ์หนึ่งที่เขารู้จัก

บทที่ 3 ร่างโคลนเผ่าเอลฟ์

บทที่ 3 ร่างโคลนเผ่าเอลฟ์

“เผ่าเอลฟ์! เครื่องนี้สามารถสร้างเอลฟ์ได้งั้นเหรอ?” หนิวลี่ถามด้วยความตื่นเต้น

เด็กหนุ่มผู้ซึ่งเคยอ่านหนังสือมานักต่อนัก เขาเคยฝันถึงเผ่าเอลฟ์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์และโลกนับครั้งไม่ถ้วน แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงจะมีเอลฟ์ที่ไหนกัน

[ล็อกการสร้างเผ่าเอลฟ์] เหลิงต้านพูดเสียงเรียบ

หลังจากเสียง ‘ติ๊ด’ ดังขึ้นครู่หนึ่ง หน้าจออินเทอร์เฟซเสมือนจริงก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักดูมีชีวิตชีวา ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอหมุนตัวอย่างร่าเริง หูสีฟ้ารูปหยดน้ำที่ด้านข้างศีรษะทั้งสองชูชันขึ้นอย่างซุกซน ใบหน้ายิ้มแย้มใสซื่อบริสุทธิ์ เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งธรรมชาติ

“นี่มันเอลฟ์ชัด ๆ เลย สวยจริง ๆ!”

หนิวลี่ตื่นเต้นจนตัวสั่น ความร้อนวูบวาบเต็มใบหน้า แก้มแดงก่ำ สายตาจ้องเขม็งไปที่เด็กสาวเอลฟ์บนหน้าจอ หนิวลี่แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ และตะโกนเสียงดัง “ฉันจะสร้างเอลฟ์! ตอนนี้เลย!”

[พลังงานไม่เพียงพอ! ไม่สามารถสร้างได้] เสียงเอไอที่แสนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ดับความกระตือรือร้นในใจของหนิวลี่ในพริบตา

“ไม่สามารถสร้างได้? หมายความว่ายังไง?” หนิวลี่งุนงง

[เอลฟ์เป็นเผ่าพันธุ์ที่ประกอบด้วยพลังงานบริสุทธิ์ทั้งหมด ต้องใช้พลังงานมหาศาลในการสร้าง นายท่านต้องมีพลังงานมหาศาลมาแลกเปลี่ยน] เหลิงต้านกล่าว

“พลังงานมหาศาล?” คราวนี้หนิวลี่ดึงสติได้อย่างสมบูรณ์ ก็จริงอยู่ ไม่มีอาหารกลางวันฟรีในโลกใบนี้

“แล้วจะหาพลังงานมหาศาลได้ยังไง พลังงานนี่มันเป็นพลังงานประเภทไหน นายพูดให้ชัด ๆ หน่อยสิ” หนิวลี่ถามอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

[ทุกสิ่งที่ไม่ใช่วัตถุล้วนเป็นพลังงาน การสร้างเอลฟ์ต้องใช้พลังงานบริสุทธิ์ เช่น พลังงานจากธรรมชาติ พลังงานชีวิตจากพืชพรรณ] เหลิงต้านตอบ

หนิวลี่ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที "ฉันจะดูดซับพลังงานพวกนี้ได้ยังไง ตอนนี้สถานที่ที่ฉันอยู่มีพลังงานไหม?"

[นายท่านเพียงแค่สั่งการปัญญาประดิษฐ์ก็พอ หลังจากนั้นมันจะสามารถดูดซับพลังงานบริสุทธิ์ภายในรัศมี 100 เมตรของเครื่องสร้าง Z51 ได้เอง แต่สภาพแวดล้อมที่นายท่านอยู่มีพลังงานเบาบางและปนเปื้อนมากเกินไป ไม่สามารถก่อรูปเป็นแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ที่เอลฟ์ต้องการได้] เหลิงต้านปฏิเสธอีกครั้ง

“โอ้ย! พูดมาตั้งเยอะแยะแต่ทำไม่ได้ซะงั้น” หนิวลี่กลอกตาและพูดดูถูก

[พื้นที่สร้าง Z51 เป็นสินค้าพรีเมียม หลังจากยืนยันเจ้าของแล้ว จะมีบริการฟรีแถมให้หนึ่งครั้ง นายท่านสามารถใช้บริการครั้งนี้สร้างร่างโคลนของเผ่าเอลฟ์ได้] เหลิงต้านโยนของขวัญชิ้นใหญ่ออกมาอย่างกะทันหัน ทำเอาหนิวลี่งุนงงไปชั่วขณะ

“ยังมีบริการแถมอีกเหรอ ของดีก็คือของดีจริง ๆ!”

แทบจะไม่ต้องคิด หนิวลี่รีบโบกมือ “เอาเลย!”

“ยืนยันเป้าหมาย เผ่าเอลฟ์! เริ่มสร้างร่างโคลน” เสียงกลไกของเหลิงต้านดังขึ้น เครื่องปั้นขนาดเล็กส่งเสียงติ๊กต่อเนื่องทันที ในตู้คริสตัลสี่เหลี่ยมที่สอดคล้องกันมีแสงสีฟ้าลอยวูบวาบ พลังงานมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ตู้คริสตัลสี่เหลี่ยมอย่างช้า ๆ แม้แต่หนิวลี่ที่อยู่นอกตู้ก็ยังรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลในตู้คริสตัลนั้นได้ ร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทันใดนั้นแสงสีฟ้าในตู้คริสตัลก็สว่างจ้า พลังงานมหาศาลไหลมารวมกันที่จุดเดียว ‘วูบ!’ ร่างพลังงานพลันก่อตัวขึ้นในตู้คริสตัล รูปร่างเหมือนกับเอลฟ์ที่ปรากฏก่อนหน้านี้

[ดำเนินการสร้างเสร็จเรียบร้อย นายท่านโปรดตรวจรับ] เหลิงต้านพูด

“แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอ!” หนิวลี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย คิดว่าจะมีกระบวนการอะไรที่ยิ่งใหญ่ตระการตาซะอีก แต่สร้างออกมาได้ก็ดีแล้ว หนิวลี่วิ่งเข้าไปข้างหน้าด้วยท่าทางกระตือรือร้น

ดวงตาเคลิ้มมองหญิงสาวตัวเล็กผิวพรรณผ่องใสหลับตาแน่นอยู่ในตู้คริสตัลนั้น เธอมีผมสีฟ้าอ่อนยาวสยาย หูแหลมน่ารักโผล่ออกมาครึ่งหนึ่งจากผมยาวสีฟ้าอ่อนข้างขมับ ริมฝีปากเองก็เป็นสีฟ้า เรืองแสงระยิบระยับชวนหลงใหล

เธอสวมชุดแปลก ๆ ตัวหนึ่ง ดูเหมือนจะทำจากใบไม้ แต่ให้ความรู้สึกมีเนื้อสัมผัส ชุดรัดรูปแน่นเปรี๊ยะดันอกโตให้ตั้งตระหง่าน เอวบางเพรียวยั่วยวนจนคนอยากจะกระอักเลือด

หนิวลี่กัดปลายลิ้นแรง ๆ ครั้งหนึ่ง ถึงได้ควบคุมตัวเองไม่ให้หลงใหลตามสัญชาตญาณสัตว์โดยไม่คำนึงถึงเหตุผล

“ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์ควรทำจริง ๆ เผชิญกับร่างกายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ตัวฉันยังเป็นตัวฉันได้ ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย!” หนิวลี่ถอนหายใจอย่างสบายใจ แล้วถามเหลิงต้านด้วยความสงสัยอีกครั้ง “เหลิงต้าน เธอจะนอนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เลยเหรอ อย่าบอกนะว่าสร้างออกมาเป็นเอลฟ์พฤกษา?”

เหลิงต้านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา [การสร้างเอลฟ์ นายท่านจะต้องสร้างรอยประทับทางพันธุกรรม หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วเธอจะยอมรับการควบคุมของนายท่าน]

“โอ๊ยยย! ยังต้องใช้ชุดนี้อีกเหรอ งั้นรอยประทับทางพันธุกรรมนี่ทำยังไง? บอกมาตรง ๆ เลยก็ได้” หนิวลี่อารมณ์ดีมาก น้ำเสียงที่พูดกลับมาเป็นท่าทีของคนใจดีเหมือนเดิม

[ใช้เลือดของนายท่าน]

“ที่แท้ก็คือหยดเลือดยืนยันเจ้านายสินะ!” หนิวลี่เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง “แบบนี้ ต่อไปเธอจะฟังคำสั่งของฉันคนเดียวตลอดไป ฉันต้องการให้เธอทำอะไร เธอก็จะทำอย่างนั้นใช่ไหม?”

[ตามการทดลองของหุ่นต้นแบบ หลังจากยืนยันเจ้านายแล้ว ร่างโคลนก็จะเป็นของส่วนตัวของนายท่าน ทั้งชีวิตและความตายล้วนถูกควบคุมโดยนายท่าน] เหลิงต้านพูดเสียงเรียบ

“ดีมาก งั้นฉันจะหยดเลือดเดี๋ยวนี้เลย!” หนิวลี่ดีใจมาก น้ำเสียงลิงโลด

เหลิงต้านพูดว่า [นายท่าน กรุณายื่นมือออกมา!]

หนิวลี่ทำตาม ยื่นมือออกไป

บนตู้คริสตัลทรงสี่เหลี่ยม หลอดท่อสีใสยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว ปลายหลอดแหลมทิ่มทะลุนิ้วมือของหนิวลี่โดยตรง หยดเลือดสีแดงเข้มหยดหนึ่งไหลผ่านท่อเข้าไปในตู้คริสตัลทรงสี่เหลี่ยม หยดลงบนหน้าผากของเอลฟ์แล้วก็ซึมหายไปในหน้าผากของเธอ

ภายใต้สายตาคาดหวังของหนิวลี่ เปลือกตาของเอลฟ์ในตู้คริสตัลทรงสี่เหลี่ยมสั่นเล็กน้อยจากนั้นจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

“ตื่นจริง ๆ ด้วย ว้าว~ นี่คือเอลฟ์ของฉัน” หนิวลี่ตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำตัวยังไงดี ไม่รู้แม้กระทั่งจะพูดอะไร

ดวงตาที่ลืมขึ้นมาของเอลฟ์ในตอนแรกดูเลือนราง หันไปมาสองสามทีก็เห็นหนิวลี่ที่ยืนอยู่ด้านนอกตู้คริสตัลทรงสี่เหลี่ยมด้วยสีหน้าตื่นเต้น รู้สึกใกล้ชิดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ สายตาเป็นประกาย พูดออกมาว่า “นายท่าน!”

“โอ้!” เสียงเรียกที่ไพเราะจับใจนี้ ทำเอาหนิวลี่เย็นวาบและสะท้านไปทั้งตัว จนเกือบจะถึงจุดสุดยอด!

“ไม่… ไม่เป็นไร อ่า เธอ เธอลุกขึ้นก่อน” หนิวลี่ข่มกลั้นอารมณ์จนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกมาจากอกแล้ว

“รับทราบเจ้าค่ะ นายท่าน!” เอลฟ์ตัวน้อยดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ พูดจาคล่องแคล่วขึ้นมาก เธอยกตัวขึ้น ปีกบางเล็ก ๆ ด้านหลังกางออก สะบัดเบา ๆ แล้วบินไปอยู่ตรงหน้าของหนิวลี่

หนิวลี่อึ้งไปเล็กน้อย เธอบินได้จริง ๆ เอลฟ์ตัวจริงเสียงจริง ดูมีชีวิตชีวา เรียบง่ายยิ่งกว่าที่อธิบายไว้ในหนังสือซะอีก ดวงตาสีฟ้าอ่อนราวกับน้ำทะเล ดูลึกลับดึงดูดใจ รูปร่างยั่วยวนราวกับมีมนต์เสน่ห์ สะกดให้ผู้คนต้องลุ่มหลง

“ฉันคิดผิดหรือเปล่านะ ไม่น่าสร้างเอลฟ์ขึ้นมาเลย” ขณะที่ตื่นเต้นอย่างลับ ๆ หนิวลี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเป็นสาวน้อยน่ารักขนาดนี้ ต่อไปเขาจะมองผู้หญิงคนอื่นได้ยังไงกัน

“สวัสดีนายท่าน” เอลฟ์สาวมองมาที่หนิวลี่ด้วยสีหน้าใสซื่ออ่อนโยน อ้าปากเล็กน้อย กลิ่นหอมธรรมชาติลอยมา

โดยสัญชาตญาณ หนิวลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยสีหน้าหื่นกาม ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองทำไม่ถูกต้อง เขาแอบมองไปที่เอลฟ์ แต่กลับพบว่าเอลฟ์สาวกำลังมองตัวเองด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม ไม่แสดงความโกรธแม้แต่น้อย

หนิวลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะถามยิ้ม ๆ “เอ่อ…เธอชื่ออะไรเหรอ?”

“เอ่อ~ ฉันยังไม่มีชื่อเจ้าค่ะ” เอลฟ์ดูงุนงงขึ้นมาทันที ความน้อยใจเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“หา! ทำไมล่ะ?” หนิวลี่หันไปถามเหลิงต้านเบา ๆ

เหลิงต้านกล่าวอย่างเย็นชา [ร่างโคลนที่สร้างขึ้นมาครั้งแรก นอกจากพฤติกรรมปกติและทักษะพื้นฐานแล้ว ภาษาจะสกัดจากยีนของนายท่าน ชื่อและการอัปเกรดในอนาคตท้ั้งหมด นายท่านจะเป็นผู้กำหนด]

หนิวลี่ได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไร การเป็นนายท่านครั้งนี้ช่างสมบูรณ์แบบและถูกใจเขาที่สุด ‘นายท่านน่ะ แน่นอนต้องเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างสิ ถึงจะเรียกว่านายท่าน’

“เอ่อ…งั้นต่อไปนี้เธอชื่อเตียวเสี้ยนละกัน!” หนิวลี่พูดอย่างหน้าไม่อายต่อหน้าเอลฟ์

“เจ้าค่ะ นายท่าน” เตียวเสี้ยนยิ้มน้อย ๆ ดวงตารูปพระจันทร์เสี้ยวที่หรี่ลงแสดงเสน่ห์น่าหลงใหลออกมา

หนิวลี่ตื่นเต้นอีกครั้ง ในใจเตือนตัวเองไม่หยุด ‘ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ นายเป็นนายท่าน ต่อไปจะมีโอกาสอีกเยอะแยะ ไม่ต้องกลัวหรอกว่าเธอจะหนีไป’

[นายท่าน มีคนเข้าใกล้นายท่านจากด้านนอกพื้นที่สร้าง เข้ามาใกล้แนวป้องกันรัศมีห้าเมตรแล้ว ขอถามนายท่านว่าจะออกจากพื้นที่สร้างหรือไม่?] จู่ ๆ เสียงของเหลิงต้านก็ดังขึ้น

หนิวลี่ชะงัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขายังอยู่ในห้อง คนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดก็มีแค่พ่อแม่ของเขาเท่านั้น ไม่รู้ว่าพวกท่านมีเรื่องอะไร จึงรีบตอบกลับไปว่า “ออก ออกไปเดี๋ยวนี้เลย” พูดจบ หนิวลี่ก็ออกคำสั่งกับเตียวเสี้ยน “อยู่ที่นี่ รอคำสั่งของฉัน!”

เวลานี้ หนิวลี่แทบจะปรับตัวเข้ากับบทบาทของการเป็นเจ้านายได้แล้ว

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้