ข้าเป็นเกษตรกรที่มีระบบติดบัคสุดโกง
ข้อมูลเบื้องต้น
ไรท์กลับมาแล้วหลังจากหายไปราวๆ 3 เดือนเต็ม ♥
คิดถึงไรท์สินะเจ้าคะ ฮรี่ๆ
ไรท์ก็คิดถึงพ่อๆแม่ๆรี้ดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาจากมโนของไรท์ เพื่อสนองนีทของไรท์ล้วนๆ
ไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์อันใดทั้งสิ้น
สำนวนอาจจะบ่ได้สวยหรูเพราะไรท์ก็มีสำนวนของตัวเองอยู่บ้าง
อาจจะไม่ถูกใจใครหลายๆคนก็ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ
หากไม่สบายที่จะอ่านนิยายเรื่องนี้ ยังมีนิยายเรื่องอื่นให้อ่านเจ้าคะ
จิ้มลิ้งได้เลยค่ะ ♥
https://dekd.co/w/n/2433944
ข้ามาเป็นนางร้ายแต่สกิลเทพกว่านางเอกซะงั้น
https://writer.dek-d.com/nongfahmaread/writer/view.php?id=2285976
สตรีปลูกผักเช่นข้ามิง้อบุรุษ
https://writer.dek-d.com/nongfahmaread/writer/view.php?id=2172116
ข้าจะร่ำรวยกว่าพวกท่านให้ดู
ห้ามเผยแพร่หรือดัดแปลงทุกกรณี !!
เหมี่ยวซูเถา
“เฮือกกก”
ความรู้สึกแรกที่เหมี่ยวซูเถารู้สึกคือความเจ็บปวดตามร่างกาย ความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินกระดูกของเธอจนแทบขยับตัวไม่ได้ ความเจ็บปวดนี้มันแสนสาหัสจริงๆ เธอรู้สึกได้ถึงอากาศหนาวโดยรอบ เสียงหวีดหวิวชวนให้เธออยากจะลืมตาขึ้นมาเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน แต่การลืมตาตอนนี้มันยากเกินไปสำหรับเธอ
ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นภายในสมองของเธอ เป็นภาพที่เธอไม่คุ้นเคย มันเป็นเหมือนภาพที่ฉายเหตุการณ์นับร้อยเข้ามาในคราเดียว
ภาพที่ผู้หญิงหน้าตาเหมือนเธอกำลังทำงานบ้านอย่างหนักในยุคจีนโบราณ พ่อแม่ที่อาศัยอยู่ด้วยก็ไม่ใช่พ่อแม่ของเธอจริงๆ เธออยู่กับคำทำนายดวงชะตาที่ว่า เธอจะเป็นคนที่อยู่เหนือผู้คน ได้รับความนับหน้าถือตา พวกเขาจึงเลี้ยงเธอเอาไว้ให้เป็นเด็กรับใช้ของบุตรชายบุตรสาวของพวกเขา
ผู้หญิงหน้าตาเหมือนเธอน่าสงสารยิ่งนัก . . . เธอทำงานสารพัดจนร่างกายซูบผอม
แต่ทว่าที่เธอเห็นคือเด็กสาวคนนี้อยู่ในยุคที่น่ากลัวยิ่งนัก เพราะในยุคที่เธออยู่นั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูร สัตว์ดุร้าย ผู้คนจึงต้องพึ่งมาอาศัยอยู่ภายในเมืองหลวงที่มีกำลังของทหารและกลุ่มที่มีพลังคอยปกป้อง เท่านั้น
เด็กสาวคนนี้อยู่แต่ภายในจวนจีนโบราณขนาดใหญ่จึงไม่ค่อยได้รู้สิ่งใดมากนัก เธอทำงานงกๆ โดนผู้เป็นคุณหนูโขกสับและระบายอารมณ์ใส่อยู่ตลอด
การใช้ชีวิตของเธอแม้จะต้องทำงานหนักแต่กลับได้รับการปลูกฝังว่าเธอเป็นบุตรสาวบุญธรรมของบ้านนี้ ทุกอย่างทำให้เธอต้องกตัญญูอยู่เสมอ และไม่ได้มีแค่เธอเท่านั้น ยังมีเด็กสาวอีกคนที่มักจะใช้งานเธออยู่บ่อยๆ ด้วย
เมื่อเด็กหนุ่มและเด็กสาวอายุครบ 12 ปีเต็มพวกเขาจะต้องไปเข้าร่วมพิธีปลุกพลังอาชีพ ในภาพเหตุการณ์ปรากฏภาพการปลุกพลังอาชีพที่ไม่เป็นผลของเด็กสาวที่ใบหน้าเหมือนกันเธอ และเห็นเด็กสาวที่เป็นบุตรบุญธรรมอีกคนสามารถเปิดพลังอาชีพได้เป็นอาชีพผู้ใช้มนตรา
เห็นภาพใบหน้าผิดหวังจากพ่อแม่บุญธรรม แล้วเข้าไปโอ๋เด็กสาวบุญธรรมอีกคนชัดเจน ทั้งยังเห็นภาพสายตาเหยียดหยามและแสยะยิ้มจากคนที่ชื่อว่าเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของพ่อแม่บุญธรรมและยังมีถ้อยคำด่าทอ
ภาพเด็กสาวที่เคยได้รับความเอ็นดูจากบิดามารดาบุญธรรมของเธออยู่บ้างกลับพบกับชีวิตหน้ามือเป็นหลังมือ แม้สภาพความเป็นอยู่ก่อนหน้าจะไม่ดี ตอนนี้กลับไม่ดีเข้าไปใหญ่ เมื่อเธอได้รับความผิดหวังจากบิดามารดาของเธอ เธอจึงต้องย้ายไปอยู่เรือนรับใช้อันห่างไกล
ได้ยินมาว่าบุตรสาวบุญธรรมอีกคนที่โขกสับเธอไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ ของท่านพ่อท่านแม่บุญธรรมนั้นตอนนี้ได้รับการเชิดชูและได้ใช้ชีวิตเทียบเท่ากับบุตรสาวแท้ๆ ของพวกเขา
ร่างกายอ่อนแอลงจากการขาดสารอาหารจริงๆ จังๆ จนหมดลมหายใจ
เห็นภาพเหล่านี้อาการปวดหัวของเหมี่ยวซูเถาก็ยิ่งปวดมากขึ้นไปอีกดวงตางามค่อยๆ เปิดออกช้าๆ ดวงตาไร้ก้นบึ้งเหม่อมองไปยังทัศนียภาพที่ตนเองเห็น ต้นไม้ใหญ่ บนท้องฟ้ามีดวงดาวพร่างพราวเห็นชัดเจน ดวงตางามเริ่มปรับแสงกับความมืดทีละน้อยแล้วก็เบิกโพลง ค่อยๆ ขยับตัวพยายามเหลียวซ้ายเหลียวขวา มองไปรอบๆ ตนเอง
ที่นี่คือป่า! ทั้งยังเป็นป่าที่เหม็นเน่า เหมี่ยวซูเถาแทบจะโก่งคออาเจียน ติดที่ว่าร่างกายของเธอยังขยับเขยื้่อนไม่ค่อยได้ดีนัก
เมื่อยกมือขึ้นมาจะปิดจมูก กลับพบว่ามือของเธอเล็กเรียว เหมี่ยวซูเถารีบก้มหน้าก้มตาแล้วมองเสื้อผ้าตนเองทันที
“เราอยู่ที่ไหนกัน ที่นี่มันที่ไหน จำได้ว่าฉันกำลังหักโหมนั่งเล่นเกมที่เพิ่งเปิดใหม่จนไม่ได้นอนคืนหนึ่ง ฉันควรจะอยู่ที่คอนโดสิ แล้วเหตุใดฉันถึงผอมลงขนาดนี้ นะ…นี่มันอะไรกัน”
เหมี่ยวซูเถานึกไปหลังซีรีย์จีนที่ตัวเองเพิ่งดูจบไป หรือนี่คือการทะลุมิติอะไรพวกนั้นกัน ทำไมถึีงเป็นเธอล่ะ?!
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านร่างกายของเธอทำให้หนาวจับขั้วหัวใจ เธอกอดตนเองเอาไว้เหม็นกลิ่นสะอิดสะเอียน เมื่อพยายามจะลุกขึ้นก็ค้นพบว่าเรี่ยวแรงที่ขาของตนเองเหลือน้อยมาก แต่ก็ยังพยายามจะพยุงตัวเองให้ลุก
โดยเบื้องหน้าจะเป็นที่ทิ้งขยะเน่าเหม็น แม้แต่ซากสุนัขเน่าๆ ยังอยู่ห่างจากเธอไปไม่ไกลนัก ความเจ็บปวดตามร่างกายเทียบไม่ได้กับความขยะแขยงสิ่งเน่าเหม็น เหมี่ยวซูเถาแบกร่างอันบอบบางของตัวเองเดินออกไปให้ไวที่สุด
เสียงสัตว์ร้องดังก้องไปทั่วบริเวณ เสียงสัตว์ทำให้ขนแขนของเธอลุกชัน
“เสียงอะไรอะ จะบ้าตาย มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้แล้วยังจะต้องมาเจอกับสัตว์น่ากลัวอีกหรอ กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว”
เหมี่ยวซูเถาสบถออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ น่าแปลกที่เธอมองเห็นทัศนียภาพโดยรอบยามค่ำคืนเช่นนี้ได้แจ่มแจ้ง ฉับพลันก็ได้ยินเสียงคนเข้ามาใกล้ๆ เหมี่ยวซูเถาแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่มองพวกเขาที่เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ แล้วก็เบิกตากว้าง ก็นี่มันชุดชาวบ้านจีนในซีรีย์ที่เธอดู
นี่เธอข้ามมิติมาจริงๆ สินะ คงไม่ใช่ว่าข้ามมิติมาในร่างของสตรีที่เธอเห็นตอนแรกหรอกนะ . . .
“เจ้าน่ะรีบเดินเข้าเถิด รีบเอาขยะเหล่านี้ไปทิ้ง หากดึกกว่านี้สัตว์อสูรอาจจะออกอาละวาดได้ เห็นว่าช่วงนี้หมาป่าขนแดงมาป้วนเปี้ยนในป่าสีเลือดแห่งนี้บ่อยครั้ง”
“พวกมันจะมาหากินซากศพในจุดที่เราไปทิ้งขยะกันหรือไม่ขอรับท่านพ่อ”
“สัตว์อสูรพวกนั้นยิ่งใกล้บ้านคนเท่าไหร่ยิ่งถอยห่าง มันอาจจะมาตอนที่ไม่เห็นคน เช่นนั้นก็รีบๆ เข็นขยะพวกนี้ไปทิ้งก่อนเถิด”
เหมี่ยวซูเถาเป็นคนฉลาด ปรับตัวได้ไวและไหวพริบดี เธอฟังแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่มาใหม่คือคนทิ้งขยะ อีกทั้งพวกเขายังพูดถึงสัตว์อสูร ในภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าเด็กสาวคนนั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสัตว์อสูรมากนัก รู้เพียงแค่ภายนอกรั้วกำแพงใหญ่มีสัตว์อสูรดุร้ายมากมาย
อีกทั้งนางเองก็รู้แค่ว่าจะสามารถปลุกพลังอาชีพได้ตอนอายุ 12 ขวบปี หากโชคดีปลุกพลังอาชีพขึ้นมาได้เป็นผู้ใช้ดาบ ผู้ใช้มนตราได้ ผู้สนับสนุนแล้วคนพวกนี้ชีวิตก็จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พวกเขาจะมีหน้ามีตา มีแต่คนนับถือ ทั้งยังถือว่าเป็นคนที่อยู่เหนือคนทั่วไป
พลังอาชีพจะแบ่งเป็นสามระดับเรียงเป็นพีระมิด อาชีพชั้นต่ำคืออาชีพที่ไม่สามารถออกไปต่อสู้ได้พวกเขาจัดเป็นอาชีพชั้นต่ำที่สุด และมีคนเป็นมากที่สุด อาชีพคนขุดเหมิือง เกษตรกร คนเก็บของ อาชีพนักชำแหละ
อาชีพชั้นสูงที่สามารถยกระดับชีวิตได้ คืออาชีพที่สามารถออกไปต่อสู้ได้คืออาชีพจำพวก ผู้ใช้ดาบ ผู้ใช้มนตราและอาชีพนักสนับสนุน อาชีพนักสนับสนุนสามารถใช้เวทสายสนับสนุนได้ การออกล่าอสูรจำเป็นต้องมีพวกเขา จึงจัดเป็นอาชีพที่ได้ขึ้นไปอยู่ในอาชีพระดับสูง
ส่วนอาชีพที่อยู่บนสุดของพีระมิดคืออาชีพหายาก คนพวกนี้เป็นอาชีพผู้ใช้ดาบที่มีพรสวรรค์มากกว่าผู้อื่นซึ่งมีเพียงหยิบมือเท่านั้น คนที่อยู่บนสุดของอาชีพเหล่านี้จะเป็นพวกทีี่ปลุกพลังมามีอาชีพ แม่ทัพ
อาชีพชั้นสูงและอาชีพหายากสามารถทำเงินได้มากมายจากพรสวรรค์ของตนเอง พวกเขาล่าสัตว์อสูรมาขาย และยังสามารถเข้าร่วมกับสมาคมนักล่าได้อีกด้วย
นักล่าคือสมาคมขนาดใหญ่ที่ถูกจัดขึ้นในเมืองต่างๆ พวกเขาจะรวบรวมผู้มีความสามารถ ทั้งยังมิได้รับเพียงแค่อาชีพระดับสูงเท่านั้น อาชีพระดับต่ำบางคนก็ได้รวมกลุ่มกับอาชีพระดับสูง เช่นอาชีพผู้เก็บของ อาชีพนักชำแหละ สองอาชีพนี้เป็นอาชีพระดับต่ำที่เหล่าผู้ใช้ดาบและผู้ใช้มนตราจะพาไปด้วยในการล่าทุกครั้ง
บางครั้งอาจจะได้ชิ้นส่วนสัตว์อสูรที่ดีและหายากก็สามารถนำมาขายได้เป็นเงินก้อนโต แต่นักชำแหละและผู้เก็บของจะได้เงินน้อยที่สุด พวกเขาไม่ต้องต่อสู้แค่นักชำแหละต้องไปแยกชิ้นส่วนสัตว์อสูรและให้ผู้เก็บของเก็บเท่านั้น
แต่ต่อให้ไม่ได้ชิ้นส่วนที่หากยาก เนื้อสัตว์อสูรก็ขายได้ในราคาแพงเพราะพวกมันเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ ยิ่งกินยิ่งมีกำลัง ยิ่งเพิ่มพละกำลังร่างกายและพลังเวทเองก็มากขึ้น เพียงแต่พวกมันขึ้นเพียงน้อยนิดทั้งยังมีราคาแพง ทำให้นักล่าส่วนใหญ่มักจะขายมันให้กับสมาคมเสียมากกว่า
“เป็นเช่นนี้นี่เอง”
เหมี่ยวซูเถาพยักหน้า เธอมั่นใจว่าตนเองจะต้องเข้ามาในร่างของสตรีที่เธอเห็นอย่างแน่นอน สตรีที่แม้แต่อาชีพชั้นต่ำยังไม่ได้เป็น เป็นเพียงชนชั้นล่างที่สุดของแผ่นดินนี้อย่างแท้จริง ไม่แปลกที่สตรีคนนี้จะถูกทอดทิ้งและไร้การเหลียวแล แม้จะหมดลมหายใจไปแล้วก็ยังถูกนำมาทิ้งให้เป็นอาหารของสัตว์อสูรภายนอก ไม่มีแม้กระทั่งที่ฝัง
เสียงพึมพำของเหมี่ยวซูเถาดังขึ้นทำให้ ชายทิ้งขยะที่กำลังช่วยกันยกขยะไปทิ้งถึงกับชะงัก มองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ทั้งสองหันมามองทางต้นไม้ใหญ่ เห็นสตรีนางหนึ่งผมเผ้าฟูฟ่อง ใบหน้าสีดำดวงตาสีขาวมองเห็นในความมืด นางกำลังพยายามลุกขึ้น ท่าทางนั้นดูแล้วมองอย่างไรก็มิใช่คน
“นะ..นั่นมัน อสูรกากอย”
“อ๊ากกกกกกกกกกก”
ทั้งสองทิ้งเกวียนทิ้งขยะของตนเองแล้ววิ่งหนีเข้าไปในทิศทางของเมือง ท่าทางหวาดกลัวตายอย่างถึงที่สุด ทิ้งเหมี่ยวซูเถาที่กำลังยืนขึ้นยืนค้างเอาไว้เช่นนั้น เธอยกมือขึ้นมาหมายจะร้องเรียกแต่ทว่ามือของเธอกลับไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าใดนัก
ในสายตาของทั้งสองนั้นท่าทางเช่นนั้นยิ่งดูเหมือนอสูรกากอยเข้าไปใหญ่ วิ่งใส่ตีนผีวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เหมี่ยวซูเถาถอนหายใจออกมา อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าทิศทางนั้นคือทิศทางของเมืองหลวง
[ปลดล็อคเงื่อนไขการปลดอาชีพสำเร็จ ระบบกำลังมองหาอาชีพที่เข้ากันกับท่าน]
[ยินดีด้วยกับการข้ามมิติ ท่านได้รับอาชีพ เกษตรกร]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับกล่องของขวัญเปิดใช้งานระบบครั้งแรก กล่องของขวัญนี้จะถูกจัดเข้าไปในช่องเก็บของอนันต์]
[ระบบใจดี ติดตั้งช่องเก็บของอนันต์ให้แก่ท่านใน 5 4 3 2 1]
[[ผู้สร้างระบบฝากมาบอกว่า ขอให้ท่านเพลิดเพลินกับการทำการเกษตรกร] ]
มาแล้วนะเจ้าคะ คลอดแล้วนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ ฝากกดหัวใจฝากกดติดตาม ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาาาา
♥♥
สัญชาตญาณ
“ไม่เป็นไร ในเมื่อข้ามมาในมิตินี้แล้วก็คงจะต้องใช้ชีวิตให้ดีสินะ เหมี่ยวซูเถาฉันจะใช้ชีวิตแทนเธอเอง . . . ไม่สิ ข้าจะใช้ชีวิตแทนเจ้าให้ดี อย่าได้ห่วงสิ่งใดเลย”
เหมี่ยวซูเถาพูดกับตัวเองด้วยใจที่ตั้งมั่น มีสายลมเบาๆ พัดผ่านเธอไปอย่างช้าๆ นางมองหน้าจอโปร่งใสแสดงออกมาเบื้องหน้าคล้ายกับระบบเกม ดวงตาของนางมีแต่ความยินดี เพราะมั่นใจว่านี่มันคือนิ้วทองคำของเธอในภพนี้อย่างแน่นอน
นี่ยิ่งแสดงให้เห็นว่านางข้ามมิติมาแล้วจริงๆ ภาพเหตุการณ์ตอนตื่นก็คงจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างที่เธอเข้ามาอยู่ เธอคนนั้นมีชื่อว่า เหมี่ยวซูเถาเฉกเช่นเดียวกับเธอ ไร้ญาติขาดมิตรเช่นเดียวกับเธอเช่นกัน
ต้องยอมรับเลยว่าเธอและเหมี่ยวซูเถาในยุคจีนโบราณนั้นเหมือนกันมากจริงๆ
นึกไปถึงตนเองที่กำลังนั่งเล่นเกมกับเพื่อนในโลกออนไลน์อย่างเมามันส์ เกมที่เธอเล่นส่วนใหญ่จะเป็นเกมเอาชีวิตรอด จะต้องออกไปตีมอนสเตอร์และหาวัตถุดิบในการสร้างสิ่งต่างๆ แต่บทบาทของเธอในเกมกลับกลายเป็นปลูกพืชและทำอาหารอยู่เสมอไม่ว่าจะเล่นเกมไหนก็ตาม ระบบนิ้วทองคำของเธอจึงได้ให้อาชีพนี้กับเธอละมั้ง
คิดเช่นนั้นก็รู้สึกยินดีขึ้นมา เธอชื่นชอบการปลูกพืชผักยิ่งนัก
โครกกกกกกกก!
เสียงท้องร้องอย่างรุนแรง เหมี่ยวซูเถาตัดสินใจว่าก่อนอื่นเธอจะต้องทำให้ร่างนี้อิ่มท้องเสียก่อน ไม่เช่นนั้นอาจจะตายอีกรอบก็เป็นได้ ดวงตาจึงมองจับจ้องไปโดยรอบหวังว่าจะมีสิ่งใดกิน
สถานะ
ความแข็งแรง 1 หน่วย
ความรวดเร็ว 1 หน่วย
ความฉลาด 1 หน่วย
ความโชคดี 1 หน่วย
[ยินดีด้วยท่านได้รับทักษะ สัญชาตญาณของเกษตรกร]
[สัญชาตญาณของเกษตรกร เป็นทักษะที่ช่วยให้ผู้ครอบครองสามารถมองเห็นสมุนไพร พืชพันธุ์ แม้กระทั่งเมล็ดพืชได้ง่ายกว่านักสำรวจ 10 เท่า เป็นอาชีพที่บรรดานักสำรวจต้องการเป็นอย่างมาก แต่น้อยคนนักที่จะได้รับ อัตราการได้รับ 0.001]
[[ผู้สร้างระบบแปลกใจที่ท่านได้รับทักษะมาอย่างง่ายดาย และคิดว่าระบบจะต้องมีอันใดผิดพลาดตรงไหน] ]
[[ผู้สร้างระบบหันมาจับตามองท่าน] ]
เหมี่ยวซูเถาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อยแต่ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่านางได้กลิ่นต่างๆ ชัดเจนขึ้น สายตาก็คล้ายกับมองเห็นบางอย่างโดดเด่นขึ้นมามันเป็นแสงสว่างอยู่ใต้ดิน . . . ซึ่งด้วยทักษะที่เธอมีทำให้เธอสามารถมองเห็นในความมืดชัดเจน
“นั่นมันหัวมันป่า โชคดีแล้วเราไม่หิวโหยแล้ววววว”
ร่างบางค่อยๆ พาร่างอันไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังทิศทางของมันป่าแล้วเริ่มขุดด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดด้วยมือเล็กๆ ความหิวทำให้ลืมความเจ็บปวด เหมี่ยวซูเถาใช้เวลาพอสมควรกว่าจะได้มันท่ามกลางความมืด เธอเช็ดมันด้วยเสื้อผ้าของตัวเอง เสื้อผ้าพวกนี้เหม็นเน่าอยู่แล้ว แต่ทว่าก็ยังดีกว่ากินดิน กัดกินมันป่าดิบๆ ด้วยความหิวโหย รสชาติมันป่าอร่อยถึงเพียงนี้เชียวงั้นหรือ?
อาหารมื้อแรกในการข้ามมิติมาคือมันป่าที่สุดแสนอร่อย เท่านี้ชีวิตก็เหมือนถูกเติมเต็มแล้ว เหมี่ยวซูเถากัดกินมันป่าจนเหลือแต่ส่วนที่ติดกับใบ นางคิดว่ามันอาจจะนำไปปลูกได้ ด้วยสัญชาตญาณของเกษตรกรทำให้นางคิดว่ามันต้องปลูกได้อย่างแน่นอน
เหมี่ยวซูเถาคิดว่าจะเก็บมันไว้ในช่องเก็บของอนันต์ของตนเอง เธอหลับตาปี๋พร้อมกับคิดว่า ‘เก็บ’ ฉับพลันหัวมันป่าก็หายไปจากมือ นี่สร้างความตื่นเต้นให้เหมี่ยวซูเถายิ่งนัก
ไม่นานนักคนกลุ่มใหญ่ถือคบเพลิงนับสิบคนก็เดินมายังทิศทางที่เหมี่ยวซูเถาอยู่ เบื้องหลังของพวกเขามีคนเก็บขยะสองคนที่กำลังหวาดกลัวอยู่ เหมี่ยวซูเถาค่อยๆ ซ่อนตัวในความมืด จับต้องกลุ่มคนที่เข้ามา
กลุ่มคนที่เข้ามาใบหน้าท่าทางหงุดหงิด คล้ายกับพวกเขาถูกปลุกจากฝันดีอย่างไรอย่างนั้น เอวของเขามีฝักดาบขนาดใหญ่
“ไหนล่ะ ที่เจ้าบอกว่าเจอสัตว์อสูรระดับ 2 อย่างกากอย?”
“ท่านนักล่า มันอยู่ตรงนี้จริงๆ นะขอรับ ข้าน้อยมิได้โป้ปด มันมีร่างกายเป็นมนุษย์ชัดเจน แต่ทว่ากลับท่าทางสายตาน่ากลัวยิ่งนัก ข้าน้อยคิดแล้วยังขนลุกไม่หายเลยขอรับ”
คนเก็บขยะท่าทางหวาดกลัวสุดขีด ยกแขนของตนเองที่เต็มไปด้วยขนที่ลุกชันให้กับเหล่านักล่าที่ตรวจเวรยามในวันนี้ ใจหนึ่งก็หวาดกลัวว่าพวกเขาโกรธเคือง แต่อีกใจกลับต้องแจ้งทางการเพราะหากสัตว์อสูรระดับสองอย่างกากอยมาป้วนเปี้ยนใกล้กับเมืองเกรงว่าจะไม่ดีนัก
“แล้วไหนเล่า สัตว์อสูร? ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงร่องรอยหรือกลิ่นอายด้วยซ้ำ เจ้าตั้งใจจะกลั่นแกล้งข้าใช่หรือไม่”
“ข้าน้อยสาบานขอรับ ข้าน้อยเห็นจริงๆ”
“เฮอะ พวกเจ้าคงไม่รู้ว่าผู้ปลุกพลังอาชีพได้อย่างข้านั้นมีการรับกลิ่นของอสูรได้ บัดซบเจ้าตั้งใจหลอกข้าชัดๆ พวกเจ้าเป็นบ่าวตระกูลใดกัน”
“ขะ..ข้าน้อยเป็นบ่าวตระกูลเสวียนขอรับ”
พอได้ยินชื่อตระกูลชายที่ท่าทางกำแหงนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ถอนหายใจเบาๆ ไม่คิดจะถือสาหาความใดๆ ก็ตระกูลเสวียนเป็นตระกูลแม่ทัพใหญ่ของแคว้น เขาเป็นชายหนุ่มที่มากด้วยความสามารถ เกิดมาด้วยพรสวรรค์ระดับหายาก มีภาวะความเป็นผู้นำตั้งแต่เยาว์วัย จนเข้าร่วมกองทัพและทำผลงานถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ด้วยอายุเพียง 26 ปี
เพียงแต่อำนาจของตระกูลเสวียนนั้นยิ่งใหญ่นัก หากถือสาหาความกับบ่าวรับใช้ตระกูลนี้ก็คงจะถูกเพ่งเล็งเอาได้
ใบหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ใช้ดาบทำให้เหมี่ยวซูเถาถึงกับหรี่ตาลง ท่าทางอวดดีกดข่มคนธรรมดานั้นเป็นเรื่องปกติของเหล่าผู้เปิดพลังอาชีพละมั้งเหมี่ยวซูเถาคิด
เธอแอบมองคนกลุ่มนั้นที่เดินกลับไปยังทิศทางของเมือง แต่ทว่าก็ยังมีทหารชั้นผู้น้อยที่ยังเดินตรวจตราอยู่หลายสิบคน เหมี่ยวซูเถามองอาภรณ์ของตนเองก็ไม่แปลกใจนักที่พวกเขาจะคิดว่านางเป็นสัตว์อสูร ก็มันทั้งเหม็นทั้งสภาพดูไม่จืดแม้แต่นิดเดียว
เหมี่ยวซูเถาสายตามองเข้าไปในทิศทางของป่าพร้อมกับชั่งใจ นางจะเดินกลับเข้าไปในเมืองหรือเข้าไปหาอันใดทานในป่าก่อนดี ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางไม่เหลือสิ่งใดเลย แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญเดียวก็ไม่มี การจะเข้าเมืองไปดำรงชีวิตนั้นยากยิ่ง
เพียงแต่ว่าภายในป่าจะมีอันตรายใดๆ หรือไม่?
[เพราะท่านเพิ่งเปิดใช้ระบบ ท่านจึงเป็นมือใหม่ ระบบจะช่วยเหลือไม่ให้มือใหม่เช่นท่านถูกสัตว์อสูรมองเห็น ท่านจะปลอดภัยจากสัตว์ป่าและสัตว์อสูรเป็นระยะเวลา 48 ชั่วโมง]
หน้าต่างโปร่งใสส่องแสงขึ้นมาทำให้เหมี่ยวซูเถายิ้มกว้างขึ้น นางตัดสินใจว่าจะเข้าป่าเพื่อไปหาที่พัก อาจจะเป็นถ้ำสักถ้ำ มีเวลาเพียง 2 วันเท่านั้น นางต้องใช้ช่วงเวลานี้ให้คุ้มค่า หากได้ที่พักแล้วอาจจะใช้สัญชาตญาณของเกษตรกรเพื่อหาพืชสมุนไพรหรือพืชพันธุ์ต่างๆ นำไปขายในเมือง หากได้เงินมาก็คงจะซื้อที่ดินสักที่หนึ่งใช้ชีวิตเรียบง่าย
เหมี่ยวซูเถาตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าป่าท่ามกลางความมืด ต้องขอบคุณระบบที่ช่วยให้นางมองเห็นทุกอย่างชัดเจน ทั้งยังไม่มีสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรอยู่ใกล้บริเวณ นางสังเกตเห็นแม้กระทั่งกระต่ายป่าที่อยู่ไกลๆ แต่เหมือนพอนางเคลื่อนที่เข้าไปใกล้พวกมันก็วิ่งหนีหายไปกันหมด แม้ว่านางจะพยายามย่องเข้าไปเงียบเท่าใดก็ตาม
“แย่เลย ไม่ใช่เพียงสัตว์ป่าและสัตว์อสูรแต่สัตว์ทั่วไปที่จะกลายเป็นอาหารให้ข้าก็หนีหายด้วยเช่นนั้นหรือ?”
เหมี่ยวซูเถามุ่งหน้าไปยังป่าลึก บริเวณพวกนี้แทบไม่มีร่องรอยของมนุษย์เข้ามา เหมี่ยวซูเถาภายในใจมีความคิดว่าจะต้องหาถ้ำอยู่สักถ้ำหนึ่ง แล้วสายตาก็พลันพบกับถ้ำ เป็นจังหวะที่นางเริ่มรู้สึกหมดแรงแล้วจริงๆ
ถ้ำขนาดใหญ่พื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังมีร่องน้ำเล็กๆ ไหลผ่านภายในถ้ำ น่าแปลกที่ถ้ำแห่งนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เมื่อมาถึงถ้ำแล้วความหิวโหยก็กลับมาอีกครั้ง ถ้ำแห่งนี้หนาวยิ่งนัก เธออยากจุดไฟเพิ่มความอบอุ่นแต่ก็ไม่สามารถทำได้
“หิวจัง หิวไม่ไหวแล้ว”
ร่างบางนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งของถ้ำ ภายในใจพลันคิดว่าจะใช้ชีวิตเช่นไรดี พรุ่งนี้จะหาอันใดทานได้อีก สายตากวาดมองไปรอบถ้ำ เห็นเห็ดขึ้นประปราย แต่ทว่าเมื่อเห็นหน้าต่างที่แสดงถึงสถานะของเห็ดก็ถอนหายใจขึ้นมา
เห็ดพิษสามฤดู - พิษร้ายของเห็ดนี้ทำให้คนหรือสัตว์ที่กินเข้าไปตายในช่วงเวลาอันสั้น
เห็ดพิษตบะแตก - กินแล้วจะรู้สึกร้อนรุ่มภายในใจ ทำให้ร่างกายปลดปล่อยพลังที่มีอยู่ออกจนหมด
เห็ดเน่า - กินแล้วอาจจะอาเจียนออกมาหมดไส้หมดพุง ห้ามกินเด็ดขาด
เห็ดแต่ละอย่างล้วนไม่ควรกินทั้งสิ้น นางหิวจนปวดท้องไปหมดแล้วจะทำเช่นไรดีล่ะเนี่ย เหมี่ยวซูเถายกมือขึ้นมากุมท้องของตนเองเอาไว้ เจ้าของร่างเดิมน่าจะไม่ได้ทานอาหารมานานหลายวัน กระเพาะจึงปวดแสบเช่นนี้
[[ผู้สร้างระบบสงสัยว่าเหตุใดท่านถึงไม่ยอมเปิดของขวัญต้อนรับ เพราะนั่นจะช่วยให้ท่านดำรงชีวิตได้อีกสักพัก] ]
ภารกิจแรก
[[ผู้สร้างระบบสงสัยว่าเหตุใดท่านถึงไม่ยอมเปิดของขวัญต้อนรับ เพราะนั่นจะช่วยให้ท่านดำรงชีวิตได้อีกสักพัก] ]
“…”
เหมี่ยวซูเถาอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าผู้สร้างระบบนี้จะรู้หรือไม่ว่าความคิดของเขาแสดงออกมาให้นางเห็นจนหมดสิ้น ร่างบางเริ่มหลับตานึกถึงของขวัญต้อนรับแล้วมันก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของนางทันที
[[ผู้สร้างระบบแปลกใจคิดว่าเหตุใดท่านถึงคิดถึงของขวัญต้อนรับพร้อมกับเขา] ]
เพียงแค่นั้นเหมี่ยวซูเถาก็รู้ได้ในทันทีว่าผู้สร้างระบบคงไม่รู้ว่านางเห็นหน้าต่างเหล่านี้ นางมองดูของขวัญต้อนรับจากระบบ
[ท่านต้องการเปิดขอขวัญต้อนรับเลยหรือไม่?]
เหมี่ยวซูเถาพึมพำว่าใช้เบาๆ กล่องของขวัญก็เปิดออกกลายเป็นแสง เบื้องหน้าปรากฏข้าวของมากมายทำให้นางเบิกตากว้าง
มันมีมันเทศ และเมล็ดพันธุ์สองสามถุงใหญ่ ทั้งยังมีจอบ เสียม อุปกรณ์ทำการเกษตรหลายอย่าง และยังมีอาหารที่ช่วยในการดำรงชีพเล็กน้อย เช่นเนื้อแห้งหนึ่งกำมือและหมั่นโถวสามลูก
[[ผู้สร้างระบบนั่งไม่ติด เพราะของขวัญต้อนรับของท่านมีความผิดพลาด] ]
จอบวิเศษ - สามารถช่วยเปลี่ยนดินที่ถูกขุดให้เป็นดินวิเศษได้ ต่อให้เป็นดินแห้งกรังก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ได้
บัวรดน้ำวิเศษ - น้ำไม่มีวันหมด อีกทั้งน้ำที่ออกมาจากบัวรดน้ำวิเศษนี้ยังอุดมไปด้วยของวิเศษสำหรับพืช ตราบใดที่ท่านรดน้ำจากบัววิเศษนี้ลงสู่พืชพันธุ์ แม้จะเป็นเมล็ดพันธุ์ธรรมดาก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นพืชวิญญาณได้อย่างง่ายดาย
การอธิบายคุณลักษณะของที่ได้รับจากระบบแม้แต่เหมี่ยวซูเถายังเบิกตากว้าง ถ้าเช่นนั้นไม่ใช่ว่าต่อให้ปลูกอันใดก็จะงดงาม ปลูกสิ่งใดก็จะผลผลิตดกเช่นนั้นหรือ? นี่มันโคตรจะนิ้วทองคำ นิ้วทองคำแบบสุดๆ แม้จะเป็นแค่เกษตรกรแต่กลับจะได้กินดื่มพืชที่เป็นพืชวิญญาณตลอดเช่นนั้นหรือ?
ร่างบางนำหมั่นโถวลูกใหญ่หนึ่งลูกเข้าปากด้วยความหิวโหย น่าแปลกที่เพียงแค่หมั่นโถวลูกเดียวก็อิ่มทั้งยังรู้สึกว่าร่างกายของนางคล้ายกับได้รับการเติมเต็ม เรี่ยวแรงที่หายก็ค่อยๆ คืนกลับมา เหมี่ยวซูเถายิ้มกว้างเก็บเนื้อแห้งและหมั่นโถวที่เหลือไว้ในช่องเก็บของอนันต์แล้วจึงเข้านอนลงไปด้วยความอ่อนเพลีย จึงไม่ทันได้อ่านข้อความจากระบบ
[[ผู้สร้างระบบโวยวายและพยายามจะยึดของคืน แต่กลับทำไม่ได้ ผู้สร้างระบบหัวเสียยิ่งนักที่ท่านนอนหลับได้อย่างไม่ทุกข์ร้อน ทั้งที่มีของวิเศษเช่นนั้นติดตัว] ]
เหมี่ยวซูเถาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น นางหายใจลึกๆ ลุกขึ้นมาจากห้วงนิทราแล้วยังพบว่าตนเองอยู่ในถ้ำ คราแรกตอนสะลึมสะลือยังขอให้นี่เป็นห้วงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาภาพเบื้องหน้ายังไม่เลือนหายไปที่ใด นางคงจะต้องแค่ใช้ชีวิตในโลกแห่งนี้เท่านั้น
ใช้ชีวิตโลกแห่งนี้ก็อาจจะสนุกดีก็เป็นได้
คิดเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นแล้วรีบเดินไปยังลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านภายในถ้ำ . . . ร่างบางกวักมือวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า น้ำภายในถ้ำเย็นยิ่งนักแต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่นไม่น้อย เมื่อล้างหน้าเสร็จแล้วเหมี่ยวซูเถาก็มองตนเองที่สะท้อนกับน้ำ
สตรีผมสีดำสลวย ผิวขาว เครื่องหน้าถือว่าครบครัน . . . ไม่ขี้เหร่แต่กลับผอมแห้งจนดูขาดสารอาหาร เหมี่ยวซูเถาในฐานะที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาโดยตลอดเธอทำอาหารให้ตนเองกินอยู่บ่อยครั้ง ตอนนั้นเธออ้วนพีเพราะนั่งกิน ใช้ชีวิตอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์
“เรื่องทำให้อ้วนขึ้นกว่านี้เราถนัดอยู่แล้วนี่นา ฮิฮิ”
ตอนนี้เหมี่ยวซูเถาก็มาสำรวจช่องเก็บของอนันต์ของตนเอง สายตางดงามจับจ้องแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อวานไม่ได้สังเกตดีๆ แต่จริงๆ แล้วของขวัญต้อนรับนี้มันมากเกินไปหน่อยหรือไม่ มีทั้งเมล็ดพันธุ์เป็นถุง คิดว่าภายในน่าจะมีเมล็ดมากกว่า 100 เมล็ดอย่างแน่นอน
ร่างเล็กนำเอาหมั่นโถวที่แบ่งไว้ครึ่งหนึ่งมาทาน หมั่นโถวนี้เพียงกัดแค่ไม่กี่คำก็รู้สึกอิ่มท้องทั้งยังเหมือนเติมพลังให้นางเต็มเปี่ยม มีกำลังวังชาขึ้นมามากจริงๆ น่าแปลกยิ่งนัก
“วันนี้ทำอันใดดีนะ มีเมล็ดพืชอันใดที่เราจะปลูกได้บ้าง”
เหมี่ยวซูเถาค้นภายในช่องเก็บของอนันต์ ถุงขนาดใหญ่สามถุงปรากฏออกมา ในถุงแต่ละถุงมีเมล็ดพันธุ์ต่างกัน
“อืม นี่คือเมล็ดแครอท ที่นี่เรียกว่าหงหลัวโปสินะ . . . ส่วนนี่ก็หวงกวา (แตงกวา) แล้วนี่ก็เมล็ดถู่โต้ว (มันฝรั่ง) สินะ ไม่อดตายแล้วเรา มีจอบกับบัวรดน้ำวิเศษนี้ก็คงจะสามารถปลูกพืชในถ้ำแห่งนี้ได้สินะ”
ภารกิจ - ปลูกพืชและเก็บเกี่ยวให้ครบ 40 ต้น
รางวัลภารกิจ - สุ่มทักษะระดับต่ำหนึ่งทักษะ
บทลงโทษหากทำภารกิจไม่สำเร็จ - ไม่มี ภารกิจนี้มีไว้เพื่อช่วยเหลือท่านเท่านั้น
เหมี่ยวซูเถามองหน้าต่างโปร่งแสงที่แสดง ให้ปลูกพืชและเก็บเกี่ยว 40 ต้นงั้นหรือ กว่าต้นไม้เหล่านี้จะเติบโตคงใช้ระยะเวลานานพอสมควรเลย แล้วนางจะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจนถึงตอนนั้นหรือไม่? เพราะระบบช่วยเหลือเพียงแค่ 48 ชั่วโมงเท่านั้น มองดูเวลาเริ่มต้นระบบก็ผ่านไป 8 ชั่วโมงแล้ว
เหมี่ยวซูเถาใบหน้าแสดงความกังวลออกมาชัดเจน แต่ทว่ากังวลไปก็คงจะไม่ได้สิ่งใด ร่างบางเริ่มถือจอบขึ้นมาขุดดินบริเวณภายในถ้ำเป็นหลุมๆ แล้วเริ่มนำเมล็ดมันฝรั่งลงไปปลูก 20 เมล็ด นำบัวรดน้ำวิเศษไปใส่น้ำภายในถ้ำแล้วรดลงไปยังเมล็ดที่ปลูก แล้วขุดไปปลูกแครอทอีก 10 เมล็ด รวมถึงแตงกวาอีก 10 เมล็ด กว่าจะเสร็จก็ครึ่งค่อนวันแล้ว
นางเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างเข้าไปในช่องเก็บของอนันต์ หยิบเนื้อตากแห้งมากินหนึ่งชิ้น ก็รู้สึกอิ่มท้องแล้ว ร่างบางนั่งแทะเนื้อแห้งไปมองดูหลุมเมล็ดพืชที่นางปลูกก็ยกยิ้มด้วยความพอใจ
หลังจากนั้นนางหันไปถอดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมดแล้วนำไปซักที่ริมแม่น้ำ มั่นใจว่าโดยรอบไม่มีผู้ใดอยู่ ป่าลึกถึงเพียงนี้ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาอย่างแน่นอน ร่างบางเข้าไปแช่ตัวอยู่ในน้ำด้วยความสดชื่น ชำระล้างร่างกายอยู่นานสองนานจึงจะขึ้นมา
เมื่อชำระล้างร่างกายเสร็จแล้วยังไม่มืดค่ำ เหมี่ยวซูเถาค่อยๆ ออกไปจากถ้ำแล้วมองสำรวจ เผื่อจะมีสมุนไพรอันใดนางเก็บมาปลูกได้
เมื่อออกมาแล้วร่างบางเบิกตากว้างเพราะเบื้องหน้าคือป่าที่อุดมสมบูรณ์ เมื่อคืนนางมาที่นี่ในเวลากลางคืนจึงไม่ได้สังเกตสิ่งใด ด้วยความที่กังวลเรื่องของที่พักด้วย ด้วยความกังวลเรื่องของสัตว์อสูรด้วยทำให้นางไม่ได้มองสำรวจโดยรอบให้ดีเช่นนี้
ดวงตางามเบิกกว้างเมื่อหน้าถ้ำแห่งนี้่มีต้นไม้ที่มีต้นผิงกั๋ว (แอปเปิ้ล) ที่ลูกเบ้อเริ่ม อยู่หลายต้น ทั้งลูกของมันยังดก น่ากิน เหมี่ยวซูเถาเองก็แปลกใจว่าเหตุใดถึงไม่มีมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตเข้ามากินผลไม้พวกนี้แม้แต่น้อย ทั้งนางยังมองเห็นพืชสมุนไพรที่อยู่ห่างออกไปอีกหลายต้น นางรีบเข้าไปเก็บพืชสมุนไพรแล้วเก็บเอาลูกแอปเปิ้ลมาสองสามลูก
“ข้าเก็บไปพออิ่มท้องก็พอแล้ว ใกล้จะมืดแล้วด้วยสิ ข้าเก็บไม้แห้งไปก่อไฟสักหน่อยดีกว่า เหมือนของขวัญจากระบบจะมีไม้ขีดให้เปล่านะ ข้าเห็นแวบๆ เก็บไปก่อนก็แล้วกัน”
เหมี่ยวซูเถารีบไปเก็บไม้แห้งที่ตนเองเห็นทั่วบริเวณทั้งหมด เก็บไปกว่าจะรู้ตัวสักพักท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว ร่างบางรีบหอบไม้แห้งเหล่านั้นกลับถ้ำด้วยความรวดเร็ว โชคดีที่ดวงตานี้มองเห็นในที่มืดได้เป็นอย่างดี ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงถ้ำ
บรรยากาศโดยรอบภายนอกถ้ำก็เริ่มมีเสียงสัตว์กู่ร้อง ฟังแล้วชวนขนลุกอย่างน่าประหลาด เหมี่ยวซูเถาเองก็กังวลไม่น้อยเพราะช่วงเวลาที่ระบบป้องกันนางก็ผ่านไปเรื่อยๆ อีกไม่นานก็คงจะหมดไป . . . แต่ทว่านางต้องทำภารกิจปลูกพืชพันธุ์พวกนี้ถึงสี่สิบต้น นางจะต้องตุนอาหารให้มากที่สุดแล้วเก็บตัวอยู่ในถ้ำเพื่อรอการเจริญเติบโตของพวกมันเสียแล้ว
คิดเช่นนั้นนางก็ค้นของที่ระบบมอบให้ภายในช่องเก็บของอนันต์ โชคดีจริงๆ ที่มีไม้ขีดในโลกที่แล้วของนาง แต่ทว่ามันมีเพียงแค่หนึ่งกล่องเท่านั้น เห็นเช่นนั้นแล้วร่างบางก็ขมวดคิ้วเบาๆ
“พวกที่เป็นผู้ใช้เวทจะสามารถจุดไฟให้ติดได้อย่างง่ายดายหรือไม่นะ?”
[[ผู้สร้างระบบสับสนงงงวย ว่าท่านพูดคุยกับผู้ใดกัน? พร้อมกับพึมพำว่าได้รับอาชีพเป็นเกษตรกรแต่กลับฝันเกินตัว คิดอยากจะได้เวทไฟอย่างนั้นหรือ] ]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับเวทไฟระดับหนึ่ง - จุดไฟด้วยปลายนิ้ว]
[[ผู้สร้างระบบโวยวายขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เหตุใดเกษตรกรถึงได้รับเวทไฟกัน?] ]
[[ผู้สร้างระบบกำลังหัวเสียพร้อมกับคิดว่า ท่านเป็นผู้เล่นที่ติดบัค *] ]
บัค : ความผิดปกติในบางจุดของโปรแกรมนั้น