ถอดสูตร! ปิดทางนายกฯ พระราชทาน หาคนใหม่แทน ประยุทธ์ !!
นายกฯพระราชทานเป็นไปได้ หรือ ไม่ได้ และนายกฯ คนนอก กับ นายกฯ คนกลาง มีความเป็นไปได้?!
ผู้สื่อข่าวโตโจ้นิวส์รายงานว่า ดร.กิตติธัช ชัยประสิทธิ์ นักวิชาการอิสระ และอาจารย์ด้านสถาปัตยกรรม สอนพิเศษด้าน ปรัชญาการเมือง แสดงความเห็นถึงกระแสข่าวการเปลี่ยนตัวนายกรัฐมนตรี โดยระบุว่า
นายกพระราชทาน = เป็นไปไม่ได้
นายกคนนอก/คนกลาง = เป็นไปได้
(ตามกลไกเสียงข้างมากในรัฐสภา)
นายกพระราชทาน = เป็นไปไม่ได้
ประเด็นก็คือ “ปัญหาการเมืองต้องแก้ด้วยการเมือง” และพระมหากษัตริย์ท่านจะไม่ทรงลงมายุ่งกับฝ่ายการเมืองแน่นอน เพราะเป็นการรักษาสถานะและหลักการตามระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
ฝ่ายการเมือง มีปัญหาการเมือง ก็ต้องแก้ไขกันเอง
แต่ท่านอาจจะให้ข้อคิดหรือคำแนะนำสำหรับสถานการณ์บ้านเมืองได้ ดังเช่นธรรมเนียมของประชาธิปไตยแบอังกฤษที่ “ทุกสัปดาห์” นายกรัฐมนตรีต้องถวายงานแก่ควีนเอลิซาเบท และจะทรงมีคำแนะนำ ข้อสงสัย ซักถาม ในทางลับ (Weekly Audience)
แต่ทั้งหมดล้วนไม่มีผลทางกฎหมาย นายกรัฐมนตรีจะนำข้อเสนอ/คำชี้แนะนั้นไปปฏิบัติหรือไม่ เป็นดุลพินิจของนายกฯ ในฐานะผู้นำรัฐบาล
เช่นเดียวกับที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทำในยามที่บ้านเมืองเกิดปัญหา เช่น กรณีพฤษภาทมิฬที่ทรงเรียกทั้งสองฝ่ายเข้าพบ เพื่อขอให้ยุติการเผชิญหน้าระหว่างคนไทยทั้งสองฝ่าย
รวมไปถึงที่ท่านให้คำแนะนำแก่ผู้ว่าและส่วนราชการ ในกรณีการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมใหญ่ ปี พ.ศ. 2538
*** เช่นเดียวกับใน ปี พ.ศ. 2548 ที่พันธมิตรฯ และฝ่ายค้านอย่างประชาธิปัตย์เวลานั้น พยายามเสนอขอนายกพระราชทานตาม มาตรา 7 แต่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ท่านก็ไม่ทรงตอบรับ และทรงมีรับสั่งชัดเจนในวันที่ 25 เมษายน 2549 ว่าเป็นเรื่องไม่ถูกต้องและไม่เป็นประชาธิปไตย
(เพราะมาตรานี้ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น)
นายกคนนอก/คนกลาง = เป็นไปได้
ในทางกลับกัน…นายกรัฐมนตรีคนนอก(บัญชีรายชื่อพรรคการเมือง) ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 272 สามารถทำได้ ตามขั้นตอนต่อไปนี้
- ส.ส. 250 เสียง ยื่นเรื่องเสนอต่อสภาขอเสนอชื่อนายกรัฐมนตรีที่อยู่นอกบัญชีรายชื่อพรรคการเมือง และหากได้รับการรับรองจากเสียง 2 ใน 3 ของทั้งสภา (500 จาก 750) ก็สามารถเสนอได้
- เมื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อ ได้รับ “เสียงข้างมาก” จำนวน 251+ เสียงจากสภาผู้แทนราษฎร คนที่ได้รับเลือกก็จะเป็นนายกรัฐมนตรี
*** ดังนั้นกระบวนการนี้ จึงเป็นมติตามเสียงข้างมากของสภาผู้แทนราษฎร และไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระมหากษัตริย์แต่ประการใด จึงไม่ใช่นายกฯ พระราชทาน
ในแง่ความเป็นจริง
หากกรณีนี้เกิดขึ้นจริง ย่อมหนีไม่พ้นที่พรรคการเมืองบางพรรค(ที่กลัวว่าจะถูกโดดเดี่ยว) จะต้องออกมาโจมตีเรื่อง “ไม่เป็นประชาธิปไตย” แม้ว่าจะมาจากเสียงข้างมากในสภาฯ ก็ตาม
และแน่นอนว่าข้ออ้างที่สำคัญที่สุดคือ เรื่อง “ส.ว.” แต่หากเกิดกรณีนี้ขึ้นจริง และ ส.ว.มีมติไม่ลงคะแนนเสียงไปเลือกนายกฯ ร่วมกับ ส.ส. ย่อมทำให้ข้อครหาหมดไป
และกรณีเช่นนี้อาจเกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะหากสองพรรคใหญ่เห็นพ้องต้องกันและจับมือกันเพื่อให้ได้นายกรัฐมนตรีที่เสียงส่วนใหญ่ในสภาผู้แทนราษฎรเห็นว่าเหมาะสมจะขึ้นมาเป็นผู้นำประเทศได้