ฝึกฝืน..หนทางแห่งการเอาชนะตัวเอง

"เราต้องฝึก ต้องฝืนที่จะทำความดี ที่จะเอาชนะตนเองให้ได้"
พระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุยเดช 
พระราชทานไว้แด่ยุวพุทธิกสมาคม เมื่อปี พ.ศ. 2513 

โดยปกติเราคุ้นเคยกับคำว่า “ฝึกฝน” กันดีอยู่แล้ว “ฝึกฝน” ก็คือ การทำซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ จนทำให้เกิดทักษะในด้านนั้น ๆ ซึ่งการฝึกแบบนี้ จะเป็นการฝึกเรื่องอะไรก็ได้ เป็นเรื่องดี ๆ อย่างฝึกภาษา ฝึกฝนเพื่อพัฒนาตนเองก็ได้ หรือจะเป็นเรื่องไม่ดีอย่างฝึกสูบบุหรี่ ฝึกกินเหล้าของมึนเมาก็ได้ทั้งนั้น

ดังนั้นถ้าฝึกฝนในทางที่ดีก็ดีไป แต่ถ้าดันไปฝึกในทางที่ไม่ดี สุดท้ายคงไม่ต้องบอกว่าจะเป็นอย่างไร….

ธรรมชาติของจิตใจมนุษย์มักหวั่นไหว โอนอ่อนไปกับเรื่องไม่ดีได้ง่ายเสมอ เหมือนสายน้ำที่มักจะไหลจากสูงลงต่ำ จิตใจคนก็เช่นกัน ถ้าไม่ฝืน ไม่ฝึกก็มีโอกาสไหลลงที่ต่ำได้ เพราะฉะนั้นคนเราจึงจำเป็นต้องฝืนตัวเองเพื่อยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น

การฝืนตัวเองในลักษณะนี้จะเป็นการฝืนทำเรื่องดี ๆ เพื่อตัวเองด้วยกันทั้งนั้น แต่โดยทั่วไปแล้วคนเราไม่อยากจะฝืนทำอะไรแบบนี้กันนักหรอก…

เช้าก็ไม่อยากตื่นไปทำงาน 

อยากจะผอม อยากจะสุขภาพดี แต่ก็ไม่อยากออกกำลังกาย

อยากจะจิตใจผ่องใส ละเว้นจากบาปทั้งปวง แต่ก็รักษาศีลไม่ได้ ไม่อยากนั่งสมาธิ

อยากเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ แต่ก็ตัดไม่ขาดเสียที

อยากเก่ง แต่ไม่อยากอ่านหนังสือ

และอีกสารพัดความอยากที่จะพาตัวเราไหลไปตามกระแสแห่งกิเลสทั้งปวง

ดังนั้น ทุกเรื่องทุกอย่างมันต้องใช้การ “ฝึกฝืน”  

ฝืนที่จะไม่ทำตามใจตัวเอง 

ฝืนใจ..ฝืนทำอะไรที่ไม่อยากทำ  

ฝืนให้ใจไหลทวนกระแสกิเลส

สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ต้อง “ฝึกฝืน” จากสิ่งที่เคย สิ่งที่เป็น แรกเมื่อเริ่ม “ฝืน” ก็มักจะเหนื่อย มักจะท้อใจเป็นเรื่องธรรมดา เพราะมันฝืนธรรมชาติของเรา แต่เมื่อผ่านไปสักระยะ ใช้เวลาฝืนอยู่กับมันอย่างจริงจังเพิ่มสักหน่อย สิ่งที่ฝืนนั้นก็จะกลายเป็นความเคยชิน เป็นเรื่องที่เราใช้ใจยอมรับมันได้ง่ายขึ้น สุดท้ายก็กลายเป็นความเต็มใจที่ไม่ต้องฝืนอีกต่อไป

การเริ่มต้นเป็นสิ่งที่ยากที่สุดเสมอ เราแค่ต้องฝืนใจเริ่มมันให้ได้ ถ้าเริ่มต้นได้เมื่อไหร่ก็หมายถึงการมุ่งหน้าไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นเมื่อนั้น สุดท้ายถ้าฝืนได้สำเร็จ..ก็คือชัยชนะที่เราสามารถชนะใจตัวเองได้แล้ว…

ถึงตอนนี้มาฝึกฝืนกันเถอะ ฝืนทำอะไรที่ไม่อยากทำ แล้วเราจะภาคภูมิใจในตัวเองมากกว่าที่คิด