สตรีค้าชุดชั้นในสู่ฮองเฮาผู้เลอโฉม (มีอีบุ๊ก)

ข้อมูลเบื้องต้น

โปรย

เหมยอิงอิง หญิงสาวสวยอรชรอดีตคุณหนูจวนผู้ดี บิดามารดาเป็นหนี้ท่วมหัวคิดการใหญ่วางยาหมายตายพร้อมกันไปทั้งครอบครัว แต่นางเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต แถมฟื้นมาด้วยความทรงจำ2ภพชาติ อดีตเคยเป็นสาวออฟฟิศแห่งหนึ่งในแผ่นดินมังกรใหญ่

เพื่อหาเลี้ยงชีพเธอจึงเปิดร้านขายเสื้อผ้าหญิงสาว แต่ที่โด่งดังที่สุดในร้านของเธอคงไม่พ้น 'ตู้โตว' (肚兜) ชุดชั้นในจีนโบราณสำหรับคาดอกและมีสายผูกที่คอกับเอว แต่เธอประยุกต์ตกแต่งลูกไม้และลวดลายแปลกตา อีกทั้งยังมีเวอร์ชั่นสุดแซ่บทำให้หญิงสาวน้อยใหญ่ในเมืองหลวงต่างนิยมชมชอบ รวมไปถึงไทเฮาและองค์หญิงใหญ่…

กระนั้นจึงเป็นเหตุให้เธอถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงเพื่อไปตัดชุดให้คนในราชวงศ์! ระหว่างทางเดินในวังเธอเผอิญเจอคุณชายผู้หล่อเหลาที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อครั้นงานเทศกาลหน้ากากและนึกขึ้นได้ว่าเสื้อคลุมที่เขามอบให้เมื่อคราวนั้นมีป้ายหยกประจำตัวติดมาด้วยจึงได้ถามไถ่และบอกเล่าเพื่อที่จะคืนป้ายหยกให้ แต่เหมยอิงอิงไม่ได้นำติดมา ชายหนุ่มจึงเอ่ยนัดหมาย

เยี่ยนเฟินเย่ว หรือฮ่องเต้บุตรชายแห่งสวรรค์ในคราบ เยี่ยนฟาง ที่หญิงสาวเข้าใจ ได้เอ่ยแก่ร่างอรชรตรงหน้าว่าพรุ่งนี้ ยามโหย่ว (17:00-19:00) ให้ไปเจอกันที่โรงเตี๊ยมไป๋ เพื่อที่จะได้คืนป้ายหยกและเลี้ยงขอบคุณ เมื่อถึงวันพรุ่งและเวลานัดหมายสาวสวยงามล่มเมืองอย่างเหมยอิงอิงโดนฉุดลักพาตัวโดนหมู่โจรกลุ่มใหญ่ที่ทำการค้าขายหญิงสาววัยแรกแย้ม เมื่อเยี่ยนฟางมาถึงจึงทราบข่าวจากทหารองครักษ์และได้ออกตามหาและจัดการกับพวกกลุ่มโจรที่เป็นปัญหาใหญ่ต่อบ้านเมืองในขณะนี้

แต่เหตุไฉนหญิงสาวร่างบางระหงนี้กับโดนฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด…

ระหว่างทางเยี่ยนฟางต้องอดทนอดกลั้นมากมายกว่าจะมาถึงโรงเตี๊ยมใกล้เมือง แต่ดูเหมือนว่าตัวหญิงสาวจะทนไม่ไหวแล้วมือบางซุกซนจับนู่นจับนี่ผิดถูกไปหมดจนฮ่องเต้หนุ่มไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

.

"เจ้าเชื้อเชิญข้าเองหนา เหมยอิงอิง"

:)

เรื่อง สตรีค้าชุดชั้นในสู่ฮองเฮาผู้เลอโฉม ♥

- เขียนโดย องค์หญิงเฌอร์ลิน -

เขียนเป็นเรื่องแรกฝากติดตามด้วยนะคะ ♥

เป็นแนวโรแมนติกโรมานซ์ค่ะ

Note :

e-book วางขาย28/06/2067 เวลา00:00น.ค่ะ

ราคาโปรโมชั่น7วันแรก เพียง109บาท ><

มีตอนncพิเศษที่อ่านได้เฉพาะคนที่ซื้ออีบุ๊คเท่านั้น คิคิ

ฝากกดเพิ่มเข้าชั้น และกดหัวใจเพื่อเป็นกำลังใจในการแต่งด้วยนะคะ ♥

ขอบพระคุณทุกคนค่ะ ขอให้สนุกนะคะ >< !

01 พบเจอ

01

พบเจอ

"อิงอิงจ๊ะ วันนี้คุณหญิงของข้าอยากจะได้เสื้อปักลายดอกท้อ ที่ร้านเจ้ามีหรือไม่มิเช่นนั้นข้าจะสั่งตัด" บ่าวรับใช้จวนฮูหยินเฟิงเอ่ยขึ้นหลังจากเดินเข้ามาภายในร้าน ฮูหยินเฟิงถือเป็นหนึ่งในลูกค้าประจำที่เธอรักมากเพราะมาอุดหนุนบ่อยและชอบทิปหนัก!

"มีอยู่2ตัวเจ้าค่ะ! อิงเอ๋อร์เก็บไว้ให้ฮูหยินเฟิงโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะเห็นว่าช่วงนี้เมืองหลวงนิยมลายดอกท้อ"

"อิงเอ๋อร์เจ้าเป็นเด็กดีมาก ฮูหยินต้องดีใจเป็นแน่ที่ได้เสื้อตัวนี้ ขอบใจมากนะจ๊ะ ข้าไปก่อนล่ะ"

ร่างบางโค้งก้มหัวให้เชิงขอบคุณที่มาอุดหนุน เย้! เธอขายเสื้อลายดอกท้อที่เพิ่งปักมาใหม่ได้หมดจวนแล้ว หญิงสาวปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก วันนี้ช่างร้อนเสียจริง

เหมยอิงอิง หญิงสาววัย17ปี ที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่กี่ปีสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่ยังเด็ก เหตุเพราะเป็นหนี้ท่วมหัวจึงตัดสินการใหญ่วางยากันทั้งครอบครัวเพื่อจบสิ้นปัญหา แต่เหตุไฉนเธอถึงได้รอดเพียงผู้เดียวแบบนี้กันนะ

แถมตอนฟื้นขึ้นมายังระลึกได้ถึง2ชาติภาพ เธอเคยเป็นสาวออฟฟิศมาก่อนแต่ดันเสียชีวิตเพราะเหตุรถชนเมื่อวัย25ปี คิดแล้วก็เจ็บทรวงอกในช่วงแรกเธอลำบากมากมายถึงขั้นไปขอข้าวกินจากจวนอื่นๆ ทำงานส่งของเพื่อปากท้องไปวันๆจวบจนวันหนึ่งมีโอกาสได้ไปเป็นลูกมือแม่ค้าขายผ้าบวกกับเมื่อชาติก่อนนางมีความรู้เรื่องการตัดเย็บผ้าจากคุณยายที่เคยพร่ำสอนตั้งแต่เด็ก อีกทั้งบริษัทที่เธอทำยังเกี่ยวกับอุตสาหกรรมผ้า

อิงเอ๋อร์ได้นำความรู้และแฟชั่นในชาติแรกที่มีทั้งหมดมาประยุกต์กับเสื้อผ้าสมัยนี้ ในคราแรกเธอไม่ได้คาดหวังมากแต่มันดันเป็นที่แปลกตาและเป็นที่นิยมมากในที่สุด! หลังจากเก็บเงินได้เธอจึงกล่าวขอบคุณแม่ค้าผ้าและมาเปิดร้านเสื้อผ้าเป็นของตนเองและปลูกบ้านอยู่ชั้นบนของร้านตัดเสื้อ

ด้วยความซุกซนเธอคิดที่จะทำชุดชั้นในของที่นี่ให้มีความสวยงามและนำลูกไม้มาใส่ให้คล้ายคลึงกับเมื่อชาติก่อน และเป็นดั่งที่คาดการณ์ หญิงสาวน้อยใหญ่นิยมชมชอบกันมากมาย อีกทั้งยังมีแบบลูกไม้ขาวบาง แบบเว้าแหว่งสุดแสนจะเซ็กซี่ที่ซึ่งเป็นที่ฮิตในหมู่มากของนางโลม ย่านโคมแดง และมีบ้างที่เหล่าคุณหนูจวนผู้ดีจะมาซื้อไปใส่อย่างลับๆ

"โอ้อิงอิง! ข้าลืมบอกว่าวันนี้ตอนค่ำมีเทศกาลหน้ากาก เจ้าก็ออกไปเที่ยวเล่นซะบ้างเถอะ" พูดจบนางก็เดินออกไป

ยามโหย่ว (17:00-19:00)

ขณะนี้ท้องฟ้าใกล้ค่ำมืดมีแสงรำไร เหมยอิงอิงสวมชุดสีขาวปักดอกท้อสีชมพูอ่อน บนผมตกแต่งด้วยเครื่องหัวพองามมันช่วยขับให้หญิงสาวดูสวยและอ่อนหวาน ถนนสายนี้จัดเทศกาลหน้ากากให้ชาวบ้านมาเข้าร่วมแต่นางลืมหน้ากากไว้ที่ร้านเสียนี่สิ แล้วก็นานมากแล้วที่เธอไม่ได้ออกมาเที่ยวจึงคร้านที่จะเดินกลับไปที่ร้าน ซึ่งขณะนี้ร้านก็ปิดอยู่ ใช่..เธอไม่มีตำลึงพอที่จะจ้างผู้ช่วยหรอก อีกทั้งสามารถทำคนเดียวไหว

หญิงสาวหันไปเห็นผลไม้สีแดงสดที่ถูกเสียบไว้เป็นไม้ๆ มันคงจะเป็นถังหูลู่? เธอเตรียมจะเดินข้ามฝั่งเพื่อไปซื้อมัน มันน่ากินสุดๆไปเลย!

แต่ทันใดนั้นเองมีชายขี่ม้าท่าทางลับๆล่อๆรีบร้อนมาทางที่เธอยืนอยู่ ด้วยความไวกระนั้นมันต้องชนเธอความเร็วของสองขามิอาจทันความไวของอาชาเป็นแน่ เหมือนจะหลบไม่ทันซะแล้ว..

พรึ่บ!

ชายหนุ่มในชุดสีดำแซมแดงคว้าตัวเธอเข้าไว้ในอ้อมกอด เพียงแต่ชุดของเธอถูกสิ่งแหลมคมเกี่ยวจนขาดจากบุคคลบนม้าเมื่อกี้ ร่างสูงโปร่งถอดเสื้อคลุมสีดำตัวนอกออกให้หญิงสาวสวมและหันไปพูดอะไรบางอย่างกับชายนิรนามด้านหลังซึ่งน่าจะเป็นผู้ติดตาม ชายนิรนามพยักหน้าฟังคำสั่งและหายตัวไปอย่างว่องไว เมื่อกี้มันเกิดสิ่งใดขึ้นทุกอย่างมันไวไปหมด เธอไม่ได้โดนชนใช่หรือไม่? ไม่เจ็บตัวเลยสักนิด สติของอิงเอ๋อร์หลุดลอยไปแล้ว..

"เจ็บตรงไหนหรือไม่?"

เสียงทุ่มต่ำเอ่ยถามพลันเรียกสติให้ร่างบางอรชรตรงหน้า เยี่ยนเฟินเย่ว หรือที่รู้จักกันในฐานะฮ่องเต้ประมุกข์สูงสุดแห่งแผ่นดินนี้นี่เอง แต่วันนี้มาในคราบของ เยี่ยนฟาง ชื่อเล่นหรือพระนามแฝงของฝ่าบาทใช้ในเวลาปลอมตัวเพื่อออกมาสืบเหตุร้ายนอกวัง

ร่างหนาก้มมองเพื่อสำรวจหญิงสาวตรงหน้าว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ พลันเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามที่กำลังได้สติกลับมา

"ข..ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย" เธอเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่มีหน้ากากบดบัง เขาที่ดูจะสูงกว่าเธออยู่มากโข ตัวเธอเพียงแค่ระดับอกของเขาเองหรือนี่ มือบางกำชับเสื้อคลุมที่คุณชายตรงหน้าคลุมให้อย่างแน่นหนาเพราะชุดของเธอบางส่วนขาดไปซะแล้ว

"ให้ข้าได้ตอบแทนบุญคุณเถอะเจ้าค่ะ เมื่อกี้นี้ชีวิตข้าเกือบจะสิ้นเสียแล้ว" ทันทีที่ได้สติกลับมาเหมยอิงอิงกล่าวขอบคุณและขอตอบแทนบุญคุณคุณชายตรงหน้า เมื่อครั้นยังเด็กท่านแม่สอนว่าบุญคุณนั้นต้องตอบแทนและอย่าได้ติดหนี้บุญคุณผู้ใด

"ไม่เป็นไร จวนเจ้าอยู่ที่ใดข้าจะไปส่ง"

และเหมือนอิงเอ๋อร์จะลืมไปว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดของคุณชายได้สักพักแล้ว เยี่ยนฟางอุ้มหญิงสาวมาได้ครู่นึงแล้วตั้งแต่ที่เข้าไปช่วยนาง หญิงสาวหน้าแดงแก้มป่องเพราะความเขินอายจากสัมผัสและกลิ่นหอมสดชื่นจากชายหนุ่ม เกิดมาในชีวิตนี้ยังมีเคยถูกผู้ใดแตะเนื้อต้องตัวขนาดนี้มาก่อน เธอจึงรีบบอกทางไปจวนของตัวเอง

เมื่อถึงจวนอิงเอ๋อร์กล่าวขอบพระคุณอีกครั้งและขอให้คุณชายโปรดรอที่ร้านตัดเสื้อของเธอก่อน ไม่นานนักจึงนำสำรับอาหารที่เพิ่งทำเสร็จมาตอบแทน เยี่ยนฟางไม่ว่าอะไรถอดหน้ากากและนั่งรับประทานอย่างเงียบๆและก็จากไปในที่สุด

.

"ไปสืบมาว่านางเป็นผู้ใด" ฝ่าบาททรงรับสั่งกับองครักษ์ประจำกาย

ครั้นเมื่อนึกถึงใบหน้าและร่างอรชรนั้นก็ยิ้มเบาๆ ในเมืองหลวงมีหญิงงามล่มเมืองขนาดนี้ด้วยหรือ? เขาคิดในใจ

"รับพระบัญชา ทูลฝ่าบาทเหตุที่เทศกาลหน้ากากเมื่อยามโหย่วจับคนร้ายได้แล้วขอรับ"

"ดี เอามันไปทรมานแล้วค่อยสอบปากคำ ข้าคิดว่ามันคือพวกกลุ่มโจรที่กำลังเป็นเหตุในช่วงนี้เป็นแน่"

ร้านตัดเสื้อของเหมยอิงอิง

หลังจากที่คุณชายจากไปเธอก็เก็บกวาดเช็ดถูโต๊ะกินข้าวและเตรียมกลับขึ้นห้อง พลางนึกขึ้นได้ว่าลืมเสื้อคลุมที่คุณชายให้มาจึงหยิบติดมือเพื่อที่จะนำไปซัก แต่ทันใดนั้นก็มีป้ายหยกหล่นลงมา ป้ายหยกรูปมังกรหรือ? สงสัยจะเป็นป้ายพระจำตัวของคุณชายเมื่อครู่ถ้าหากมีโอกาสคงต้องนำไปคืน…แต่เขาหล่อมากเลยมิใช่หรือ! ตอนถอดหน้ากากและรับประทานอาหารเมื่อตอนนั้นเธอไม่ได้มองเขาอย่างโจ่งแจ้งแต่จำได้ว่าใบหน้าและคิ้วคมเข้มของเขาตราตรึงใจมาก เกิดมา2ชาติภพยังมิเคยเห็นผู้ใดหล่อเท่านี้ เขาเหมือนพระเอกซีรี่ส์ที่เธอดูเมื่อชาติก่อนสุดๆ!

คิดแล้วก็กรี้ดกับตัวเอง คุณชายสุดหล่อเมื่อกี้อุ้มเธอแบบถึงเนื้อถึงตัว ท่านแม่ได้โปรดให้อภัยอิงเอ๋อร์ด้วย อิงเอ๋อร์มิได้ชิงสุกก่อนห่ามนะเจ้าคะมันเป็นอุบัติเหตุ นางคิดในใจ

ก๊อก ก๊อก

"เหมยอิงอิง รับราชโองกาลจากไทเฮา โปรดให้นำตัวเหมยอิงอิงร้านตัดเสื้อเข้าไปตัดเย็บชุดให้องค์ไทเฮาและองค์หญิงใหญ่ในวันพรุ่ง"

ฮะ? อิงเอ๋อร์อุทานในใจ

ฝากกดติดตาม เพิ่มนิยายเข้าชั้นและกดหัวใจให้ไรท์หน่อยนะคะ! ♥

ขอให้สนุกค่ะ ไรท์จะพยายามอัพทุกวันค่ะ ><

02 เข้าวัง

02

เข้าวัง

ร้านตัดเสื้อของเหมยอิงอิงดังที่สุดในเมืองหลวง ณ ขณะนี้เลย! ย่ำรุ่งเธอตื่นขึ้นมา หมายรีบจะแต่งกายผลัดแป้งเตรียมตัวเข้าวังหลวงเพื่อไปตัดชุดให้แก่ไทเฮาและองค์หญิง

เสียงจากด้านนอกจวนทำให้เธอรู้ว่าบัดนี้เกี้ยวจากวังหลวงคงส่งมาถึงแล้ว ถือว่าองค์ไทเฮาและองค์หญิงใหญ่ทรงมีพระทัยงามเหลือเกิน ส่งเกี้ยวมารับหญิงสาวผู้ต่ำต้อยเข้าวัง วันนี้มีแต่เรื่องดีจริงๆ

"เหมยอิงอิง เจ้าเตรียมตัวเสร็จหรือยัง?" เสียงทุ้มอันคุ้นเคยจากด้านนอกเอ่ยขึ้น ทำไมเสียงคุ้นๆ!? นี่มันเสียงคุณชายเมื่อวานมิใช่หรือ? เหตุใดเขาจึงเป็นคนมารับข้า เอ๊ะหรือคุณชายท่านนี้เป็นขุนนางในวังกันแน่นะ

หญิงสาวรีบวิ่งเปิดประตูออกไป

"เสร็จแล้วเจ้าค่ะ! เหตุใดถึงเป็นคุณชายมารับข้าหรือคะ?" หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

แน่ล่ะ…เหตุใดฝ่าบาทถึงมารับตัวแม่ค้าตัดเสื้อผ้าเข้าวังด้วยพระองค์เอง องครักษ์ทั้งหลายคนคิดในใจอีกทั้งสรรพนามที่อิงเอ๋อร์เรียกทำให้องครักษ์หลายคนถึงกับสะดุ้ง แต่ก็ไม่แปลกใจมากนักเพราะฝ่าบาททรงเสร็จปลอมตัวมามิได้อยู่ในชุดฮ่องเต้

"ฮองเฮาฝากข้าให้มาช่วยพาเจ้าเข้าวัง รีบไปขึ้นเกี้ยวเสีย ประเดี๋ยวจะสายเอา" ร่างสูงกระแอมเล็กน้อยเพื่อส่งเสียงเตือนให้เหล่าองครักษ์ของเขาทราบว่าอย่าได้เผยพิรุจอันใดออกไปเป็นอันขาด มิเช่นนั้นหัวได้หลุดจากบ่าเป็นแน่

"เดี๋ยวก่อนสิเจ้าคะ! คราวก่อนคุณชายให้เสื้อคลุมกับข้ามาแต่มีป้ายมังกรหยกติดมาด้วย ข้าจะเข้าจวนไปเอามาคืนคุณชายเสียก่อน"

ฮะ!?

หวังฮั่วเทียน องครักษ์คนสนิทของฝ่าบาทอุทานในใจ ป้ายมังกรหยกมีค่ามากหาสิ่งใดเปรียบเทียบได้ไม่ หากนำตราหยกนี้ไปแสดงที่ใดผู้คนจักรู้ทันทีว่าเป็นคนฮ่องเต้ มีอำนาจบาทใหญ่ที่ทำได้ทุกอย่างเป็นรองแค่ฝ่าบาทเชียวนะ! เหตุใดถึงอยู่ในมือสาวน้อยผู้นี้ แถมยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก พระเจ้า..

"เอาไว้วันพรุ่งยามโหย่วเจ้าค่อยเอามาให้ข้าที่โรงเตี๊ยมเถอะ ขึ้นจวนไปจักเสียเวลา" ไม่พูดเปล่าร่างสูงเดินมาคว้าข้อมือของอิงเอ๋อร์ให้เดินตามไปขึ้นเกี้ยว

บัดนี้ทั้งสองนั่งอยู่บนเกี้ยวเดียวกัน เกี้ยวที่ไทเฮาทรงประทานให้มาไม่ได้มีขนาดใหญ่โตมากนัก ระยะห่างระหว่างเขากับร่างอรชรนี้จึงเกือบจะอิงแอบแนบชิดกัน

เหตุใดคุณชายไม่ขี่ม้ากลับ? อิงเอ๋อร์คิดในใจ แต่ก็ดีแล้วล่ะมิเช่นนั้นเธอจะได้นั่งอิงแอบจนได้กลิ่นกายหอมสดชื่นเช่นนี้หรือ คิคิ

"เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาลามกเช่นนั้นเล่า เจ้าแอบคิดสิ่งใดอยู่ฮึ?"

เอ๊ะ เธอทำหน้าตาลามกอยู่เหรอ ตายแล้ว ไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ!

"เปล่านะเจ้าคะ! อิงเอ๋อร์จะไปกล้าคิดลามกกับคุณชายได้เช่นไร เพียงแต่คิดว่าเหตุใดคุณชายถึงมานั่งเบียดบนเกี้ยวกับข้าก็เช่นนั้นเอง.." นางเอ่ยเสียงแผ่ว ร่างสูงฟังแล้วก็ยิ้มขำความน่ารักน่าชัง แก้มนางน่าหยิกเสียจริง

นี่เขาไม่ได้พานพบหญิงสาวมายาวนานเกินไปหรือเปล่า เหตุใดที่ได้เอาแต่เอ็นดูและลอบมองนางตลอด คำพูดคำจาก็ลุกลี้ลุกลนแต่น้ำเสียงกลับไพเราะน่าฟัง..

เยี่ยนฟางกะพริบตาไล่ความคิดไร้สาระออกไปและจัดการตอบคำถามเจ้าปัญหาของเธอ

"ข้าเมื่อย หรือเจ้าอยากจะขี่ม้าไปเองก็ลงไปเสีย"

"ไม่เจ้าค่ะ ฮองเฮาทรงประทานเกี้ยวให้ข้านี่นา! ข้าแค่ถามเฉยๆเองคุณชายอยากจะนั่งก็นั่งไปเลย!" เหมยอิงอิงแก้มป่องพองลมเล็กน้อยและหันไปชมทิวทัศน์ระหว่างทางแทน ไม่หวังจะเจรจากับคุณชายที่นั่งอยู่ข้างๆอีก

ปั่ก!

เสียงศีรษะของเหมยอิงอิงกระแทกเข้าให้กับเกี้ยวที่แสนจะโครงเครงในตอนนี้ เนื่องจากหนทางค่อนข้างที่จะขรุขระจึงทำให้ศีรษะน้อยๆของนางที่ซึ่งเจ้าตัวแอบหลับกระแทกอย่างไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันจะได้บ่นออกมาก็มีการกระแทกครั้งใหญ่เกิดขึ้นอีกครั้ง พลันครั้งนี้ทำให้นางและฝ่าบาทล้มเซเข้าหากัน แก้มหอมกรุ่นเฉียดเข้ามาใกล้ริมฝีปากได้รูปของเยี่ยนฟางเข้า ชั่วขณะหนึ่งเยี่ยนฟางแอบสูดดมกลิ่นกายของหญิงสาวแบบไม่ทันได้ตั้งตัว มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนอง..

"ค..คุณชายแอบหอมแก้มข้าหรือคะ!? หนุ่มสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานมิควรทำเช่นนี้นะเจ้าคะท่านแม่ข้าสอนไว้" อิงเอ๋อร์ตกใจยกมือขึ้นมาลูบแก้มของตนเองเบาๆ

"เจ้า..พูดมากเสียจริง มันเป็นเพียงอุบัติเหตุข้าไม่ได้ตั้งใจ เบาๆหน่อยเถิดเดี๋ยวองครักษ์ด้านนอกได้ยินจะเป็นเจ้าเองที่เสียหาย มิมีผู้ใดตบแต่งเข้าจวน"

"หรืออยากลองโดนหอมแก้มจริงๆ ข่าวลือจะได้สมจริงขึ้นมาหน่อย" เขาเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก

เหมยอิงอิงเงียบปากทันทีทันใด เยี่ยนฟางเห็นแบบนั้นแล้วจึงเอ่ยสั่งองครักษ์ด้านนอกให้เดินเข้าวังอีกทาง ประเดี๋ยวจะมีกระต่ายน้อยบ่นอุบอีกว่าเขาจ้องจะหอมแก้มแม่นาง

วังหลวง

"ทูลไทเฮา ทูลองค์หญิง บัดนี้แม่ค้าตัดเสื้อเหมยอิงอิงมาถึงแล้วเพคะ" หญิงรับใช้เอ่ย

"จริงหรือ ให้นางเข้ามาได้เลย" ไทเฮายิ้มรับและเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ วันนี้ที่นางเรียกตัวเหมยอิงอิงเข้ามาเพื่อที่จะให้เข้ามาตัดชุดปักลายเฉพาะตัวของนาง

"จริงสิเพคะเสด็จแม่ หม่อมฉันได้ชุดปักลายดอกท้อของเหมยอิงอิงมาด้วยเพคะ ช่างหาซื้อยากเย็นยิ่งนักแต่เหมาะสมแล้วกับคุณภาพงานปักลายเช่นนี้ นางทำได้สวยมากจริงๆเพคะ หม่อมฉันชื่นชอบเสื้อผ้าของนางยิ่งนัก"

"ยิ่งไปกว่านั้นนะเพคะเสด็จแม่! นางตัดชุดตู้โตวแสนแปลกประหลาดแต่มีข่าวลือว่าชุดของนางนั้นทำขึ้นมาเพื่อมัดใจสามีโดยเฉพาะ หม่อมฉันอยากได้สักชุดเพคะ คิก!"

ไทเฮาได้ฟังก็นึกขำลูกสาวของตัวเอง แต่ชุดชั้นในของเหมยอิงอิงแปลกมากจริงๆถ้าหากว่าฮ่องเต้คนเก่ายังอยู่ละก็นางก็อาจจะตัดด้วยเป็นแน่แท้

ระหว่างที่สนทนากันอยู่นั้นร่างอรชรของเหมยอิงอิงก็เดินเข้ามาสู่ตำหนักด้วยท่าทีที่นอบน้อมพร้อมโค้งคำนับ

หลังจากนั้นไทเฮาและองค์ใหญ่ก็ทรงรับสั่งตัดชุดปักลายกันมากมาย กลายเป็นว่าเหมยอิงอิงเป็นที่ถูกอกถูกใจของทุกคนในตำหนักนี้ไปซะงั้น ขนาดหญิงรับใช้ทุกคนยังตื่นตาตื่นใจกับเสื้อผ้าที่เธอตัดมาก แต่คนที่ตาลุกวาวมากที่สุดคงไม่พ้นองค์หญิงใหญ่ นางเพิ่งเข้าพิธีอภิเษกเมื่อไม่นานมานี้ เรียกได้ว่าเป็นข้าวใหม่ปลามันเลยล่ะ

"เหมยอิงอิง ข้าต้องการตู้โตว10ตัว! ข้าต้องการแบบผ้าสีดำและสีขาวบางปักด้วยลูกไม้ล้อมรอบ ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้มีลูกปัดแทรกตามแบบที่เจ้านำมาตัวนั้นด้วย ข้าชอบมากๆเลยล่ะ"

"ย่อมได้เพคะองค์หญิง ให้หม่อมฉันสอนวิธีใส่ด้วยดีหรือมั้ยเพคะ เนื่องจากตู้โตวที่ร้านหม่อมฉันจะมีโบว์ให้ผูกอยู่หลายจุดนัก"

หลังจากที่มาถึงวังหลวง คุณชายเยี่ยนฟางก็ได้แยกตัวจากไปทำธุระต่อ ส่วนตัวนางเองนั้นก็ตรงมาที่ตำหนักของไทเฮาด้วยความเกร็งเป็นอันมาก ชาติที่แล้วนางดูซีรี่ส์มามากมายส่วนมากไทเฮาและองค์ใหญ่มักใจร้ายและน่ากลัว เธอคงจะโดนโขกหัวสับเป็นแน่แต่ดูเหมือนจะไม่เลย! ไทเฮาและองค์หญิงทรงใจดีกับนางมากมาย ยิ้มแย้มแจ่มใสจนทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย

หลังจากนั้นเหมยอิงอิงก็ได้สอนวิธีสวมใส่ชุดของเธอให้องค์หญิงได้ฟัง เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่กระซิบและเบาลงแต่ทุกคนในตำหนักถึงกับหน้าแดงไปถึงหูด้วยความเขินอาย เพราะอะไรน่ะหรือ…

"เหมยอิงอิง ข้าคิดว่าชุดของเจ้านั้นช่างร้ายกาจยิ่งนัก ถึงว่าเล่าทำไมผู้คนได้ลือกันให้หนาหูว่าชุดของเจ้านั้นสามารถมัดใจสามีให้อยู่หมัด คิกคิก" องค์หญิงกล่าว

"เอาเถิด เห็นทีหลังจากได้ชุดข้าคงจะได้อุ้มหลานจากองค์หญิง" ไทเฮาเอ่ยขำ ทำเอาเหล่าสาวรับใช้ยิ้มขำกันตามๆไป

.

"ข้าสงสัยอย่างหนึ่ง เจ้าดูเหมือนเพิ่งจะพ้นวัยปักปิ่นมาเหตุไฉนถึงมีความสามารถในการคิดค้นชุดแบบนี้ได้ เจ้าถูกตบแต่งแล้วอย่างนั้นหรือ?" องค์หญิงถามด้วยความสงสัย จากการที่นางมากระซิบถึงวิธีการใส่ชุดนั้นแล้วดูเหมือนมาจากคนที่มีประสบการณ์ตรงมิใช่หรือ ไม่อย่างนั้นจะสามารถตัดชุดแบบนี้ออกมาได้เช่นไรกันเล่า

อิงเอ๋อร์ถึงกับสะดุ้ง เธอจะบอกอย่างไรว่าชุดพวกนี้เธอได้แนวคิดว่าจากชุดคอสเพลย์สุดแซ่บของเมื่อชาติก่อนสมัยที่เธอยังมีชีวิตอยู่!

"ทูลองค์หญิง หม่อมฉันยังไม่มีสามีเพคะเพียงแต่ด้วยความซุกซนของหม่อมฉันจึงคิดค้นขึ้นมาได้เพคะ.." เธอแถจนสีข้างถลอก

"อย่างนั้นหรือ ยังไงวันนี้ข้ากับไทเฮาขอบใจเจ้ามาก วันหลังข้าจะทูลฝ่าบาทให้แต่งตั้งเจ้าเป็นคนตัดเสื้อประจำกาย เจ้าจะได้มีตำแหน่งเข้าออกวังได้อย่างสะดวกอีกทั้งยังได้รับตำลึงเป็นค่าตอบแทนจากวังหลวงทุกๆปี"

ได้รับตำลึง!?

เหมยอิงอิงดีใจเป็นอย่างมากก้มหัวโค้งคำนับไทเฮาและองค์หญิงอย่างสุดซึ้ง การได้ส่วยจากวังหลวงเป็นสิ่งที่จะมาการันตีร้านตัดเสื้อของเธอให้ขายดีและน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น! หลังจากกลับมาจวนหญิงสาวก็วาดฝันถึงชีวิตที่สวยงามในชาตินี้ ชาติก่อนเธอเป็นสาวออฟฟิศหาเช้ากินค่ำ ค่าใช้จ่ายในการเดินทางก็สูงปรี๊ด ทุกๆเดือนแทบจะไม่เหลือเงินซื้อสิ่งใดให้ตัวเอง แต่มาชาตินี้เธอขยันขันแข็งให้หนักกว่าเดิมแถมยังมีคนมากมายใจดีช่วยเหลือเธอ เธอกลัวมากว่าทุกอย่างทั้งหมดนี้จะเป็นแค่ความฝัน

ปล.ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

- ฉากncไม่เกิน1-2ตอนหน้าค่ะ ♥ -

ฝากกดติดตาม เพิ่มนิยายเข้าชั้นและกดหัวใจให้ไรท์หน่อยนะคะ! ♥

ขอให้สนุกค่ะ ><

03 ลักพาตัว

03

ลักพาตัว

วันนี้ร้านของเธอมีผู้คนมากมายเข้ามาแวะเวียนแวะชมเสื้อผ้ากันไม่ซ้ำหน้าเลย คงจะเป็นเพราะชาวบ้านรู้ว่านางนั้นถูกเรียกเข้าไปตัดชุดให้แก่ไทเฮาและองค์หญิง ช่างดียิ่งนัก! นึกขึ้นได้ว่ายามโหย่วเหมยอิงอิงมีนัดคืนป้ายหยกให้แก่คุณชายเยี่ยนฟางนี่นา!

ตอนนี้นางกำลังมีไฟสุดๆภายในหัวกำลังคิดแบบตัดเสื้อใหม่ๆมากมาย เธอสนใจที่จะทำเครื่องประดับผมอีกด้วย เป็นพวกผ้าลูกไม้ชีฟองนำมาผูกผมดีหรือไม่? เธอพยายามนึกว่าเมื่อชาติที่แล้วมีเครื่องประดับใดที่พอจะนำมาประยุกต์ใช้กับที่นี่ได้บ้างเอาแบบไม่แปลกประหลาดเกินไปนัก..

เห็นทีครานี้นางคงต้องหาสาวใช้มาไว้คอยช่วยงานซะแล้วล่ะ ไหนๆก็ได้ตำลึงจากวังหลวงด้วยคงพอที่จะจ้างสาวใช้สัก1คน ตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งท่าทางอ้ำอึ้งๆอยู่ในร้าน เธอจึงเดินเข้าไปหา

"มีสิ่งใดให้ช่วยหรือไม่เจ้าคะคุณหนู ท่านสนใจผ้าแบบใด"

"อ..เอ่อ อย่าเรียกข้าว่าคุณหนูเลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงแค่สาวชาวบ้านกำลังมองหางานเพื่อนำตำลึงไปรักษาน้องชายของข้าที่ป่วยอยู่เจ้าค่ะ ข้าเห็นคนในเมืองลือกันว่าที่เมืองหลวงมีร้านตัดผ้าเจ้าของเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยและใจดี จึงเดินทางมาเพื่อขออาศัยทำงานและช่วยเหลือคุณหนูเจ้าค่ะ!" หญิงสาวตรงหน้าเธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉาน อีกทั้งดูบริสุทธิ์และจริงใจ เสื้อผ้าที่นางแต่งมานั้นก็ดูเก่าและโทรมมากทีเดียวนางเพิ่งจะสังเกตเห็น

"ตกลง! ข้ากำลังหาผู้ช่วยอยู่พอดีเลย ด้านล่างมีห้องพักว่างอยู่หนึ่งห้องพอดีเจ้าเข้าไปทำความสะอาดนิดหน่อยก็พักอยู่ได้เลย เริ่มงานวันพรุ่งเป็นไง? ข้าชื่อเหมยอิงอิงเจ้าชื่อว่าอะไรหรือ" เหมยอิงอิงไม่ว่าเปล่า เดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหญ่สีขาวและสีฟ้าสะอาดตามาให้ผู้ช่วยคนใหม่ของเธอ รู้สึกถูกชะตากับนางเป็นอย่างมากคงเพราะมีชีวิตที่ลำบากเหมือนเธอกระมัง

"ขอบคุณมากค่ะคุณหนู! ข้าชื่อเสี่ยวถิงเจ้าค่ะ ข้าจะตั้งใจทำงานเป็นอย่างดีคุณหนูมีสิ่งใดรับสั่งมาได้เลยนะเจ้าคะ!" เสี่ยวถิงตอบอย่างกระตือรือร้น นางจากน้องชายที่ป่วยอยู่มาไกลเพื่อที่จะได้งานและเจ้านายดีๆไม่เสียแรงเปล่าเลยจริงๆ เธอจะทำงานขยันขันแข็งทุกวันตอบแทนคุณหนูเหมยอิงอิงให้จงได้

"วันนี้ยามโหย่วข้ามีธุระที่โรงเตี๊ยม เจ้าช่วยไปเป็นเพื่อนข้าทีนะเสี่ยวถิง" อิงเอ๋อร์เอ่ยปากบอกเสี่ยวถิงที่กำลังเก็บข้าวของในห้องของนาง

"เจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวถิงขานตอบ

ยามโหยว(17:00-19:00)

เหมยอิงอิงและเสี่ยวถิงเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมตามที่นัดหมายกับคุณชายเยี่ยนฟางเอาไว้ นึกแล้วก็เคืองเล็กน้อยนางไม่รู้นามของเขาเสียด้วยซ้ำเพิ่งมารู้จากปากขององครักษ์ตอนเรียกคุณชายเมื่อครั้นจากกันหน้าวังหลวง เดี๋ยวก็ไม่คืนป้ายหยกให้เสียหรอก! เชอะ

ร่างอรชรเดินเข้ามาในนั่งในโรงเตี๊ยมได้ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดเหมือนมีผู้ใดกำลังจ้องมองเธออยู่จากในที่ลับตา ผู้ใดกัน? เธอพยายามมองหา แต่ไม่ทันได้ระวังตัวจู่ๆก็มีชายปริศนาสองสามคนใส่ชุดสีดำปิดหน้าปิดตาเดินดุ่มๆเข้ามาหาเธอและเสี่ยวถิง ทันใดนั้นเองก็มีมือจากทางด้านหลังนำผ้าขาวบางทีมีกลิ่นแปลกๆมาโปะเข้าที่จมูกของเธอ

หรือว่านี่จะเป็นยาสลบ!? เธอเคยเห็นจากซีรี่ส์ที่เคยดูแต่มิทันได้คิดสิ่งใดต่อสติของเธอก็เลอะเลือน ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือเสี่ยวถิงเองกำลังกรีดร้องด้วยความตกใจและถูกชายปริศนาคนหนึ่งชกท้องจนสลบไป

ผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างกรีดร้องด้วยความตกใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกคนวิ่งหนีเอาชีวิตกันอย่างสุดความสามารถจนไม่ทันได้สังเกตว่าชายปริศนาพวกนี้พุ่งเป้าไปที่เหมยอิงอิงเพียงผู้เดียว..

.

"เกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่? เหตุใดจึงวุ่นวายเช่นนี้" ฝ่าบาทในคราบคุณชายปลอมๆเอ่ยถามเจ้าของโรงเตี๊ยมเสียงเข้ม พร้อมหันไปสั่งองครักษ์คนสนิทให้ไปตามสืบบุคคลน่าสงสัยที่ขี่ม้าออกไปเมื่อครู่ คนพวกนั้นสวนทางกับเขาพอดีระหว่างทางมาเห็นมีกระสอบผ้าถุงใหญ่แปลกตาบนหลังม้าด้วยช่างน่าสงสัยยิ่งนัก

"ค..คุณชาย เมื่อครู่มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งถูกวางยาสลบและอุ้มออกไปขอรับ!"

ร่างสูงมองไปทั่วโรงเตี๊ยมเพื่อหาตัวของเหมยอิงอิง ไม่เจอ..

เจอเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งที่แต่งชุดเรียบๆซึ่งดูท่าว่าน่าจะเป็นคนใช้นอนสลบอยู่ข้างๆโต๊ะภายในร้าน เยี่ยนฟางสั่งให้องครักษ์พาตัวสาวรับใช้คนนั้นไปรักษา ในใจภาวนาขอให้อย่าเป็นเหมยอิงอิงที่ถูกจับตัวไปเลยเถอะ…ร่างอรชรสวยเด่นแบบนั้นต้องเป็นที่หมายตาแก่พวกโจรค้ามนุษย์เป็นแน่! เขาเองก็กำลังตามจับคนพวกนี้อยู่

"ฝ่าบาทขอรับ ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่จะถูกลักพาตัวไปจะเป็นเจ้าของร้านตัดเสื้อเหมยอิงอิงคนนั้นขอรับ เมื่อครู่กระหม่อมไปถามไถ่จากชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์มา"

เวรเอ๊ย

เขามาช้าเพียงแค่ไม่กี่ก้าว มิเช่นนั้นเหมยอิงอิงคงไม่ถูกจับตัวไปเช่นนี้แน่! ฝ่าบาทหันไปรับสั่งกับเจ้าของโรงเตี๊ยมว่าเขาจะรับผิดชอบกับความเสียหายภายในร้านเองจากนั้นจึงรีบสาวเท้าเดินออกไปขึ้นอาชาสีดำตัวใหญ่คู่ใจของเขาที่ผูกกับต้นไม้ข้างนอก

"พวกเจ้าจัดการที่นี่ ส่วนคนที่เหลือตามข้ามาอย่างเงียบๆเสีย ข้าจะไปรับตัวนางกลับมาเอง" ฝ่าบาทเอ่ยเสียงเย็น คิ้วคมหนาขมวดเป็นปม สายตาและน้ำเสียงเผยออกมาอย่างเย็นยะเยือก ทว่ากับร้อนระอุ

"จะดีหรือขอรับฝ่าบาท เสี่ยงชีวิตไปช่วยเพียงแค่หญิงสาวแม่ค้าเสื้อผ้า ฝ่าบาทเป็นถึงฮ่องเต้เลยนะขอรับ ได้โปรดทรงพิจารณาส่งท่านแม่ทัพคนอื่นไปแทนเถอะพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์คู่กายเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง ฝ่าบาทคือประมุกข์สูงสุดของแผ่นดินนี้เชียวหนา เหตุใดจึงเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพียงแค่ผู้หญิงคนเดียว

"หุบปากแล้วฟังที่ข้าสั่ง!" องครักษ์ทุกคนเงียบปากทันควัน

เยี่ยนเฟินเย่ว หรือเยี่ยนฟาง ขี่ม้าออกไปด้วยความไวหมายจะตามพวกนั้นให้ทัน ที่เขาออกโรงเองก็เพราะต้องการที่จะจับตัวพวกโจรกลุ่มนี้ให้ได้เสียที รับสั่งให้เหล่าแม่ทัพทั้งหลายจัดการก็ไม่วายโดนเหล่าโจรพวกนี้หลอกและหนีไปได้ทุกครั้ง ส่วนอีกใจหนึ่งนั้นเขาเองก็เป็นห่วงหญิงสาวผู้นั้นเสียจนร้อนใจไปหมด นางต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้เพียงเพราะเขานัดให้นางมาที่โรงเตี๊ยมเองเสียด้วยซ้ำ เขาต้องรับผิดชอบและช่วยเหลือนางกลับมา!

ทางด้านของเหมยอิงอิงนั้นหญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวเมื่อยาสลบนั้นได้หมดฤทธิ์ลงแต่เธอรู้สึกร้อนๆและครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆ แต่ช่างมันก่อน! เธอพยายามขยับอย่างเงียบเชียบเพื่อช่วยเหลือตัวเองมีหวังว่าจะหลุดออกไปจากการจับกุมนี้ได้ ในใจก็นึกกลัวว่าถ้าหล่นลงไปจากหลังม้าจะเจ็บสักแค่ไหนกันนะ แต่ก็คงดีกว่าถูกจับตัวไปทำสิ่งใดก็ไม่รู้!

ดูเหมือนว่าเจ้าพวกนี้จะยังขี่ออกมาได้ไม่ไกลมากนัก เธอพยายามขยับสีข้อมือไปมาให้กำไลเงินของนางเสียดสีกับเชือกที่มัดอยู่บนข้อมือ ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเพราะว่าเธอขยับตัวอย่างระมัดระวังมากที่สุด

สำเร็จ!

เชือกขาดออกจากกันทันใดนั้นหญิงสาวรีบกอดตัวงอเข่าและถีบตัวออกจากม้าอย่างกล้าหาญ

"เห้ย! นางนั่นมันหล่นไปแล้วเอ็งไม่เห็นหรือวะ หยุดม้าเดี๋ยวนี้!!" ชายคนหนึ่งสั่ง

เหมยอิงอิงหล่นตุ้บมาอยู่ที่ข้างทาง อย่างน้อยเธอก็ไม่เจ็บมากดีนะรู้วิธีรับแรงกระแทกจากชาติก่อน เธอกุลีกุจอออกจากถุงกระสอบนี้ออกมาได้และวิ่งกะเผลกๆหนีไปทางเดิมที่ขี่ม้ามา ต้องรีบสาวเท้าเดี๋ยวนี้มิเช่นนั้นพวกมันรู้ตัวและตามมาทันเป็นแน่! ยังไม่ทันคิดเสร็จก็ได้ยินเสียงม้าจากไกลๆทางที่เธอหนีมา พวกมันตามมาแล้ว!

"หยุดเสียเถิดเจ้าหนีพวกข้าไม่พ้นหรอกแม่นางคนสวย ขาคนมันจะไปไวกว่าขาของม้าได้อย่างไร! ฮ่าฮ่า" ชายคนหนึ่งเอ่ยเสียงดังจากทางด้านหลังที่เธอกำลังวิ่งหนี ให้ตายเถอะทำไมวันนี้เธอถึงได้ซวยแบบนี้นะ เธอวิ่งหลับตาปี๊มือข้างหนึ่งปัดคราบน้ำตาอย่างลวกๆ

เธอหนีไม่พ้นแล้วล่ะ..

ฉึ่บ! เสียงลูกธนูมาจากทางด้านหน้าเธอพุ่งเข้าไปปักอกและศีรษะชายพวกนั้นเข้าอย่างจัง! ใครกัน!? มีคนมาช่วยเธอหรือเปล่าหรือจะมานำตัวนางไปอีกคน นางคิดในใจอย่างร้อนรน

แต่ทันใดนั้นเองคุณชายเยี่ยนฟางก็ขี่ม้ามาโผล่อยู่ตรงหน้าเธอ เป็นคุณชายเองหรือที่ยิงธนู? เขามาช่วยเธอได้อย่างไร!

"อึก!.." หญิงสาวร้องเบาๆ จู่ๆก็รู้สึกว่าร่างกายร้อนระอุเกินจะทน

"ค..คุณชาย ได้โปรดช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ฮึก!" หญิงสาวร้องขออย่างสับสนและทรมาน

ร่างสูงรีบลงจากม้ามาประชิดตัวของหญิงสาว เขาเห็นสีหน้าและร่างกายที่แดงซ่านและร้อนระอุของเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเธอต้องโดนวางยาอะไรอีกเป็นแน่! มือหนาโอบกอดรับร่างที่อ่อนระทวยของหญิงสาวและพยุงนางขึ้นไปบนหลังม้า ตามมาด้วยตัวของเขาเองที่นั่งประชิดแผ่นหลังบาง นางอิงแอบแนบชิดเขาเสียจนไม่มีช่องว่าง ความร้อนจากกายนางแผ่ซ่านไปทั่ว

สายตาหวานหยาดเยิ้มจ้องมองมาที่ใบหน้าของเขา มือเรียวเริ่มลูบไล้ไปทั่วอกแกร่ง

เวรละ..

"เหมยอิงอิงเจ้ากำลังโดนฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด จงตั้งสติเสีย" ชายหนุ่มขี่ม้าพลางอีกมือหนึ่งก็ตบแก้มของหญิงสาวเบาๆเพื่อเรียกสติและไม่วายเช็ดเหงื่อที่ผุดออกมาบนหน้าผากของนางให้ด้วย

"คุณชาย…ข้าร้อนเหลือเกินเจ้าค่ะ ได้โปรดช่วยข้าที" มือเรียวค่อยๆเลื้อยขึ้นไปคว้าคอของชายหนุ่ม

"เจ้า…!" ทันใดนั้นเองเหมยอิงอิงก็คว้าคอของเขาให้ก้มลงมาและประทับจูบหอมหวานบนริมฝีปากของชายหนุ่ม

เขาชะงักเล็กน้อยและจูบตอบนางอย่างองอาจ ลิ้นบางพยายามเข้าสอดแทรกเข้ามารุกล้ำอย่างงกๆเงิ่นๆ ชายหนุ่มจึงแทรกลิ้นหนาเข้าไปดูดกลืนลิ้นบางหวานอย่างช่ำชอง เขาดูดปากของนางอย่างลามก และใช่..

องค์ชายน้อยที่กึ่งกลางลำตัวของเขากำลังชูชันและเสียดสีไปมากับแผ่นหลังบาง

ปล.ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ฝากกดติดตาม เพิ่มนิยายเข้าชั้น คอมเม้นท์และกดหัวใจให้ไรท์หน่อยนะคะ! ♥

ขอให้สนุกค่ะ ><

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้