เรื่องจริงของคนขี้แพ้ แต่ชนะใจตัวเอง

เราคือคนขี้แพ้ ทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง คิดจะทำอะไรแต่ละทีก็มองเห็นแต่ปัญหา พึ่งพาคนอื่นเรื่อยมา มีข้ออ้างกับทุกสิ่ง บ่นได้กับทุกเรื่อง กลัวการเปลี่ยนแปลง ไม่ชอบเรียนรู้ ไม่พอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ พูดคำว่า “ไม่” ตลอดเวลา 

แต่เราเชื่อว่าเราไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนี้ ทุกคนบนโลกก็ต้องเคยเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น เคยผ่านช่วงเวลาของการเป็นคนขี้แพ้ที่ได้แต่ถามตัวเองว่าเมื่อไหร่จะชนะ

ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงเดี๋ยวนี้ เราคือชนชั้นกลางที่น่าจะเป็นกลุ่มคนส่วนใหญ่ของประเทศนี้ ทำให้ไร้ทั้งผู้สนับสนุนอย่างเป็นและไม่เป็นทางการ ที่มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็มาจากการกัดฟันของพ่อแม่ล้วน ๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน อาหารการกิน ไปจนถึงการใช้ชีวิตประจำวัน ทำให้เราไม่ต้องดิ้นรนและใช้ชีวิตอย่างคนขี้แพ้ไปวัน ๆ

แต่เราจะเป็นคนขี้แพ้ไปตลอดไม่ได้ โลกนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับคนแพ้ เพราะฉะนั้นถึงเราจะชอบพึ่งพาคนอื่น แต่เราก็รู้มันมีลิมิตแค่ไหน ถึงเราจะมองโลกในแง่ร้าย มองเห็นแต่ปัญหาจนไม่อยากจะเริ่มต้นอะไรสักอย่าง แต่เราก็ชนะใจตัวเองด้วยการสลัดความคิดเหล่านั้นออกมาจนได้ เราก็เลยกลายเป็นคนขี้แพ้ที่ชนะใจตัวเอง 

พูดเหมือนง่าย “คนขี้แพ้ที่ชนะใจตัวเอง” แต่จริง ๆ แล้วมันโคตรยาก การชนะใจตัวเองต้องใช้องค์ประกอบหลายอย่าง ต้องรู้จักตัวเอง ต้องคิดให้เป็นและมีวิธีคิดที่ถูกต้อง ต้องรู้จักลำดับความสำคัญ รู้ว่าอะไรควร-ไม่ควร ดังนั้นกว่าที่เราจะเอาชนะใจตัวเองได้มันไม่ง่ายเลย 

ทฤษฎีมันอาจจะเยอะ ขั้นตอนอาจจะยุ่งยาก แต่เชื่อไหมวิธีทำยากยิ่งกว่า สิ่งแรกที่เราทำก็คือสร้างแรงจูงใจและพยายาม จากนั้นก็พาตัวเองออกมาจากสิ่งแวดล้อมเดิม ๆ เพื่อปรับเปลี่ยนวิธีคิดและวิธีใช้ชีวิตเสียใหม่ สุดท้ายเราก็กลายเป็น “คนขี้แพ้ที่ชนะใจตัวเอง” ซึ่งถ้าเราทำได้ ใคร ๆ ก็ทำได้

เรายอมรับว่าเราเป็น “คนขี้แพ้” คนหนึ่งในสังคม แต่การยอมรับก็ทำให้เราหลุดพ้น ทำให้เข้าใจและรู้จักตัวเองมากขึ้น จนนำไปสู่การเอาชนะใจตัวเอง เราเชื่อว่ายังมีคนอีกมากมายที่ยังใช้ชีวิตแบบแพ้ ๆ ในสังคม โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังใช้ชีวิตแบบคนขี้แพ้กันอยู่ แต่อย่าลืมว่าถ้ายังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ก็ไม่มีวันรู้จักคำว่า “ชนะ”