พ่อหายไปไหน - อั๋น ภูวนาท

ช่วงที่ผ่านมานี้เดินเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นเลยครับ 

ผมไม่ได้ป่วยเองหรอก แต่เป็นทั้ง "น้องพอล" ที่ไข้ขึ้นสูง 40 กว่าไม่ลงเลย จนต้องนอนให้น้ำเกลือครั้งแรกในชีวิตหนูรวมถึงคุณแม่ผมด้วย ที่ปวดท้องหนักถึงขนาดที่ต้องเรียกให้รถพยาบาลมารับถึงบ้านต้องใช้เปลหามจากเตียงไปถึงมือหมอเลยทีเดียว

ตอนที่พี่สาวโทรมาบอก ผมตกใจจนแทบจัดรายการวิทยุไม่รู้เรื่องเลย ไม่เคยบอกใครเลยว่าวันนั้นระหว่างที่กำลังขับรถขึ้นไปที่จอดรถโดยที่ยังไม่รู้ว่าคุณแม่เป็นอะไร อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลไม่หยุดเลย โชคดีที่สุดท้ายเป็นแค่ไส้ติ่งอักเสบเท่านั้น

“คุณอั๋น ป่าป๊าไปไหนน่ะ เห็นเก็บเสื้อผ้าออกไป เมื่อคืนก็ไม่กลับบ้าน  อยู่กับมามี้เหรอครับ”

แม่บ้านคนสนิทถาม กึ่งฟ้องอย่างอดสงสัยไม่ได้ว่าอยู่ๆ ทำไมถึงไม่มีใครอยู่บ้านเลยนอกจากผมคนเดียว

“ไม่รู้เหมือนกัน”

แต่แอบนึกได้ว่าเมื่อคืนป่าป๊าไม่ได้อยู่กับมามี้นี่นา เอาละว้า แมวไม่อยู่หนูร่าเริงละสิพลันแอบโมโหว่าแม่ป่วยอยู่แท้ๆ ใจคอจะไม่ห่วงไม่คิดจะมาดูแลเลยหรือไง

หากใครพอรู้จัก ติดตามกันมาจะเห็นว่า ผมพูดถึงคุณแม่บ่อยมาก แต่เกือบจะไม่มีเลยสักครั้งที่ผมเขียนถึงคุณพ่อ ใช่ครับ ผมสนิทกับคุณพ่อน้อยกว่าคุณแม่มาก เพราะผมกับพ่อมีไลฟ์สไตล์ที่ต่างกัน

ผมชอบอาหารอิตาเลียน แต่คุณพ่อชอบกินข้าวแกง

ถ้าผมกับคุณแม่จะกินร้านอาหารดีๆ คุณพ่อจะขอไปรอที่ KFC ทุกที

ตอนเรียนจบผมจะซื้อรถเบ็นซ์โฟร์วิว พ่อพาไปดูรถกระบะแทนแล้วบอกว่าคุ้มกว่านะ

ตอนพ่อเดินเข้ามาเห็น TV จอแบนจอบางในห้องผมที่ซื้อมา 2 แสนกว่าเมื่อหลายปีก่อนพ่อก็ไปต่อว่าคุณแม่ที่ตามใจลูกจนมือเติบใจใหญ่ ในขณะที่แม่ผมเอาแต่หัวเราะแล้วถามพ่อกลับไปว่าไม่ภูมิใจเหรอที่ลูกทำงานหาเงินมาซื้อเองได้ ไม่ต้องขอใคร

หลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าพ่อผมประหยัดเกินเหตุ จนบางทีถึงขั้นงก แต่พ่อก็ดูแลพวกเราทุกคนมาได้อย่างสุขสบายเหลือแสนไม่เคยขาดตกบกพร่องอะไรเลย

“คุณหมอครับ อีกกี่วันคุณแม่ถึงจะกลับบ้านได้ครับ”

ผมถามคุณหมอขณะมาเยี่ยมดูอาการหลังผ่าตัด

“4 วันครับคุณอั๋น ว่าแต่นี่ไปเยี่ยมคุณพ่อรึยังล่ะ อยู่ห้องตรงข้ามนี่เอง” อีกครั้งที่ผมตกใจเหมือนกับถูกจับเหวี่ยงให้ตีลังกาม้วนหน้าตามด้วยใส่เกลียว 3 ตลบ แล้วถูกตบซ้ำอีกที

“พ่อผมอยู่ที่นี่เหรอ พ่อผมเป็นอะไรครับหมอ”

“อ้าว…  นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าพ่อไม่สบาย”  หมอแซวผมยิ้มๆ เพราะคิดว่าผมพูดเล่น แต่ผมยิ้มไม่ออก

ผมค่อยๆ เดินช้าๆ ไปหยุดที่หน้าประตูของห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องที่คุณแม่นอนอยู่เอื้อมมือจับลูกบิดเปิดประตูแล้วย่องเข้าไป  ภาพของใบหน้าที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ กำลังนอนหลับตาสงบนิ่งอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่พอให้ใจหาย  ผมยืนมองพ่อนิ่งงันอยู่อย่างนั้น  รู้สึกเหมือนไม่เคยมีโอกาสได้มองหน้าพ่อนานๆ อย่างนี้มาก่อน จะว่าไปผมจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าคุยกับคุณพ่อนานๆ จริงๆ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แม้จะกอดพ่อทุกเทศกาล ไม่เคยลืมวันสำคัญ แต่ทั้งผมและพ่อต่างไม่เคยบอกว่ารักกันซักเท่าไหร่ แม้จะรู้อยู่ในใจว่าพ่อรักผม และลูกทุกคนมากมายขนาดไหน

อยู่ดีๆ ก็เหมือนมีอะไรวูบหนึ่งผ่านเข้ามาห้วงความคิดให้เกิดคำถามขึ้นในใจว่าแล้วพ่อผมล่ะ จะเคยสงสัยบ้างไหมว่าผมรักเค้าขนาดไหน

ผมเดินไปขยับผ้าห่มตั้งใจมาปิดให้คอพ่ออุ่น แต่ดันกลายเป็นการปลุกให้พ่อลืมตาขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

………………………………………………

“มามี้เป็นไงบ้าง” นั่นคือประโยคแรกที่คนป่วยคนนี้ถามผมในทันทีที่ลืมตา และยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรออกไป ประโยคต่อไปก็ตามมาว่า

“ดึกแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องไปจัดวิทยุตอนตี 5 เหรอ”

สั้นๆ ห้วนๆ ตามแบบของพ่อผมตัวจริงเสียงจริง

2 ประโยคที่ไม่มีคำว่า “รัก” อยู่เลยซักนิด

แต่ผมกลับรู้สึกถึงความรักที่เติมเต็มหัวใจได้อย่างเต็มตื้นมาจนถึงวินาทีนี้เลยทีเดียว

กว่าจะถึงวันพ่อปีนี้ ยังอีกหลายเดือน  อั๋นยังไม่เตรียมของขวัญอะไรให้เลย เพราะตามสไตล์ป่าป๊าคงอยากให้เก็บเงินไว้มากกว่า

ผมนั่งเงียบๆ อยู่ในห้องกับพ่ออีกพักใหญ่ โดยไม่มีคำพูดใดๆ เลยระหว่างเรา

ทั้งที่จริงๆ แล้วในหัวใจกำลังตะโกนโหวกเหวกโวยวายหนักมาก

“รักป่าป๊าที่สุดในโลกเลยครับ” ไม่เคยพูดเลยนะเนี่ย เขินจัง…

-

ติดตามบทความใหม่ ๆ จากอั๋น ภูวนาท ได้ทุกวันจันทร์ บน LINE TODAY