น้ำใจการเมือง
ขณะที่อุณหภูมิและการเมืองไทยกำลังร้อนระอุ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในสภาหรือนอกสภา แต่ทว่าในบรรยากาศของความโศกเศร้าที่เกิดขึ้น ณ วัดบางบอน เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา กลับมีภาพความประทับใจที่ทำให้คนการเมืองต้องหันมามองด้วยรอยยิ้ม
ในงานสวดพระอภิธรรมคุณแม่ลำเนา อยู่บำรุง มารดาอันเป็นที่รักยิ่งของ วัน อยู่บำรุง อดีต สส.กทม. และเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของ "อาเหลิม" ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ขุนพลฝั่งธนบุรีรุ่นเก๋า งานนี้ถือเป็นงานใหญ่ที่รวบรวมคนทุกสีทุกค่ายมาไว้ในที่เดียวกัน แต่ไฮไลต์ที่กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์หนีไม่พ้นการปรากฏตัวของทีมงาน "พรรคประชาชน"
นำทัพโดย "ไอซ์" รักชนก ศรีนอก สส.กทม. เขตบางบอน-หนองแขม เจ้าของพื้นที่คนปัจจุบัน ที่ควงแขนมากับ "กาย" ณัฐชา บุญไชยอินสวัสดิ์ สส.กทม. เขตบางขุนเทียน และเพื่อนร่วมอุดมการณ์ส้ม เห็นภาพนี้แล้วต้องขอขยี้ตาซ้ำ เพราะใครที่ตามข่าวการเมืองจะรู้ดีว่าระหว่าง ไอซ์ รักชนก กับพี่วัน นั้น มีประเด็นเปิดศึกน้ำลายและขัดแย้งกันมาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ศึกเลือกตั้งครั้งใหญ่ที่ไอซ์คว้าชัยในถิ่นอยู่บำรุง ลามไปถึงการโต้ตอบกันผ่านโซเชียลที่ดุเดือดถึงพริกถึงขิง ชนิดที่ว่าแฟนคลับทั้งสองฝ่ายต่างตั้งป้อมใส่กันแบบไม่มีใครยอมใคร จนหลายคนคิดว่าชาตินี้คงจะ "เผาผี" กันยากเสียแล้ว
แต่แล้วเมื่อความสูญเสียครั้งใหญ่มาเยือนครอบครัว "อยู่บำรุง" กำแพงแห่งความขัดแย้งก็พังทลายลงเหลือเพียงมิตรภาพ ไอซ์ รักชนก เดินเข้าไปไหว้แสดงความเสียใจต่อหน้าศพคุณแม่ลำเนา และเดินเข้าไปไหว้ปลอบใจ "อาเหลิม" รวมถึงพูดคุยกับ "พี่วัน" ด้วยสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ เป็นภาพที่ทรงพลังอย่างยิ่ง งานนี้เจ้าภาพอย่าง วัน อยู่บำรุง ก็แสดงสปิริตนักเลงโบราณที่เป็นคนใจกว้าง ต้อนรับขับสู้รุ่นน้องต่างค่ายอย่างสุภาพและเป็นกันเอง ราวกับว่าเรื่องบาดหมางที่เคยเกิดขึ้นในวันวานนั้นได้ถูกพักไว้ที่หน้าประตูวัด
บรรยากาศภายในงานนอกจากจะเต็มไปด้วยความอาลัยแล้ว ยังเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เห็นว่า "น้ำใจทางการเมือง" ในสังคมไทยยังไม่เหือดหายไปเสียทีเดียว แม้ในยามปกติจะสวมบทบาทคู่ขัดแย้งที่เชือดเฉือนกันด้วยนโยบายและวาทกรรม แต่ในวันที่เพื่อนมนุษย์พบกับความสูญเสีย สัญชาตญาณความเห็นอกเห็นใจกลับสำคัญยิ่งกว่าชัยชนะทางการเมือง… การที่ สส.พรรคประชาชนเข้าไปแสดงความอาลัยในครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่เรื่องของมารยาททางสังคม แต่เป็นข้อความส่งถึงคนในชาติว่า เราสามารถอยู่ร่วมกันได้แม้จะคิดต่างกัน และความโศกเศร้าคือสิ่งที่เชื่อมโยงความเป็นมนุษย์เข้าด้วยกันอย่างแท้จริง.
วอชเชอร์