33 ปี ชีวิตสีกากี พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์ (118)

บทความพิเศษ | พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์

33 ปี ชีวิตสีกากี

พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์ (118)

ตำรวจที่น่าขยะแขยง

วันพฤหัสบดีที่ 6 สิงหาคม 2535

หลังเที่ยงคืนไปแล้ว ได้รับแจ้งมีเหตุชิงทรัพย์และมีผู้เสียชีวิต ที่บ้านเลขที่ 103 ถนนท่าไม้ไผ่ ต.พิมาน อ.เมือง จ.สตูล ผมจึงพร้อมกับร้อยเวรและชุดสืบสวน เดินทางไปที่เกิดเหตุ

พบศพของนายจิตร มากผล ถูกอาวุธมีดแทงบริเวณใบหน้า บริเวณหางตา

ที่เกิดเหตุที่พื้นดินหน้าบ้านของผู้ตายมีร่องรอยการต่อสู้ จนเป็นเหตุให้นายจิตรถึงแก่ความตาย

ในระหว่างนั้น ด.ต.ไพรัช ไพมณี ชุดสืบสวน ได้สอบถามผู้รู้เห็นเหตุการณ์ จนทราบว่านายและ หรือปุ่น หรือแหละ สาลีเปน เป็นคนร้ายที่ชิงทรัพย์ไปและได้หลบหนีไปอยู่กับน้องสาวที่บ้านหัวทาง อ.เมือง จ.สตูล จึงได้ติดตามไปถึงหน้าบ้าน นายและ หรือปุ่น เห็นจึงวิ่งหลบหนีไปทางหลังบ้าน

ด.ต.ไพรัชกับชุดสืบสวน จึงวิ่งไล่ติดตามจนทัน จับกุมตัวมาได้ เมื่อค้นตัวพบธนบัตรในกระเป๋า นายและ หรือปุ่น ยอมรับว่าเป็นเงินที่ได้มาจากผู้ตาย

ผมจึงได้ดำเนินคดีในความผิดฐานชิงทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

ศาลจังหวัดสตูลพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 วรรคห้า ลงโทษประหารชีวิต

จำเลยเคยต้องโทษคำพิพากษาถึงที่สุดให้ลงโทษจำคุกฐานลักทรัพย์และได้กระทำผิดในคดีนี้ซ้ำอีกภายในสามปีนับแต่วันพ้นโทษ ศาลต้องเพิ่มโทษจำเลยกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 93 แต่จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษปรานี ลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เมื่อส่วนของการเพิ่มเท่ากับส่วนของการลด จึงเห็นสมควรไม่เพิ่มไม่ลดโทษ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 54 คงให้ประหารชีวิตจำเลย

โจทก์และจำเลยต่างไม่อุทธรณ์ ศาลชั้นต้น ส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์ ภาค 3 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 245

จนเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2536 ศาลอุทธรณ์ภาค 3 ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว จากพยานหลักฐานต่างๆ ที่รวบรวมมา เชื่อได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดดังที่โจทก์ฟ้องจริง ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยโดยให้ประหารชีวิตนั้น ศาลอุทธรณ์ภาค 3 เห็นพ้องด้วย

ระหว่างวันที่ 21 สิงหาคม 2535 ถึงวันที่ 19 กันยายน 2535

มีกลุ่มคนร้ายกลุ่มใหม่เกิดขึ้นมามีอาวุธปืน ออกอาละวาดปล้นพ่อค้าแม่ค้าและปั๊มน้ำมันในเขต อ.เมือง จ.สตูล

ครั้งแรกวันที่ 21 สิงหาคม 2535 เวลา 02.00 น.

คนร้ายปล้นปั๊มน้ำมันโมบิล เลขที่ 254 หมู่ที่ 1 บ้านกาเนะ ต.บ้านควน อ.เมือง จ.สตูล ผู้เสียหายคือ นายดาโหด บูหมัน หรือบุกมัน

ครั้งที่ 2 วันที่ 8 กันยายน 2535 เวลาประมาณ 19.30 น. บนถนนหมู่ที่ 1 ต.ควนขัน อ.เมือง จ.สตูล ผู้เสียหายคือ นางจิราภรณ์ บุญชู กับ น.ส.อโนทัย เรืองอ่อน ทั้งคู่เป็นแม่ค้าขณะที่กำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากเสร็จจากการขายผลไม้ที่ตลาดสดเทศบาลเมืองสตูล

ครั้งที่ 3 วันที่ 19 กันยายน 2535 เวลา 20.00 น. ที่ร้านค้าไม่มีเลขที่ ซอยชุมชนวัดชนาธิปเฉลิม ต.พิมาน อ.เมือง จ.สตูล ผู้เสียหายที่ถูกปล้นทรัพย์มีนางคลาย ปานท่าดี และนายวุ่น ปานท่าดี

ต่อมา ร.ต.ต.ประจบ แก้วฉีด พร้อมกับพวก สามารถจับกุมผู้ต้องหาได้ มี

1. นายยิ่งยศ หรือดลละ แซ่ลิ้ม

2. นายวีระ หรือชา หนูสุด

3. นายเกียรติศักดิ์ หรือหนุ่ม หอมแก้ว

ส่วนผู้ต้องหาที่หลบหนีไปได้มี 2 คน คือ

1. นายนิพนธ์ หรือคม ปานอินทร์

2. นายโถ ไม่ทราบนามสกุล

ผมได้รวบรวมพยานหลักฐานแล้วสรุปสำนวนสั่งฟ้องผู้ต้องหา เสนอพนักงานอัยการจังหวัดสตูล และศาลจังหวัดสตูล ได้มีคำพิพากษา คดีแรก จำคุกนายยิ่งยศ หรือดลละ แซ่ลิ้ม กับนายเกียรติศักดิ์ หรือหนุ่ม หอมแก้ว ในความผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืน คนละ 14 ปี 3 เดือน

คดีที่ 2 ศาลพิพากษาลงโทษจำคุกนายยิ่งยศ 19 ปี นายวีระ 4 ปี ในความผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุปืนเป็นเหตุให้มีผู้อื่นได้รับอันตรายบาดเจ็บสาหัส

คดีที่ 3 ศาลพิพากษาลงโทษในความผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธปืน จำคุกนายยิ่งยศ 24 ปี จำคุกนายเกียรติศักดิ์ หรือหนุ่ม 24 ปี นายวีระยกฟ้อง

วันพฤหัสบดีที่ 29 ตุลาคม 2535

ผมเดินทางไปรับโล่พนักงานสอบสวนดีเด่นประจำปี พ.ศ.2535 ระดับสารวัตร ที่ บก.ภ.12 จังหวัดยะลาโดย พล.ต.ต.อนันต์ เหมทานนท์ ผบก.ภ.12 เป็นผู้มอบโล่พร้อมกับประกาศเกียรติคุณ เป็นโล่ของกรมตำรวจโดย พล.ต.อ.สวัสดิ์ อมรวิวัฒน์ อธิบดีกรมตำรวจ

วันนี้ผมมีภาคภูมิใจในความสำเร็จของการเป็นพนักงานสอบสวน ในที่สุดผมก็ได้รับรางวัลนี้เป็นครั้งแรก หลังจากที่ต้องผิดหวังจากปีที่แล้ว และแอบภาคภูมิใจตัวเองอยู่เงียบๆ

วันจันทร์ที่ 7 ธันวาคม 2535 ช่วงบ่ายเดินทางไปพบ พล.ต.ต.ศุภชัย ลิ่วเฉลิมวงศ์ ผบก.อก.บช.ภ.4 ที่กองบัญชาการตำรวจภูธร 4 จังหวัดสงขลา เพื่อร่วมปรึกษาหารือคดีน้ำมันโซลาร์เถื่อน และในห้องทำงานได้พบ พ.ต.ท.กมล ภู่เอี่ยม, พ.ต.ต.ดำรัส วิริยะกุล, ร.ต.อ.วิชาสรรค์ บุญณรงค์ นายเวร ผบก.อก.บช.ภ.4

สำหรับในเรื่องน้ำมัน เป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายสำหรับผมมาก เหตุที่มีปัญหามากมายมาตลอด เพราะการเข้าจับกุม ผู้จับกุมไม่มีความรู้ในการสืบสวนสอบสวน มีความโลภเพราะหวังอยากได้เงินรางวัล และไปนำนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่มาร่วม ไม่มีความสันทัดในการสืบสวน จึงยิ่งทำให้คดีมีความเสียหายหนักมาก และพยานหลักฐานที่จะเอาผิดกับผู้ต้องหาแทบจะไม่มี

ผู้จับกุมไม่มีการวางแผนหรือวิธีการที่ดี ทั้งยังคิดว่าพนักงานสอบสวนเข้าด้วยช่วยเหลือฝ่ายผู้ต้องหา ผู้จับยังอวดรู้ สำหรับนายตำรวจผู้นี้ผมเห็นพฤติกรรมมาตลอด เล็งจับกุมเฉพาะคดีที่มีผลประโยชน์ตอบแทนเท่านั้น คดีอาชญากรรมที่ประชาชนได้รับความทุกข์หรือเดือดร้อน จะไม่เคยไปจัดการ ผมจึงรู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างยิ่ง และไม่เคยพูดคุยด้วยเลย ห่างได้จะรีบห่างทันที เสียเวลาและไม่มีประโยชน์ใดๆ ทั้งยังมองผมเหมือนผมเป็นศัตรู

ตำรวจประเภทนี้อันตรายร้ายแรงควรจะกำจัด แต่ก็เห็นมีมากมาย คอยบ่อนเซาะทำลายกรมตำรวจตลอดเวลา กลับไม่มีใครสนใจ

วันพุธที่ 9 ธันวาคม 2535 ผมย้อนกลับมาร่วมสอบสวนคดีน้ำมันที่สงขลาอีกครั้ง และพบ พล.ต.ต.ศุภชัย ลิ่วเฉลิมวงศ์ ผบก.อก.บช.ภ.4 และ ร.ต.อ.วิชาสรรค์ บุญณรงค์ นว.ผบก.อก.บช.ภ.4 แล้วเดินทางไป สภ.อ.เมืองสงขลา พบ พ.ต.ท.สุวรรณ ลีลาภรณ์ สวญ.สภ.อ.เมืองสงขลา กับ พ.ต.ต.กมล นัยนานนท์ สวส.สภ.อ.เมืองสตูล เพื่อนร่วมรุ่นของผม ระหว่างนั้น ร.ต.อ.นันทเดช ย้อยนวล สว.สอบสวน ภ.จว.ปัตตานี ก็มาด้วย จากนั้นได้สอบสวนบันทึกปากคำ พ.ต.ท.อนันต์ เทพไพฑูรย์ จนเที่ยง ผู้การศุภชัย ได้พาไปเลี้ยงข้าวเที่ยง ที่ร้านคุณหญิง ในเมืองสงขลา พ.ต.ต.ดำรัส วิริยะกุล, พ.ต.ต.กมล นัยนานนท์, ร.ต.อ.นันทเดช ย้อยนวล, ร.ต.อ.วิชาสรรค์ บุญณรงค์ ร่วมวงอาหารพร้อมหน้ากัน ตอนบ่ายสอบสวนต่อจนเลิก 5 โมงเย็นจึงกลับสตูล แต่ก่อนกลับได้แวะเยี่ยม พระ ร.ต.อ.วิสูตร นาคจู หรือพระจู๋ เป็นนายตำรวจรุ่นน้องที่เคยอยู่โรงพักหาดใหญ่ด้วยกัน เวลานี้ลาอุปสมบท ที่วัดควนลัง อนุโมทนาในครั้งนี้ด้วย

กลับมาถึงสตูลเมื่อเวลาเกือบเที่ยงคืน

https://twitter.com/matichonweekly/status/1552197630306177024

อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : 33 ปี ชีวิตสีกากี พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์ (118)

ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.matichonweekly.com