รีวิว HUNGER คนหิวเกมกระหาย: อาหารเป็นแค่เครื่องมือเล่าเรื่องการเมืองที่อยู่ใกล้เพียงปลายลิ้น

รีวิว HUNGER คนหิวเกมกระหาย: อาหารเป็นแค่เครื่องมือเล่าเรื่องการเมืองที่อยู่ใกล้เพียงปลายลิ้น

ภาพจาก: Netflix

Hunger คนหิวเกมกระหาย เป็นภาพยนตร์จาก Netflix ที่มีการถกกันอย่างมากมายในหลายประเด็นทั้งเรื่องความสมจริงของการถ่ายทอดตัวละครที่ทำอาชีพเชฟ ไปจนถึงเนื้อหาในเรื่องที่นำเรื่องในสังคมไทย มาเสิร์ฟให้ผู้ชม ผ่านเรื่องราวของ ออย(รับบทโดย ออกแบบ ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง) ลูกสาวเจ้าของร้านผัดซีอิ๊วที่เชี่ยวชาญการใช้กระทะและไฟสไตล์สตีทฟู้ด ได้รับการติดต่อจาก โตน(รับบทโดย กรรณ สวัสดิวัตน์ ณ อยุธยา) ให้ไปทำงานที่ Hunger ทีมไฟรเวทเชฟที่คุมโดย เชฟพอล(รับบทโดย ปีเตอร์ นพชัย ชัยนาม) เชฟที่อยู่บนจุดสูงสุดของวงการ ซึ่งการได้เข้ามาสู่โลกใบนี้ก็เปลี่ยนให้ออยมีความกระหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหิวการยอมรับ การเป็นคนพิเศษ และสิ่งนี้จะพาเธอไปถึงจุดใดในชีวิตก็ต้องชมตอนจบของภาพยนตร์

[บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อเรื่องบางส่วน]

แน่นอนว่า Hunger คนหิวเกมกระหาย ทำฉากในครัวและช็อตอาหารได้สวยงาม รวมไปถึงเสียง folly ที่ต้องชื่นชมทีมงานว่าฟังแล้วทำให้หิวขึ้นมาติดหมัด แม้ว่าผู้ชมหลายคนจะทักท้วงเรื่องความไม่สมจริงบางอย่าง แต่แนวทางที่ชัดเจนของเรื่องตั้งแต่การแสดงไปจนถึงทางเลือกในหลาย ๆ ฉากก็สื่อได้อย่างชัดเจนว่า อาหารเป็นเพียงแค่เครื่องมีที่เอาไว้สื่อความที่ผู้สร้างจงใจใส่ไว้อย่างอัดแน่นจัดเต็มตั้งแต่เมนูแรกที่เราได้เห็นจากทีม Hunger ที่เข้ากระตุ้นต่อมรับรสผู้ชมด้วยเมนูเข้มข้น อาทิ

• กุ้งล็อบสเตอร์จิ้มซอสดำที่ชวนให้นึกถึง ข่าวการพบคราบน้ำมันในทะเลและท่อนำ้มันของบริษัทยักษ์ใหญ่รั่วที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนเป็นข่าวดัง แต่ก็จางหายไปกับกาลเวลา
  

• อาหารในธีม การกินเลือดกินเนื้อตั้งแต่ตัวละครเจ้าของงานเลี้ยงที่มีชื่อว่าป๋าเปรมศักดิ์ ไปจนถึงอาหารที่ทำจากก้อนเนื้อม้วนซ้อนกันสนิทแน่นเป็นชั้นมีผักวางข้างบนจนดูคล้าย ‘ต้นไม้’ ที่เติบโตจาก ‘ดิน’ ที่ทำมาจากเลือดเนื้อก็ชัดเจนมากพอที่จะชวนให้คนดูคิดตามว่าอาหารจานนี้จะสื่อถึงอะไร และคนที่กินเข้าไปอย่างเปรมปรีดิ์นั้นคือคนกลุ่มไหนกัน

• นกเงือก ที่ถูกนายพรานวีไอพีเชือดกลางป่า แน่นอนว่าทำให้นึกถึงข่าวคดีที่เกี่ยวข้องกับสัตว์สงวนสองเรื่องมาชนกันทั้งการล่าสัตว์ป่าในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร และการเลี้ยงนกเงือกเป็นสัตว์เลี้ยงของนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง

การเสริมความหมายเหล่านี้ในหลายทาง โดยเฉพาะการคัดเลือกลูกค้าที่มารับประทานในเรื่องให้เป็นคนมีฐานะทางสังคมในบ้านเรา (ที่ชีวิตจริงไม่ได้มีคดีอะไรเหมือนในเรื่อง) มาเล่นบทรับเชิญ อาทิ เทพอาจ กวินอนันต์ นักธุรกิจที่มากินล็อบเตอร์เปิดเรื่อง หรือ วฤธ หงสนันทน์ นักแสดงที่มาจากครอบครัวนักธุรกิจและเป็นที่พูดถึงในฐานะนัดดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถที่มารับบททศ นักลงทุนหนุ่มที่คอยหนุนหลังออย ก็ช่วยทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น อย่างไรก็ตามเรื่องก็ไม่ได้นำเสนอว่า คนรวยคือคนเลวเสมอไปเพราะก็ยังมีฉากซื้ออาหารทะเลที่ทำให้เห็นว่างเงินของพวกเขาหากถึงมือชาวบ้านโดยตรงจะมีประโยชน์เพียงใด

นอกจากเมนูที่สื่อถึงเรื่องการเมือง ก็มีเมนูรสเบาลงที่ดูตั้งใจเสียดสีสังคมไทยและการให้คุณค่ากับชื่อเสียงและภาพลักษณ์มากกว่าคุณค่าของสิ่ง ๆ นั้น หรือความเข้าใจที่ลึกซึ้งกับสิ่งที่ขวนขวายจะได้มาอย่าง

• อาหารที่หน้าตาสื่อถึงอวัยวะเพศชายทั้งฝอยที่ชวนให้นึกถึงเส้นขน และน้ำซอสสีขาวที่เยิ้มออกมา ผนวกกับตัวละครที่กินที่เป็นคนรุ่นใหม่ ตื้นเขิน ทำผิดกฏหมายได้ชนิดไม่แคร์สังคม รับบทโดนยูทูปเบอร์และคอนเทนต์ครีเอเตอร์ชื่อดัง ก็ชัดเจนว่าเชฟพอลกำลังแจกอะไรให้ใครกิน

• เช่นเดียวกับอาหารบูชาเทพเจ้า และ Ordinary Peopleที่ทำให้เห็นว่าเปลือกนอกอย่างการพรีเซนต์ และภาพลักษณ์ของคนทำ เป็นสิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งให้ความสำคัญยิ่งกว่าเนื้อแท้ของอาหาร (ความรักและครอบครัวที่ผูกกับก๋วยเตี๋ยวงอแง)หรือ ความพยายาม (ที่เชื่อมโยงกับความพยายามของออยกับเมนูชัยชนะของคลื่นลูกใหม่) สิ่งคนคนหิว ไม่ใช่ทั้งเชฟ และอาหาร แต่คือความต้องการที่จะอยู่เหนือใคร เป็นที่ได้รับการบูชาดั่งเทพสมมุตินั่นเอง

ในบรรดาทุกเมนูของเชฟพอล เมนูที่น่าเสียดายมากที่สุดสำหรับเราคือ ‘เลอ อองฟองต์ คอนซูเม่ ซุป’ ที่มีสองฟังก์ชั่นของการทั้งสะท้อนให้เห็นภาพของคนที่ล้มเหลวจากการรักษาความสำเร็จเอาไว้ ถูกทุนนิยมทำร้าย แต่จมไม่ลงจนปิดความจนและความจริงไว้จากลูกใต้ฉากหน้าที่สวยหรู เหมือนกับตัวซุปที่แท้จริงแล้วทำจากน้ำก๊อกและผงปรุงรสบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป (อาหารซิกเนเจอร์เมื่อนึกถึงความอัตคัต) จนสุดท้ายก็เลือกความตายเป็นจุดหมาย แต่ด้วยความที่ต้องเป็นจุดที่นำไปสู่เหตุการณ์สำคัญของเรื่อง จนทำให้การปรุงน้ำซุปที่เราได้เห็นนั้นดูเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ามากกว่าความจงใจตั้งแต่แรก

นอกจากนี้ยังมีจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่น่าเสียดายอีกหลายอย่าง เช่น การที่ตัวละครเป็นเชฟที่ดูเก่งกาจ แต่บางอย่างก็เล่นง่าย ๆ เช่นการใช้ข้าวค้างคืนทำข้าวผัดที่ทำให้เชฟพอลทึ่ง อาจจะทำตัวละครดูเสียความน่าเชื่อถือ และการแสดงที่ดูจะเน้นไปในทางที่ดู stylised เพื่อเน้นสื่อความหมายจนบางครั้งอาจจะดูไม่เป็นธรรมชาตินัก หรือการที่ช่วงหลังเมื่อความเข้มข้นของบริบทเรื่องการเสียดสีการเมืองลดน้อยลง และความกระชับของเรื่อง และเวลาที่เสียไปกับบางอย่างที่ดูอาจจะไม่จำเป็นนักอย่างเส้นเรื่องความรักของออย ก็แลกมากับความผูกพันกับตัวละครที่น้อยลง ซึ่งส่งผลกระทบกับช่วงท้ายของเรื่อง เมื่อคนดูได้อยู่กับการเดินทางของออยในวงการอาการแบบเต็ม ๆ ก็อาจจะพบว่ารักตัวละครไม่พอที่จะเอาใจช่วยเธอได้จนหมดใจ

แต่ถึงแม้จะเรียกว่าเป็นภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ ทว่าข้อผิดพลาดก็ไม่สามรถลบล้างความสนุกเมื่อได้เห็นประเด็นสังคมแปลงร่างไปเป็นอาหารในจอ และการเชื่อมโยงอาหารและชนชั้นไว้อย่างน่าสนใจ Hunger คนหิวเกมกระหายจึงนับเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่จุดประกายความหวัง ว่าสักวันเราจะชมภาพยนตร์ไทยที่สอดใส้ความหมายไว้อย่างเข้มข้น โดยที่ไม่ต้องยอมประนีประนอมในบางจุดอีก

อ้างอิง: เปิดวาร์ป ‘เป๋า วฤธ’ โอปป้าหล่อล่ำ พระนัดดาพระองค์โสมฯhttps://www.komchadluek.net/entertainment/478026