[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ

ข้อมูลเบื้องต้น

ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ

亡国父皇偷读我心后，支棱起来了

** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัทเอ็นจอยบุ๊คจำกัด **

ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%

สงวนลิขสิทธิ์

ผู้แต่ง : 红豆煮水 ผู้แปล : ทีมงาน Enjoybook

จำนวน : 234 ตอนจบ

เรื่องย่อ

‘เซียวฉู่ฉู่’ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างองค์หญิงแบเบาะที่อีกไม่นานจะต้องตายเพราะไข้หวัดตามบทในนิยายที่เคยอ่าน! ที่สำคัญ คือนางรู้ดีว่าโศกนาฏกรรมไม่ได้จบแค่นั้น… ทั้งตระกูลฝั่งมารดาของนางยังจะถูกกวาดล้างโดยฝีมือของ ‘ฟู่ฉากุ้ยเฟย’ นางเอกในนิยายเรื่องนี้

…ราชวงศ์จะล่มสลาย! แผ่นดินจะเดือดร้อน!!

แต่สิ่งที่ไม่อยู่ในพล็อตคือ… มารดา บิดา พี่ชาย ท่านตา ท่านยายกลับได้ยินเสียงในใจของนางซะอย่างงั้น!

ขณะนี้ สายตาตกตะลึงทั้งหมดจึงต่างก็จับจ้องมายังทารกในผ้าอ้อม… ที่อาจเป็นกุญแจเปลี่ยนชะตาทั้งแผ่นดิน!

แนะนำนิยายแปลจีน น่ารัก อบอุ่นหัวใจ คลิกที่รูปได้เลย

จบแล้ว

>>> คลิกทดลองอ่านที่รูป

บทที่ 2 ท่านยาย พี่ใหญ่ พวกท่านจะต้องตาย

บทที่ 2 ท่านยาย พี่ใหญ่ พวกท่านจะต้องตาย

ในช่วงปลายปีที่หนาวเหน็บ แม้ว่าในห้องจะมีเตาถ่านลุกไหม้อยู่ แต่หลิ่วตาอิ้งก็ยังรู้สึกหนาวเข้าไปถึงกระดูก

แม่นมหวังจงใจเปิดหน้าต่างในยามค่ำคืน?

ตอนนี้เป็นเดือนสุดท้ายของปี ลมเหนือพัดแรงราวกับมีดบาด ความหนาวเย็นแทรกเข้าถึงหัวใจ

อย่าว่าแต่เด็กเลย แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังทนลมหนาวไม่ได้

‘เฮ้อ ต่อมาหมอหลวงบอกว่าข้าเพิ่งครบเดือน ร่างกายยังไม่แข็งแรงดี ก็โดนไอเย็นเข้าสู่อวัยวะภายใน ยากที่จะรักษา สุดท้ายไม่ถึงปีก็ทนไม่ไหว…’

‘ท่านแม่รักข้า อุ้มข้านอนด้วย แต่วันนี้เพิ่งออกเดือนก็เป็นไข้หวัด หลังจากนั้นไอติดต่อกันสามเดือน ทำให้ท่านพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ที่ตายก่อนวัยอันควรไม่ได้เรียกพบท่านแม่เลย ท่านแม่ป่วยแต่ยังต้องดูแลข้า ตัวเองก็ไม่ได้พักฟื้นให้ดี ช่างทรมานทั้งกายและใจ’

‘ไม่นานร่างกายก็ทรุดหนัก สามปีต่อมาถูกฮ่องเต้องค์ใหม่สั่งประหาร ให้ไปเป็นเครื่องบรรณาการพร้อมบิดา แม้แต่แรงต่อต้านนางก็ยังไม่มี!’

หลิ่วตาอิ้งเกือบเป็นลมล้มพับ แต่เพราะอุ้มเด็กอยู่ นางจึงต้องฝืนประคองตัว

ฮ่องเต้สวรรคตเร็วขนาดนี้ และนางยังต้องตายตามไปอีก?

แต่ตอนนี้นางยังไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องในอีกสามปีข้างหน้า สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของบุตรสาว

หลิ่วตาอิ้งเงยหน้าขึ้น จ้องมองแม่นมหวังที่มีใบหน้าซื่อ ๆ ตรงหน้า ก่อนหน้านี้คนผู้นี้ขยันและซื่อสัตย์ นางคิดว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้

แต่ตอนนี้ ภายใต้เสียงในใจที่น่าตกใจนี้ นางอดสงสัยไม่ได้

แม้ว่าเสียงในใจของบุตรสาวตัวน้อยจะแปลกประหลาดผิดธรรมดา แต่ทุกคำที่พูดล้วนเหมือนเป็นการเตือนนางผู้เป็นมารดา

หากเป็นความจริงเล่า?

นางไม่กล้าละเลย

หลิ่วตาอิ้งจ้องมองแม่นมหวังอย่างจริงจังทันที

คืนนี้นางจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!

นางจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของนาง!

นางอยากดูซิว่า แม่นมหวังจะกล้าขนาดนั้นหรือไม่

"ทูลพระสนม องค์ชายห้าและฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ บังเอิญพบกันที่ห้องโถงด้านหน้า"

ขณะที่นางกำลังคิดอยู่นั้น ขันทีน้อยคนหนึ่งก็มารายงานจากนอกห้อง

หลิ่วตาอิ้งดีใจเป็นอย่างยิ่ง "เชิญพวกเขาเข้ามาเร็ว"

แต่เมื่อเห็นเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่มีสีหน้าเรียบเฉย เดินนำหน้าสตรีวัยกลางคนสามก้าว แววตาของนางก็หม่นลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากนางเข้าวังไม่นาน ก็คลอดองค์ชายห้า และได้รับแต่งตั้งเป็นสนมตำแหน่งตาอิ้ง

องค์ชายห้าก็ถูกส่งไปให้ลี่เฟย*[1] เลี้ยงดูตามธรรมเนียม

บิดาของลี่เฟยเป็นขุนนางชั้นหนึ่ง สามารถให้อนาคตที่ดีกว่าแก่องค์ชายห้าได้ดีกว่านางที่เป็นมารดาแท้ ๆ ซึ่งบิดาเป็นเพียงขุนนางชั้นห้าอยู่มาก

หลิ่วตาอิ้งรู้ดีว่า ลี่เฟยไม่ต้องการให้องค์ชายห้าติดต่อกับนางผู้เป็นมารดาแท้ ๆ มากนัก

มีเพียงการให้นางผู้เป็นมารดาแท้ ๆ อยู่ห่างจากองค์ชายห้า ถึงจะทำให้ลี่เฟยวางใจและดูแลองค์ชายห้าด้วยความจริงใจได้

หลิ่วตาอิ้งคิดเช่นนั้น จึงพยายามระงับความยินดีบนใบหน้าที่ได้พบบุตรชายเอาไว้

"ลูกเฉิงเฉียนคารวะท่านแม่หลิ่ว"

เด็กชายวัยเจ็ดขวบในอาภรณ์สีเหลืองทอง ดวงตาเฉียบคม จมูกโด่งดั่งคมดาบ แม้ยังไม่โตเต็มวัย แต่ก็มีเค้าโครงความสง่างามของบุรุษหนุ่มแล้ว

เมื่อเขาเดินเข้ามา เห็นหลิ่วตาอิ้งทำหน้าเคร่ง สายตามองเพียงทารกในผ้าอ้อม ดวงตาของเขาก็หม่นลง

แต่ไม่นานเขาก็ก้มหน้าเยาะหยันตัวเอง ซ่อนความหม่นหมองในดวงตา แล้วทำหน้าเคร่งขึ้นมาใหม่

ท่านแม่หลิวไม่ชอบเขา ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวันนี้

ตั้งแต่เขาจำความได้ นางก็ไม่เคยสนใจเขา

องค์ชายองค์อื่น แม้จะถูกส่งไปให้พระสนมอื่นเลี้ยงดู ก็ยังได้รับความเอาใจใส่จากมารดาผู้ให้กำเนิดอยู่เสมอ

ได้รับผ้าห่ม เสื้อผ้าฤดูหนาว หรืออาหารอุ่น ๆ ยามค่ำคืน ที่สำนักศึกษาหลวงมีเพียงเขาเท่านั้นในบรรดาพี่น้องที่เหมือนถูกมารดาแท้ ๆ ทอดทิ้ง

องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองต่างบอกว่ามารดาของเขาขี้ขลาด ไม่กล้าแย่งชิงเขากับลี่เฟย

ตอนนั้นเขาโกรธมาก จึงไม่คบหากับองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองที่ด่ามารดาของเขาอีกเลย!

องค์ชายห้าก้มมองพื้นกระเบื้อง

เขาเดาว่า มารดาไม่ได้กลัวลี่เฟย แต่ไม่มีความรู้สึกผูกพันกับเขาเท่าไรนักต่างหาก

องค์ชายห้าหลับตาลงอย่างยากลำบาก

แต่ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก

‘หล่อจังเลย พี่ชายของข้า~’

เฉิงเฉียนกำลังกดความเศร้าลง จะมอบของขวัญวันครบเดือนเป็นหยกขาวรูปกิเลนให้น้องหญิงในผ้าอ้อมเล่น เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็แทบจะทำหยกหล่น

ใครกำลังพูด?

เฉิงเฉียนต้องอดทนเป็นอย่างมากที่จะไม่มองไปรอบ ๆ ห้องของมารดา

เซียวฉู่ฉู่มองหนุ่มน้อยตรงหน้าอย่างจริงจัง แม้จะหล่อเหลาแต่ก็ดูเคร่งขรึมจนแข็งทื่อไปหน่อย

‘นี่คือพี่ชายแท้ ๆ ของข้าจริง ๆ หรือ? สวรรค์ ใบหน้านี้เมื่อโตขึ้นต้องเป็นที่หมายปองของเหล่าสตรีเป็นแน่ ทั้งยังเขียนบทความได้งดงามและขี่ม้ายิงธนูได้ด้วย ภายภาคหน้าต้องเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊แน่นอน’

เซียวฉู่ฉู่ยื่นมือจะลูบใบหน้าหล่อเกลี้ยงเกลาของพี่ชายที่ดูเคร่งขรึม

‘มีพี่ชายแบบนี้ ช่างดีจริง ๆ’

องค์ชายห้าเกือบจะรักษาสีหน้าเคร่งขรึมของตนเอาไว้ไม่ได้ เขามองดูเด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวอมชมพูที่อยู่ในอ้อมกอดของมารดาอย่างละเอียด

น้องหญิงของเขากำลังพูดอยู่หรือ?

แม้เขามีความเป็นผู้ใหญ่เกินวัย แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า เขาแอบสังเกตหลิ่วตาอิ้งและนางกำนัล พบว่าพวกนางล้วนมีสีหน้าปกติ ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

หรือว่ามีเพียงเขาที่ได้ยิน?

ริมฝีปากที่เม้มแน่นขององค์ชายห้ากลายเป็นเส้นตรงมากขึ้น

แต่ที่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย

น้องหญิงกำลังชมเขาหรือ?

เป็นเรื่องจริงที่เขาเรียนในสำนักศึกษาหลวงอย่างตั้งใจที่สุด

เพราะเขาต้องการเป็นองค์ชายที่โดดเด่นที่สุด เพื่อให้มารดาที่ไม่ชอบเขาหันมามองเขาสักครั้ง

หวังว่านางจะส่งผ้าห่มฤดูหนาวมาให้เขาเหมือนมารดาขององค์ชายองค์อื่น และให้รางวัลเขาด้วยอาหารว่างยามค่ำคืนในฤดูหนาว

และหวังว่าเขาจะโตเร็ว ๆ ได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ ทำให้มารดาได้รับความเคารพตามไปด้วย และมีชีวิตในวังที่ดีขึ้น

อย่างน้อยก็ให้นางได้เลื่อนจากตำแหน่งตาอิ้งเป็นเฟย!

‘เฮ้อ น่าเสียดายที่พี่ชายเข้าใจความรู้สึกของท่านแม่ผิด คิดว่าตนเองถูกมารดาแท้ ๆ รังเกียจจนกลุ้มใจทั้งวัน’

‘ภายหลังพี่ชายทำหน้าบึ้งในสำนักศึกษาหลวง ถูกฮ่องเต้มองว่าเป็น 'ลูกอกตัญญู เกลียดชังบิดา' 'ไม่ปรองดองกับพี่น้อง' ถูกบันทึกไว้ในบันทึกราชสำนัก จึงไม่มีโอกาสได้ครองราชย์อีกต่อไป’

สีหน้าขององค์ชายห้าเปลี่ยนไปในทันที

หลิ่วตาอิ้งเกือบเซถลา

เซียวฉู่ฉู่เพิ่งครบเดือน ยังไม่สามารถชูคอเล็ก ๆ ของตัวเองได้

มิเช่นนั้นนางคงส่ายหน้าแล้ว

นางถอนหายใจในใจ ริมฝีปากอมชมพูพ่นฟองนมออกมา

‘พี่ชายเข้าใจผิดมหันต์แล้ว ที่ท่านแม่ทำหน้าเย็นชาใส่ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่ต้องการปกป้องท่านต่างหาก มิเช่นนั้นด้วยความอิจฉาของลี่เฟย หากนางคิดว่าเลี้ยงท่านไม่เชื่อง ท่านจะมีชีวิตรอดถึงวันนี้ได้อย่างไร?’

‘ท่านแม่ ท่านช่างโง่เขลาเหลือเกิน ทำไมไม่ปิดประตูแล้วอธิบายให้พี่ชายเข้าใจเสียล่ะ? มิเช่นนั้นพี่ชายก็จะไม่กลายเป็นคนหน้าบึ้ง จนฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาไม่โปรด’

หลิ่วตาอิ้งรู้สึกราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็น ดวงตาแดงก่ำ

นางเกือบทำร้ายบุตรชาย เกือบทำให้เขาหลงผิดไปแล้วหรือ?

"เฉิงเฉียน…"

หลิ่วตาอิ้งมองบุตรชาย น้ำตาของนางเอ่อคลอ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรักที่พยายามกลั้นไว้แต่ก็ไม่อาจกลั้นได้

องค์ชายห้าเฉิงเฉียนในตอนนี้ราวกับถูกรดด้วยน้ำอมฤต

เมื่อได้ยินเสียงในใจอันประหลาดของน้องหญิง แล้วมองสีหน้าน้ำตานองของท่านแม่ เขาถึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาเขาเข้าใจผิดไปหรือ?

"ท่านแม่!" องค์ชายห้าข่มความรู้สึก ก่อนจะคุกเข่าคำนับหลิ่วตาอิ้งอย่างจริงจัง

"วันครบเดือนของน้องหญิง ท่านคงเหนื่อยมามาก วันนี้ข้านำหยกขาวรูปกิเลนมาให้น้องหญิงขอรับ"

ตอนที่เขาครบเดือน ท่านแม่ก็คงรักเขาเช่นนี้กระมัง?

หลิ่วตาอิ้งรีบให้คนพยุงเขาลุกขึ้น

ทั้งสองมองทารกในผ้าอ้อมที่คือเซียวฉู่ฉู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความโล่งอก

แต่ไม่นาน พวกเขาก็ชะงักค้างพร้อมกัน

‘โอ้ พี่ชายข้าช่างน่าสงสารนัก หลังจากไม่เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ก็ไม่มีวาสนากับบัลลังก์ พอฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ กลับหวาดระแวงที่พี่ชายข้าที่เก่งกาจทั้งบู๊และบุ๋น อีกทั้งมีชื่อเสียงดีเกินไป’

‘ไม่นานฮ่องเต้องค์ใหม่ก็ส่งพี่ชายข้าไปรบ ปล่อยให้เขาตายในสนามรบ’

หัวใจที่เพิ่งผ่อนคลายของหลิ่วตาอิ้งกับองค์ชายห้าก็ถูกบีบรัดอีกครั้ง!

และเช่นเดียวกับพวกเขา ในห้องโถงยังมีอีกคนที่ตกตะลึงอยู่

นั่นก็คือฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วที่เดินตามองค์ชายห้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อครู่!

ผู้เฒ่าหลิ่วสอบจิ้นซื่อ*[2] เมื่อสิบปีก่อน ปีนี้ได้ตำแหน่งขุนนางในเมืองหลวงขั้นห้า

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วจึงถือโอกาสวันมงคลที่หลานสาวอายุครบเดือน ยื่นฎีกาเข้าวังมาเยี่ยมบุตรสาวและหลาน ๆ ดูว่าในวังเป็นอย่างไรบ้าง

แต่ใครจะคิดว่า พอนางเพิ่งก้าวเข้าห้องบุตรสาว ก็ได้ยินคำพูดประหลาดเหล่านี้เสียแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วตกใจจนแทบช็อก

และไม่นานเสียงนั้นก็สังเกตเห็นนาง

‘เอ๊ะ? นี่คือท่านยายของข้าหรือ? ดูอ่อนเยาว์จังเลย ท่านแม่คงได้ความงามมาจากนางกระมัง?’

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วดีใจยิ่งนัก

หลานสาวที่น่ารักของนางช่างมีสายตาดีจริง ๆ

‘แต่น่าเสียดาย ท่านยายที่งดงามเช่นนี้ ทั้งครอบครัวก็ไม่มีจุดจบที่ดี’

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที “!!!”

[1] เฟย คือ ชื่อเรียกยศ ตำแหน่งสนมระดับขั้นที่สอง
[2] จิ้นซื่อ คือการสอบขุนนางจีนโดยจะแบ่งเป็นสามรอบ จิ้นซื่อคือรอบที่สาม ต้องสอบต่อหน้าพระพักตร์

บทที่ 3 องค์หญิงน้อยเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิดหรือ?

บทที่ 3 องค์หญิงน้อยเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิดหรือ?

‘ฮ่องเต้องค์ใหม่บังคับให้มารดาของข้าตายตามบิดาไป อีกทั้งยังทำให้พี่ชายของข้าต้องตายทางอ้อม ไม่นานก็เริ่มระแวงขุนนางตระกูลหลิ่วที่รับราชการอยู่ในราชสำนัก ซึ่งก็คือท่านตาและท่านลุงของข้า’

‘ไม่นานก็มีคนกล่าวโทษท่านตาด้วยความผิดเจ็ดประการ ทั้งตระกูลถูกเนรเทศไปเป็นทหารไกลถึงสามพันลี้ ท่านยาย ท่านตา ท่านลุงใหญ่และท่านลุงรอง… ต่างล้มป่วยตายระหว่างทางตามกันไป’

จุดจบของตระกูลหลิ่วช่างโหดร้ายเหลือเกิน!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วและหลิ่วตาอิ้งต่างตกตะลึง

องค์ชายห้าถึงกับกำหมัดแน่น

ก่อนหน้านี้นั้นเขาไม่เคยคิดจะแย่งชิงบัลลังก์เลย ด้วยเป็นเพียงองค์ชายลำดับที่ห้า

เขาตั้งใจเพียงจะเป็นองค์ชายที่เป็นประโยชน์ต่อราชสำนัก

แต่หากสิ่งที่น้องหญิงพูดในใจเป็นความจริง เช่นนั้นเขา… จะต้องแย่งชิงบัลลังก์ให้ได้!

มิเช่นนั้นเมื่อมีฮ่องเต้องค์ใหม่ ทั้งเขาและวงศ์ตระกูลฝ่ายมารดาจะต้องตาย!

เซียวฉู่ฉู่เป่าฟองนมพลางคิดในใจ ‘ข้าต้องหาทางปกป้องพี่ชาย ท่านแม่และท่านยายให้ได้… จะไม่ยอมให้ท่านแม่และท่านยายที่งดงาม รวมถึงพี่ชายที่หล่อเหลาต้องลำบากหรือถูกผู้อื่นทำร้าย’

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่ว หลิ่วตาอิ้ง และองค์ชายห้าต่างรู้สึกสะเทือนใจ

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองใบหน้าของทารกน้อยในผ้าอ้อม

เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่ม

ยังเดินไม่ได้ก็คิดจะปกป้องพวกเขาแล้ว

ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่ารักจริง ๆ

พวกเขายิ่งมองก็ยิ่งหลงรัก

"องค์ชายห้า ข้าขออุ้มองค์หญิงน้อยหน่อยเถิด"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วไม่สนใจเรื่องลำดับชั้นต่อหน้าองค์ชายอีกต่อไป

นางแย่งตัวเซียวฉู่ฉู่จากอ้อมกอดขององค์ชายห้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

องค์ชายห้า “…”

เขายังอยากอุ้มน้องหญิงต่อ

แต่ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วมองหลานสาวที่กำลังเป่าฟองนม อุ้มไว้ในอ้อมอกแล้วไม่ยอมปล่อย

"ข้าเห็นว่าองค์หญิงน้อยมีหน้าผากโหงวเฮ้งดี ดวงตาเป็นประกายมีชีวิตชีวา ต้องเป็นผู้มีบุญวาสนาแน่นอน"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วเอ่ยพลางมองหลิ่วตาอิ้งอย่างจริงจัง

มีเพียงยายคนนี้เท่านั้นหรือที่ได้ยินเสียงกระซิบเหมือนเทพธิดาของหลานสาว?

นางเห็นว่าหลิ่วตาอิ้งไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย

องค์ชายห้าก็ยืนนิ่งไม่ขยับ

ไม่ได้การ!

นางต้องเตือนบุตรสาวอย่างลับ ๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วรีบตักเตือนทันที "การที่พระสนมได้องค์หญิงน้อยผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ นับเป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่ จำต้องดูแลองค์หญิงน้อยให้ดี บุญวาสนาของท่านยังรออยู่ข้างหน้า"

หลิ่วตาอิ้งรักบุตรสาวดั่งดวงใจอยู่แล้ว จะต้องให้มารดาเอ่ยปากด้วยหรือ?

แต่ขณะที่นางกำลังจะตอบ กลับถูกองค์ชายห้าที่ทำท่าจริงจังราวผู้ใหญ่แย่งพูดเสียก่อน

เขาพยักหน้ารับคำ "ท่านยายวางใจได้ หลังเลิกเรียนจากสำนักศึกษาหลวง

ข้าจะมาเยี่ยมน้องหญิงทุกวัน"

หลิ่วตาอิ้งชะงัก

เมื่อก่อนนางจงใจเมินเฉยต่อองค์ชายห้า องค์ชายห้าจึงมาเยี่ยมทุกสามวันครั้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วรู้สึกปลื้มใจยิ่ง "องค์ชายห้าเป็นพี่ชายที่ดีจริง ๆ"

นางมีโอกาสเข้าวังไม่บ่อย จึงรีบถามถึงความเป็นอยู่ของบุตรสาวในวังหลัง

อีกทั้งยังเงี่ยหูฟังว่าเสียงจากทารกน้อยเซียวฉู่ฉู่จะมีอะไรอีกหรือไม่

แม้ไม่รู้ว่าเรื่องที่ได้ยินเป็นความจริงหรือไม่ แต่เนื้อหานั้นน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะมองข้าม

แต่เซียวฉู่ฉู่ในผ้าอ้อมเพิ่งครบเดือน นางนึกถึงจุดจบของทุกคนในนิยายเล็กน้อย ก็รู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้ง แทบจะลืมไม่ขึ้น

ในอ้อมกอดของฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วที่ชำนาญการอุ้มทารก นางขยับศีรษะด้านหลังอย่างสบายอารมณ์ เมื่อหาตำแหน่งที่สบายที่สุดได้แล้ว ก็ขยับยุกยิกชวนให้น่าเอ็นดูซุกตัวเข้าไป

‘ง่วงจัง…’

‘ลูกจะนอนแล้ว…’

แต่เซียวฉู่ฉู่หลับตาลงแล้วก็ดิ้นครางอีกครั้ง

‘ไม่ได้ ข้าห้ามหลับ… คืนนี้ท่านแม่จะให้คนร้ายมาเฝ้ายาม…’

‘… ข้าห้าม… หลับ… ข้าต้องตื่น… หากข้าเห็นแม่นมใจร้ายไม่ปิดหน้าต่างก็ต้องร้องไห้… ด้วยวิธีนี้ ข้ากับท่านแม่… จึงจะไม่ล้มป่วยหนัก…’

แต่นางดิ้นรนได้สักพัก ร่างน้อย ๆ ก็ทนไม่ไหว ด้วยข้อจำกัดของร่างทารก จึงหลับใหลไป

เพียงแต่เสียงในใจก่อนหลับที่ทิ้งไว้ ทำให้ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วและองค์ชายห้าต่างตกใจและโกรธเป็นอย่างมาก

ในวังยังมีทาสชั่วช้าเช่นนี้ด้วยหรือ?

ลงมือกับองค์หญิงน้อยที่เพิ่งครบเดือนซึ่งไม่มีผลต่อราชบัลลังก์!

แต่เมื่อพวกเขาคิดอีกครั้ง ก็เข้าใจได้

หลิ่วตาอิ้งไม่ได้เป็นที่โปรดปรานในวังหลัง เมื่อหกปีก่อนฮ่องเต้เคยโปรดปรานเพียงครั้งเดียว นางก็สามารถให้กำเนิดองค์ชายห้า และได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสนมตาอิ้งแล้ว

ในช่วงหกปีนี้ ฮ่องเต้เรียกตัวหลิ่วตาอิ้งเพียงไม่กี่ครั้งต่อปี

ด้วยความโปรดปรานเพียงน้อยนิด แต่หลิ่วตาอิ้งกลับให้กำเนิดองค์หญิงที่แข็งแรงสมบูรณ์ได้อีกคนหนึ่ง

หากปล่อยให้นางเป็นเช่นนี้ต่อไป อาจมีองค์ชายรอง องค์ชายสาม…

ในสายตาของบางคน นี่คือภัยคุกคามอย่างแน่นอน!

ถือโอกาสลงมือตอนองค์หญิงน้อยครบเดือน หากองค์หญิงเป็นอะไรไป หลิ่วตาอิ้งที่เพิ่งออกเดือนก็จะล้มป่วยไปด้วย

นี่คือการฆ่านกสองตัวด้วยลูกธนูดอกเดียว

ช่างเป็นแผนร้ายที่น่ากลัวเหลือเกิน!

ดวงตาขององค์ชายห้าหม่นหมอง

"ท่านแม่ ช่วงนี้ลมเหนือพัดแรง พี่ใหญ่และพี่รองต่างเป็นหวัดเล็กน้อย ทั้งยังไอไม่หยุด"

องค์ชายห้าครุ่นคิดก่อนเอ่ยปาก "ท่านแม่กับน้องหญิงควรระวังรักษาความอบอุ่นด้วย พี่ใหญ่กับพี่รองฝึกยิงธนูขี่ม้ามาตั้งแต่เด็ก พวกเขายังทนลมหนาวไม่ได้ แล้วท่านแม่ที่เพิ่งออกเดือน กับน้องหญิงที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงจะทนได้อย่างไร? ต้องระมัดระวังให้มาก"

ระวังไว้ดีกว่าประมาท

"เตาผิงต้องไม่ดับ ตอนกลางคืนนอกจากแม่นมที่ดูแลองค์หญิงน้อย ควรเพิ่มขันทีที่ไว้ใจได้มาเฝ้ายามอีกคน"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วพยักหน้าติด ๆ กัน

หลานชายพูดได้เหมาะเจาะ

นางรีบแนะนำหลิ่วตาอิ้ง "องค์ชายห้าพูดถูกแล้ว หากตอนนี้ยังหาคนที่ไว้ใจได้ไม่พบ ข้าเห็นว่าชิวหลีที่อยู่ข้างกายเจ้ามาหกปี ปกติก็กล้าหาญและละเอียดรอบคอบ ช่วงนี้ให้ชิวหลีดูแลให้มากหน่อย"

"โดยเฉพาะช่วงนี้ หิมะตกหนัก ลมแรง…"

หลิ่วตาอิ้งมองทารกน้อยที่ว่าง่ายในผ้าอ้อม ในใจก็ตื่นตัว

"ดี วันนี้ข้าจะจัดการ"

"เฉิงเฉียน ใกล้ถึงเวลาไปสำนักศึกษาหลวงแล้ว เจ้าอย่าไปสายให้อาจารย์ลู่โกรธล่ะ"

พอนางพูดจบ ใบหน้าเคร่งขรึมขององค์ชายห้าก็เปล่งประกาย

ท่านแม่รู้ด้วยว่าอาจารย์ที่สำนักศึกษาหลวงแซ่ลู่

เสียงในใจของน้องหญิง… ไม่ผิดเลย

มารดาของเขาคอยห่วงใยเขาในที่ลับมาตลอด เขาเข้าใจผิดไปเอง

"ขอรับ ลูกจะไปเดี๋ยวนี้" องค์ชายห้าลุกขึ้นยืน มองน้องหญิงอย่างอาลัย ก่อนจะคำนับลาฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วและหลิ่วตาอิ้งอย่างนอบน้อม

หลังจากเขาจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วและหลิ่วตาอิ้งก็สนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วได้ให้คำแนะนำบุตรสาวมากมาย "องค์หญิงน้อยเพิ่งเกิด ร่างกายยังอ่อนแอ ทั้งอาหารและของใช้ต้องให้คนที่ไว้ใจได้เท่านั้นเป็นผู้จัดการ"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วไม่สามารถอยู่ในวังได้นาน

วันนี้เป็นเพียงโอกาสที่องค์หญิงน้อยครบเดือน จึงได้มีโอกาสพบหน้าบุตรสาว

ก่อนจากไปฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วลังเลอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยเรื่องเสียงในใจประหลาดของหลานสาวตัวน้อยให้หลิ่วตาอิ้งฟัง

เพราะกำแพงในวังมีหูมากมายนัก

หากเรื่องประหลาดเช่นนี้แพร่ออกไป องค์หญิงน้อยอาจถูกมองว่าเป็นปีศาจ คงไม่มีจุดจบที่ดี

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วไม่กล้าพูดมาก โดยเฉพาะเมื่อหลิ่วตาอิ้งเพิ่งออกเดือน ยังรับความตื่นตระหนกไม่ได้ อย่างน้อยต้องรอให้ร่างกายบุตรสาวแข็งแรงก่อน

อีกอย่าง นางก็ไม่แน่ใจว่าเสียงในใจของหลานสาวนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

หากเป็นไปได้ว่านางเองเป็นโรคประสาทหลอน และทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการของนาง ไม่เกี่ยวกับองค์หญิงน้อยเลย

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วกดความรู้สึกในใจเอาไว้

"พระสนม เจ้าต้องจำไว้ให้ดี ให้ชิวหลีเป็นผู้ดูแลองค์หญิงน้อย"

ก่อนจากไป นางได้รับคำสัญญาจากหลิ่วตาอิ้ง จึงค่อยอำลาด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ท่านแม่กับท่านพ่อก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย"

หลิ่วตาอิ้งคิดว่าอย่างน้อยต้องรอถึงเทศกาลปานจิน ที่วังจะเชิญขุนนางและฮูหยินมาร่วมงานเลี้ยง จึงจะได้พบมารดาอีกครั้ง น้ำตาของนางพลันไหลออกมา

ท่านแม่ช่างรอบคอบและมีไหวพริบ

ไม่เหมือนนาง หากไม่ได้ยินเสียงในใจของบุตรสาว นางคงไม่สงสัยแม่นม

แม้จะไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ แต่นางไม่กล้าเอาชีวิตบุตรสาวมาเสี่ยง

"ชิวหลี คืนนี้เจ้าเฝ้าเวรกับข้าในห้องด้านใน"

หลิ่วตาอิ้งรอจนทุกคนจากไปแล้ว จึงวางบุตรสาวที่อุ้มอยู่ลงบนเตียงในห้องชั้นในของตนเบา ๆ

…

ยามราตรี แสงจันทร์ฤดูหนาวลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดส่องลงที่หัวเตียงในห้องชั้นใน

พื้นเป็นสีขาวเงินไปทั่ว ภายในห้องเงียบสงัด

แต่ไม่นานนัก ก็มีเงาร่างน่าสงสัยย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แอบย่องมาที่หน้าหน้าต่าง

เอี๊ยด——

หน้าต่างห้องถูกเปิดออกจากด้านนอก

ลมเหนือพัดโหมกระหน่ำเข้ามาในห้องทันที!

เงาดำนั้นทำท่าจะรีบหลบหนีไป แต่เพิ่งถอยหลังได้เพียงครึ่งก้าว ก็ถูกมือคู่หนึ่งที่ยื่นออกมาจากหน้าต่างคว้าจับไว้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!

"นังทาสชั้นต่ำ! เจ้าช่างกล้านัก กล้าวางแผนทำร้ายองค์หญิงและพระสนม!"

โคมไฟทั่วทั้งลานเล็ก ๆ ถูกจุดขึ้นในพริบตา

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้