เมื่อการมีระบบพรสวรรค์กลายเป็นเรื่องปกติ!

ข้อมูลเบื้องต้น

ระบบนักปราชญ์, ระบบธุรกิจ, ระบบนักบุญขงจื๊อ, ระบบเทพพยากรณ์, ระบบหัวโล้น, ระบบบรรพบุรุษ, ระบบหมื่นโลก… นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยระบบพรสวรรค์นับไม่ถ้วน!

ในโลกใบนี้ ทุกคนสามารถปลุกพลังระบบของตัวเองขึ้นมาได้! ทุกคนสามารถหาทางลัดไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้!

แต่ ภูมิชัยกลับงุนงงสุด ๆ —

"ทำไมพวกคนในโลกนี้ถึงมีระบบโกงกันหมด แต่ฉันในฐานะคนทะลุมิติดันไม่มีอะไรเลย?"

ไม่นานเขาก็ได้ตระหนักว่า “การไม่มีระบบพรสวรรค์ต่างหาก… คือการโกงที่แท้จริง!”

ระดับการบ่มเพาะ/ระดับการฝึกตน แบ่งออกเป็น 6 ขอบเขตใหญ่ 3 ขั้นย่อยตามนี้งับ

ขอบเขตควบคุมพลังปราณ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย
ขอบเขตเปิดชีพจรลมปราณ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย
ขอบเขตหลอมรวมพลังเทพ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย
ขอบเขตปรับเปลี่ยนประตูพลัง ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย
ขอบเขตเชื่อมต่อสวรรค์ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย
ขอบเขตอมตะนิรันดร์ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย

เมื่อทุกคนมีระบบให้ใช้ในชีวิตประจำวัน

บรรยากาศในห้องเรียนชั้นปีสุดท้ายอึดอัดเหมือนอยู่ในหม้ออบแรงดัน พัดลมติดผนังส่งเสียงดังหวี่..หวี่..พัดกองหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะปลิวไปตามลม

แกร๊ก… แกร๊ก… แกร๊ก…เมื่อมีเสียงคุ้นเคยของรองเท้าหนังที่กระทบพื้นห้องเรียนทุกก้าวเหมือนจับจังหวะ — ไม่ช้าไม่เร็ว ประตูถูกเปิดอย่างแรง อาจารย์ชาญชัยเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและตบปึกกระดาษลงบนโต๊ะ

"นั่งประจำที่!"

อาจารย์ชาญชัย ครูประจำชั้นของนักเรียนชั้น ม.6 ห้อง 7 ของพวกเขา สวมแว่นกรอบทองและมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่เสมอ ไม่ค่อยพูดคุยหรือยิ้มแย้มแจ่มใสเลย ในช่วงพิเศษสำหรับนักเรียนชั้นปีสุดท้าย เขาได้วางกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดในทุกๆ ด้าน เช่น เมื่อโรงเรียนกำหนดให้นักเรียนที่เดินทางมาโรงเรียนภายในเวลา 7.20 น. เขามักจะบอกให้มาถึงตอน 7.00 น.

อาจารย์ชาญชัยส่งสัญญาณให้ตัวแทนห้องแจกกระดาษ และไม่นานกระดาษสีขาวก็ถูกส่งต่อไปรอบๆ ห้อง

ภูมิรับกระดาษของเขาและมองดูคะแนน

43 คะแนน.

"ฉันไม่พอใจมากกับผลการสอบของพวกคุณในครั้งนี้!"

“อีกแค่ 2 เดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ดูสิว่าพวกคุณทำคะแนนได้เท่าไหร่ ฉันทบทวนประเด็นสำคัญไปกี่ครั้งแล้ว แต่คุณก็ยังทำผิดอยู่ดี หลายคนคะแนนลดลง นักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดทำคะแนนได้น้อยกว่านักเรียนในชั้นเรียนอื่นถึงสิบคะแนน คุณจะคาดหวังให้เข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างไรด้วยความสามารถแบบนี้”

น้ำเสียงของอาจารย์ชาญชัยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาพูดเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่หยุดปาก โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของการสอบทุกครั้งก่อนเริ่มชั้นเรียน

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของคุณ!”

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกำหนดชะตากรรมของคุณ!”

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสามารถเปลี่ยนอนาคตของคุณได้!”

“ผู้สมัครนับพันคนแข่งขันกันเพื่อผ่านสะพานแคบๆ แห่งเดียว และมีเพียงผู้ที่ข้ามสะพานนั้นเท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะอาศัยอยู่ในโลกนี้”

อาจารย์ชาญชัยพูดด้วยความกระตือรือร้นมากจนดูเหมือนว่าเขาพร้อมที่จะดึงหูนักเรียนที่เรียนไม่เก่งและกรอกคำพูดของเขาให้พวกเขาฟัง

"อย่างไรก็ตาม ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย มีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าที่ต้องทำ!"

อาจารย์ชาญชัยเปลี่ยนท่าทีและพูดออกมาดังๆ ว่า "นั่นคือการปลุกระบบพรสวรรค์ของตัวเธอเอง!"

ปลุกระบบพรสวรรค์!

ห้องเรียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลายคนมองตามขึ้นมาด้วยความคาดหวัง บางคนถึงกับหันไปกระซิบกันเอง โดยไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้

การปลุกระบบพรสวรรค์ของตนเองขึ้นมาเป็นสิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝัน! พวกเขาได้รอคอยมานานหลายปีเพียงเพื่อวันนี้เท่านั้น! หลังจากจบคลาสนี้ พวกเขาจะลงไปข้างล่างเพื่อเข้าร่วมพิธีการปลุกระบบพรสวรรค์!

ครูประจำชั้นขมวดคิ้วอย่างเย็นชาแล้วพูดต่อ “มีเพียงระบบพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเท่านั้นที่จะทำให้คุณได้รับคะแนนโบนัสในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยและดึงดูดความสนใจจากมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติได้! ไม่ว่าระบบพรสวรรค์ที่ตื่นรู้ของคุณจะดีหรือแย่ ระบบเหล่านี้จะกำหนดอนาคตของคุณ!”

ภูมิเอนหลังเล็กน้อยและเริ่มหมุนปากกาอีกครั้ง

“โลกนี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ” ภูมิบ่นพึมพำ

เรื่องราวดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ขณะที่เขานั่งอยู่ในห้องเรียนของเขาเอง และมองไปที่พัดลมเพดานที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเนื่องมาจากน็อตที่หลวม

ในเวลานั้น เขาสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพัดลมเพดานที่หมุนด้วยความเร็วสูงตกลงมาอย่างกะทันหัน มันจะพุ่งทะลุอากาศ เลือดกระเซ็นห่างออกไปห้าก้าว หัวกระจายไปทั่วหรืออะไร?

แล้วพัดลมเพดานก็ตกลงมาจริงๆ

และมันตกลงมาบนหัวของเขา

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาเขาพบว่าตัวเองได้เปลี่ยนไป เขาได้ข้ามมาสู่โลกที่แปลกประหลาดมาก

สถานที่หลายแห่งในโลกนี้เป็นเหมือนดาวเคราะห์สีฟ้าประหนึ่งจักรวาลคู่ขนาน มีระบบการศึกษาและโครงสร้างทางสังคมที่คล้ายคลึงกัน โดยทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยในช่วงที่เป็นนักเรียน

ข้อแตกต่างก็คือ ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่น่าเบื่อ ทุกคนต่างก็มีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณ และทุกคนสามารถมีเส้นทางการใช้ชีวิตที่ได้รับจากระบบพรสวรรค์ต่าง ๆ เพื่อดูดซับพลังจิตวิญญาณจากภายนอกเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง! และในช่วงชั้นม.6 ทุกคนจะต้องเข้าร่วมพิธีการปลุกพลังเพื่อปลุกระบบพรสวรรค์ของตัวเอง! ระบบที่คนๆ หนึ่งจะถูกกำหนดเส้นทางชีวิตของพวกเขา

ระบบพรสวรรค์ด้านการศึกษา สามารถเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นผู้มีอิทธิพลในโลกวิชาการได้!

ระบบพรสวรรค์ด้านธุรกิจ อาจทำให้พวกเขาสูญเสียเงินหมื่นล้านได้โดยไม่ลังเล!

ระบบพรสวรรค์ด้านโภชนาการ ที่สามารถทำให้พวกเขาโดดเด่นในอุตสาหกรรมการจัดเลี้ยงได้!

ระบบพรสวรรค์ด้านการชี้นำ จะช่วยให้พวกเขาก่อตั้งนิกายและกลายเป็นเจ้าผู้ปกครองระดับภูมิภาคได้!

ในโลกนี้ ระบบพรสวรรค์ต่างๆ ไม่ใช่สิ่งที่พิเศษแต่เป็นสิ่งที่ทุกคนมี

สิ่งที่ผู้คนจำเป็นต้องทำก็คือ พยายามพัฒนา ปฏิบัติตามภารกิจของระบบพรสวรรค์อย่างขยันขันแข็ง และต่อสู้เพื่ออนาคตที่สดใสและกว้างใหญ่สำหรับตนเองตามระบบพรสวรรค์ที่พวกเขาได้มา!

อาจารย์ชาญชัยยังคงเน้นย้ำถึงความสำคัญของระบบพรสวรรค์ วิธีการปลุกพลังและเทคนิคที่จำเป็นสำหรับการปลุกพลังระบบพรสวรรค์ขึ้นมา ขณะที่ภูมิกำลังดูกระดาษข้อสอบที่เขาเพิ่งได้รับ

ในกระดาษเขียนไว้ว่า:

การสอบเข้าวิทยาลัยร่วม A (ทดลองสอบ) ปีที่ 3030

แบบทดสอบความรู้พื้นฐานสำหรับระบบพรสวรรค์

วิชา พื้นฐานระบบพรสวรรค์ สอนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับระบบพรสวรรค์ต่างๆ ในโลกนี้โดยเฉพาะ ช่วยให้ทุกคนเข้าใจโลกของระบบพรสวรรค์ได้ดีขึ้น ความรู้เหล่านี้เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเรียนรู้ในช่วงที่เป็นนักเรียน

เช่นคำถามแรก:

จนถึงปัจจุบัน ระดับของระบบที่มนุษย์ปลุกขึ้นมานั้นแบ่งออกเป็น 6 ระดับ ระดับของระบบที่สูงเป็นอันดับสามจากระดับสูงสุดคืออะไร?

ก. ระดับ R

ข. ระดับ S

ค. ระดับ SR

ง. ระดับ SSR

ภูมิเลือกข้อ ข. แต่คำตอบที่ถูกต้องคือ ข้อ ค.

ในช่วงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ทุกคนจะตื่นรู้ถึงระบบพรสวรรค์ของตัวเอง แต่ศักยภาพของระบบของแต่ละคนจะแตกต่างกัน ยิ่งระบบแข็งแกร่งมากเท่าใด รางวัลตอบแทนจากการทำภารกิจให้สำเร็จก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นระดับของระบบจึงมีความสำคัญมาก

เมื่อภูมิเดินทางมายังโลกนี้ เขาเห็นคำถามนี้ แต่ไม่เข้าใจวิธีการแบ่งระดับของระบบพรสวรรค์ของโลกนี้ ดังนั้นเขาจึงเลือกระดับ S อย่างไม่ลังเล แต่ในความเป็นจริง ระดับความสามารถของระบบการปลุกพลังจากต่ำสุดไปสูงสุดคือ [ระดับ N (Normal), ระดับ R (Rare), ระดับ S (Super), ระดับ SR (Super Rare), ระดับ SSR (Super Super Rare), ระดับ UR (Ultimate Rare)]

“นักเรียนภูมิชัย ยืนขึ้นเดี๋ยวนี้!”

เมื่อสังเกตเห็นว่าภูมิไม่ได้สนใจ อาจารย์ชาญชัยก็ตะโกนออกมา

ความสนใจของภูมิถูกละออกไปจากกระดาษของเขาและยืนขึ้น

“นายภูมิชัย บอกเรามาซิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ! การสอบตกแล้วทำให้ทั้งคะแนนเฉลี่ยของห้องต้องลดลงก็ยังพอเข้าใจ แต่ไม่รู้คำตอบแล้วเขียนอะไรก็ไม่รู้ลงไปเนี่ยนะ! ไหนบอกให้ทุกคนฟังสิ ว่าคุณเขียนอะไรในคำถามข้อที่สาม!”
อาจารย์ชาญชัยจ้องมองภูมิราวกับต้องการจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ

ภูมิมองไปที่คำถาม ข้อที่สาม:

[Q: อย่างที่เราทราบกันดีอยู่แล้วว่า นอกจากตัวเราเองแล้ว ไม่มีใครเห็นระบบพรสวรรค์ที่เราปลุกขึ้นมาได้ ดังนั้น หลังจากที่เราปลุกระบบพรสวรรค์ขึ้นมาแล้ว เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะเก็บมันเป็นความลับ และต้องไม่เปิดเผยระบบของเราให้ใครทราบ คำถามคือ! ถ้าใครทราบว่าระบบของเราเป็นอย่างไร จะมีผลอย่างไรครับ? ขอยกตัวอย่างหน่อยครับ.]

ภูมิมองคำตอบที่เขาเขียนไว้:

[A: หากคนอื่นรู้ว่าระบบของเราเป็นอย่างไร ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก เพราะ เราจะไม่สามารถอวดได้อีกต่อไป]
คำถามตอบสั้นๆ นี้มีค่า 6 คะแนน และภูมิได้ 0 คะแนน

ระบบพรสวรรค์ของอาจารย์ชาญชัย

คำตอบอ้างอิงในหนังสือเรียนคือ:

เมื่อคุณเปิดเผยคุณสมบัติเฉพาะของระบบพรสวรรค์ของคุณแล้ว ผู้อื่นจะจงใจโจมตีระบบของคุณ ทำให้คุณไม่สามารถทำภารกิจของระบบพรสวรรค์ให้สำเร็จได้ และเส้นทางสู่การเป็นคนเข้มแข็งนั้นจะยากลำบากอย่างยิ่ง

ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณทำการปลุก "ระบบอารมณ์เชิงลบ" ขึ้นมา การทำให้คนอื่นไม่พอใจหรือเกิดอารมณ์เชิงลบกับคุณ จะทำให้ตัวคุณแข็งแกร่งขึ้น หากคู่ต่อสู้ของคุณรู้จักระบบของคุณ พวกเขาจะไม่สร้างอารมณ์เชิงลบขึ้นมาเพื่อให้คุณใช้ประโยชน์ได้ง่าย ๆ ระหว่างการโต้ตอบ เมื่อผู้คนรู้จักระบบของคุณมากขึ้น ระบบของคุณก็จะไร้ประโยชน์ ดังนั้น การเก็บรายละเอียดของระบบพรสวรรค์ของคุณเป็นความลับจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง

นั่นคือคำตอบที่ถูกต้อง.

อย่างไรก็ตาม ตอนที่ภูมิข้ามมิติมา เขากลับพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในช่วงระหว่างการสอบ วันนั้นบังเอิญเป็นวันโกหกเมษา (1 เมษายน) ทำให้เขาคิดว่าอาจารย์ได้เตรียมการทดสอบดังกล่าวไว้สำหรับนักเรียน ม.6 เพื่อให้ผ่อนคลาย ดังนั้นเขาจึงตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ หลังสอบเสร็จ เขาจึงตระหนักว่าโลกไม่เหมือนเดิม

มันกลายเป็นเรื่องไร้สาระอย่างไม่น่าเชื่อ

อาจารย์ชาญชัยโกรธจัด จึงอ่านคำตอบของภูมิให้ทั้งชั้นฟัง และทุกคนก็หัวเราะกันออกมา

“นี่เป็นคำถามที่มีเพื่อให้คะแนนคุณ! แต่คุณตอบผิดหมดทุกข้อแล้วยังอยากเข้ามหาวิทยาลัยอีกเหรอ ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย 80 เปอร์เซ็นต์เป็นความรู้พื้นฐาน ตราบใดที่คุณได้คะแนนพื้นฐาน การจะเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่ปัญหา! ดูสิ่งที่คุณทำสิ แม้แต่พื้นฐานก็ยังผิด แต่คุณยังทำหน้าทะเล้นใส่ฉันได้อีก!”

อาจารย์ชาญชัยขยับแว่นตาขึ้น จ้องมองอย่างโกรธเคือง และนักเรียนทุกคนก็พยายามกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ ไม่ว่าครูประจำชั้นจะพูดอะไรหลังจากนั้น ภูมิก็ไม่ได้สนใจฟังอีกต่อไป เขาเพียงจ้องมองคำถามก่อนหน้าโดยจมอยู่กับความคิด

"ทุกคนต่างรู้ดีว่า นอกจากตัวเราเองแล้ว คนอื่นไม่สามารถมองเห็นระบบพรสวรรค์ที่เราปลุกขึ้นมาได้…"

ทุกคนสามารถเห็นเฉพาะระบบพรสวรรค์ของตัวเองเท่านั้นและไม่มองเห็นระบบพรสวรรค์ของผู้อื่นได้จริงหรือ?

ภูมิพิจารณาประโยคนี้และรู้สึกว่ามันแปลกมาก จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองครูประจำชั้น

ตรงเหนือศีรษะของอาจารย์ชาญชัยมีแผงควบคุมที่อ่านว่า:

[โฮสต์: ชาญชัย]
[ระดับ R, ระบบปรมาจารย์เต๋า]
[ขอบเขต: ควบคุมพลังปราณ ขั้นปลาย]

อินเทอร์เฟซนี้ดูเหมือนจะแสดงระดับของระบบพรสวรรค์และข้อมูลของอาจารย์ชาญชัยที่ตื่นขึ้น หลังจากอาจารย์ชาญชัยดุนักเรียนเสร็จ ข้อความอีกบรรทัดก็ปรากฏขึ้น:

[คุณตำหนินักเรียนภูมิชัยว่าทำหน้าทะเล้น คะแนนเกียรติยศของครู +1]
[คุณทำให้ทั้งห้องเงียบลง คะแนนเกียรติยศของครู +1]

“ไม่ใช่ว่าคนอื่นไม่สามารถมองเห็นระบบของเราได้นอกจากตัวเราเองหรือ? แล้วทำไมฉันถึงสามารถมองเห็นแผงระบบของคนอื่นได้ล่ะ”

ภูมิรู้สึกสับสนมาก เขาได้ทำความคุ้นเคยกับโลกใบนี้มาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้ว และยิ่งเขาเข้าใจมันมากขึ้น เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจประเด็นนี้มากขึ้นเท่านั้น นอกจากนักเรียนอายุต่ำกว่า 18 ปีที่ยังไม่ได้ปลุกระบบพรสวรรค์ เขาได้เห็นแผงระบบของผู้คนอื่นๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ครูจากห้องเรียนอื่น คนขับรถบัส และแม้แต่ป้าที่ขายอาหารเช้าที่มี "ระบบเทพอาหารตัวน้อย" ของเธอเอง โดยภารกิจในวันนี้คือต้องสะสมแต้มมูลค่าความมั่งคั่งให้ได้ 10 แต้มสำหรับการขายขนมปังแต่ละชิ้น แต้มดังกล่าวสามารถนำไปแลกเป็นรางวัลในร้านค้าของระบบได้

การมีระบบพรสวรรค์ต่างๆ ในโลกนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนของฟรี การที่ทุกคนมีระบบพรสวรรค์เป็นของตัวเอง เหมือนกับว่าโลกนี้เป็นโลกแห่งระบบ และเขาได้รับการยืนยันแล้วว่าทุกคนไม่สามารถมองเห็นระบบพรสวรรค์ของคนอื่นได้ มีแต่ตัวเขาเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ ข้อยืนยันนี้มีประโยชน์กับเขามาก อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้ว่าทำไมแต่ละคนถึงทำสิ่งนั้นๆ และเขาก็จะรู้ถึงจุดประสงค์ของความโกรธของพวกเขา เช่น อาจารย์ชาญชัยที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์นักเรียนคนหนึ่งอยู่

อาจารย์ชาญชัยกำลังดุเพื่อนร่วมโต๊ะของภูมิ อย่าง อาทิตย์ อาทิตย์เป็นนักเรียนที่เรียนอยู่อันดับท้ายๆ ของห้อง โดยมีคะแนนรวม 23 คะแนน และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหดหู่ขณะที่ถูกดุ

ข้อความอีกบรรทัดหนึ่งปรากฏบนแผงระบบของอาจารย์ชาญชัย:

[คุณวิจารณ์นักเรียนอาทิตย์ว่าสอบตกในคะแนนเฉลี่ยของห้อง คะแนนเกียรติยศของครู +1]

อาจารย์ชาญชัยดูหงุดหงิดราวกับว่าเขารู้สึกหงุดหงิดกับการที่นักเรียนคนนี้ไม่พัฒนาเลย แต่มีรอยยิ้มปรากฏอยู่ที่ใต้ดวงตาของเขา เพราะเขารู้ดีถึงจุดประสงค์ของความโกรธของเขา

"ระบบปรมาจารย์เต๋า" ของเขาจำเป็นต้องสะสม "คะแนนเกียรติยศของครู" การได้รับ 10,000 แต้มจะทำให้ภารกิจสำเร็จ และได้รับเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นเพื่อฝึกฝนพลังจิตวิญญาณ!

ขณะนี้แผงระบบของอาจารย์ชาญชัยก็มีคะแนนเกียรติยศของครูถึง 9,997 คะแนนแล้ว!

หัวใจของอาจารย์ชาญชัยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เพื่อสะสมคะแนนเกียรติยศของครูหนึ่งหมื่นคะแนนนี้ เขาต้องทำงานหนักมาสองเดือนและสามวัน! ในที่สุด วันนี้เขาก็จะทำภารกิจของเขาได้สำเร็จ!

อาจารย์ชาญชัยดูเริ่มจะใจร้อนมากขึ้น “อีกแค่ 3 แต้ม 3 คะแนนเกียรติยศ ฉันควรดุใครต่อไปดี ใครจะเป็นตัวเลือกที่ดีในการดุ?”

ระบบปรมาจารย์เต๋าของเขามีภารกิจให้ทำมากมาย เมื่อเขาดุนักเรียนตามปกติ มันจะทำให้เขาได้รับคะแนนเกียรติยศ ซึ่งสามารถเสริมพลังของเขาได้ พลังของเขามีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการประเมินผลการปฏิบัติงานและรางวัลของเขา!

น่าเสียดายที่นักเรียนแต่ละคนสามารถเป็นตัวเพิ่มคะแนนเกียรติยศได้เพียงวันละครั้งสำหรับเหตุการณ์ที่กำหนด ซึ่งทำให้คะแนนเกียรติยศของเขาเพิ่มขึ้นช้ามาก อย่างไรก็ตาม เขามักจะพบข้อบกพร่องอื่นๆ ในตัวนักเรียนและนำมาใช้ประโยชน์

วันนี้อาจารย์ชาญชัยดุนักเรียนทุกคนจนสุดความสามารถแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาหาเหตุผลอื่นเพื่อดุต่อแล้ว

เขาเล็งไปที่ภูมิอีกครั้ง และสังเกตเห็นว่าผมด้านข้างของภูมิเกือบจะแตะใบหูของเขาแล้ว เขาใช้โอกาสนี้ทำหน้าเคร่งขรึมและดุว่า: “นักเรียนภูมิชัย! ฉันพูดไปกี่ครั้งแล้ว ในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย อย่าไว้ผมยาวเกินไป คุณควรไว้ผมทรงตัดสั้นแบบมาตรฐาน ผมยาวทำไมล่ะ ฉันพูดไปกี่ครั้งแล้ว การตัดสั้นจะดูดีและช่วยให้ตั้งใจเรียนได้ คุณกำลังรอให้ฉันตัดผมให้เองอยู่เหรอ”

[คุณตำหนินักเรียนภูมิชัยซึ่งมีทรงผมไม่ได้มาตรฐาน คะแนนเกียรติยศของครูเพิ่มขึ้น +2]

อาจารย์ชาญชัยดีใจมากเพราะมูลค่าเกียรติยศของครูของเขาสะสมมาถึง 9,999 แต้ม

เมื่อถูกตำหนิ ภูมิก็รู้สึกไร้หนทางไปบ้างและบ่นพึมพำว่า "ดูเหมือนว่าจะต้องตัดผมหลังเลิกเรียน"

เมื่ออาจารย์ชาญชัยเห็นริมฝีปากของภูมิขยับ และคิดว่าภูมิกำลังบ่น จึงคว้าโอกาสอีกครั้งทันที:

“นักเรียนภูมิชัย คุณบ่นอะไร คุณไม่พอใจกับการสอนของฉันหรือ ถ้าไม่พอใจก็ไปเรียนห้องอื่นได้—ดูว่าครูประจำชั้นคนอื่นจะอยากรับคุณไปเรียนไหม ช่างมีทัศนคติแย่อะไรเช่นนี้ เกรดแย่และยังไม่เชื่อฟัง คุณจะทำอย่างไรต่อไปได้”

ภูมิอ้าปากค้างอย่างงุนงง

[คุณตำหนินักเรียนภูมิชัยที่พูดโต้ตอบ คะแนนเกียรติยศของครูเพิ่มขึ้น +2]

แม้ว่าอาจารย์ชาญชัยจะยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่มีใครเทียบได้
เขาได้มูลค่าเกียรติยศ 10,001 คะแนนแล้ว!

ในที่สุดภารกิจนี้ก็สิ้นสุดลง! อาจารย์ชาญชัยถึงกับน้ำตาซึม ภารกิจการเก็บค่าเกียรติยศของครูเป็นเรื่องยากเกินไป เขาไม่สามารถเพิ่มคะแนนเกียรติยศได้อีกในวันเดียวกันจากการวิพากษ์วิจารณ์สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาได้กล่าวถึงไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงวางกฎของชั้นเรียนต่างๆ ขึ้นมา และทุกวัน เขาจะค้นหาข้อผิดพลาดของนักเรียนอย่างสร้างสรรค์ ดุด่าและจับผิดแม้กระทั่งปัญหาเล็กๆ น้อยๆ

แน่นอนว่าอาจารย์ชาญชัยเลือกนักเรียนที่เขาจะตำหนิ เขาจะตรวจสอบภูมิหลังครอบครัวของนักเรียนก่อน นักเรียนจากครอบครัวที่มีระบบพรสวรรค์ระดับ SSR หรือมีผู้ปลุกพลังระบบพรสวรรค์ระดับสูง เขาไม่กล้าตำหนิ เขาจะแสดงการดูแลพวกเขาเป็นพิเศษด้วยซ้ำ แต่สำหรับนักเรียนจากครอบครัวธรรมดาที่ไม่มีภูมิหลังของระบบพรสวรรค์ระดับสูง เขาจะไม่มีข้องดเว้น

“พวกคุณตรวจข้อสอบกันไปก่อน ฉันจะอธิบายให้ฟังในอีกสักครู่!” อาจารย์ชาญชัยพูดอย่างรีบร้อน เขาต้องการรับรางวัลจากระบบพรสวรรค์ของเขา เนื่องจากเขาสะสมได้ถึงหนึ่งหมื่นคะแนนแล้ว

ภูมิยังจ้องมองแผงระบบของอาจารย์ชาญชัยด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งระบบได้แสดงข้อความใหม่:

[คุณทำภารกิจปัจจุบันสำเร็จแล้ว รางวัลคือเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นหนึ่งเม็ด คุณต้องการรับรางวัลของคุณหรือไม่]

“ใช่! แน่นอนสิ!”

อาจารย์ชาญชัยกำหมัดแน่นจนแทบจะคำรามด้วยความตื่นเต้น

[ระบบยืนยันภารกิจ, จ่ายรางวัลภารกิจ]

อาจารย์ชาญชัยฮัมเพลงเบาๆ ด้วยความรู้สึกยินดีในใจ

[กำลังแจกรางวัลภารกิจ…]

อาจารย์ชาญชัยหยุดชะงัก เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมมันถึงยังไม่ถูกส่งออกมาเสียที

บางทีระบบปรมาจารย์เต๋าของเขาอาจต้องใช้เวลาในการยืนยัน ไม่ต้องกังวล เพียงแค่รออีกสักหน่อย

[รางวัลได้ส่งมอบแล้ว กรุณาเลือกภารกิจถัดไป]

“เสร็จแล้วเหรอ?”

อาจารย์ชาญชัยจ้องมองมือที่ว่างเปล่าของเขา ระบบจ่ายรางวัลแล้วเหรอ? ทำไมเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นถึงไม่ปรากฏในมือของเขา?

“เดี๋ยวก่อนระบบ เม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้น ของฉันอยู่ไหน” อาจารย์ชาญชัยตรวจสอบกับระบบพรสวรรค์ของเขาอย่างบ้าคลั่ง

[รางวัลได้ส่งมอบแล้ว กรุณาเลือกภารกิจถัดไป]

“บ้าเอ๊ย! ยังไม่มีอะไรออกมานะ”

อาจารย์ชาญชัยตบโต๊ะพร้อมตะโกนอย่างโกรธจัด แทนที่จะคิดคำเหล่านี้ไว้ในใจ คราวนี้เขาตะโกนออกมาดังๆ ทำให้บรรดานักเรียนตกใจกันหมด

“คุณครู มีอะไรหรือเปล่าครับ” หัวหน้าห้องที่ชื่อจั๋วจิ้งถามด้วยความกังวล

"เงียบปากซะ!" อาจารย์ชาญชัยตะโกน!

จั๋วจิ้งรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง

อาจารย์ชาญชัยตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเขากำลังสูญเสียความเยือกเย็น และพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อนกับชั้นเรียนว่า "สิ่งที่ฉันหมายถึงคือ… มุ่งเน้นไปที่การศึกษาด้วยตัวเอง ฉันต้องจัดการกับบางสิ่งบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับพิธีการปลุกระบบพรสวรรค์ในตอนนี้ ดังนั้นทุกคนต้องเรียนด้วยตัวเองไปก่อน!"

อาจารย์ชาญชัยโกรธมากจนแทบจะระเบิดออกมา หลังจากต้องทนลำบากกับการเก็บสะสมคะแนนเกียรติยศมาหลายเดือนด้วยการดุด่าลูกศิษย์ ดูเหมือนว่าระบบปรมาจารย์เต๋าจะโกงมันไป มันทำให้เขาทนไม่ได้จริงๆ! เขาโกรธมากและเดินออกจากห้องเรียน ตั้งใจที่จะหาสถานที่ที่จะเผชิญหน้ากับระบบของเขาด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ!

“ครูประจำชั้นเป็นอะไรไปเนี่ย หน้าเหมือนเพิ่งกินอึเข้าไปทั้งถังเลย”

นักเรียนทุกคนเริ่มพูดคุยกัน มีเพียงภูมิเท่านั้นที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่แถวหลังของห้องเรียนโดยไม่มีส่วนร่วม เขาจ้องไปที่มือของเขาอย่างครุ่นคิด และพบยาเม็ดสีน้ำตาลอ่อนวางอยู่ นั่นคือเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นที่เพิ่งอยู่ในรายการรางวัลจากภารกิจในระบบพรสวรรค์ของอาจารย์ชาญชัย!

ระบบพรสวรรค์ที่หลากหลาย

"ฉันสามารถรับรางวัลภารกิจของคนอื่นได้จริงดิ!" ภูมิชัยกำเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นที่อยู่ในมือของเขา สายตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยชั่วขณะ และพบว่ามันแปลกมาก และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้รับรางวัลจากภารกิจของคนอื่น
ในตอนเช้า ป้าที่ขายซาลาเปาได้รับภารกิจจาก ระบบเทพอาหารตัวน้อย “รวบรวมความมั่งคั่งห้าพันรายการเพื่อแลกเป็นเงินห้าพันดอลลาร์และอัพเกรดร้านของเธอ”

ภูมิได้ซื้อซาลาเปาจากเธอไปสองชิ้นทำให้เธอทำภารกิจสำเร็จ แต่เธอพบว่าหลังจากทำการแลกเปลี่ยนกับระบบ เงินกลับหายไป ซึ่งเงินได้มาปรากฏในกระเป๋าของภูมิอย่างลึกลับเพราะภูมิได้ซื้อซาลาเปาไป จึงเป็นเหตุบังเอิญช่วยป้าทำภารกิจของเธอได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ภูมิยังคงเลือกที่จะวางเงินลงบนพื้นอย่างเงียบๆ และเตือนป้าว่ามีบางอย่างอยู่บนพื้น จากนั้นจึงคืนเงินให้กับเธอ

ดังนั้นเมื่อเขาพบว่าเขาสามารถมองเห็นระบบพรสวรรค์ของคนอื่น เขาจึงคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะเมื่อผู้อื่นทำภารกิจที่ระบบพรสวรรค์มอบหมายให้เสร็จสิ้น หากภารกิจนั้นเกี่ยวข้องกับภูมิ หรือภูมิช่วยพวกเขาทำภารกิจได้สำเร็จ รางวัลที่ระบบพรสวรรค์มอบหมายให้ก็จะไปอยู่ในมือของภูมิแทนเหมือนกับระบบปรมาจารย์เต๋าของอาจารย์ชาญชัย เมื่อเขาตำหนิภูมิ เขาได้รับคะแนนเกียรติยศของครู และเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น รางวัลกลับตกมาอยู่กับภูมิ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น แต่รู้สึกว่าเขาได้กลายเป็นสิ่งผิดปกติในโลกระบบพรสวรรค์นี้

ภูมิมองดูเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นในมือของเขา เม็ดยาชนิดนี้สามารถเพิ่มพลังจิตวิญญาณของเขาได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นยาชั้นดี ซึ่งหายากมากสำหรับผู้ที่ฝึกฝนเทคนิคพลังจิตวิญญาณ

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องรับมันไปอย่างไม่เต็มใจละนะ"

ภูมิตรวจสอบเม็ดยาจิตวิญญาณเข้มข้นและใส่เม็ดยาลงไปในกระเป๋าของเขา อาจารย์ชาญชัยมักจะตำหนินักเรียนเพื่อทำภารกิจจากระบบพรสวรรค์ของตัวเองให้สำเร็จ และเขาก็มักจะตกเป็นเป้าหมายของภารกิจของอาจารย์ชาญชัยเสมอ ดังนั้นการแบ่งรางวัลมาบ้าง…คงไม่ผิดใช่ไหมล่ะ?

ภูมิคิดว่าระบบปรมาจารย์เต๋าที่แท้จริงควรจะเป็นเรื่องการให้ความรู้แก่ผู้คน ไม่ใช่การจับผิดและวิพากษ์วิจารณ์นักเรียนอย่างไม่ยุติธรรม ถึงแม้ว่าตัวเขาจะมีความสามารถพิเศษนี้ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะใช้มันอย่างมีเหตุผล มีบางคนที่เขาจะแทรกแซงการรับรางวัลจากระบบพรสวรรค์ และบางคนที่เขาจะไม่รับ ภูมิอาจจะปฏิเสธเงินจากภารกิจของป้าที่ขายซาลาเปาได้ แต่สำหรับรางวัลภารกิจนี้ เขารู้สึกว่าเขามีสิทธิที่จะรับอย่างยิ่ง

ใบหน้าของอาจารย์ชาญชัยโกรธจัด เขาแทบคลั่งเพราะระบบพรสวรรค์ของตัวเอง เขาปล่อยให้นักเรียนศึกษาด้วยตัวเองตลอดคาบเรียนในขณะที่เขายังคงตั้งคำถามกับระบบพรสวรรค์ของตัวเองและประท้วงว่ารางวัลภารกิจของเขาหายไปไหน แต่ระบบพรสวรรค์ตอบกลับอย่างเย็นชาเสมอว่า "รางวัลได้ส่งมอบแล้ว กรุณาเลือกภารกิจถัดไป"

เขารู้ว่าเขาไม่สามารถโต้แย้งกับระบบพรสวรรค์ได้เนื่องจากระบบมีความเข้มงวดมาก ไม่สามารถเจรจาอะไรได้เลย และไม่มีโอกาสที่จะกำหนดค่าใหม่ได้ ดังนั้นเขาจึงยอมแพ้และทำการเลือกภารกิจต่อไป

คาบเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

อาจารย์ชาญชัยตีมือลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า "นักเรียนทุกคน ไปรวมตัวกันที่สนามกีฬา เตรียมพร้อมสำหรับพิธีการปลุกระบบพรสวรรค์!"

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนตื่นเต้นและวิ่งออกจากห้องเรียน

“พิธีการปลุกระบบพรสวรรค์” ถือเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของนักเรียนทุกคนที่เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย และถือเป็นสิ่งสำคัญในการกำหนดอนาคตของพวกเขา ทุกคนต่างหวังว่าพวกเขาจะปลุกระบบพรสวรรค์ระดับสูงขึ้นมาได้

“ในที่สุดก็จะมีระบบแล้ว ภูมิ นายคิดว่านายจะได้ระบบแบบไหน” อาทิตย์ปิดหนังสือและหันไปถาม

ภูมิวางคางไว้บนมือของเขา ระบบพรสวรรค์แบบไหนที่เขาจะปลุกขึ้นมาได้?

เขาไม่เคยคิดถึงคำถามนี้จริงๆ

ที่จริงแล้ว เขาคิดว่าระบบพรสวรรค์ที่เขาจะปลุกขึ้นมานั้นไม่สำคัญ ระบบพรสวรรค์ที่คนอื่นปลุกขึ้นมาต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ก่อนที่ภูมิจะตอบ อาทิตย์ก็เริ่มพูดกับตัวเอง “ฉันไม่ได้ขออะไรมากมาย แค่ปลุกระบบระดับ S ก็เพียงพอแล้ว แล้วฉันจะได้ไม่ต้องโดนอาจารย์ชาญชัยดุทุกวัน นายสังเกตไหมว่าเขาชอบจับผิดเราสองคนเสมอ ถ้าฉันปลุกระบบระดับ S ขึ้นมาได้ มาดูกันว่าเขาจะกล้าดุฉันอีกรึเปล่า!”

“ระบบระดับ S ค่อนข้างหายากใช่ไหม” ภูมิถามออกมา

อาทิตย์พยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ พวกเขาบอกว่ามีโอกาสห้าเปอร์เซ็นต์ โดยปกติไม่เกินสามคนต่อปี”

“แล้วคนที่ปลุกระบบระดับ SR ขึ้นมาล่ะ?” ภูมิถามไปอีกครั้ง

"ระบบระดับ SR นั้นหายากพอๆ กับขนฟีนิกซ์หรือเขาของยูนิคอร์นเลยหล่ะ มีโอกาสเกิดขึ้นเพียง 1 ใน 50,000 เท่านั้น! ครั้งสุดท้ายที่ใครสักคนในโรงเรียนของเราปลุกระบบที่หายากเช่นนี้ขึ้นมาได้คือเมื่อ 5 ปีที่แล้ว! ดูเหมือนว่าคนๆ นั้นจะได้รับโควต้าเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำโดยตรง!"

อาทิตย์พูดด้วยความอิจฉา หากเขาสามารถปลุกระบบพรสวรรค์อันทรงพลังเช่นนี้ขึ้นมาได้ ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะไร้ขีดจำกัด!

“ไปกันเถอะ คนอื่นไปที่สนามกันหมดแล้ว เหลือแค่พวกเราเท่านั้น” อาทิตย์ลุกขึ้นและเร่งภูมิอย่างรีบร้อน ภูมิเองก็ไม่ชักช้าอีกต่อไปและเดินตามอาทิตย์ไปที่สนามกีฬา

สนามกีฬาเต็มไปด้วยผู้คน ไม่ใช่แค่เพียงนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และ 5 เท่านั้น แต่ยังมีผู้ปกครองที่มาเพื่อดูศักยภาพระบบของบุตรหลานของตนโดยเฉพาะด้วยเพราะระบบพรสวรรค์ที่ถูกปลุกขึ้นมาเทียบได้กับการกรอกข้อมูลเพื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ถือเป็นเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิต!

พ่อแม่ทุกคนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างต่อเนื่อง! พวกเขาต่างหวังว่าลูกๆ ของตนจะปลุกระบบพรสวรรค์ระดับ R หรือสูงกว่า ซึ่งไม่เพียงแต่จะให้คะแนนพิเศษในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่ยังทำให้อนาคตของพวกเขาสดใสขึ้นอีกด้วย!

ภูมิชัยและอาทิตย์เบียดกันเข้าไปในกลุ่มชั้นเรียนของตน โดยมีจั๋วจิ้งทำหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อย ส่วนอาจารย์ชาญชัยยืนอยู่หน้าแถว เมื่อเห็นว่าภูมิและอาทิตย์มาถึงเป็นกลุ่มสุดท้าย เขาก็รู้สึกโกรธอีกครั้ง

โดยปกติ เขาคงจะดุพวกเขาไปแล้วเพื่อเพิ่มคะแนนเกียรติยศของตนเองในฐานะครู แต่ด้วยผู้คนมากมายอยู่รอบตัวและมีผู้ปกครองมากมาย เขาจึงต้องระงับความโกรธเอาไว้

ภูมิเริ่มมองไปรอบๆ และพบว่านักเรียนส่วนใหญ่ยังไม่ได้ปลุกระบบพรสวรรค์ใดๆ ขึ้นมา แต่ครูและผู้ปกครองกลับปลุกไปแล้ว เขาจึงหันมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อสังเกตเห็นระบบพรสวรรค์ต่างๆ ที่กำลังใช้งานอยู่ เช่น ครูพละของภูมิได้ปลุก "ระบบความสุภาพเรียบร้อย" ขึ้นมา ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งทำภารกิจนึงเสร็จเมื่อเช้านี้

[ยกเลิกวิชาพละให้ครูคณิตศาสตร์ คะแนนความสุภาพ +2]

ไม่แปลกใจที่ครูวิชาหลักทุกคนมักจะพูดซ้ำๆ ว่า "ครูพละของคุณไม่ว่าง ฉันมาสอนแทนในคลาสนี้" เพราะครูพละมักจะมีเหตุทุกครั้งที่ชั้นเรียนของเขากำลังจะเริ่มต้น เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นเพราะครูมีระบบความสุภาพและมักจะยอมสละชั้นเรียนของเขาโดยสมัครใจ

คดีคลี่คลายแล้ว!

แล้วก็มีอาจารย์สอนฟิสิกส์ของภูมิ ผู้ซึ่งปลุก "ระบบสะกดจิต" ขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ และยังทำภารกิจในคาบที่แล้วสำเร็จอีกด้วย:

[สำเร็จในการทำให้เด็กนักเรียน 9 คนหลับ คะแนนการสะกดจิต +9]

การสอนของครูวิชาฟิสิกส์นั้นน่าเบื่อ คล้ายกับการสวดคัมภีร์ และเขายังชอบจัดตารางเรียนหลังอาหารเที่ยงอีกด้วย นักเรียนของเขาต้องพยายามเพื่อที่จะตื่นตัวในระหว่างเรียนวิชาฟิสิกส์ เพราะเชื่อว่าตนเองไม่มีพรสวรรค์ในวิชานี้ คิดๆ ดูแล้วครูฟิสิกส์คนนี้มีไหวพริบจริงๆ!

“ส่งโทรศัพท์ของคุณมา!”

ขณะที่ภูมิกำลังคิดอยู่ อาจารย์ฝ่ายปกครองก็ตะโกนใส่นักเรียนที่อยู่ข้างหน้าทันที ทำให้นักเรียนต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่เต็มใจ

“ฉันทำเพื่อตัวคุณเอง เวลาเรียนคือเวลาอ่านหนังสือ คุณจะเอาโทรศัพท์มาโรงเรียนทำไม โทรศัพท์ทำให้คุณเสียสมาธิจากการเรียนได้ง่าย”

อาจารย์ฝ่ายปกครองได้สั่งสอนนักศึกษาด้วยน้ำเสียงจริงจัง อย่างไรก็ตาม ภูมิมองเห็นอินเทอร์เฟซของระบบพรสวรรค์ของอาจารย์ฝ่ายปกครอง:

[โฮสต์: มนตรี]
[ระดับ N, ระบบยึดทรัพย์]
[ขอบเขต: ควบคุมพลังปราณ ขั้นปลาย]
[คุณได้ยึดโทรศัพท์ของนักเรียน คะแนนการยึดทรัพย์ +1]

เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองชอบยึดโทรศัพท์ของนักเรียนเพียงเพื่อเพิ่มคะแนนในระบบยึดทรัพย์ของเขาเท่านั้น! ระบบพรสวรรค์ประเภทนี้หากไม่ได้นำมาใช้ในฐานะสรรพากร การเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองของโรงเรียนก็ไม่เลวเหมือนกัน

แน่นอนว่าครูทุกคนไม่ได้มีระบบพรสวรรค์ที่เกี่ยวข้องกับอาชีพของตน ระบบพรสวรรค์ของครูบางคนไม่ได้เชื่อมโยงกับงานของตนเลย เช่น ครูสอนภาษาจีนจากห้องข้างๆ ที่ปลุก "ระบบแห่งความทุกข์" ขึ้นมา การสูญเสียแต่ละครั้งที่เขาได้รับ ทำให้พลังจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้นและครูสอนภาษาจีนก็เป็นผู้ฝึกฝนขอบเขตควบคุมพลังปราณขั้นปลายเช่นกัน

ระบบพรสวรรค์ของทุกคนมีเป้าหมายสูงสุดเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง และในขณะที่บางระบบพรสวรรค์จะช่วยเพิ่มความคล่องตัวทางกายภาพ ความเร็ว หรือความแข็งแกร่ง แต่โดยธรรมชาติแล้วก็มีระบบพรสวรรค์ที่ช่วยเพิ่มพลังทางจิตวิญญาณ ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ และอื่นๆ อีกมากมายด้วยเช่นกัน

ยิ่งภูมิได้เห็นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งหลงใหลในระบบพรสวรรค์มากขึ้นเท่านั้น ทุกคนในโลกคู่ขนานนี้ต่างก็มีระบบพรสวรรค์ของตัวเองซึ่งกำหนดบุคลิกภาพและรูปแบบการกระทำของพวกเขา

หลายครั้งที่ผู้คนดำเนินการบางอย่าง พวกเขาเพียงทำเพื่อให้ภารกิจของระบบพรสวรรค์เสร็จสมบูรณ์ แทนที่จะกระทำตามความสมัครใจของตัวเอง ทำให้บางครั้งเมื่อคุณเห็นฝ่ายตรงข้ามโกรธจนต้องระเบิดอารมณ์ คุณอาจจะคิดว่าคุณได้เปรียบ แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นเพียงเพราะระบบของพวกเขายอมให้คุณได้รับประโยชน์เท่านั้น แน่นอนว่ายกเว้นภูมิชัยละน่ะ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้