ออนไลน์ต้องสาป (จบแล้ว)

ข้อมูลเบื้องต้น

เธอพลัดหลงเข้ามาในเกมที่เพิ่งเปิดใหม่ คนอื่นเคาะคีย์บอร์ดคลิกเมาส์ แต่เธอต้องมาสร้างบ้านให้ตัวเองมีที่ซุกหัวนอน คนอื่นตีมอนสเตอร์ได้ของดรอปเข้ากระเป๋า ส่วนเธอต้องมานั่งชำแหละซากพวกมัน หลงเข้ามาในเกมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก แต่ขอความสะดวกสบายให้สักหน่อยไม่ได้หรือยังไง

*********************

คุริยืนขึ้นมองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นใจกลางเมืองที่อยู่ในเกมจริง ๆ มันคล้ายเป็นฝันที่แปลกประหลาด แต่เธอรู้แล้วว่านี่คือความจริง หลังจากรวบรวมสติที่แตกกระเจิดกระเจิงอยู่ครู่ใหญ่เธอเริ่มมองหาคนที่พอจะช่วยเหลือตนเองได้

“นายนาย ช่วยฉันหน่อย ช่วยแจ้ง GM ให้หน่อย บอกว่าฉันติดอยู่ในเกม”

คนที่อยู่ตรงหน้าจอได้ยินคนส่งเสียงมาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เกมสมัยนี้สามารถพูดคุยกันได้ เพียงแต่ส่วนใหญ่ยังนิยมใช้คีย์บอดร์ดพิมพ์มากกว่าอยู่ดี

[คอนเทนต์หรอครับ?]

“ไม่ใช่ ฉันติดอยู่ในเกมจริง ๆ นะ”

[แล้วไปติดได้ไงละ]

“ตอนเติมเงินเผลอหลับ ตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ในเกมแบบนี้แล้วอ่ะ”

[อ้อครับ สู้ๆ นะ คงเติมไปเยอะเลยได้สิทธิพิเศษเข้าไปวิ่งเล่นในเกมได้] ว่าแล้วชายรูปร่างใหญ่ก็แบกค้อนอันใหญ่เดินจากไป

“….”

************************

มาเล่นเกมกันเถอะ มาออนไลน์ไปพร้อมกับสาวน้อยคุริกันนะคะ

ตอนที่ 1

เด็กสาวตัวเล็กผมสีม่วงยาวไปจนถึงกลางหลังกำลังจ้องมองรูปร่างที่เปลี่ยนไปราวกับเกิดใหม่ของตนเองในกระจก จำได้ว่าเมื่อวานหลังเลิกงานก็เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อทดลองเล่นเกมที่เพิ่งเปิดใหม่ชื่อว่า Galactic online เป็นเกม mmorpg ในคอมพิวเตอร์ที่มีกลิ่นอายของยุคจีนโบราณอยู่เต็มขั้น

เธอใช้เวลากว่าสามชั่วโมงในการสร้างตัวละครสุดคิ้วท์บิ้วตี้จึงได้ล็อกอินเข้าสู่ระบบ โดยใช้ชื่อตัวละครว่า คุริ

หลังออกจากโหมดฝึกฝน สิ่งแรกที่ระบบแจ้งเตือนไม่ใช่เควสแต่คือโปรโมชั่นเติมเงินครั้งแรกจะได้ส่วนลด 90% ทันที ของที่ได้รับจะเป็นเพชรสำหรับสุ่มกาชารับวัตถุดิบทำชุดเทพระดับตำนานพร้อมของแถมเป็นกระเป๋าใส่ของที่สามารถบรรจุดไอเท็มได้ห้าสิบช่อง ของที่ได้เรียกว่าคุ้มค่ากับเงินไม่กี่บาทที่ต้องเสียไป

แม้จะหมั่นไส้ที่ GM คิดจะดูดเงินในกระเป๋าตนเอง แต่คุริ ก็ยังเลือกจะหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดจ่ายเงินอย่างไม่ลังเล อาจจะเพราะเกมเพิ่งเปิดใหม่และมีผู้เล่นจำนวนมากเติมเงินเข้าระบบเหมือนกัน ทำให้หน้าจอหมุนติ้ว ๆ อยู่นาน

เกมเปิดใหม่มักจะเป็นแบบนี้

ด้วยไม่อยากเสียเงินฟรีจึงได้นั่งรอแล้วก็เผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในสภาพนี้

นี่มันเกมคอมพิวเตอร์ ที่ใช้แป้นพิมพ์และเมาส์คลิกเพื่อคอนโทรลตัวละคร เธอไม่อาจเชื่อมโยงได้ว่าแค่เติมเงินแล้วจะมาโผล่ในเกมได้อย่างไร

หรือโดนไฟดูดตายเลยมาโผล่ในเกม?

หรือบางทีนี่อาจจะเป็นแค่ฝันตื่นหนึ่ง

มันต้องเป็นความฝันแน่ ๆ

ถามว่าตกใจไหม ตอนแรกก็ตกใจ มันเป็นความฝันที่เหมือนจริงจนแยกแทบไม่ออก แต่ความฝันก็อย่างนี้ละ พอตื่นมาทุกอย่างก็หายไป ตอนนี้สนุกกับความฝันก็ไม่เสียหายอะไร

เด็กสาวจับหน้าที่แสนจะสมบูรณ์แบบของตัวเองอย่างเขินอาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะพึมพำออกมา “สวยอ่ะ” ไม่เสียแรงที่ใช้เวลาปรับนู้นแต่งนี่เกือบสามชั่วโมง

ว่าแล้วก็เดินสำรวจเมืองอย่างมีความสุข มีร้านค้าผู้คนจำนวนมาก เรียกว่าคึกคักมากพอดู เมื่อออกมานอกเมืองก็พบกับมอนสเตอร์ขนาดเล็กตัวกลม ๆ รูปผักกะหล่ำปลีกระโดดเด้งดึ้งไปมา ด้วยเป็นเกมเพิ่งเปิดใหม่คนจึงแย่งกันตีเป็นจำนวนมาก เจ้ากะหล่ำปลีตัวน้อยโดนผู้เล่นใช้กิ่งไม้จิ้มทีเดียวก็ร่างแตกสลาย

“เกิดใหม่ยังไม่ทันขยับตัวก็ขิตสะละ” คุริบ่นพึมพำ แล้วหนีเข้าเมืองเพราะไม่สามารถแย่งตีกะหล่ำปลีตัวเขียวกับใครเขาได้ทัน เธอสำรวจถุงเก็บของใบน้อยที่ห้อยอยู่ข้างเอว เมื่อเปิดออกมาจึงพบว่านี่คือไอเท็มบล็อกที่สามารถใส่ของได้ทั้งหมดยี่สิบชนิดแต่ละช่องสามารถรับจำนวนได้สูงสุด 999 ชิ้น

ในถุงเก็บของมีชุดสำหรับผู้เล่นเริ่มต้นอยู่ เด็กสาวหยิบออกมาอย่างตื่นเต้น ทว่ากลับต้องผิดหวังในทันที เมื่อมันคือกิ่งไม้โง่ ๆ เพียงอันเดียว กับน้ำยาสำหรับเพิ่มเลือดและมานาอย่างละ 20 ชิ้น สิ่งที่น่าสนใจคือกระเป๋าที่เธอควรจะได้รับตอนเติมเงินครั้งแรก

“ตามมาด้วยแฮะ” คุริยิ้มอย่างดีใจ ไม่คิดว่าของเติมเงินจะตามมาในความฝันด้วย

เมื่อหยิบออกมาเปิดดูจึงรู้ว่านี่เป็นไอเท็มบล็อกอีกเช่นกัน สามารถใส่ของทั้งหมด 50 ชนิด ถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่าจะใส่ได้ไม่จำกัดจำนวน และสามารถใส่ของที่ได้มาจากกาชาด้วย เพชรสีฟ้านอนนิ่ง ๆ อยู่ในช่องแรกทั้งหมด 20 ชิ้น ก็คือที่แจกจากระบบ 10 ชิ้นกับที่เติมเงินไปอีก 10 ชิ้น

เมื่อหันซ้ายแลขวาก็เห็นตัวมาสคอตของเกมอยู่ไกลลิบ ๆ แถวกลางเมือง คุริห้อยถุงเก็บของไว้ที่เดิมแล้วแบกกระเป๋าขึ้นหลังเดินไปยังตรงไปยังกลางเมือง

Gachapon

ตัวอักษรภาษาอังกฤษติดอยู่บนหน้าอกของตุ๊กตา มีช่องให้ใส่เพชรเข้าไป แน่นอนว่าเจ้าแม่กาชาอย่างคุริยัดไปทั้งหมด รางวัลมีสำหรับผู้ที่กล้าหาญเท่านั้น ว่าแล้วก็ลงมือจับคันโยกพร้อมตะโกนสร้างกำลังใจให้กับตัวเอง

“มาลุยกันเลยค๊าบ!!!”

น้ำยาฟื้นฟูมานาชั้นสูง 50 ชิ้น

น้ำยาคืนชีพ 1 ชิ้น

หินเพิ่มช่อง 1 ชิ้น

น้ำยาเพิ่มความเร็ว 1 ชิ้น

น้ำยาฟื้นฟูเลือดชั้นสูง 50 ชิ้น

หินกลั่นขั้นสูง 10 ชิ้น

อาหารสัตว์อสูรขั้นสูง 10 ชิ้น

หูแมว 1 ชิ้น

โล่ระดับหนึ่ง 1 ชิ้น

น้ำยาฟื้นฟูมานาชั้นสูง 50 ชิ้น

ของทั้งหมดเด้งเข้าสู่กระเป๋าทันที

“….” สิบรอบแรกก็เกลือแล้ว เอาจริง ๆ ของที่ได้มาแทบไม่รู้จักเลยว่าอะไรเป็นอะไรยกเว้นยาฟื้นฟูทั้งหลาย ความฮึกเหิมในคราแรกหายวับไปกลับตา ที่ดีที่สุดดูเหมือนจะเป็นหูแมว เมื่อหันซ้ายแลขวาก็เห็นว่าคนมากกว่าครึ่งเมืองใส่มันอยู่

ของดีมีเป็นชุดระดับสูง แต่เปอร์เซ็นต์ที่ได้น้อยเหลือเกิน แต่ที่เธออยากได้กลับเป็นชุดแฟชั่นสวย ๆ มากกว่า หนึ่งในนั้นมีชุดปีกรัตติกาล และชุดปีกนางฟ้า หรือจะเป็นชุดเจ้าหญิงหิมะคุริก็ไม่เกี่ยง เธอถือคติว่าเก่งไม่กลัวกลัวไม่สวย

คุริทำหน้าบู๊ด เธอใส่เพชรไปหมดแล้ว จำเป็นต้องกัดฟันกดคันโยกให้หมด แต่มาคิด ๆ ดูนี่เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น กด ๆ ไปก็ไม่เสียหายอะไร ว่าแล้วก็ดึงคันโยนอีกสิบทีอย่างรวดเร็ว

ของที่ได้ส่วนใหญ่เป็นยาฟื้นฟูมานาและเลือด ใบที่เขียนด้วยภาษาที่อ่านไม่ออกหากเดาไม่ผิดคงเป็นใบวาร์ป กับไอเท็มที่ไม่รู้จักอีกสองสามชิ้น โชคดีที่รอบนี้ได้ดาบใหญ่ระดับสองมาหนึ่งชิ้น

ในขณะที่กะหล่ำปลีสีเขียวด้านหน้าเมืองใช้กิ่งไม้จิ้มทีเดียวบิน ดาบอย่างไรก็ดีกว่ากิ่งไม้ แค่ขนาดของมันเอาไปทุบหัวคนก็คงตายได้ไม่ยาก โชคดีที่มันไม่ได้หนักอะไร แต่ถึงอย่างนั้นจะแบกไปแบกมาก็เกะกะอยู่ดี

เด็กสาวผมสีม่วงผมเป็นรอนเดินแบกดาบอันใหญ่ออกจากเมืองนางมองเมินกะหล่ำปีหน้าซื่อแล้วเดินต่อไปให้ไกลอีกหน่อย เพื่อจะได้เจอมอนสเตอร์ที่แปลกตาขึ้น

ซาลาเปา

ตัวสีขาวหน้าตาน่ารักกระโดดเด้งดึ้งไปทั่วพื้นที่ มีตัวหนึ่งเพิ่งเกิดใหม่ยังไม่ทันได้กระโดดเด้งดึ้งก็ตัวแตกสลาย คุริมองชายหนุ่มรูปร่างหล่อเหลาเดินผ่านหน้าไปพร้อมกับบ่นในใจ

ฆาตกร

แล้วเจ้าตัวสีเขียวก็เด้งปรากฏตรงหน้ากะทันหัน คุริไม่ลังเลฟาดดาบใหญ่ลงไปทีเดียว เจ้ากะหล่ำปลีตัวน้อยก็กลายเป็นปุ๋ย

Exp +1

ซากกะหล่ำปลีสภาพยับย่นเกลื่อนพื้น

“….” แบบนี้อีกกี่ชาติเลเวลจะอัพ ไม่แปลกใจที่คนเต็มหน้าเมืองแบบนี้

เด็กสาวตัดสินใจเดินให้ไกลขึ้นอีกหน่อยเจอกับกระรอกที่หน้าตาน่ารัก แต่ก็ไม่ต่างจากกะหล่ำปลีกับซาราเปาน้อยเท่าไหร่ ทันทีที่เกิดก็กลายเป็นปุ๋ย

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีผู้เล่นเต็มไปหมดเพราะเป็นเกมเพิ่งเปิดใหม่ ตามจริงควรจะมีเควสให้ทำ แต่นี่คือความฝัน จะไปหาเควสจากไหน ไม่มีแผนที่กับ GPS ระบุตำแหน่งด้วยสิ เด็กสาวพาตัวเองเดินออกห่างมาเรื่อย ๆ ในที่สุดก็มีจุดที่ผู้เล่นบางตา

ผู้เล่นกลุ่มนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ เป็นเทพทรูอย่างแน่นอนดูจากของที่ใส่บ่งบอกเลยว่าโดนมาไม่น้อย คุริไม่ได้ใส่ใจนัก เธอหยิบเอาดาบใหญ่ออกมาตั้งท่าต่อสู้ มอนสเตอร์ตรงนี้เป็นลูกแพะอ้วน ตัวกลม ๆ ขาว ๆ

คุริเห็นแล้วแทบละลายเพราะความน่ารัก เธอเลียปากอย่างราวกับผู้ร้ายแต่ด้วยใบหน้าสวยใสไร้ที่ติจึงเหมือนเด็กสาวเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง

ป๊าบ!!!

เสียงดาบใหญ่จื่อหยางกระทบกับขนหนานุ่มของมัน แต่ทุกอย่างนิ่งสนิท มีเพียงเจ้าแพะตัวน้อยเท่านั้นที่หันมามองเด็กสาวด้วยสาวตาอาฆาตประหนึ่งบอกว่าตีข้าทำไม

ป๊าบ!!!!

เสียงเหมือนท่อนไม้ตีที่นอนลงบนนี่มันอะไรกัน คุริทำหน้ายุ่งยาก ในขณะที่เจ้าตัวหน้าเมืองหวดทีเดียวก็ตายแล้ว เจ้าแพะตัวอ้วนนี่อาจจะต้องหลายทีหน่อยว่าแล้วก็เตรียมจะหวดลงไปอีกที ทว่าคราวนี้ดูเหมือนเจ้าแพะจะไม่ยอม มันหันหัวมาทางเด็กสาวแล้วพุ่งชนทันที

“โอ้ย! เจ็บ ๆ” คุริกรีดร้องโหยหวน ความฝันทำไมเจ็บอย่างนี้ เจ็บจริงไม่อิงนิยาย จากที่จะเป็นฝ่ายไล่ตีแพะกลับโดนแพะวิ่งไล่ชนแทน

“อย่าตามมาเจ้าแพะบ้า เจ็บ ๆ ยอมแล้วเจ็บ ๆ ต่อไปไม่ตีแกแล้ว อย่าตามมาซี่”

ผู้เล่นหลายคนมองหน้าจอ เห็นแพะตัวอ้วนสีขาวไล่ตามตูดเด็กสาวผมสีม่วงที่แหกปากส่งเสียงไม่หยุด ในช่องแชทก็เริ่มมีคนเริ่มมีข้อความเด้งขึ้นมาถามกัน

[ผู้เล่นหรอ?]

[ผู้เล่นทำไมส่งเสียงแบบนั้น ฉันว่าน่าจะเป็น NPC มากกว่า]

[ใช้ไมค์ก็ส่งเสียงแบบนั้นได้แล้วไหม]

[บางทีอาจจะเป็นเควสลับหรือเปล่า? ลองดูไหมล่ะ บางทีอาจจะได้ของพิเศษ]

[ไม่เห็นมีเควสขึ้นเลย]

ใช่เควสจริง ๆ หรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่หากมีอะไรบางอย่างที่อาจจะได้รับของพิเศษ ผู้เล่นทั้งหลายไม่ลังเลที่จะวิ่งไล่ตามอย่างแน่นอน มีหนึ่งคนวิ่งคนที่สองก็ทำตาม หลังจากนั้นผู้เล่นหลายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าจอก็กระหน่ำพากันวิ่งตามเด็กสาวผมม่วงแล้วใช้คลิกเมาส์รัว ๆ อย่างพร้อมเพรียง

มหกรรมแพะวิ่งไล่ผู้เล่นวิ่งตามจึงเกิดขึ้น

“โอ้ยตามมาทำไม ตีมอนให้ก๊อน โอ้ยยน้อ”

***************************

ตอนที่ 2

ผู้เล่นที่เพิ่งมาถึงก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก เห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งตามกันไปทั่ว เกิดเป็นขบวนวิ่งมาราธอนขนาดใหญ่ พอเห็นคนหนึ่งวิ่งอีกคนก็วิ่งตาม สุดท้ายไม่มีใครตีมอนสเตอร์ เอาแต่วิ่งไล่คุริอย่างเอาเป็นเอาตาย

“นายนะ พวกนายนะวิ่งอะไรกัน”

เงียบ…..

ไม่มีใครตอบกลับเธอสักคน คนที่อยู่หน้าจอล้วนใช้มือข้างหนึ่งจับเมาส์ มือข้างหนึ่งคอนโทรลตัวละคร ว่างพิมพ์ตอบเสียเมื่อไหร่

วิ่งตามกันเป็นขบวนแต่ไม่มีสักคนจะฆ่าเจ้าแพะตัวกลมนี้ให้เธอ

“ไม่ต้องวิ่งตาม ตีไอ้แพะอ้วนนี่ให้ที” ทว่าเสียงของเธอราวกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แถมเสียงเอฟเฟคการวิ่งของผู้เล่นกลุ่มใหญ่ก็กลบเสียงขอความช่วยเหลือของคุริไปจนหมดสิ้น

ด้วยความโมโห คุริหยุดวิ่งยืนเท้าเอวกะจะง้างปากพูดอีกสักสองสามประโยค เจ้าแพะตัวอ้วนเห็นคนที่รังแกมันหยุดก็พุ่งเข้าชน

คุริหน้าทิ่มลงไปกับพื้น

“โอ๊ย!!! เจ็บๆๆๆ พอแล้วเจ็บแล้ว”

เป็นแค่แพ้อ้วนแท้ ๆ คุริโมโหพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด ความเจ็บปวดนี้ของจริงไม่อิงนิยายแน่นอน หากมันคือความฝันก็ออกจะเหมือนจริงเกินไปสักหน่อย เจ้าแพะอ้วนหน้าตาน่ารักแต่นิสัยนักเลง มันพุ่งตัวชนศัตรูคู่แค้นของมันอย่างไม่ปรานี

ผู้คนมากมายรายล้อมเด็กสาวผมสีม่วงอ่อนเอาไว้ แต่ละคนนั่งอยู่หน้าจอพยายามใช้เมาส์คลิกไปที่ตัวละคร เพื่อหวังที่จะรับเควสให้ได้ ทว่าจู่ ๆ แม่สาวผมม่วงก็หายไป

เธอตาย…..

ข้อความแชทระเบิดขึ้นทันที

[อ้าวหายไปไหนแล้ว]

[คลิกไม่ติดเลย]

[เป็นเควสของคนอื่นหรือเปล่า]

[ตัวละครกิจกรรมมั้ง]

[กิจกรรมอะไรไม่เห็นมีประกาศ]

[เสียเวลาเก็บเวลน่า ไปเก็บเวลดีกว่า]

คุริมาปรากฏตัวอีกครั้งใจกลางเมือง จุดเดียวกับที่เธอตื่นขึ้นมาในโลกนี้เป็นครั้งแรกและเข้าใจว่ามันคือความฝันตื่นหนึ่ง เมื่อกี้เธอโดนแพะชนครั้งสุดท้ายนั้นเจ็บมาก เจ็บราวกับกระดูกจะแหลก หลังจากนั้นก็ดับวูบ

เพราะเข้าใจว่าเป็นความฝันจึงไม่ได้ระวัง คิดว่าเดี๋ยวก็ตื่น แต่ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่านี่คือความจริง เธอมาติดอยู่ในเกมจริง ๆ คุริทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ เอามือกุมหัว ไม่รู้ว่าตนเองต้องทำอย่างไรดี หากบอกว่านางสงบอยู่คงเป็นการหลอกตัวเอง แค่ไม่สติแตกก็ถือว่าเก่งมากแล้ว เธอเคยดูอนิเมะ เคยอ่านมังงะ และเคยอ่านนิยาย จะต้องมีปุ่มอะไรสักอย่างแสดงขึ้นมาคล้ายกับโฮโลแกรมเพื่อบอกข้อมูล หลังจากกวาดตามองจนทั่วเธอพบว่ามันไม่มีอะไรเลย นอกจากตัวหนังสือข้อความที่หลายคนพิมพ์คุยกันเท่านั้น และเธอก็ไม่อาจสัมผัสหรือแตะต้องมันได้ด้วย

คุริยืนขึ้นมองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นใจกลางเมืองที่อยู่ในเกมจริง ๆ มันควรเป็นความฝัน แต่เธอรู้แล้วว่านี่คือความจริง หลังจากรวบรวมสติที่แตกกระเจิดกระเจิงอยู่ครู่ใหญ่เธอเริ่มมองหาคนที่พอจะช่วยเหลือตนเองได้

“นายนาย ช่วยฉันหน่อย ช่วยแจ้ง GM ให้หน่อย บอกว่าฉันติดอยู่ในเกม”

คนที่อยู่ตรงหน้าจอได้ยินคนส่งเสียงมาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เกมสมัยนี้สามารถพูดคุยกันได้ผ่านไมโครโฟน เพียงแต่คนส่วนใหญ่ยังนิยมใช้คีย์บอร์ดพิมพ์มากกว่าอยู่ดี

[คอนเทนต์หรอครับ?]

“ไม่ใช่ ฉันติดอยู่ในเกมจริง ๆ นะ”

[แล้วไปติดได้ไงละ]

“ตอนเติมเงินเผลอหลับ ตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ในเกมแบบนี้แล้วอ่ะ”

[อ้อครับ สู้ๆ นะ คงเติมไปเยอะเลยได้สิทธิพิเศษเข้าไปวิ่งเล่นในเกมได้] ว่าแล้วชายรูปร่างใหญ่ก็แบกค้อนอันใหญ่เดินจากไป หากติดในเกมได้จริง ๆ เขาก็อยากเข้าไปติดเหมือนกัน

“….”

คุริไม่ได้ยอมแพ้ เธอเดินไปใกล้กับชายอีกคนหนึ่ง เริ่มร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง

“นาย นาย ช่วยแจ้ง GM หรือตำรวจให้เราหน่อยสิ พรุ่งนี้เรายังต้องทำงาน ตอนนี้เราติดอยู่ในเกมอ่ะ”

[อะไร!!? ไหวปะเนี้ยเจ้]

ว่าแล้วก็เดินหนีจากไปอีกคน

การส่งเสียงของเธอทำให้ผู้เล่นที่บริเวณใกล้เคียงมองเธอด้วยความสงสัย

[มังงะเรื่องอะไรจ๊ะสาว]

[ทำยูทูปช่องอะไรบอกพี่ได้นะ เดี๋ยวพี่ตามไปกดซับให้]

[สาวแท้หรือโปรแกรมแปลงเสียงเนี้ย]

[พี่ก็ติดอยู่ในเกม มาหาพี่ที่ห้องไหมจะได้ออกได้]

ข้อความหยอกล้อเด้งขึ้นมารัว ๆ จนคุริเริ่มท้อ ไม่มีใครเชื่อว่าเธอติดอยู่ในเกมจริง ๆ คิดถึงว่าถ้ามีใครสักคนมาบอกเธอแบบนี้เธอก็ไม่เชื่อเช่นกัน

เด็กสาวตัวน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน นานเข้าผู้คนก็เลิกสนใจเธอ หลังจากเริ่มตั้งสติได้คุริจึงเริ่มเดินสำรวจเมือง มีร้านขายยา ร้านขายอาวุธ ร้านขายชุดเกาะ โรงประมูล ร้านแลกเงิน ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายของพรีเมี่ยม ร้านอาหาร ร้านขายอัญมณี และอีกมากมายทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก

แม้จะชอบผจญภัย และความฝันของหลาย ๆ คนอยากเข้ามาใช้ชีวิตในโลกแฟนตาซี เพียงแต่มันกะทันหันและดูเหลือเชื่อจนเกินไปทำให้คุริค่อนข้างสับสนว่าควรทำยังไงต่อดี เธอหลุดเข้ามาในเกมเปิดใหม่ เรียกได้ว่าแทบไม่รู้อะไรเลย ที่ร้ายกว่าคือบอกใครไปก็ไม่มีใครเชื่อ ดังนั้นเธอคงต้องใช้ชีวิตอยู่ในนี้ไปก่อนจนกว่าจะหาหนทางออกได้

อันดับแรกสมควรเป็นการเก็บเลเวล ทว่า…

เสียงน้ำย่อยในกระเพาะทำให้คุริต้องเปลี่ยนความคิด ในกระเป๋าเธอมีแค่ซากกะหล่ำปลีสภาพบู้บี้หัวเดียวที่ได้มาจากหน้าเมือง

ซาลาเปาไส้เนื้อราคา 10 เหรียญ

ค่าเงินของเกมนี้คือเหรียญเงิน ปัญหาคือตอนนี้ไม่มีสักเหรียญ สิ่งที่มีตอนนี้คือของที่ได้จากการสุ่มกาชา เธอเดินไปที่ร้านขายยาแล้วเดินสำรวจราคาของจนทั่วก่อนจะหยิบน้ำยาขั้นสูงขึ้นมาวางลงตรงหน้าพนักงาน

“ขายได้เท่าไหร่”

น้ำยาฟื้นฟูระดับสูงราคาซื้อจากร้านคือ 1000 เหรียญ ตามปกติของเกมที่เธอเคยเล่นมาราคาขายขั้นต่ำน่าจะราว ๆ 200 เหรียญ เธอยอมขายเพื่อจะนำเงินมาเป็นทุนใช้ชีวิต

พนักงานดูแลร้านจับไปหมุนดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาทำหน้าจริงจัง

“ขอโทษด้วยท่านนักผจญภัย น้ำยาฟื้นฟูมานาระดับสูงขวดนี้ไม่สามารถซื้อขายได้ขอรับ”

“ห๊ะ?” นี่น้ำยาระดับสูงนะ ดันทะลึ่งขายไม่ได้ “ทำไมละ?”

“นี่เป็นน้ำยาระดับสูงก็จริงขอรับ แต่เป็นน้ำยาเฉพาะ ถูกกำหนดไว้ห้ามซื้อขายขอรับ” พนักงานตอบกลับอย่างสุภาพ

คุริไม่ยอมแพ้ ของในกระเป๋ายังมีอีกหลายชิ้น และเธอก็ค้นพบว่าของที่ได้จากกาชาไม่มีพ่อค้าหรือชาวเมืองคนไหนยินดีรับมันไว้สักคน

เด็กสาวผมม่วงพาตัวเองเดินอย่างอ่อนแรงออกไปหน้าเมือง ตีกะหล่ำปลีแล้วกลายเป็นซากกะหล่ำปลี ดังนั้นซาลาเปาสมควรเป็นซาลาเปา ไม่ว่าจะไส้เนื้อไส้ครีมก็ดีทั้งนั้น

ป๊าบ!!!

exp +1

ซากซาลาเปานอนสภาพไม่สมประกอบอยู่บนพื้นดิน แป้งสีขาวตอนนี้มีรอยกระด่างกระดำเป็นจุด ๆ ราวกับซาลาเปาขึ้นรา จะกินเจ้าซาลาเปาก้อนนี้เลยก็เหมือนจะทำใจไม่ได้ เด็กสาวถลึงตาใส่ซากซาลาเปาด้วยความโมโห ตีซาลาเปาแต่กินไม่ได้ สุดท้ายควักเอาหมูสับที่อยู่ด้านในออกมา

ว่าแต่หมูนี่มันสุกหรือยัง กินได้เลยไหม? ถ้ากินทั้งแบบนี้พยาธิจะถามหาหรือเปล่า? แล้วถ้าหยิบไอ้เจ้าซาลาเปามากินทันทีโดยไม่ต้องฆ่ามัน จะเหมือนกินซาลาเปาหมูสับไหม ดวงตากลมโตแก้มสีชมพูของเจ้าก้อนแป้งสีขาวสบตากับคุริราวกับหนุ่มสาวพบรักกันครั้งแรก

ป๊าบ!!

ผู้เล่นคนหนึ่งใช้ทวนยาวหวดซาลาเปาแสนน่ารักอย่างแรงจนสลายกลายเป็นปุ๋ย สุดท้ายเธอก็โยนความคิดจะกินเจ้าตัวเด้งดึ้งนี่ทิ้งไป นั่นละสิ่งมีชีวิตตัวเป็น ๆ เธอตัดใจกินไม่ลง ที่ร้ายกว่านั้นยังไม่ทันเข้าถึงตัวมันก็สู่ขิตแล้ว

คุริสังเกตว่าตอนที่เธอฆ่ามอนสเตอร์จะเหลือซากทิ้งไว้แต่หากเป็นผู้เล่นคนอื่นตีจะสลายหายไปทันที เธอโยนความคิดต่าง ๆ ทิ้งไปก่อน ตอนนี้ความหิวมันประท้วงเธออย่างหนัก

ด้วยจำนวนผู้เล่นที่แย่งกันตี ดังนั้นเพียงแค่มันเกิดมาก็กลายเป็นสู่ขิต คุริแย่งตีได้อีกเพียงสองสามตัวเท่านั้น ได้วัตถุดิบจากซากมอนสเตอร์ที่สะอาดพอจะกินได้มาจำนวนหนึ่ง

หมูสับมีแล้ว กะหล่ำปลีมีแล้ว ผัดกะหล่ำปลีใส่หมูสับกินเองก็คงไม่ยากกระมัง

ไม่มีกระทะ!!!

เด็กสาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอลืมคิดถึงเรื่ืองนี้ไปจริง ๆ ดังนั้นจึงหอบหิ้วเอาหมูสับและกะหล่ำปลีเข้าเมืองไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“ลุง ฉันขอยืมใช้ครัวหน่อยได้ไหม?” คุริยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่า…

“เจ้าพวกนักผจญภัยชั่วช้า เอาแต่สร้างความเดือดร้อนมาให้ข้า ไปให้ไกลเลย อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก” ว่าแล้วก็คว้างปาสิ่งของใส่เด็กสาวอย่างบ้าคลั่ง ไม่มองด้วยซ้ำว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อยหน้าตาน่ารักแค่ไหน

“มันเป็นบ้าอะไรวะเนี้ย” เด็กสาวบ่นพึมพำแล้วพาตัวเองออกมา ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ไล่อย่างกับหมูหมากาไก่ คิดจะมองหาความช่วยเหลือจากผู้อื่นคงเป็นเรื่องยาก สู้ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนไม่ได้

ความหิวมันน่ากลัว…คุริค้นไอเท็มบล็อกหวังว่าในนั้นจะมีอะไรที่พอจะกินประทังความหิวได้บ้าง และในตอนนั้นเองดวงตาของเด็กสาวก็เป็นประกายราวกับอัญมณี

“มีทางรอดแล้วว้อย!!!”

******************************

ตอนที่ 3

ตรงจุดตั้งแคมป์นอกเมืองมีกองไฟลุกไหม้อยู่ ที่สำคัญเจ้าของแคมป์ไม่รู้อยู่ไหน เธอหยิบเอาหินสามก้อนมาตั้งรอบกองไฟแล้วก็หยิบเอาโล่ระดับหนึ่งออกมา

นี่ละกระทะของเธอ คุริยิ้มให้กับความครีเอทของตนเอง และเมื่อหยิบวัตถุดิบออกมาก็เจอปัญหาใหม่ เธอไม่มีมีดหั่นผัก

ดาบใหญ่ถูกใช้ให้กลายเป็นมีดปั่นผัก แม้จะใหญ่เทอะทะ แต่มันเป็นสิ่งมีคมเดียวที่เธอมีอยู่ในมือ หันผักเสร็จก็พบปัญหาใหม่อีกข้อ

ไม่มีเครื่องปรุง

และตอนนี้คุริหิวจนไส้แทบขาด แค่ทำให้วัตถุดิบตรงหน้าสุกแล้วกินกันตายไปก่อนคงไม่ลำบากอะไร ว่าแล้วเด็กสาวก็เลิกสนใจรสชาติ เอาโล่ระดับหนึ่งตั้งไฟแทนกระทะ โยนหมูลงไปแล้วใช้กิ่งไม้ที่ได้ตอนเริ่มต้นมาแทนตะหลิว

อร่อยปลอดภัยแต่อนามัยถูกลืม

ทุกคนที่กำลังเก็บเลเวลได้เห็นเด็กสาวผมม่วงอีกครั้ง ขณะที่จะถามว่าตกลงเธอเป็นผู้เล่นหรือ NPC ก็เห็นพฤติกรรมแปลกประหลาดของเจ้าหล่อนอีกครั้ง

[NPC หรอ?]

[ผู้เล่นนั่นละ แค่เรียกร้องความสนใจ ว่าแต่เจ๋งดี เอาโล่ไปตั้งบนกองไฟ ไว้เดี๋ยวรอดล็อปโล่เมื่อไหร่จะเล่นขายของบ้าง]

หลายคนมองว่าคุริกำลังเล่นอยู่ เพราะกองไฟที่ว่าเป็นเพียงของประดับฉาก บ่อยครั้งที่ผู้เล่นมักทำอะไรแปลก ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ เช่นปีนหลังคาแคมป์ ปีนต้นไม้ที่ปกติปีนไม่ได้ เพื่อให้ผู้เล่นคนอื่นถามว่าขึ้นไปได้อย่างไร แม้แต่ไปนั่งจุ่มปุ๊กในน้ำที่หาทางลงไม่ได้ก็มีให้เห็นบ่อย ๆ มันคือเสน่ห์ของเกม pc ที่ผู้เล่นมักจะทำในยามว่าง

[รีบเก็บเวลก่อน ถ้าช้าเดี๋ยวคนเยอะ] ตอนนี้เป็นช่วงเริ่มต้น เกมเพิ่งเปิดใหม่ ดังนั้นคนที่ทำเรื่องไร้สาระพวกนี้จึงน้อย

หลายคนจำได้ว่าเด็กสาวผมม่วงเคยวิ่งนำขบวนไปทั่ว บางคนก็เป็นผู้มาใหม่ แต่ก็นั่นละเวลานี้พวกเขาสนใจกับเควสและการเพิ่มเลเวลมากกว่าตัวละครที่น่าสงสัย

[ทำอะไรนะ]

ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาถาม แต่คุริสนใจแต่ผัดกะหล่ำปลีตรงหน้าจึงไม่ได้อ่านข้อความ

คนที่อยู่หน้าจอขมวดคิ้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหยิ่งพอสมควรจึงส่งอีโมจิรู้หน้าเซ็งไปทีหนึ่ง และนั่นทำให้คุริสังเกตเห็นอีกฝ่ายทันที

“ดีจ้า” เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

Sweetpea [เธอทำอะไร?]

“ทำกับข้าวสิ หิวจะตายอยู่แล้ว” คุริเบ้ปากมือยังคงถือกิ่งไม้เขี่ยหมูและกะหล่ำปลีในโล่ให้สุก

Sweetpea [อ้อ แล้วไม่ซื้อของกินในเมืองละ]

“ไม่มีตังสิ ไม่รู้จะไปหาตังจากไหน”

sweetpea [ไม่เอาของที่ดล็อปไปขายละ]

“ก็นี่ไง ดล็อปมา 2 ชิ้น ขายได้ยินละ 1 เหรียญ ซาลาเปาลูกหนึ่งก็ 10 เหรียญละ” กว่าจะแย่งตีมอนสเตอร์กับคนหน้าเมืองให้ครบ 10 ตัว เธอคงหมดแรงเป็นลมตายก่อนพอดี มากกว่านั้นคือซากกะหล่ำปลีกับหมู่สับพวกนี้พ่อค้าในเมืองจะรับซื้อหรือเปล่าก็ไม่รู้

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่สนองความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง ว่านี่ NPC หรือผู้เล่น ตอนนี้เขาได้ข้อสรุปแล้ว

ก็แค่เด็กเล่นขายของคนหนึ่ง ว่าแล้วก็เดินจากไปตีมอนสเตอร์บริเวณใกล้เคียงต่อ คนเริ่มหนาแน่นแล้วหากยังช้าจะต้องเจอกับฝูงชนมหาศาลที่แย่งกันเก็บเลเวล

กะหล่ำปลีผัดสุกได้ที่ส่งกลิ่นหอมพร้อมกิน แต่คุริก็ต้องเจอปัญหาใหม่ เธอไม่มีจานชามช้อน จะเอามือจับก็ร้อนเกินไป คนหิวถอนหายใจครั้งที่ร้อยแปด

"นาย นาย มีช้อนปะ"

sweetpea ที่หนีไปตีมอนสเตอร์อยู่ไม่ไกลได้ยินเสียงก็รัวคีย์บอร์ดตอบกลับมา

[ไม่พิมพ์ละ ส่งเสียงแบบนี้ถ้าไม่ทันฟังนึกว่าเป็นเสียงประกอบในเกม]

"พิมพ์ยังไงละ ฉันติดอยู่ในเกม" แต่บอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ

ตัวละคร sweetpea ยังคงทำหน้าปกติ แต่คนที่อยู่หลังคีย์บอร์ดกลับหน้าเบี้ยวไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว

[ไหวปะเนี้ย]

หลังจากนั้นเขาก็กดปุ่น W A D เพื่อเดินหนีไปให้ไกลจากพวกป่วนเมืองอีกหน่อย

เสียเวลา

คุริเบะปากนางไหวหรือไม่ไหวแล้วเธอทำอะไรได้มากกว่านี้กัน ในเมื่อบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อสักคน ว่าแล้วก็เดินทำหน้าปั่นปึงกลับมาที่กองไฟ มองโล่ที่มีหมูฟิจเจอร์ริ่งกับกะหล่ำปลีอย่างไม่ลงตัว คนไทยสมัยก่อนก็กินมือ ก็แค่ย้อนกลับไปสมัครกรุงศรียังไม่แตกเอง มันจะยากอะไร

หลังจากหมูเริ่มเย็นลงคุริก็ลงมือเปิบอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ารสชาติแย่ขั้นสุดเพียงแต่ตอนนี้เธอเลือกได้หรือ หลังจากกินเสร็จเธอมองหาธารน้ำแล้วล้างมือกับโล่ เพียงแต่ว่าคราบหมูที่ไหม้ติดก้นโล่ต้องใช้แรงขัดมากหน่อย แต่ก็อีกนั่นละ ไม่มีอุปกรณ์ขัดล้าง ใบไม้แถวนั้นจึงรับเคราะห์กลายเป็นฝอยขัดหม้ออย่างช่วยไม่ได้

ยังไม่ทันได้ทำอะไรฟ้าก็เริ่มมืดอีก แค่วิ่งวนไปเวียนมาก็เสียเวลาไปครึ่งค่อนวัน คุริเริ่มคิดถึงปัญหาใหม่ และดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่เสียงด้วย

คืนนี้จะนอนที่ไหน?

เธอจำได้ว่าแคมป์ที่เธอไปผัดหมูกับกะหล่ำปลีดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่ คืนนี้แอบไปนอนที่นั่นก็คงไม่เป็นอะไร ว่าแล้วก็เก็บของเข้าไอเท็มบล็อกแล้วเดินตัวปลิวไปที่แคมป์นักเดินทาง

ทว่าพอฟ้าเริ่มมืดกลับมีทหารนั่งล้อมวงอยู่รอบกองไฟ บางคนก็อยู่ในกระโจม บางคนก็ยืนเฝ้ายามอยู่รอบ ๆ

เหมือนถูกพัดความหวังไปหมดสิ้น แต่คนเรายามตกยาก ด้านได้อายอด แล้วค่อยทดแทนบุญคุณเอาตอนหลังก็แล้วกัน

เมื่อนางเดินตรงไปยังกลุ่มทหาร พวกเขาย่อมสังเกตเห็นนางมาแต่ไกล และทันทีที่คิรุเดินเข้าไปหมายจะพูดคุยก็ถูกดักหน้าเสียก่อน

“ท่านคือนักผจญภัยใช่หรือไม่?”

คุริพยักหน้าอย่างงง ๆ ตัวเองจะมาขอความช่วยเหลือขอที่หลับที่นอนสักคืน เหตุใดจึงดูเหมือนพวกเขาจะร้องขอความช่วยเหลือจากตนเองเช่นนี้เหล่า

“ตอนนี้พวกข้าถูกจู่โจมจากมอนสเตอร์ระดับสูงได้รับบาดเจ็บสาหัสกันหลายคน ขอท่านนักผจญภัยช่วยเหลือพวกเราได้หรือไม่?”

คำพูดคุ้น ๆ เหมือนมีอยู่ในทุกเกมที่เคยเล่น คุริเม้มปาก รู้สึกสังหรณ์ว่าตนเองจะต้องได้ทำอะไรแปลก ๆ ก่อนจะได้ที่หลับที่นอนเป็นแน่

“ให้ทำอะไรละ?”

“ตอนนี้พวกเรากำลังขาดแคลนหญ้าชุนอิ๋ง ท่านช่วยหาหญ้าชุนอิ๋งเพื่อมารักษาบาดเจ็บให้กับพวกเราได้หรือไม่?”

นั่นไง ว่าแล้ว คุริแสยะยิ้ม นี่มันเควสดี ๆ เลยไม่ใช่หรือ?

“ของรางวัลละ” นางรู้ว่าพวกเขาไม่ยอมให้นางช่วยงานฟรี ๆ แน่ แต่ก็อยากได้แรงจูงใจในการตามหาเจ้าหญ้าอันนี้

“ท่านจะได้รับรางวัลเป็นเงิน 50 เหรียญ พร้อมกับค่าประสบการณ์อีก 10 แต้มขอรับ”

10 แต้มหมายความว่าเธอไม่ต้องตีกะหล่ำปลีหรือซาลาเปาสามารถก้าวข้ามไปเลเวล 2 ได้ทันที

“เข้าท่า” เด็กสาวยิ้มอย่างมีความสุข 50 เหรียญพอให้เธอซื้อซาลาเปาไปได้ 5 ลูก กินไปได้อีกหลายมื้อ “ได้ข้าจะจัดการให้ ว่าแต่ไอ้เจ้าหญ้าชุนอิ๋งนี่มันอยู่ที่ไหนแล้วหน้าตาเป็นยังไงละ”

“เอ่อ….ตอนนี้เราไม่มีหญ้าชุนอิ๋งในมือเหลือแล้ว ท่านนักผจญภัยคงต้องตามหาเอาจากป่าแถวนี้ด้วยตนเองขอรรับ”

“….” หญ้าเอ่ยสมุนไพรเอย หน้าตามันก็เหมือนกันหมดจะแยกออกได้ยังไงเล่า โอ้ยอิแม่หัวจะปวด

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้