ทำไมต้องไป "มัณฑะเลย์" ? - PGPD

ความสนใจ แรกของคนทั่วไปอย่างเรา ต่อประเทศเมียนมาร์ นั้น
แน่นอนว่าไม่พ้นเรื่อง สงครามเสียกรุงครั้งที่ 2 ที่พม่าได้เข้ามาทำลาย กรุงศรีอยุธยาอยุธยา จนหมดสิ้น(ตามคำบอกเล่า)
จากเหตุการณ์ครั้งนั้น มีคนอยุธยาหลายแสนคนถูกกวาดต้อนมาบริเวณนี้ และถูกเรียกขานกันว่า “ชาวโยเดีย”
เราจึงอยากมาตามหาร่องรอยของบรรพบุรุษที่ต้องห่างบ้านห่างเมืองมา ว่ามีอะไรหลงเหลือพอจะให้เรารู้บ้างว่า “ชาวโยเดีย” มีอยู่จริงที่นี่

อีกเรื่องที่เราสนใจมากพอๆ กัน นั่นคือ การเสียเมืองของพม่าต่อเจ้าอาณานิคม อย่างอังกฤษ

และนี่เป็นจุดเริ่มต้นให้เราออกเดินทางไป “มัณฑะเลย์”
เมืองหลวงสุดท้ายก่อนพม่าจะเสียให้แก่อังกฤษ และกลายเป็นโศกนาฏกรรมของราชวงศ์คองบอง ที่ซึ่งมีพระเจ้าสีป่อ กษัติรย์องค์สุดท้ายของพม่า และ บุคคลในประวัติศาสตร์ที่เราอยากรู้จักมากที่สุด “พระนางศุภยาลัต” ราชินีผู้ยิ่งใหญ่แห่งลุ่มน้ำ อิรวดี

นำมาสู่การตามรอยละคร “เพลิงพระนาง” ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ยิ่งเพิ่มความอยากให้ต้องมาที่นี่สักครั้ง เพื่อตามเก็บเรื่องราวทั้งหมด
และเมื่อได้มาแล้ว เราตกหลุมรัก เมืองนี้ มากๆ จึงอยากชวนทุกคนมาตกหลุมรักเมืองนี้ไปพร้อมๆกัน

- รูปแบบการเดินทาง : แนะนำให้เหมารถเที่ยวเลยค่ะ ใช้เงินแก้ปัญหา ราคา ก็แล้วแต่ route ที่เราจะวิ่งแต่ละวันนะคะ

พระมหามัยมุนี

1 ใน 5 สุดยอดสิ่งศักสิทธิ์ของชาวพม่า

ตำนานการสร้างองค์ท่านนั้น มหัศจรรย์อย่างยิ่ง และด้วยตำนานที่เชื่อว่า พระพุทธเจ้าประธานลมหายใจไว้ในองค์ท่าน

ทำให้เกิดพิธีล้างพระพักตร์องค์มหามัยมุนีทุกวัน!!!
บอกเลยว่า ต้องมาเข้าร่วมพิธีสักครั้งในชีวิต เราสัมผัสได้ถึงพลังศรัทธาอย่างแรงกล้า ขนลุกไปทุกช่วงขณะ บวกกับพระพักตร์ขององค์มหามัยมุนี ที่ดูมีเมตตาอย่างบอกไม่ถูก แนะนำสายมูเตลูทุกท่าน

ต้องมาาาา!!!

ในจังหวะดีๆ ก็สามารถไปต่อแถวรับน้ำที่ใช้ล้างพระพักตร์กลับบ้านเป็นศิริมงคลได้อีกด้วย

กรุสมบัติ Bronze จากอาณาจักร Angkor

ภายในบริเวณวัดพระมหามัยมุนี จะมีพิพิธภัณฑ์เล็กๆ อยู่ ต้องบอกว่า ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวง!!!

จุดเร่ิมต้นของสมบัติเหล่านี้ มาจากปราสาทนาคพัน ในประเทศกัมพูชา ซึ่งถูกโยกย้ายมาครั้งแรกนั้น ในสมัยเจ้าสามพระยาของอยุธยา คาดว่านำมาไว้ที่ วัดพระศรีสรรเพชญ์ก่อน ภายหลังพระเจ้าบุเรงนองทรงตีอยุธยาได้สำเร็จ และเข้าไปชอปปิ้งของเหล่านี้ เพื่อนำไปเป็นเครื่องบูชาขององค์พระมหามัยมุนีที่ ยะไข่ และการเดินทางสุดท้ายคือ ในสมัยของพระเจ้าปดุงที่ท่านส่งพระราชโอรสไปรบชนะยะไข่ได้ และได้ขนย้ายองค์พระมหามัยมุนี รวมทั้งเครื่อง bronze เหล่านี้กลับมาที่อมรปุระด้วย เราจึงได้เห็นของเหล่านี้ที่นี่ในปัจจุบัน

พระราชวังมัณฑะเลย์

คอละครอย่างเรา เมื่อได้มาที่มัณฑะเลย์ เราไม่สามารถข้ามสถานที่นี้ไปได้ เมื่อมาถึงแล้วก็นึกภาพถึง อั้ม พัชราภา ยุ้ย จีระนันท์ กระติ๊บ ชวัลกร เดินขวักไขว่กันไปมา

ถึงแม้ว่าสถานที่นี้จะเป็นการสร้างใหม่ทั้งหมดบนพื้นที่เดิม เนื่องจากโดนอังกฤษทิ้งระเบิดใส่ และด้วยพระราชวังที่สร้างจากไม้สัก ทำให้เกิดเพลิงไหม้จนไม่เหลือความวิจิตรอลังที่เราเคยเห็นจากรูปถ่ายในอดีต แต่อย่างน้อยเราก็ได้เห็นแบบแปลน และเข้าใกล้เรื่องราวที่เราสนใจมากที่สุด

จุดที่แนะนำคือ หอคอย ที่ตั้งเด่นตระหง่าน เป็นจุดที่พระนางศุภยาลัตทรงขึ้นไปส่องกล้องทอดพระเนตรเรือรบอังกฤษ เมื่อทอดพระเนตรเห็นเช่นนั้น ก็ทรงถอดใจว่า พม่าคงแพ้แก่อังกฤษเป็นแน่

วิหารชเวนันดอ

อาคารไม้จากพระราชวังเพียงหลังเดียว ที่เหลือรอดมาให้เราได้เห็นความวิจิตรตระการตา ย้ำว่า วิจิตรตระการตาเป็นที่สุด ความละเอียดลออในการแกะสลักไม่ด้วยฝีมือช่างชั้นสูงนั้น ทำให้เราได้แต่ตาค้างกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

ว่ากันว่า อาคารหลังนี้เป็นที่ประทับสุดท้ายของพระเจ้ามินดง และมีเรื่องราวอาถรรพ์ต่างๆ พระเจ้าสีป่อ ลูกชาย จึงได้นำอาคารหลังนี้นำมาถวายวัดเป็น พุทธบูชาต่อไป

ด้วยเหตุนี้จึงเป็นโชคดีที่อาคารหลังนี้ ไม่โดนระเบิดในช่วงสงคราม และอยู่สืบมาให้เราได้เห็นเป็นบุญตากัน

เจดีย์มินกุน

อภิมหาเจดีย์แห่ง มินกุน ต้องใช้คำนี้เลย เพราะสิ่งที่เห็นอยู่นี้ เป็นเพียงแค่ฐานชั้นแรกเท่านั้น หากสร้างเสร็จตามรูปแบบที่วางไว้ ต้องกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกแน่ๆ เพราะแค่นี้ เราก็ต้องแหงนคอมองกันแล้ว

เจดีย์แห่งนี้ดำริสร้างโดยพระเจ้าปดุง เพื่อต้องการแสดงความเป็นจักรพรรดิ์ที่ยิ่งใหญ่ แต่ด้วยปัญหาแรงงาน พื้นดินที่ใกล้แม่น้ำ ทำให้เจดีย์แห่งนี้สร้างไม่เสร็จ

รวมทั้งยังมีคำบอกเล่าว่า มีโหรทำนายว่า หากสร้างเสร็จจะเกิดอาเพธแก่พระเจ้าปดุง จึงทำให้ทรงล้มเลิกการสร้างไป

ในบริเวณดังกล่าวยังมีสิงห์คู่ หน้าเจดีย์ รวมทั้งระฆังมินกุน ที่มโหฬารตระการตา ห้ามพลาดชมด้วยประการทั้งปวง

ทัชมาฮาลแห่งลุ่มน้ำอิรวดี

เจดีย์ชินพิวเม ด้วยเรื่องราวและจุดประสงค์การก่อสร้าง ที่พระเจ้าบากะยีดอว์ทรงสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ความรักต่อพระมหาเทวีชินพิวเม และความสวยงามของเจดีย์ ทำให้ถูกขนานนามว่า “ทัชมาฮาลแห่งลุ่มน้ำอิรวดี” และอีก 1 จุดที่เป็นไฮไลต์ของเจดีย์องค์นี้ คือเกลียวคลื่น 7 ชั้น ที่สื่อถึงทะเลสีทันดร เปรียบเหมือนว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปสู่เขาพระสุเมรุ

แนะนำชาว Instagrammer ให้ใส่เสื้อผ้าสีสดๆ มาถ่ายรูปตรงนี้ สวยงามตามไอจีแน่นอน

สุสานลินซินกง อมรปุระ

สุสานที่ถูกทิ้งร้างเป็นที่ทิ้งขยะมาเป็นเวลานาน ปัจจุบันได้รับการดูแลอย่างดี มีการขุดค้นโบราณสถานในพื้นที่นั้นหลายส่วนมาก

โดยจุดมุ่งหมายที่เราตั้งใจมา คือ การได้มาสักการะพระเจ้าอยู่หัวอุทุมพร หรือที่เราคุ้นเคยในชื่อขุนหลวงหาวัด ที่นักวิชาการมีการค้นคว้าและหาข้อมูลมาซัพพอร์ตส่วนนี้

เรายังไม่รู้ว่าจริงเท็จขนาดไหน แต่ด้วยใจที่ได้มาถึง ต้องบอกว่าขนลุกจริงๆ ค่ะ

จิตรกรรมฝาผนัง วัดมหาเตงดอจี

ณ วัดมหาเตงดอจี บริเวณแถบเมืองสกาย ภายในวิหารหลักเล็กๆ แต่เมื่อเราได้ก้าวเข้าไปแล้ว เหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพจิตรกรรมที่เราคุ้นเคย ทั้ง ลายกนก รูปบุษบกต่างๆ เราก็สามารถรับรู้ได้ทันที โดยไม่ต้องมีองค์ความรู้ทางด้านศิลปะอะไรประกอบมาก ว่านี่คือ อยุธยา นี่คือ ฝีมือชาวโยเดีย!!

เด็กจุก ชาวโยเดีย

วัดจ๊อกตอวจีย์ เป็นอีก 1 สถานที่ที่เราได้เห็นร่องรอยของชาวโยเดีย ผ่านจิตรกรรมเช่นกัน
แต่จะแตกต่างด้วยเรื่องราวที่เป็นวิถีชีวิตของชาวบ้าน และสิ่งที่เราต้องสังเกตให้ดีคือ รูปของเด็กๆ ที่ไว้ผมจุก แกละ อันเป็นเอกลักษณ์หนึ่งของชาวโยเดีย เพราะในพม่าจะไม่มีการไว้ทรงผมลักษณะนี้

เมื่อมีโอกาสแวะไปลองไปตามหา เด็กผมจุก ผมแกละ กันนะคะ

หอเอนเมืองอังวะ

เราคุ้นเคยชื่อเมืองนี้มาก เพราะเป็นเมืองในช่วงสงครามเสียกรุงครั้งที่ 2 ของอยุธยา ปัจจุบันเมืองอังวะที่เคยยิ่งใหญ่ กลับมาวันนี้แทบไม่เหลือภาพเหล่านั้น

โดยวิธีการเดินทางมายังเมืองนี้ เราจะต้องนั่งเรือข้ามฟากมาที่นี่ แล้วเที่ยวชมเมืองด้วยรถม้าแบบคลาสสิคเพื่อเที่ยวชมโดยรอบ สิ่งก่อสร้างเราจะเห็นได้ประปราย แต่ค่อนข้างเสื่อมโทรมไปมาก

และที่เป็นไฮไลท์ คือ หอคอย แห่งนี้ ที่ เอนเอียงไปตามกาลเวลา จนได้ชื่อว่า หอเอน แนะนำให้เดินเข้าไปในสวนกล้วยด้านข้าง จะได้มุมถ่ายรูปสวยๆ ค่ะ

ครุฑโยเดีย

อีก 1 มิชชั่นของการตามร่องรอยชาวโยเดียในอังวะ ต้องมาที่วัดไม้บากะยา ในเขตอังวะ เป็นอาคารไม้สักเก่าแก่ รายละเอียดอาจจะไม่ได้วิจิตรบรรจงแบบที่วิหารชเวนันดอ

แต่เมื่อคุณย่างกรายเข้ามาในตัวอาคาร คุณจะเจอกับไม้สลักรูปครุฑ ที่ดูยังไง เราก็เห็นความอยุธยาอยู่ในนั้นค่ะ

พระอาทิตย์ตกที่สะพานอูเบ็ง

สะพานไม้สักที่ยาวที่สุดในโลก โดยเป็นการนำไม้ที่เหลือ เน้นย้ำว่า เหลือ!!! จากการรื้อถอน พระราชวังในกรุงอังวะ มาสร้าง ความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร

แนะนำให้มาในช่วงเย็นๆ สามารถเดินจากฝั่งนึงไปกลับได้สบายๆ คุณจะได้เห็นบรรยากาศของชาวบ้านและนักท่องเที่ยว ต่างหามุมถ่ายรูปความสวยงามอย่างสนุกสนาน

ทั้งหมดนี้คือ สิ่งที่บอกว่า ทำไมคุณถึงควรมามัณฑะเลย์

มันมีทั้งความสุข ความเรียบง่าย และความผูกพันอย่างบอกไม่ถูก

ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ของประเทศเมียนมาร์ เราไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับไปเที่ยวอีกครั้งเมื่อไหร่
แต่ถ้าสถานการณ์กลับมาให้เราสามารถเดินทางไปได้แล้ว ลองมากันสักครั้งนะคะ มุมมองของคุณกับประเทศเมียนมาร์จะเปลี่ยนไป