เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล [นิยายแปล]

ข้อมูลเบื้องต้น

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล

이번 생은 가주가 되겠습니다

I shall master this family

김로아 คิมโรอา เขียน

8 hours แปล

이번 생은 가주가 되겠습니다

(I shall master this family)

ในชื่อภาษาไทย : #เกิดใหม่ชาตินี้ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล

โดย 김로아 (Kim Roah/คิมโรอา)

เป็นลิขสิทธิ์ของ PeonyPublishing

ในการเผยแพร่และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว

แนว : รักโรแมนติก แฟนตาซี ย้อนอดีต

วางจำหน่ายในรูปแบบ : รายตอน และ E-Book

(ฉบับ E-Book รวม 6 เล่มจบ )

-- โปรย --

หนทางการขึ้นเป็นเจ้าตระกูลของหญิงสาวผู้กลับมาชาติมาเกิดใหม่ถึงสองครั้งสองครา

เมื่อ ฟีเรนเทีย ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และได้มาเกิดใหม่ในตระกูลลอมบาร์เดียที่ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรแลมบลูในฐานะหลานสาวของเจ้าตระกูลที่เกิดจากมารดาสามัญชนทำให้โดนรังเกียจจากคนในตระกูลเมื่อพ่อและปู่ขอเธอตายจากไป เธอถูกขับไล่ออกจากตระกูลสองปีหลังจากนั้น ตระกูลลอมบาร์เดียก็ล่มสลาย แต่แล้ว เมื่อเธอประสบอุบัติเหตุอีกครั้งและมีโอกาสได้ย้อนกลับมาเมื่อตอน 7ขวบ ครั้งนี้เธอจึงตั้งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตและตั้งใจจะขึ้นเป็นเจ้าตระกูลคนถัดไปให้ได้

หนทางแห่งการขึ้นเป็นเจ้าตระกูลจะลำบากยากเย็นเพียงไหน มาเอาใจช่วย ฟีเรนเทียได้ใน “ชาตินี้ข้าจะเป็นเจ้าตระกูล”

--------

ติดตามการวางจำหน่ายรายตอนและe-book ได้ที่ >> PeonyPublishing<<

ประกาศจากสำนักพิมพ์กรณีการวางขายรายตอน

สำหรับราคาการขายรายตอนจะไม่เกินไปจากราคา E-book ค่ะ เนื่องจากจำนวนบทในแต่ละเล่มมีไม่มาก ทางสำนักพิมพ์จึงจัดการแบ่งรายตอนย่อยให้แต่ละพาร์ทมีความยาวและราคาเฉลี่ยที่เหมาะสมกับราคา E-book นะคะ

ทางสำนักพิมพ์ต้องขอขอบคุณทุกๆ การสนับสนุนของทุกคนมากๆ ค่ะ

คำนำสำนักพิมพ์

คำนำสำนักพิมพ์

สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ สนพ.PEONY ขอเสนอ

นิยายโรแมนติกแฟนตาซีเกาหลีเรื่องใหม่ล่าสุดจากปลายปากกาของนักเขียน คิมโรอา

ที่เคยฝากผลงานความประทับใจกันไว้จากเรื่อง สักวันฉันจะเป็นนางเอก

คราวนี้เป็นเรื่องราวของฟีเรนเทีย ลอมบาเดียร์ เด็กสาวผู้มีปณิธานแน่วแน่ที่อยากจะเป็นเจ้าตระกูล

หลังจากตายแล้วตายอีกมาสองหน คราวนี้ฟีเรนเทียจะไม่ทนอีกต่อไป

มาดูกันว่า ชีวิตที่สามของฟีเรนเทียคนนี้จะไปได้ไกลขนาดไหน

จะเป็นเจ้าตระกูลต้องฝ่าฟันกับอุปสรรคขวากหนามยิ่งใหญ่เพียงใด

มาร่วมลุ้นและเอาใจช่วยฟีเรนเทียไปพร้อมๆกันได้ใน เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล

บทนำ (Rewrite)

บทนำ

‘จะเอาที่ดินของตระกูล ไปใช้พนันตามอำเภอใจไม่ได้นะคะ แถมนี่ก็เป็นครั้งที่สามแล้วด้วย…’

เพียะ!

เสียงไม่น่าฟังดังขึ้นพร้อมกับศีรษะของฟีเรนเทียที่สะบัดหันไปอีกด้านอย่างรุนแรง

‘เจ้าพล่ามอะไร กล้าดียังไงมาเทศนาสั่งสอนข้า!!’

กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งมาจากกายของชายผู้ใช้มือแกร่งผลักไหล่เล็กและใช้กำลังขู่เข็ญรังแกอีกฝ่าย

‘เอาละ ๆ ระงับอารมณ์เสียหน่อยเถอะ อาสทัลลีอูไปทางโน้นไปส่วนเจ้า…’

เบเลซักเกลี้ยกล่อมน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่เดินเซไปมาด้วยความเมาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะหมุนตัวกลับมาหาฟีเรนเทีย

และ

เพียะ!

เสียงที่ดังยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้ดังขึ้นพร้อมกับรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ถูกประทับลงบนแก้มอีกข้างของหญิงสาว

‘เจ้าเป็นคนดูแลเงินทองของตระกูลก็จริง แต่เผลอคิดว่ามันเป็นเงินของเจ้าไปด้วยหรือไง’

เบเลซักกล่าวเหน็บแนมฟีเรนเทียที่ยืนตัวสั่นกุมใบหน้าที่ถูกตบ

‘อย่าเข้าใจผิดเสียล่ะ ถึงแม้เจ้าจะใช้นามสกุลเดียวกับพวกเรา แต่สายเลือดชั้นต่ำสกปรกอย่างเจ้าน่ะ ไม่มีทางกลายเป็นสมาชิกของตระกูลเราได้เด็ดขาด เพราะฉะนั้นเจ้าถึงต้องใช้ชีวิตเยี่ยงข้ารับใช้ คอยปรนนิบัติรับใช้พวกเราเหมือนอย่างตอนนี้ยังไงล่ะ’

ช่างเป็นคำพูดอันแสนโหดร้าย ที่ไม่ว่าจะได้ยินกี่ครั้งก็ยังรู้สึกเหมือนถูกมีดปักลงเข้ากลางอก

‘หากเจ้ากล้าเอาเรื่องวันนี้ไปบอกท่านปู่ มือของข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปเฉย ๆ แน่’

เบเลซักเตือนเสียงทุ้มต่ำ ถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินจากไป

สุดท้าย หญิงสาวก็ได้ยินเสียงรถม้าที่นางนั่งมาค่อย ๆ เคลื่อนตัวห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ

ฟีเรนเทียที่ถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวในตรอกแคบมืดสลัวกำหมัดแน่น

เลือดหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากริมฝีปากที่ถูกตบจนแตก

กุกกัก

“ช้า ๆ”

รถม้าซึ่งสั่นเล็กน้อยและเสียงของสารถีที่ร้องปลอบม้าให้คลายความตื่นตระหนกทำให้ฟีเรนเทียตื่นจากภวังค์ความคิดเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้นเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว

เธอแง้มผ้าม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ลอบมองออกไปด้านนอก เห็นเหล่าพลทหารประจำพระราชวัง

“มาถึงแล้วสินะ”

ฟีเรนเทียปลดผ้าม่านลงอีกครั้ง มองตรงไปข้างหน้า ยืดแผ่นหลังให้ตั้งตรง

หลังจากจัดการเรือนผมที่ยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอก็ดูไม่ต่างจากภาพวาดแสนประณีตภาพหนึ่ง

ระหว่างนั้นรถม้าที่หญิงสาวโดยสารมาก็ผ่านประตูหน้าของพระราชวังเข้าไป และเดินทางถึงพระราชวังแลมบลู

แสงพระอาทิตย์ของยามบ่ายสาดส่องลงมาอาบไล้ผิวหน้า ภาพแกะสลักต้นไม้แห่งโลกขนาดใหญ่ที่ประดับอยู่บนรถม้าเนื้อทองคำส่องประกายแวววาวเสียจนตาพร่า

“ถึงแล้วขอรับ”

รถม้าหยุดลงพร้อมกับที่สารถีเอ่ยแจ้งด้วยความสุภาพ

“ฟีเรนเทีย”

ในที่สุดประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปงามยืนรอต้อนรับหญิงสาว

“เฟเรส”

ชายหนุ่มจุมพิตลงบนหลังมือของฟีเรนเทียที่รับความช่วยเหลือจากเขาเพื่อก้าวลงจากรถม้า มันเป็นจุมพิตอันแสนร้อนแรงที่ไม่ได้คิดเก็บซ่อนความปรารถนาในใจเลยแม้แต่น้อย

“เฟเรส!”

ฟีเรนเทียเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มคล้ายกับตำหนิ แต่เฟเรสกลับทำเพียงแค่ยิ้มตาหยีจนขนตายาวปกคลุมนัยน์ตาคู่งาม

“รีบไปกันเถอะ ทุกคนรอกันแย่แล้ว”

หญิงสาวพูดพลางดึงมือออกจากการกอบกุมของอีกฝ่าย ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางโถงจัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่

เฟเรสเหลือบมองใบหูของฟีเรนเทียที่ขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อย เขายิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะเอามือไขว้หลังเดินตามหญิงสาวไป

“ในอาณาจักรแลมบลูแห่งนี้น่ะ ต่อให้เจ้าสั่งให้รอ ก็ไม่มีใครคิดจะโวยวายอะไรหรอก เทียของข้า ค่อย ๆ เดินก็ได้”

ทั้งสองเดินทางมาไกลก็เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ

“ต้องดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ให้เท่ากับที่ลำบากเดินทางมาถึงที่นี่สิ”

ปลายทางของความพยายามและความอดทนในการทำงานหนัก วันนี้ถึงคราวที่จะได้ดื่มด่ำกับผลตอบแทนอันแสนหอมหวานกันเสียที

“นั่นสินะ ลำบากมามากเหลือเกิน” ฟีเรนเทียยอมรับอย่างว่าง่าย

เธอเดินทางมาจากที่ไกลแสนไกล บางทีอาจจะไกลมากจนเจ้าจินตนาการไม่ออกเลยก็ได้

หญิงสาวรำพึงด้วยเสียงแผ่วเบาจนอีกฝ่ายไม่ได้ยิน

“แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเสียมารยาทแบบนั้นหรอก”คำตอบยืนยันหนักแน่น

หญิงสาวผู้ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหน้า นางช่างเป็นผู้หญิงที่เท่เสียจริง

เฟเรสยิ้มออกมาด้วยความพอใจอีกครั้ง

ผ่านไปไม่นานทั้งสองคนก็มาหยุดยืนหน้าประตูโถงงานเลี้ยงที่ถูกปิดสนิท

“พร้อมหรือยัง”

ฟีเรนเทียพยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ

“ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปกันเลยดีมั้ยครับ ท่านเจ้าตระกูลลอมบาร์เดีย”

ชายหนุ่มยื่นมือออกไปตรงหน้าหญิงสาว

“ไปกันเถอะเพคะ องค์รัชทายาท”

มือขาวเนียนสวยยื่นออกไปจับมือของชายหนุ่ม

“เปิดประตูได้”

เฟเรสออกคำสั่งสั้น ๆ ไปทางผู้ดูแลที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ท่านเจ้าตระกูลลอมบาร์เดีย ฟีเรนเทีย และองค์รัชทายาทเสด็จ!”

ได้ยินเสียงแจ้งการมาถึงของทั้งคู่ดังข้ามผ่านประตู

เสียงที่ได้ยินดังเข้าสู่โสตประสาท ช่างฟังแล้วเหมือนดั่งเสียงดนตรีอันแสนหวานเสียจริง ฟีเรนเทียหัวเราะ

ประตูค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นรอยแยกระหว่างบานประตูทั้งสองข้าง แสงสว่างระยิบระยับของโถงงานเลี้ยงสาดส่องออกมาจากรอยแยกนั้น

บทที่ 1.1 (Rewrite)

บทที่ 1

เอี๊ยดดดด

เสียงเสียดสีไม่น่าฟังดังขึ้นพร้อมกับประตูเหล็กของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ถูกปิดลงด้วยมือของเหล่าพลทหารประจำราชวงศ์

นั่นคือจุดจบของลอมบาร์เดีย ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในทวีป ผู้ซึ่งบริหารงานราชการเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่คู่ราชวงศ์แลมบลูมาตลอดระยะเวลากว่าสองร้อยห้าสิบปี

ตระกูลใหญ่ที่เคยนึกว่าจะมั่นคงไปตลอดกาลดั่งสัญลักษณ์ของตระกูลซึ่งเป็นรูปต้นไม้แห่งโลกที่แผ่กิ่งก้านขยายออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุดในวันนี้เจ้าตระกูลอย่างเบเจอร์ และแกนนำสำคัญหลายคนกลับถูกจับกุมด้วยข้อหาวางแผนก่อการกบฏและเลี่ยงภาษี ช่างเป็นจุดจบที่น่าขันเสียจริง

เมืองลอมบาร์เดียแห่งนี้ถูกตั้งชื่อขึ้นตามชื่อตระกูล ตอนนี้ชาวเมืองหลายร้อยคนต่างก็พากันมารวมตัวอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ มีทั้งคนที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทั้งคนที่เบือนหน้าหนีด้วยไม่อาจทนมองภาพที่เกิดขึ้นได้

และที่แถวหน้าสุดก็มีเธอ ฟีเรนเทียคนนี้ยืนอยู่

“พวกโง่เขลา”

เสียงกัดฟันกรอดดังขึ้น แต่ตอนนี้ไม่มีใครคิดที่จะให้ความสนใจ

เธอจ้องมองประตูใหญ่ของตระกูลถูกล็อกด้วยกุญแจขนาดใหญ่กัดฟันกรอด สบถด่าทออีกหลายคำ

“โง่เง่าเต่าตุ่น พวกงูเห่าจอมขี้เกียจ ขนาดไฟไหม้ก็ยังนอนเลื้อย”

เธอรู้สึกได้ว่าผู้คนที่ยืนอยู่รอบด้านเหลือบสายตามองมา แต่ก็นะแล้วจะทำไมล่ะ

อย่างไรตระกูลลอมบาร์เดียก็ล่มสลายไปแล้วอยู่ดี

ทว่าต่อให้ด่าสาปส่งเสีย ๆ หาย ๆ แค่ไหน ข้างในใจที่เดือดพล่านด้วยความโมโหกลับไม่คลายอารมณ์โกรธลงเลยแม้แต่น้อย

“ข้าบอกแล้วใช่มั้ยว่าเจ้าชายลำดับที่หนึ่งน่ะไม่ได้เรื่อง หมอนั่นมันเป็นพวกเพชฌฆาตหน้าเลือด บอกตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วว่าไม่มีทางเป็นรัชทายาทได้น่ะ!”

ขนาดเธอเตือนย้ำแล้วย้ำอีก พวกโง่เขลาตระกูลลอมบาร์เดียก็ยังเลือกข้างเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง

เจ้าชายลำดับที่หนึ่ง อาสทาน่า เนเรมเฟย์ ดิวเรลลี่

ถึงแม้พวกนั้นจะอ้างว่าเลือกเขาเพราะเป็นโอรสของจักรพรรดินีก็เถอะแต่แค่ดูก็รู้แล้วว่าพวกมันก็แค่เลือกคนประเภทเดียวกับตัวเองเท่านั้น

เธอหมายถึงพวก ‘สายเลือดชั้นสูง’ ที่หัวสมองมีแต่ความฟุ่มเฟือยและความสนุกสนานอยู่เต็มไปหมด กับร่างกายที่ความขี้เกียจมันซึมลึกเข้ากระดูกดำ

หากจะกล่าวว่าประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของตระกูลลอมบาร์เดียคือประวัติศาสตร์ของอาณาจักร ก็ไม่ถือว่าเป็นการโอ้อวดเกินจริงแต่อย่างใด

คนที่ทำให้ตระกูลดิวเรลลี่ที่เคยเป็นแค่เจ้าเมืองแถบชายแดนได้ขึ้นครองเป็นจักรพรรดิ ทั้งยังนำพาอาณาจักรมาได้ถึงตอนนี้ก็คือตระกูลลอมบาร์เดีย

แค่นั้นเองเหรอ

พวกเขาเริ่มทำการค้าขายสั่งสมความมั่งคั่ง ทุกครั้งที่เกิดสงครามก็เป็นฝ่ายออกหน้าใช้ศิลปะทางการทูตเจรจานำชัยชนะมาสู่อาณาจักรโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว ทั้งยังให้การสนับสนุนเหล่าศิลปินผู้มากฝีมือในทุกพื้นที่ของอาณาจักร กล่าวได้ว่าในโลกใบนี้ไม่มีที่ไหนที่นามของตระกูลลอมบาร์เดียไปไม่ถึง

และผู้ได้รับคำสรรเสริญว่าเป็นคนที่นำพาตระกูลลอมบาร์เดียขึ้นสู่จุดสูงสุดก็คือเจ้าตระกูลคนก่อน รูลลัก ลอมบาร์เดีย

เมื่อสมัยที่รูลลักในวัยเยาว์ได้รับสืบทอดตำแหน่งเจ้าตระกูล ทางราชวงศ์ได้มอบป้ายทองให้เขาเพื่อรักษาสายสัมพันธ์อันดีงามเอาไว้

ในตอนนั้นสิ่งที่รูลลักคิดได้ก็คือการก่อตั้งระบบทุนสนับสนุน

ไม่แบ่งแยกชนชั้นสูงกับสามัญชน เขามอบเงินทองมากมายโดยไม่คิดหวงแหน ให้ความสนับสนุนส่งเสริมอัจฉริยะมากความสามารถในแต่ละวิชาชีพ

ความจงรักภักดีของผู้คนที่ได้รับการสนับสนุนจากลอมบาร์เดียตั้งแต่เด็กจนได้ศึกษาเล่าเรียนจะย้อนคืนกลับไปที่ใดได้ล่ะ มันก็เป็นเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจนมากอยู่แล้ว

พวกเขาไม่ใช่ลอมบาร์เดีย แต่พวกเขาเป็นคนของลอมบาร์เดีย

รูลลักผู้เป็นเจ้าตระกูลรุ่นก่อนประสบความสำเร็จในการสร้างคนของตนกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง โดยที่เขาไม่ต้องย่างกรายออกจากเมืองลอมบาร์เดียแม้แต่ก้าวเดียว

แม้แต่จักรพรรดิพระองค์ก่อนเองก็ยังต้องยอมรับในอำนาจของลอมบาร์เดีย แต่สุดท้ายในรอบยี่สิบปีป้ายทองก็ถูกริบกลับคืน

แต่ว่า…

“ต่อให้โง่ขนาดไหนก็เถอะ ทำอีท่าไหนถึงได้ทำให้ตระกูลล่มสลายได้ในเวลาแค่สองปี!”

สองปีก่อนเจ้าตระกูลคนก่อน รูลลัก ลอมบาร์เดีย เสียชีวิตลงบุตรชายคนโตอย่างเบเจอร์ ลอมบาร์เดีย ได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนถัดมา

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้น

เบเจอร์เป็นเพียงแค่ผีร้ายที่ดีแต่พูดจาลื่นไหลเสนาะหูเท่านั้น จึงไม่มีความสามารถพอที่จะนำตระกูลใหญ่ที่ไม่ต่างจากแคว้นหนึ่งได้ และเมื่อไม่มีเจ้าตระกูลคนก่อนที่คอยควบคุมเชื้อสายตรงของลอมบาร์เดียผู้ชื่นชอบในการใช้เงินและยังเห็นแก่ตัวเป็นที่สุดเอาไว้ พวกเขาก็กระโดดโลดเต้นราวกับลูกม้าที่ถูกปล่อยสายบังเหียน

ไม่ต้องมองก็เห็นได้อย่างชัดเจน

เหตุผลที่เธอรู้ไส้รู้พุงของพวกนั้นดีขนาดนี้ก็ง่ายมาก

เพราะช่วงหนึ่งเธอเองก็เคยเป็นลอมบาร์เดียยังไงล่ะ

กล่าวให้ละเอียดมากขึ้นอีกหน่อยก็คือ เธอใช้ชีวิตอยู่ในประเทศเกาหลีใต้อยู่ดี ๆ แล้วก็ดันตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก่อนจะมาเกิดใหม่ในโลกใบนี้

เกิดมาในฐานะสายเลือดของตระกูลลอมบาร์เดีย

ตอนแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างเด็กทารก เมื่อได้เห็นสภาพแวดล้อมที่ดูงดงามตระการตา เธอถึงกับร้องอุทานออกมาแทนเสียงร้องไห้ด้วยซ้ำไป

ในที่สุดก็ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดกับเขาบ้างเสียที!

ได้ตื่นขึ้นมารับอรุณยามเช้าในคฤหาสน์หลังใหญ่นั่นทุกวัน ตอนกลางคืนก็เหม่อมองภาพวาดบนเพดานสูงก่อนจะหลับใหล เธอเองก็ได้มีวันแบบนี้กับเขาบ้างแล้ว

แต่น่าเศร้าที่เธอเป็นพวกเลือดผสม

บิดาเป็นบุตรชายคนที่สามของเจ้าตระกูลลอมบาร์เดียคนก่อน แต่มารดาที่คลอดเธอแล้วเสียชีวิตไปนั้นเป็นเพียงสามัญชน ทั้งยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณีของตระกูลอันแสนเคร่งครัด

ตัวเธอที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากสายสัมพันธ์ดังกล่าว หากพูดให้ชัดเจนก็คือเป็นบุตรนอกสมรส โชคดีที่ได้รับอนุญาตจากท่านปู่จึงได้มีสิทธิ์ใช้นามสกุลลอมบาร์เดียอย่างถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าจะได้รับการยอมรับในฐานะสมาชิกตระกูลลอมบาร์เดียไปด้วย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงแม้จะไม่ได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ แต่เธอก็เป็นเพียงแค่เด็กที่อยู่ในตำแหน่งหมิ่นเหม่ที่ได้ใช้นามสกุลลอมบาร์เดียเท่านั้นเอง

อาจจะฟังดูดี แต่ช่วงเวลาอันแสนสุขของเธอนั้นช่างแสนสั้น

วันก่อนหน้าวันเกิดอายุครบสิบเอ็ดขวบ

ท่านพ่อของเธอจากไปด้วยโรคร้ายที่ไม่อาจรักษาได้ และหลังจากกลายเป็นเด็กกำพร้า เธอก็ถูกคนในตระกูลลืมเลือน

เมื่อไม่มีสายสัมพันธ์เพียงหนึ่งเดียวที่เชื่อมเธอกับตระกูลเข้าไว้ด้วยกันอย่างท่านพ่อ เธอก็ไม่ใช่ลอมบาร์เดียอีกต่อไป

ผ่านไปได้ไม่นานเธอก็ไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมแม้กระทั่งงานเลี้ยงครอบครัว แล้วค่อย ๆ เสียตำแหน่งของตัวเองไป

แต่ถึงยังไงก็ไม่อาจเงียบหายตายจากไปแบบนี้ได้ตลอด นับตั้งแต่อายุสิบห้าปีซึ่งร่างกายเริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เธอก็เริ่มต้นทำงาน

เริ่มต้นจากการดูแลห้องสมุดภายในคฤหาสน์

เมื่อตอนที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ สถานที่ที่ท่านพ่อเคยใช้เวลาบ่อยครั้งมากที่สุดก็คือที่นี่ และยังเป็นสถานที่ที่เธอแวะเวียนมาบ่อยครั้งราวกับเป็นห้องของตัวเองเวลาว่างไม่มีอะไรให้ทำ

แต่จู่ ๆ บรรณารักษ์ก็ลาออกไปเพราะป่วยไข้ ทำให้มีตำแหน่งว่างลงเธอจึงได้รับหน้าที่ดังกล่าวแทน

การฝากฝังงานดูแลห้องสมุดทั้งหมดให้เด็กอายุเพียงสิบห้าปีรับผิดชอบเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ แต่ชื่อของลอมบาร์เดียก็มีประโยชน์กับเธอในตอนนั้นมากทีเดียว

หน้าที่จัดเรียงหนังสือและสั่งซื้อหนังสือตามที่คนอื่น ๆ ร้องขอมันเป็นงานที่เธอชอบ และก็ไม่ได้ยากลำบากอะไรนัก

ผลลัพธ์ของการทำงานอย่างหนักด้วยความสนุกสนานช่วยทำให้ห้องสมุดค่อย ๆ ดูดีขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้เธอได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรก

เป็นเช่นนั้นทีละนิด…ทีละนิด

ผลของการเริ่มลงมือทำงานต่าง ๆ ของคฤหาสน์

เมื่อผ่านวันเกิดอายุครบสิบแปดปี เธอก็ได้รับหน้าที่ดูแลคฤหาสน์ลอมบาร์เดียโดยไม่รู้ตัว ซึ่งมันเป็นหน้าที่ที่ค่อนข้างหนักหนาเอาการ

พี่น้องทั้งหลายของพ่อเธอต่างก็เป็นชนชั้นสูงหัวสูงที่ใช้ชีวิตอย่างเย่อหยิ่งตามความชอบของตัวเองกันทั้งสิ้น บรรดาลูกพี่ลูกน้องของเธอ หรือพวกคนโง่ของตระกูลลอมบาร์เดียพวกนั้นเองก็เอาแต่ก่อเรื่องไม่เว้นวัน

และปีที่เธออายุได้สิบเก้า ท่านปู่ก็ป่วยจนหมดสติ เธอจึงต้องคอยช่วยงานอยู่เคียงข้างกายท่าน

มันเป็นเรื่องแน่นอนที่คงไม่มีใครรู้เรื่องงานของตระกูลดีเท่ากับเธออีกแล้ว แตกต่างจากลูกพี่ลูกน้องที่ในหัวสมองต่างขาวโพลนโล่งโจ้งเหมือนกระดาษเปล่า ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นงานอะไรเธอก็สามารถเรียนรู้และจัดการได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ท่านปู่ตกใจเป็นอย่างมาก

‘ถ้าหากรู้ก่อนหน้านี้หลายปีหน่อยว่าเจ้าเป็นเด็กเช่นนี้ละก็!’

อาการป่วยเริ่มเรื้อรังหนักขึ้นเรื่อย ๆ ท่านปู่ของเธอที่เริ่มเป็นห่วงอนาคตของวงศ์ตระกูล รูลลัก ลอมบาร์เดีย มักจะถอนหายใจจนติดเป็นนิสัย

‘ข้าคงจะมอบตระกูลนี้ให้แก่เจ้าไปแล้ว…’

ทุกครั้งที่ท่านกล่าวเช่นนั้น เธอมักจะถอนหายใจพลางหัวเราะ

‘ต่อให้เป็นแบบนั้นก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรอกค่ะ ท่านปู่’

‘ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ’

‘ข้าเป็นเพียงแค่เลือดผสมนะคะ ข้าที่เกิดจากมารดาสามัญชนจะเป็นเจ้าตระกูลได้ยังไงกันล่ะคะ’

‘ไม่หรอก ฟีเรนเทีย’ เสียงของท่านปู่ที่ส่ายศีรษะไปมาค่อนข้างหนักแน่น ‘เจ้าคือลอมบาร์เดีย ในเมื่อเจ้าเป็นผู้สืบสายเลือดของตระกูลเจ้าย่อมมีสิทธิ์มากพอ’

เพิ่งตระหนักขึ้นมาได้ทีหลังเท่านั้นบุตรชายคนโตของท่านปู่อย่างเบเจอร์กำลังตั้งหน้าตั้งตานับวันรอที่จะได้ขึ้นเป็นเจ้าตระกูล

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้