[Ebook] เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก (นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++)

ข้อมูลเบื้องต้น

>>Ebook เด็กดี<<

>>Ebook MEB<<

เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก

หลี่อวี้หลันทะลุมิติเข้ามาในมังฮวาที่ยังอ่านไม่จบ

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดดันมาอยู่ในร่างคุณหนูรองตัวร้ายอันดับสอง

และยังต้องเล่นบทนางร้ายต่อไปเพื่อความอยู่รอด

คนอื่นทะลุมิติมาได้เปลี่ยนแปลงชะตา ไฉนนางจะเปลี่ยนบ้างไม่ได้เล่า

‘หากเจ้านอกบทเกินเจ็ดวันจะต้องกระอักเลือดหนึ่งคำ’

ข้าไม่เป็นตัวร้ายได้หรือไม่!

“ข้าจะหลั่งโลหิตเพราะสตรีผู้หนึ่ง และสตรีผู้นั้นจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตข้า เป็นหรือตายล้วนขึ้นอยู่กับนาง”

หลี่อวี้หลันชะงักนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

คำทำนายนั่นมันอะไรกัน… ในต้นฉบับไม่มีบทนี้นี่นา

เจิ้นกั๋วกงจ้าวหลิงผู้เป็นตัวร้ายอันดับหนึ่งไม่เคยได้รับคำทำนายเช่นนี้จากชิงฝูต้าซือ และไม่มีบทหรือการกล่าวถึงเรื่องคำทำนายนี้เลยด้วยซ้ำ แล้วจู่ ๆ เหตุใดถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้เล่า?

“ตอนข้าได้ฟังก็ยังรู้สึกขบขัน” จ้าวหลิงเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว นางเลื่อนสายตาขึ้นสบประสานกับเขา ดวงตางามฉายแววประหลาดใจเจือจาง เขายกมือขึ้นมองรอยข่วนที่ยังมีโลหิตซึมอยู่เล็กน้อยกล่าวต่อว่า “จะมีสตรีใดกันที่สามารถทำให้ตัวข้าเจิ้นกั๋วกงหลั่งโลหิตได้”

นัยน์ตาหงส์เลื่อนมองหญิงงามพลางยกยิ้มมุมปาก “ที่แท้ก็เป็นเจ้า”

สวัสดีค่าาา แวบมาเปิดเรื่องใหม่เพิ่มค่าา

ไรท์จะอัพสลับกันไปเรื่อยๆ นะคะ รีดชอบเรื่องไหนคอมเม้นท์เรื่องนั้นน้าา

สำหรับเรื่องนี้จะเป็นแนวคอมเมดี้ สบายๆ นางร้ายแบบสโลว์ไลฟ์ค่าาา

ฝากกดติดตาม คอมเม้นท์ หัวใจ ให้กันเยอะๆ นะคะ

เพจ จิ่วเล่อ Jiu Le

Twitterจิ่วเล่อ Jiu Le || คุณหนูเก้าผู้เบิกบาน

แนะนำตัวละคร

หลี่อวี้หลัน คุณหนูรองจวนหย่งผิงโหว บุตรีภรรยาเอกคนปัจจุบัน มีนิสัยเอาแต่ใจ ริษยา มักใหญ่ใฝ่สูง ความคิดตื้นเขิน เป็นนางร้ายอันดับสองในมังฮวาเรื่อง ‘ร้อยบุปผาพันจันทรา’

จ้าวหลิง เจิ้นกั๋วกง แม่ทัพหน่วยสืออี้ บุตรบุญธรรมฮ่องเต้ ฮองเฮาทรงเลี้ยงดูมาคู่กับรัชทายาท มีนิสัยเย็นชา โหดเหี้ยม เป็นตัวร้ายอันดับหนึ่งในมังฮวา

หลี่ฝูหรง คุณหนูใหญ่จวนหย่งผิงโหว บุตรีภรรยาเอกผู้ล่วงลับ มีนิสัยเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ฉลาดเฉลียว มักถูกหลี่อวี้หลันกลั่นแกล้งบ่อยๆ เป็นนางเอกในมังฮวา

เซวียนจื่อเฟิง องค์รัชทายาท นิสัยซื่อตรง มีคุณธรรม เป็นพระเอกในมังฮวา

มู่ชิงเย่ เจ้าสำนักน้อยแห่งหมู่ตึกเสวียนมู่ วิชายุทธ์เลิศล้ำเป็นหนึ่งในยุทธภพ นิสัยเจ้าสำราญ ชอบท่องยุทธภพ ไร้กฏเกณฑ์เป็นที่สุด ตัวประกอบในมังฮวา

หลิวรุ่ยเซียง คุณหนูสามสกุลหลิว นิสัยเย่อหยิ่ง ถือดี นางร้ายอันดับสามในมังฮวา

บทที่หนึ่ง ✾ กระอักโลหิต

บทที่หนึ่ง ✾ กระอักโลหิต

รัชสมัยหมิงจง ปีที่ยี่สิบ เดือนสอง วันที่ยี่สิบแปด

เมืองสุ่ยหยวนคือเมืองหลวงซึ่งเจริญรุ่งเรืองที่สุดในแคว้นต้าหยวน การค้าขายคึกคัก ผู้คนคับคั่งสัญจรไม่ขาดสาย ราษฎร์ร่มเย็นเป็นสุข โคมไฟหน้าเรือนทุกหลังถูกจุดสว่างส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาราบนท้องนภา

ทว่ายามราตรีที่แสงจันทราสว่างไสว ร่างบางในชุดผ้าต่วนเรียบบางกำลังนอนกระสับกระส่ายจมอยู่ในห้วงแห่งความฝัน เหงื่อกาฬโชกชุ่มไปทั่วทั้งกายอยู่ภายในเรือน ‘หลันเซียง’ ของจวนหย่งผิงโหว

หลี่อวี้หลันกำลังฝันว่าตนนอนคว่ำอยู่บนที่นอนนิ่ม ๆ ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตา มือข้างหนึ่งถือหนังสือเล่มหนึ่งที่เพิ่งหยิบขึ้นมาอ่านจากกองหนังสืออีกยี่สิบกว่าเล่มข้างกาย

ฟืบ

เสียงหน้ากระดาษเปิดผ่านดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าสลับกับเสียงถุงขนมและเสียงเคี้ยวกรุบ ๆ จากริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มมันวาว ปลายนิ้วดันกรอบแว่นสายตาหนาเตอะให้กระชับแนบใบหน้าขณะสายตายังคงจดจ้องภาพวาดบนหนังสืออย่างตั้งใจ

มังฮวาเรื่อง ‘ร้อยบุปผาพันจันทรา’ กำลังดำเนินเรื่องมาถึงสองเล่มสุดท้าย เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นและชวนตื่นเต้นขึ้นทุกที ยิ่งอ่านก็ยิ่งเพลิน ยิ่งเพลินก็ยิ่งวางไม่ลง จากเล่มแรกจนถึงเล่มที่ยี่สิบสองต้องใช้เวลาในการอ่านถึงสองวันสองคืนเต็ม ๆ เหลือเล่มสุดท้ายที่ยังวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพื่อรอให้หยิบขึ้นมาอ่าน

ทว่า… จู่ ๆ ภาพตรงหน้าพลันหมุนเคว้ง ราวกับร่างกายไร้แรงโน้มถ่วงกะทันหัน สายลมจากทุกสารทิศพัดกระโชกเข้ามาอย่างรุนแรง ร่างบางฟุบตัวลงหมอบบนที่นอนพลางกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก

เฮือก!

ดวงตาเมล็ดซิ่งงดงามฉ่ำวาวเหม่อมองม่านมุ้งข้างเตียง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงรัวแรง ท่ามกลางความมืดสลัวของแสงจันทร์นอกหน้าต่าง นางเหม่อลอยเนิ่นนานราวกับวิญญาณยังไม่กลับเข้าร่าง ครู่หนึ่งถึงจะคลายความตื่นตระหนกลงได้

“คุณหนู ฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ” ไป๋เยาสาวใช้วัยแรกรุ่นขยี้ตาตกใจตื่นรีบกระวีกระวาดเข้ามาเปิดม่านโปร่งข้างเตียง คุกเข่าร้องเรียกคุณหนูของตน

หลี่อวี้หลันยันกายลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองรอบห้องหนึ่งครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมา ยื่นมือรับน้ำชาขึ้นดื่มขับไล่ความกระหาย ลำคอแห้งผากค่อยชุ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย

“ดีขึ้นหรือไม่เจ้าคะ?”

“อืม ข้าไม่เป็นไร เจ้านอนต่อเถอะ”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางสะดุ้งตื่นกลางดึก ต้องกล่าวว่านางเป็นเช่นนี้แทบจะทุกคืน นับตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ไป๋เยามีสีหน้ากังวล ไม่ยอมกลับไปนอนที่ของตนบริเวณหน้าเตียงเตา แต่ยังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงเช่นเดิม “คุณหนูฝันร้ายเช่นนี้ทุกคืนเลยนะเจ้าคะ บอกนายหญิงดีหรือไม่เจ้าคะ จะได้ตามท่านหมอหลวงมาตรวจอาการท่านด้วย”

“ไม่จำเป็น” นางรู้ตัวเองดีว่าอาการฝันร้ายนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร มันไม่ใช่โรคประหลาด ไม่ใช่โรคเจ็บป่วยใด แต่เป็น ‘โรคทางใจ’ ของนางเอง เป็นโรคที่เกิดมาจากจิตวิญญาณของนาง ไม่ได้เกี่ยวอันใดกับร่างกายนี้เลย

ความจริงแล้วหลี่อวี้หลันไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้ ไม่สิ ต้องกล่าวว่านางไม่ใช่คนของโลกนี้ถึงจะถูกต้องกว่า เพราะโลกที่นางอยู่ยามนี้เป็นยุคสมัยโบราณที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นชื่อแคว้น ชื่อเมือง หรือชื่อกษัตริย์ ล้วนไม่มีอยู่จริงในยุคที่นางจากมา

เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกแต่งขึ้นในมังฮวาหรือการ์ตูนที่นางกำลังอ่านอยู่นั่นเอง!

มังฮวาเรื่อง ‘ร้อยบุปผาพันจันทรา’ เป็นมังฮวาออนไลน์ชื่อดังบนเว็บมังฮวาซึ่งกำลังเป็นที่นิยมมากในหมู่นักเรียนนักศึกษา หลี่อวี้หลันก็เป็นหนึ่งในนั้น เพื่อนร่วมหอเป็นคนแนะนำให้นางอ่านเพราะเห็นว่าชื่อของนางร้ายในเรื่องนี้เหมือนกับนาง

หลังจากผ่านการสอบอันแสนหฤโหดเสร็จ นางจึงตัดสินใจเหมาซื้อมังฮวาฉบับหนังสือมาครบทุกเล่มเพื่อตั้งใจจะนอนอ่านข้ามวันข้ามคืนให้สบายอารมณ์

ไหนเลยจะคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเหนือธรรมชาติขึ้นกับนางได้!

จู่ ๆ นางก็ฟื้นขึ้นมาในร่างของคุณหนูรองหลี่ ตัวร้ายอันดับสองของมังฮวาเรื่องนี้!

หลี่อวี้หลัน คุณหนูรองผู้มีชื่อเดียวกับนาง เป็นตัวร้ายอันดับสองที่มีจุดจบไม่ดี ถึงนางจะยังอ่านไม่ถึงเล่มสุดท้าย แต่ก็พอจะเดาจุดจบของคุณหนูรองผู้นี้ได้ สตรีผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต มักใหญ่ใฝ่สูง ขี้อิจฉาริษยาและมุ่งร้ายผู้อื่น สตรีเช่นนี้คงไม่ได้ตายดีเป็นแน่

และนางก็ดันมาอยู่ในร่างของสตรีร้ายกาจผู้นั้น!!

อึก… พรวด!

“คะ คุณหนู! ทะ ท่าน… ท่านกระอักเลือดอีกแล้ว!” ไป๋เยาหวีดร้องตกใจรีบหยิบผ้าแพรพกมาซับริมฝีปากให้เจ้านาย

ดวงหน้างามล้ำซับสีระเรื่อหลุบมองโลหิตอุ่นร้อนบนฝ่ามือขาวซีดของตน หากนับตามจริงแล้ว การกระอักโลหิตครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ห้า ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อตอนที่นางฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ครบเจ็ดวัน ยามนั้นจู่ ๆ นางก็กระอักโลหิตออกมาคำโต ทำเอาคนทั้งจวนปั่นป่วนไปหมด เชิญหมอหลวงมาตรวจก็ไม่พบความผิดปกติ หมอหลวงเพียงเขียนเทียบยาบำรุงให้แล้วก็กลับไป

ทว่าวันต่อมานางกระอักโลหิตออกมาอีก หมอหลวงคนเดิมจึงถูกตามตัวกลับมาตรวจอีกครั้ง และก็ไม่พบความผิดปกติเช่นเดิม เป็นเช่นนี้อยู่สามวัน

กระทั่งวันที่สาม หลี่อวี้หลันเผลอปัดถ้วยชาตกแตก นางคิดจะเก็บเศษกระเบื้องเอง แต่ไป๋เยาไม่ยินยอมให้นางทำ ทั้งสองจึงยื้อยุดกันครู่หนึ่ง สุดท้ายเป็นไป๋เยาเสียหลักล้มลงบนพื้นทำให้ฝ่ามือถูกเศษกระเบื้องบาดจนเป็นแผล หลี่อวี้หลันรู้สึกผิดอย่างมาก นางจึงยอมนั่งนิ่งปล่อยให้ไป๋เยาจัดการเก็บกวาดอย่างว่าง่าย

ทว่าวันต่อมานางก็ไม่ได้กระอักโลหิตอีก

แต่หลังจากนั้นเจ็ดวันนางกลับมากระอักโลหิตอีกครั้ง คืนนั้นนางฝันถึงต้าซือผู้เฒ่าผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหมอกควัน เขากล่าวกับนางในความฝันว่า ‘มนุษย์ทุกคนล้วนมีบทบาทหน้าที่ หากฝืนกฎธรรมชาติ ฝืนโชคชะตาฟ้าลิขิต ย่อมได้รับการลงโทษจากสวรรค์’

ยามนั้นนางฟังไม่เข้าใจ จึงถามกลับไปว่า ‘หน้าที่ของข้าคืออะไร บทบาทของข้าคืออะไร นางร้าย? ตัวร้าย? เช่นนั้นรึ?’

ต้าซือผู้เฒ่าไม่ตอบ เพียงยิ้มอย่างเมตตา

นางตรึกตรองชั่วครู่จึงกล่าวต่อ ‘แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นตัวร้ายเล่า?’

‘หากเจ้านอกบทเกินเจ็ดวันจะต้องกระอักโลหิตหนึ่งคำ’

คราวนี้นางตื่นตะลึงถึงขั้นตื่นตระหนก น้ำเสียงที่เอ่ยถามยิ่งแหบแห้ง ‘ชะ เช่นนั้นข้าต้องเป็นตัวร้ายเท่านั้นหรือ…’

นางไม่อยากเป็น… ไม่อยากมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนั้น!

หลี่อวี้หลันไม่ทันได้ฟังคำตอบจากต้าซือผู้เฒ่าก็พลันสะดุ้งตื่นเสียก่อน จากนั้นนางไม่ได้ฝันถึงต้าซือผู้เฒ่าอีกเลย ยามนี้นางกระอักโลหิตอีกแล้ว คงเป็นเพราะเจ็ดวันที่ผ่านมานางไม่ได้เล่นไปตามบทบาทของตัวร้าย กลับกัน… นางเอาแต่ขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนไม่ได้ก้าวออกไปไหนเลยด้วยซ้ำ คนที่นางพบหน้ามีเพียงไป๋เยา หมอหลวงจาง โหวฮูหยินมารดาของนาง และสาวใช้ที่จำชื่อไม่ได้อีกสองสามคนเท่านั้น

ต้องทำอย่างไรถึงจะหยุดกระอักโลหิตได้… หรือว่านางต้องเล่นบทตัวร้ายจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?

✾⊱┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄⊰✾

สวัสดีค่ะ ไรท์มาเปิดเรื่องใหม่แนวสบายๆ สไตล์นางร้ายสายสโลวไลฟ์นะคะ

เรื่องนี้ไรท์ไว้แต่งสลับกับคุณหนูสามค่ะ ฝากติดตาม คอมเม้นท์ ถูกใจกันด้วยนะคะ

บทที่สอง ✾ ไม่ใช่ตัวจริง

บทที่สอง ✾ ไม่ใช่ตัวจริง

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากทางเดินหน้าเรือนหลันเซียง ก่อนร่างของสตรีวัยสามสิบกว่า ๆ ก้าวพ้นประตูเรือนเข้ามา สีหน้าห่วงใยแฝงความร้อนรนปรากฏเด่นชัดบนใบหน้างดงาม เมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวน หัวใจคนเป็นมารดาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดยิ่ง

“อวี้เอ๋อร์ ลูกแม่ ลูกสาวตัวน้อยของแม่” นางลูบหน้าลูบตาบุตรสาวด้วยความห่วงหาอาทร ตอนได้ยินสาวใช้มารายงานว่าเมื่อเช้าอวี้เอ๋อร์ของนางกระอักโลหิตอีกแล้ว หัวใจนางดั่งถูกไฟแผดเผา นางรีบตรงมาหาบุตรสาวโดยไม่ทันได้ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่ายามเช้าเหมือนเช่นทุกวัน

นับตั้งแต่หลี่อวี้หลันฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ โหวฮูหยินผู้เป็นมารดาเจ้าของร่างปฏิบัติต่อนางดียิ่ง ดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ ทำให้นางอดคิดถึงเนื้อหาในต้นฉบับที่เกี่ยวกับสตรีผู้นี้ไม่ได้

โหวฮูหยินผู้นี้เป็นมารดาที่รักถนอมบุตรสาวยิ่ง นางเลี้ยงดูบุตรสาวอย่างทะนุถนอมปานไข่มุกบนฝ่ามือ ทั้งยังตามใจทุกอย่าง ไม่ว่าบุตรสาวต้องการสิ่งใดนางก็พร้อมจะสรรหามาให้ แม้ว่าต้องแย่งชิงหรือทำร้ายใคร นางก็ยินดีขอเพียงบุตรสาวมีความสุข โชคไม่ดีที่บุตรสาวที่นางให้กำเนิดกลับมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต จุดจบของนางผู้เป็นมารดาก็คือการตายเพื่อรับผิดแทนบุตรสาว แม้ในช่วงลมหายใจสุดท้ายก่อนตายนางก็ยังตายตาไม่หลับ เพราะติดอยู่ในห่วงทุกข์กังวลมิอาจปล่อยวาง

หลี่อวี้หลันถอดถอนใจด้วยความรู้สึกหดหู่ ยามนี้นางเข้ามาอยู่ในร่างของบุตรสาวผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตผู้นั้นแล้ว นางรู้ตัวดีว่านางไม่ใช่บุตรสาวตัวจริงของโหวฮูหยิน ทุกครั้งที่ได้รับความรักความห่วงใยจากสตรีผู้นี้นางจึงอดรู้สึกเห็นใจไม่ได้

ไม่เป็นไร… แม้นางจะไม่ใช่หลี่อวี้หลันตัวจริง แต่ในเมื่อนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว และยังต้องสวมบทบาทใช้ชีวิตแทนโดยไม่รู้ว่าห้วงแห่งความฝันนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ เช่นนั้นนางก็จะเล่นเป็นคุณหนูรองต่อไปในแบบของนางเอง นางจะไม่ยอมเดินตามเส้นทางของตัวร้ายที่แสนโหดเหี้ยมอำมหิตผู้นั้นแน่ นางไม่อยากมีจุดจบน่าอนาถโดนคนทั่วหล้าด่าทอสาปแช่งว่าเป็นบุตรอกตัญญูที่ทำให้มารดาต้องตาย เป็นตัวหายนะทำให้ตระกูลล่มจมจนเกือบถูกประหารชีวิตทั้งตระกูล

หายนะเหล่านั้น… นางจะหยุดยั้งมันให้ได้!

“ท่านแม่ ลูกไม่ได้เป็นอะไร ท่านอย่าได้กังวลเลยเจ้าค่ะ”

โหวฮูหยินมองบุตรสาวด้วยดวงตาแดงก่ำ นางปวดใจยิ่งนัก ปกติแล้วอวี้เอ๋อร์ของนางเป็นเด็กร่าเริงสดใส มีชีวิตชีวา ช่างพูดช่างจา แม้บางครั้งอาจเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด ทว่าหลังจากบุตรสาวล้มป่วยกะทันหันเมื่อครึ่งเดือนก่อน พอฟื้นขึ้นมาก็ไม่ได้ร่าเริงเหมือนเก่าแล้ว กลับดูเซื่องซึมและเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังสงบนิ่งราวกับเป็นคนละคน

นางจับมือขาวผ่องดั่งหยกของบุตรสาว กล่าวด้วยเสียงสะอื้นเบา ๆ “อวี้เอ๋อร์ของแม่ ลูกเป็นแก้วตาดวงใจของแม่ หากว่าลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอก อย่าได้ปิดบัง แม่จะรีบตามหมอหลวงมารักษาเจ้า ถ้าหมอหลวงรักษาไม่ได้ก็จะตามหาหมอเทวดา ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินทั้งต้าหยวนแม่ก็จะตามมารักษาเจ้าให้ได้”

ช่วงเวลาที่หลี่อวี้หลันฟื้นขึ้นมาเป็นช่วงเวลาก่อนเริ่มเนื้อหาเล่มหนึ่งของต้นฉบับ นางจำได้ว่าเรื่องราวมันเริ่มขึ้นตอนที่นางเอกนามว่า หลี่ฝูหรง คุณหนูใหญ่ของจวนหย่งผิงโหว บุตรีภรรยาเอกผู้ล่วงลับซึ่งถูกส่งตัวไปอยู่อารามชีครบหนึ่งปีเพิ่งกลับมาถึงจวนได้สามวัน

หลี่ฝูหรงถูกหลี่อวี้หลัน น้องสาวต่างมารดากลั่นแกล้งจนตกแม่น้ำ หลังถูกช่วยขึ้นมาคุณหนูใหญ่ก็มีบุคลิกนิสัยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สาเหตุมาจากวิญญาณของนางในชาติก่อนย้อนกลับมาเข้าร่างใหม่เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาตนเองอีกครั้ง

ในชาติแรกหลี่ฝูหรงถูกน้องสาวต่างมารดากลั่นแกล้งทำร้ายสารพัดทำให้ต้องพบจุดจบน่าอนาถและตายอย่างไม่เป็นธรรม วิญญาณของนางจึงย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขชะตาอีกครั้งในชาติที่สอง จึงทำให้ชะตาชีวิตของนางร้ายหลี่อวี้หลันพลิกผันกลายเป็นฝ่ายที่มีจุดจบน่าอนาถแทน

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่อวี้หลันพลันปวดศีรษะขึ้นมา เพราะนางไม่รู้ว่าชาตินี้เป็นชาติแรกหรือชาติที่สองของหลี่ฝูหรงกันแน่น่ะสิ! แต่ที่แน่ ๆ คือยามนี้หลี่ฝูหรงยังกลับมาไม่ถึงจวน ไป๋เยาเล่าให้ฟังว่าคุณหนูใหญ่กำลังเดินทางมาและจะถึงจวนในอีกสองวันข้างหน้า

หมายความว่ายังเหลือเวลาอีกห้าวันกว่าจะถึงบทเริ่มเนื้อหาแรกของมังฮวาเรื่อง ‘ร้อยบุปผาพันจันทรา’

แต่ก่อนจะคิดถึงเรื่องนั้น หลี่อวี้หลันกังวลเรื่องการกระอักโลหิตของตนเองมากกว่า เมื่อเช้านางอาการกำเริบไปแล้วหนึ่งครั้ง นั่นหมายความว่าวันนี้ทั้งวันนางจะไม่กระอักโลหิตอีก แต่หากผ่านราตรีนี้ไปอาการของนางก็จะกำเริบใหม่อีกครั้ง ซึ่งช่วงเวลานั้นล้วนไม่แน่นอนและไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าด้วย

นางไม่รู้ว่าจะหยุดอาการน่าหวาดหวั่นนี้ได้อย่างไร หากคิดตามที่ต้าซือผู้เฒ่าบอกในความฝัน นั่นคือนางจะต้องเล่นไปตามบทบาทของตัวละครเดิมที่ได้รับจึงจะสามารถหยุดอาการกำเริบนี้ได้ นั่นหมายความว่านางจะต้องทำตัวร้ายกาจเหมือนในต้นฉบับอย่างนั้นหรือ?

แต่นางไม่อยากเป็นตัวร้ายนี่นา!

ถ้านางกลายเป็นตัวร้ายตามต้นฉบับจริง นางก็ต้องพบกับจุดจบน่ากลัว ทั้งมารดา ทั้งคนในตระกูล ทุกคนจะต้องพบกับหายนะซึ่งนางเป็นคนนำพามาทั้งสิ้น นางไม่อยากให้เรื่องราวมันเป็นเช่นนั้น แต่นางก็ไม่อยากกระอักโลหิตทุกวันแบบนี้เช่นกัน…

เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี…

✾⊱┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄┄⊰✾

การเป็นตัวร้ายไม่ยากแต่ก็ไม่ง่ายจริงๆ ค่ะ น้องจะทำยังไงดีน้าาา

เรื่องนี้ไรท์ไว้แต่งสลับกับคุณหนูสามค่ะ ฝากติดตาม คอมเม้นท์ ถูกใจกันด้วยนะคะ

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้