[เกมเมอร์เกมแม่] วงการเกม vs สังคมไทย - เพจละครสะท้อนอะไร
เด็กหลายคนเกิดมาพร้อมกับคำถามหนึ่งว่า
“โตขึ้นอยากเป็นอะไร”
ยุคสมัยหนึ่งก็จะตอบว่าอยากเป็นครู ทหาร หมอ พยาบาล แปลกๆหน่อยก็อาจจะอยากเป็นนักบินอวกาศ นั่นเป็นเพราะข้อมูลของเด็กคนนั้นยังมีเท่านั้น ในยุคสมัยนี้โลกกว้างมากขึ้น เชื่อมต่อกันมากขึ้น รูปแบบคำตอบก็จะออกมาเป็นสิ่งที่พ่อแม่ไม่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ อย่าง อยากเป็นยูทูปเบอร์ อยากเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์ อยากเป็นเกมเมอร์ อะไรงี้
แน่นอนว่าถ้าบอกออกไปว่าอยากเป็นเกมเมอร์ หรืออยากเป็นนักกีฬา E-sport เชื่อเลยว่าต้องมีพ่อแม่ส่วนหนึ่งที่ช๊อคไปแล้ว บางบ้านก็รีบขวางทันทีบอกไร้สาระเอาเวลาไปตั้งใจเรียนเถอะ บางบ้านโชคดีหน่อยก็ทำความเข้าใจและสนับสนุน
และเด็กทุกคน ย่อมอยากเป็นเด็กที่โชคดี
เด็กทุกคน อยากให้พ่อแม่เข้าใจ และยอมรับในทุกความฝันของเขา
แต่ก็แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกความฝันมันจะสำเร็จไปซะทุกคน
แน่นอนว่าถึงเวลานึงที่ชีวิตจะมีถึงจุดหนึ่งที่เราต้องตัดสินใจว่าสิ่งที่เราชอบจะเป็นอาชีพของเรา หรือ เป็นได้แค่งานอดิเรกของเรา
แต่ชีวิตมันก็ควรจะได้ลองเลือก ก่อนจะถูกตัดสิทธิ์ตั้งแต่เนิ่นๆจริงป่ะ
เราอยากจะเป็นพ่อแม่ เป็นญาติ หรือเป็นพี่คนหนึ่งที่เข้าใจเขา ทำให้เด็กคนนึงเป็นเด็กที่โชคดีมั้ยล่ะ
ถ้าใช่…เราว่าหนังเรื่องนี้ก็พอจะตอบโจทย์ได้อยู่
เรื่องความสนุกไม่สนุกเนี่ย มันเป็นเรื่องความชอบของแต่ละคน อย่างเราก็จะรู้สึกว่าโอเคนะ ยังพัฒนาได้มากกว่านี้อีกนิด แต่ก็ไม่ได้ถึงกับหลับในโรง หรือนั่งถ่มถุยหน้าโรงว่าเสียเวลาชีวิตชะมัด มาทำอะไรที่นี่เนี่ยอะไรแบบนั้น
แต่อย่างน้อยที่สุดเลยหนังกำลังถ่ายทอดโลกอีกใบหนึ่งให้เราได้เห็น เราได้เห็นว่าโลกของเกมเมอร์มันเป็นยังไง มันมีอะไรมากกว่าแค่เล่นสนุกไปวันๆอย่างที่หลายคนเข้าใจ มันเป็นช่องทางอาชีพได้ มันเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ได้ แทบจะไม่ต่างกับความฝันอื่นๆ อย่างอยากเป็นนักร้อง หรืออยากเป็นนักกีฬาเลย
ถ้าใครเคยดูเรื่อง วัยแสบสาแหรกขาด ภาค 2 ก็เคยมีพูดถึงประเด็นนี้อยู่เหมือนกันในตอนที่ลูกบอกว่าอยากเป็นนักกีฬา E-Sport แล้วถูกเบรคหัวทิ่มด้วยคำพูดสวยๆว่า “พื้นที่ตรงนั้นมันมีคนยืนได้กี่คนกัน สนามการแข่งขันมันน้อย” อะไรทำนองนี้ ซึ่งส่วนตัวแล้วยังแอบรู้สึกไม่เห็นด้วย ถ้าจะมีความคิดแบบนี้คงไม่ต้องฝันเป็นนางงามจักรวาล หรือนักกีฬาโอลิมปิคเลยมั้ง เพราะปีนึงจะเป็นได้ซักกี่คนเชียว
จริงๆแล้วในพื้นฐานอาชีพหนึ่งมันแยกย่อยออกไปได้อีก สมมติถ้าเราชอบวงการเกมเมอร์ เส้นทางมันก็ใช่ว่ามีแค่ต้องเป็นแชมป์ E-Sport อย่างเดียว เรายังสามารถเป็นนักแคสเกมได้ เราสามารถเป็นนักพัฒนา Ux Ui เกมส์ได้ เป็นนักรีวิวได้ เยอะแยะไปถ้าจะมีใจรักซะอย่าง
(แต่ใดๆแล้วตัวละครในเรื่องวัยแสบสาแหรกขาดก็มีลักษณะของเด็กติดเกมจนเกินไปด้วย…ถ้าถามว่าเกินไปคืออะไร? เกินไปคือ เล่นเกมจนทิ้งความรับผิดชอบ ข้าวปลาไม่กิน ไม่หลับไม่นอน ไม่ทำการบ้าน ทิ้งการเรียนไปหมดแบบนี้ก็ไม่ได้เด้อ การจะเป็นเกมเมอร์ที่คูล มันต้องมีความรับผิดชอบในเรื่องพื้นฐาน แบ่งเวลาเป็นด้วยนาจา)
ติดตามบทความใหม่ ๆ จาก ละครสะท้อนอะไร ได้ทุกวันพฤหัสบดี บน LINE TODAY และหากสามารถอ่านบทความอื่นได้ที่เพจละครสะท้อนอะไร