รักก็เจ็บ เลิกก็เจ็บ...จะทำยังไง - ฟาร์มรัก

เคยอยู่ในสถานการณ์ที่ “กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง” กันไหม

ใครที่เคยเจอเรื่องแบบนี้คงรู้ดีว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง

ความรู้สึกที่ว่า ‘รักก็เจ็บ เลิกก็เจ็บ’ รู้ทั้งรู้ว่าชีวิตเรา..เรามีสิทธิ์เลือก

‘เลือกที่จะสิ้นสุดความเจ็บปวดลงซะ หรือเลือกที่จะเจ็บปวดแบบไม่สิ้นสุด’

ช่วงเวลาแบบนี้ ถ้าเลือกได้..คงไม่มีใครอยากเจอ แต่เมื่อความรักเดินทางมาถึงจุดที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องเจ็บปวด และคงไม่มีใคร..ทนเจ็บไปได้ตลอด สุดท้ายไม่ว่าจะ ‘รักก็เจ็บ’ หรือ ‘เลิกก็เจ็บ’ ถึงวันหนึ่งเราก็ต้องเลือก..เพราะมันมีแค่ 2 ทาง

รักซะให้พอ !

ในเมื่อรัก..และจากไปไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือไปให้สุดทาง ไม่จำเป็นต้องเดินออกมาทั้ง ๆ ที่ยังทำไม่ได้ เพราะโอกาสที่จะเดินกลับไป..มันมีสูงมาก

ถ้าเราจะเลือกเจ็บปวดโดยที่ยังมีเค้าอยู่..ก็ไม่ใช่เรื่องผิด
ถ้าเราเลือกจะร้องไห้โดยที่ยังมีเค้าอยู่..ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ถ้าเราเลือกจะเสียใจโดยที่ยังมีเค้าอยู่..ก็เป็นเรื่องของเรา

แค่อย่าทำให้ตัวเองชินและชากับความเจ็บปวด เพราะวันใดก็ตามที่เราคุ้นเคยกับความเจ็บปวด เราจะไม่เหลือความเป็นตัวเอง ไม่เหลือแม้แต่คุณค่าในตัวเอง เมื่อถึงวันนั้นแม้มันจะไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว แต่เราก็ยังเดินออกมาไม่ได้อยู่ดี

สิ่งที่ต้องทำก็คือมีสติและให้เวลากับตัวเอง บอกตัวเองย้ำ ๆ ว่าเรามีคุณค่า มีดีเกินกว่าจะมาทนเจ็บปวดอยู่แบบนี้ จากนั้นก็รักจนเจ็บซะให้พอ

บางทีเราก็แค่ต้องการเวลาให้ตัวเองได้ค่อย ๆ รู้ว่าคนที่เราเคยรักไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อถึงตอนนั้นความเจ็บปวด เสียใจที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นสติที่ทำให้เราเข้มแข็งจนต้องถามตัวเองเลยว่าทำไมถึงเสียเวลาอยู่ได้ตั้งนาน…

เจ็บแต่จบ !

เมื่อใครคนใดคนหนึ่งเปลี่ยนไป ไม่แปลกที่อีกคนจะเลือกหยุดความสัมพันธ์นั้นลง และต่อให้จบมันด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่หลงเหลือก็ยังคงเป็นความเจ็บปวดเสียใจอยู่ดี

เป็นธรรมดาที่คนเราจะผิดหวัง ร้องไห้ คิดถึงความหลัง และเจ็บปวดกับมัน ความรู้สึกเหล่านี้เป็นกระบวนการทางธรรมชาติที่ทุกคนต้องเจอ แต่ในเมื่อเลือกทางที่เจ็บแต่จบก็แปลว่าเราเข้มแข็งและรักตัวเองมากพอ สิ่งที่ต้องทำต่อจากนั้นก็คือการให้เวลากับตัวเองและยอมรับความจริง

ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องกลับมาสดใสเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว จะทุกข์ จะเศร้านานแค่ไหนก็เป็นเรื่องของเรา แต่ละคนใช้เวลาไม่เท่ากัน อย่าเอาชีวิตคนอื่นมาเป็นบรรทัดฐานของเรา แล้วก็อย่าพยายามบอกตัวเองให้เลิกเสียใจ เลิกผิดหวัง เพราะนั่นเท่ากับการย้ำความเจ็บปวดให้ตัวเอง..ถ้าเสียใจก็แค่ร้องไห้ ผิดหวังก็เศร้าให้เต็มที่

เมื่อไรก็ตามที่เราให้เวลากับตัวเองพอแล้ว ยอมรับความจริงได้แล้ว ถึงตอนนั้นเราจะดีขึ้น กลับมาเป็นเราคนเดิมที่โตขึ้น และพร้อมจะมีชีวิตที่ดีขึ้นอีกครั้ง

ความรักสวยงามเสมอ..
แต่วันใดที่ความรักทำให้เจ็บปวด
เราก็แค่ต้องปล่อยมันไป