พระชายาอย่างข้าก็ร้ายเป็น

ข้อมูลเบื้องต้น

เมื่อลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียกลายเป็นองค์หญิงเหมยฮัวผู้แสนอ่อนแอที่ถูกใครต่อใครต่างข่มเหงรังแกสารพัด แถมยังมีพระสวามีที่ทำตัวเย็นชาและใจจืดใจดำทอดทิ้งนางให้ดูแลองค์ชายน้อยเพียงลำพังอีก ให้ตายเถอะ!….ทำไมชีวิตรันทดเช่นนี้

เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่าง เรื่องอะไรจะปล่อยให้ถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียว ให้มันรู้ซะบ้างว่าพระชายาอย่างเธอก็ร้ายเป็นเหมือนกัน ใครหน้าไหนที่คิดจะตอแยหาเรื่อง เดี๋ยวแม่จะอาละวาดให้น่าดูเชียว

E-Book วางจำหน่ายแล้วนะคะ

คลิกที่ลิงค์ด้านล่างนี้

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNzgyMjc3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI1NTI2NyI7fQ

ฝากกดติดตามและมอบหัวใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^

จะได้ไม่พลาดเวลาอัพนิยายเรื่องใหม่

นวนิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายไปเผยแพร่ต่อ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานการกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดสิทธิ์ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมายสูงสุด

ตอนที่ 1

ปังๆ!!!

เสียงปืนที่ยิงไล่หลังตามมาหลายนัดในยามวิกาลเช่นนี้ ยิ่งทำให้คนขับรถเบนซ์หรูรีบเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นแล้วตัดสินใจขับหนีขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำหวงผู่ในเขตนครเซียงไฮ้

“คุณหนูอิงอิงจะเอายังไงดีครับ” คนขับรถเอ่ยถามเจ้านายของตน

“ขับไปเรื่อยๆ เดี๋ยวฉันจะยิงสกัดพวกมันเอง” ลี่อิงลูกสาวมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งรีบตะโกนบอกแล้วหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะที่นั่งยิงตอบโต้คนร้ายทันที

คืนนี้เธอเพิ่งกลับมาจากงานแต่งงานของเพื่อนสนิทและไม่คาดคิดว่าจะเจอแก๊งมาเฟียฝ่ายตรงข้ามเข้า

บัดนี้มีเสียงปืนยิงกันสนั่นหวั่นไหวก่อนที่ลูกกระสุนปืนนัดหนึ่งจะยิงทะลุกระจกหน้าต่างรถเข้ามาแล้วถูกศีรษะของคนขับรถเข้าอย่างจัง

“ลุงไป๋!…” ลี่อิงมีสีหน้าตกใจที่เห็นคนขับรถของเธอเสียชีวิตคาพวงมาลัย

ขณะที่คนร้ายได้ขี่มอเตอร์ไซต์ยิงไล่หลังตามประกบอย่างกระชั้นชิด ทันใดนั้นดูเหมือนยางล้อรถทั้งสี่ข้างจะถูกยิงจนทำให้ไม่สามารถขับต่อไปได้อีก

วินาทีนั้น ลูกสาวมาเฟียตัดสินใจหนีเอาชีวิตรอดด้วยการเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงจากสะพานสู่แม่น้ำหวงผู่เบื้องล่าง จากนั้นก็เหมือนได้ยินเสียงปืนที่ยิงรัวกระหน่ำลงมาในแม่น้ำ พวกมันต้องการปลิดชีวิตเธอให้ได้

แต่คนอย่างลี่อิงไม่มีทางยอมตายง่ายๆ เช่นนี้แน่ เธอพยายามกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำให้นานที่สุดเพื่อรอให้คนร้ายตายใจ แต่แล้วทันใดนั้นก็เห็นร่างของใครคนหนึ่งอยู่ใต้น้ำเช่นเดียวกัน เมื่อว่ายเข้าไปหาก็ถึงกับมีสีหน้าตกใจ เพราะร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนกับเธอราวกับเป็นฝาแฝด

‘พี่อิงอิง…ฝากดูแลลูกน้อยของข้าด้วย อย่าให้ใครทำร้ายเขา’

น่าแปลกที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ขยับปากเลยแม้แต่น้อย แต่ลี่อิงกลับได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน หรือว่านี่เป็นการสื่อสารทางโทรจิต

‘นี่เธอเป็นใครกัน ทำไมมีหน้าตารูปร่างเหมือนกับฉันมากขนาดนี้’ หญิงสาวเอ่ยถามในใจกลับไปเช่นกัน

‘ข้าเป็นน้องสาวฝาแฝดของท่านที่อยู่กันคนละมิติ บัดนี้ข้าถูกลอบทำร้ายจนสิ้นใจ ไม่มีโอกาสกลับไปหาลูกของข้าอีกแล้ว วานพี่อิงอิงช่วยปกป้องอี้เหวินด้วย’ น้ำเสียงนั้นเริ่มเบาลงเรื่อยๆ พร้อมกับร่างของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ จางหายไปกับสายน้ำ

‘เดี๋ยวก่อนสิ อย่าเพิ่งไป!’ ลี่อิงพยายามจะคว้าร่างนั้นไว้แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว

ระหว่างนั้นเองได้เกิดลำแสงสว่างจ้าก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะถูกดูดกลืนหายเข้าไปในนั้นเพียงชั่วพริบตาเดียว

กว่าจะรู้ตัวอีกที ลี่อิงก็โผล่เหนือน้ำขึ้นมาในสระบัวขนาดใหญ่ เธอมองไปรอบๆ บริเวณด้วยสีหน้าตื่นตะลึงเพราะที่นี่ไม่ใช่นครเซียงไฮ้แต่เป็นพระราชวังโบราณที่ดูใหญ่โตและสวยงามยิ่งนัก นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน

ตอนที่ 2

“พบพระชายาเหมยฮัวแล้ว!…” บรรดาเหล่าทหารและนางกำนัลทั้งหลายต่างวิ่งกรูเข้ามาที่สระบัวแล้วช่วยกันประคองหญิงสาวขึ้นมาบนฝั่ง

“พระชายาทรงว่ายน้ำไม่เป็น แล้วลงไปในสระบัวทำไมเพคะ”

นางกำนัลหนิงหลงรีบหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่คลุมร่างของพระชายาที่เปียกปอนไปทั้งตัวแล้วมองอาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่อย่างสงสัย เพราะไม่เคยเห็นชุดแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

“เมื่อครู่นี้เธอเรียกฉันว่าพระชายาหรือ”

“เพคะ…พระองค์เป็นพระชายาของอี้เฉินชินอ๋อง”

ตอนนี้ลี่อิงเริ่มรู้แล้วว่าตนเองได้ข้ามมิติแห่งกาลเวลามายังสถานที่แปลกประหลาดแห่งนี้ แล้วหวนนึกถึงผู้หญิงคนนั้นที่ได้เจอในใต้น้ำซึ่งมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเธออย่างกับแกะ หรือว่าจะเป็นพระชายาที่คนพวกนี้เอ่ยถึง

“เอ่อ…ข้ารู้สึกปวดหัวจังเลย” หญิงสาวแสร้งทำเป็นเอามือกุมหัว เพราะตอนนี้อยากจะกลับไปตั้งหลักก่อน

“งั้นหม่อมฉันพากลับตำหนักนะเพคะ” นางกำนัลหนิงหลงช่วยประคองพระชายาเดินกลับตำหนักซู่ฟางซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก

แต่ในระหว่างทางที่เดินกลับนั้น ดันพบเจอกับท่านหญิงจื่อหานเข้า นางผู้นี้เป็นบุตรีท่านราชครูและยังเป็นคนโปรดของไทเฮาอีกด้วย

“นึกว่าลูกสุนัขตกน้ำที่ไหน ที่แท้ก็พระชายาเหมยฮัวนี่เอง นึกยังไงถึงลงไปเล่นน้ำในสระบัว หรือว่าที่บ้านเมืองของเจ้าไม่มีสระ” น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความดูถูกเย้ยหยัน ทั้งเจ้านายและนางกำนัลผู้ติดตามต่างพากันหัวเราะขบขัน

ท่านหญิงจื่อหานยังคงผูกใจเจ็บที่องค์หญิงบรรณาการผู้นี้มาแย่งชินอ๋องรูปงามไป ทั้งที่ตำแหน่งพระชายาน่าจะเป็นนางมากกว่า

แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวมากนัก แต่ลี่อิงก็พอจะสัมผัสได้ว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ได้มาทักทายด้วยเจตนาดีแน่

“ข้าจะลงไปเล่นน้ำในสระ แล้วมันหนักส่วนไหนของเจ้ามิทราบ”

“นี่กล้าย้อนข้าหรือ” คนพูดมีสีหน้าโกรธเคืองขึ้นมาทันที

“ไปกันเถอะเพคะพระชายา อย่ามีเรื่องกับท่านหญิงเลย” นางกำนัลหนิงหลงรีบเอ่ยขึ้นมาเพราะเกรงว่าเจ้านายของตนจะมีเรื่องจนเจ็บตัวอีก เนื่องจากทุกคนในวังหลวงต่างรู้ดีว่าท่านหญิงจือหานผู้นี้ร้ายกาจแค่ไหน แม้แต่พระธิดาของฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจนาง

“อย่าเพิ่งไปไหน เจ้าต้องขอโทษข้าก่อน” จือหานเอ่ยเสียงกร้าว

“ทำไมต้องขอโทษด้วยเล่า ข้ายังไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย เจ้าต่างหากที่มาหาเรื่องก่อน…คนที่ควรขอโทษน่าจะเป็นเจ้ามากกว่า” ลี่อิงมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“ปากดีเหลือเกินนัก เห็นทีวันนี้ข้าคงต้องสั่งสอนองค์หญิงบรรณาการอย่างเจ้าให้สำนึกเสียบ้าง”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ท่านหญิงจื่อหานก็ปรี่เข้ามาหมายจะตบหน้าพระชายาเหมือนเช่นที่เคยทำ แต่นางกำนัลหนิงหลงรีบเอาตัวเองบังเจ้านายไว้ เลยถูกท่านหญิงตบหน้าอย่างแรงจนล้มคะมำไปกองที่พื้น

ลี่อิงเห็นเข้าก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีที่คนของเธอถูกทำร้ายก่อนเช่นนี้ จึงคว้าแขนท่านหญิงแล้วบีบข้อมือแน่นจนเจ้าตัวร้องเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บ ก่อนที่ทุกคนจะพากันตกตะลึงเมื่อพระชายาของชินอ๋องได้ตบหน้าท่านหญิงกลับไปอย่างแรงเช่นเดียวกัน

“จะ เจ้าบังอาจตบหน้าข้าหรือเหมยฮัว” จือหานถึงกับเอ่ยเสียงสั่น เพราะไม่เคยมีใครกล้าทำเช่นนี้กับนางมาก่อน

“ใช่…ถ้าคิดจะรังแกกันอีกล่ะก็ ข้าจะไม่ยอมทนอยู่เฉยปล่อยให้เจ้าตบอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้แน่”

ตอนที่ 3

ข้าราชบริพารที่ยืนอยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันอ้าปากค้างไปตามๆ กัน เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าพระชายาเหมยฮัวจะกล้าต่อกรกับท่านหญิงจือหานเช่นนี้ สายตาทุกคู่มองพระชายาที่กำลังช่วยพยุงนางกำนัลที่ถูกตบขึ้นมาบนพื้นแล้วพากันเดินจากไปโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น

ท่านหญิงจื่อหานลูบแก้มของตนที่โดนตบด้วยสายตาคับแค้นใจยิ่งนัก นางรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก

“เป็นอย่างไรบ้างเพคะท่านหญิง” นางกำนัลคนสนิทอย่างมู่หลิวรีบเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“ถามได้ ก็เจ็บน่ะสิ…คอยดูนะข้าจะทูลฟ้องไทเฮาให้เอาเรื่องนางถึงที่สุด” จือหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บใจและรู้สึกขายหน้าต่อธารกำนัลที่ยืนดูอยู่ น่าแปลกที่หนนี้องค์หญิงเหมยฮัวกล้ามีปากเสียงกับนางแถมยังสู้กลับอีก เห็นทีคงปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว

เมื่อมาถึงตำหนักซู่ฟาง ก็มีสตรีผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าดูตกอกตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ตายแล้วพี่หญิง ทำไมเนื้อตัวของท่านถึงได้เปียกปอนเช่นนี้”

“เอ่อ…ข้าเกิดพลัดตกน้ำในสระบัวมาน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“เดี๋ยวข้าไปหยิบชุดใหม่มาให้ท่านเปลี่ยนก่อนดีกว่า มิเช่นนั้นจะปอดบวมเอาได้”

พอคล้อยหลังสตรีผู้นั้นแล้ว ลี่อิงจึงหันมาถามนางกำนัลข้างกายด้วยแววตาสงสัย

“แม่นางที่เข้ามาคุยกับข้าเป็นใครกันรึ”

“พระชายาจำน้องสาวตัวเองไม่ได้หรือเพคะ”

“เอ่อ…ตั้งแต่ที่ข้าลื่นตกลงไปในสระบัวก็จำอะไรไม่ค่อยได้เลย ไม่รู้ว่าหัวกระแทกถูกโขดหินหรือเปล่า” หญิงสาวรีบกุเรื่องขึ้นมาเพราะไม่อยากให้นางกำนัลสงสัยเอาได้

“หม่อมฉันว่าตามหมอหลวงมาดูพระอาการหน่อยไหมเพคะ”

“ก็ดีเหมือนกัน ข้าเองก็รู้สึกมึนหัวมากเลย…ว่าแต่น้องสาวของข้าคนนี้มีนามว่าอะไรรึ”

“นางคือองค์หญิงเหมยเซียนเพคะ ทั้งพระชายาและองค์หญิงต่างถูกส่งมาเป็นนางบรรณาการให้แคว้นเว่ย แต่ว่าฮ่องเต้ได้ประทานพระชายาให้แก่อี้เฉินชินอ๋อง ส่วนองค์หญิงเหมยเซียนยังมิได้ประทานให้แก่ผู้ใด”

“แล้วพระสวามีของข้าอยู่ที่ไหนล่ะ”

“เอ่อ…ชินอ๋องทรงประทับอยู่ที่ตำหนักโมลี่เพคะ”

“อ้าว…ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ในเมื่อเขาอภิเษกสมรสกับข้าแล้ว ทำไมไม่มาอยู่ตำหนักเดียวกัน”

ดูเหมือนว่านางกำนัลหนิงหลงไม่ค่อยอยากจะเล่าซะเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ลี่อิงอยากรู้มากขึ้นกว่าเดิม

“รีบพูดมาเร็วเข้า ตอนนี้ข้าความจำเสื่อมอยู่ จำเรื่องราวในอดีตไม่ได้เลย”

“ความจริงแล้วชินอ๋องไม่ได้เต็มใจอยากเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับพระชายาแม้แต่น้อย แต่ก็ขัดราชโองการของฝ่าบาทไม่ได้เพคะ หลังจากเข้าห้องหอกันได้แค่เพียงคืนเดียว ท่านอ๋องก็ไม่ได้เสด็จมาประทับที่ตำหนักซู่ฟางอีกเลย”

“หากข้าเดาไม่ผิด พระองค์คงมีนางในดวงใจแล้วสินะ”

“หม่อมฉันก็ไม่แน่ใจเพคะ แต่เห็นผู้คนในวังหลวงต่างลือกันว่าอี้เฉินชินอ๋องกับท่านหญิงจือหานกำลังคบหาดูใจกันอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

“มิน่าล่ะ ท่านหญิงผู้นั้นถึงมองข้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเช่นนี้” ตอนนี้ลี่อิงเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ได้มากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่รู้ว่าท่านหญิงจะเอาเรื่องที่พระชายาตบหน้านางทูลฟ้องไทเฮาหรือเปล่า” นางกำนัลหนิงหลงดูกังวลใจขึ้นมาทันที

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้