ย้อนชีวิตวันวาน ตั้ว ศรัณยู กับตำนานหนุ่มสถาปัตย์ ว้าวุ่นเวอร์ชั่นวัดนาคปรก

“ดี้” นิติพงษ์ ห่อนาค นักแต่งเพลงชื่อดัง โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว Nitipong Honark เล่าเรื่องราวย้อนชีวิตวันวานเมื่อ 40 ปีที่แล้วถึง “ตั้ว” ศรัณยู วงษ์กระจ่าง นักแสดงและผู้กำกับชื่อดังผู้ล่วงลับ เพื่อนซี้ที่เติบโตและก้าวผ่านชีวิตวัยรุ่นด้วยกันมาตั้งแต่เรียนอยู่คณะสถาปัตถ์ จุฬาฯ กับตำนานวัยว้าวุ่นเวอร์ชั่นวัดนาคปรก

ไปหาตั้วที่วัดนาคปรกมาจ้ะ..
วัดนี้ เป็นวัดประจำตระกูลของตั้วเลยก็ว่าได้ บ้านพ่อแม่ตั้วอยู่ติดกับวัดเลย..

พ่อแม่ตั้วมีบ้านว่างอยู่อีกหลังหนึ่ง…สมัยเรียนถาปัด ตั้วอยู่ที่บ้านนี้
ไม่ใช่สิ…ตั้วกับเพื่อนถาปัดจำนวนหนึ่ง อยู่บ้านนี้
ช่วงนั้นก็ไม่ใช่ปีหนึ่งนะ…ปีสามปีสี่ด้วยซ้ำ..

บ้านไม้สองชั้นเล็กๆ มีสองห้องคือ ห้องข้างบน กับห้องข้างล่าง เป็นบ้านที่ไม่ควรอยู่เกินสามคน…
พวกเราสามารถอยู่ด้วยกันหกเจ็ดคนได้…พร้อมกับโต๊ะเขียนแบบคนละตัว…
นอนตรงไหน…แล้วแต่

อยู่กันอย่างเขรอะ ทำโปรเจคส่งอาจารย์บ้าง คุยเรื่องเขียนบทละครบ้าง ร้องรำทำเพลงบ้าง….แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปนอน

แม่ตั้วจะหุงข้าวต้มมาให้กินบ่อยๆ เพราะกลัวลูกกับเพื่อนๆ เป็นโรคขาดสารอาหาร…เพราะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมักจะเป็นอาหารหลัก ค่ำๆ ก็จิบแม่โขงโทนิคกัน…วันไหนมีตังค์เยอะหน่อยก็ลงขัน…จิบแสงโสม

ทำงานไป พร่ำเพ้อละเมอพก ดื่มด่ำเมรัยยามราตรี จนเกือบเช้า…ก็แยกย้ายไปสุมหัวนอน…แยกย้าย(ยังไงวะ ห้องเดียวนั่นแหละ…)

ก่อนนอน…มีเพื่อนบางคนปวดเยี่ยว แล้วขี้เกียจลงมาเข้าส้วมข้างล่าง มันก็เยี่ยวตรงระเบียงบนบ้านดุจสายฝนอุบาทว์ ตกลงไปที่พื้นเบื้องล่างอันเป็นทางสัญจรเข้าออกของผู้คน รวมทั้งพระคุณเจ้า..ซึ่งกำลังจะออกมาบิณฑบาตในเวลาอันเกือบจะเดียวกันนั้น…

ตั้วเห็นก็ตาเหลือก ตะโกนลั่น…

“เฮ้ย ไอ้เชี่ย มึง ลงไปเยี่ยวข้างล่างสิโว้ย…นั่นมันลงไปทางเดิน เดี๋ยวพระก็จะออกไปบิณฑบาตแล้ว…”
“กูเมาว่ะตั้ว…กูลงกระไดไม่ไหว…”

เราเขรอะกันอย่างไม่น่าเชื่อ…
เพื่อนคนหนึ่ง ตื่นก่อน อาบน้ำเสร็จแล้วหยิบกางเกงในฉันที่ตากอยู่ไปใส่เฉยเลย…
พอฉันลืมตาขึ้นมาเห็น ก็ร้องเฮ้ย….

มันด่ากลับหน้าตาเฉย..
“เฮ้ย…อะไรวะ ของแค่นี้หวงไปได้…”

ล้อมวงกินข้าวต้มที่แม่ตั้วต้มมาให้กิน…มีไอ้เพื่อนตัวร้ายเลวทรามต่ำช้าคนนึง มันคะนอง…มันดึงขนในที่ลับ…เอาใส่ชามข้าวต้มเพื่อนทุกคน!!!! อ้วกกกก…

“…ไอ้…..มึงทำอะไรของมึง…”
“…หมี่กรอบไง…หมี่กรอบ…”

กว่าจะรอกันใช้ห้องน้ำ อาบน้ำมั่ง ไม่อาบมั่ง…ก็แล้วแต่…
ก็จะพากันเดินงัวเงียเป็นขบวนออกไปปากซอย…

เป็นอู่ต้นสายรถเมล์สาย 4 ตลาดพลู-คลองเตย
ซึ่งโชคดีที่เป็นสายที่ผ่านจุฬาพอดี..
เราเป็นนิสิต..ก็ต้องไปเรียนสิ

เราจะไม่พูดคุยกันทั้งสิ้น ต่างกับกลางคืนโดยสิ้นเชิง…
ต่างคนแยกย้ายไปนั่งริมหน้าต่าง…ไม่นั่งด้วยกัน

ก่อนรถจะออกจากอู่…เราก็หลับกันโดยพร้อมเพรียงริมหน้าต่าง
ไม่ต้องหวาดกลัวต้องลุกให้เด็กสตรีคนชราอะไรใดๆทั้งสิ้น
เพราะเก้าอี้รถเมล์สมัยนั้นเป็นแบบนั่งคู่หมด…ปลอดภัย

ความปลอดภัยเริ่มสั่นคลอน….เมื่อ

รถเมล์มาถึงป้ายจุฬา…แถว ๆ สามย่าน

ทีนี้ก็แล้วแต่ใครตื่นหรือไม่ตื่น..ตอนรถถึงป้ายนั้น…
และเราก็ตกลงกันไว้ก่อนแล้วว่า…ตัวใครตัวมันนะเว้ย

จะมีเพื่อนบางคน…ที่ไปตื่นที่อู่คลองเตยเสมอ…

ตั้วไม่เคยพลาด..พร้อมเพื่อนที่รอดมาได้…ก็จะลงป้ายแล้วเดินเข้าประตูจุฬาด้านพาณิชย์บัญชีด้านทิศใต้สุด….เพื่อจะเดินผ่าจุฬาฯ ไปยังคณะถาปัดที่อยู่ด้านทิศเหนือสุด…

เพื่อนๆ ที่เดินอยู่ท้ายกลุ่ม จะได้ยินเสียงสาว ๆ จุฬา แอบกระซิบกัน…

“นี่ๆๆ…นี่ไงเธอ…ศรัณยู..”
“ใช่เหรอ…”
“ใช่ๆๆ…เอ๊..รึเปล่า..”
“ไม่ใช่มั้ง…หูย..เดินผ่านที กลิ่นเหมือนขนมปังหืน…”
ฯลฯ

……
……

สี่สิบปีมาแล้ว…ไม่น่าเชื่อว่าภาพยังชัดมาก…

#นินทาตั้ว
#ตั้วไม่ต้องมาแก้ต่างอะไรนะ
#ว้าวุ่นเวอร์ชั่นวัดนาคปรก
#ปินดาโพสยะมันไม่เขียนกูเขียนเอง
#คิดถึงมึงนะตั้ว

https://www.facebook.com/nitipong.honark/posts/10156945658181945

• ‘ดี้-นิติพงษ์’ โพสต์เศร้า ‘จะรีบไปไหน’ ถึง ‘ตั้ว ศรัณยู’