ภารกิจพิชิตใจสามีในยุคปลาย70(มี Ebookแล้ว)
ข้อมูลเบื้องต้น
มีE Book แล้วนะคะ
ไอรดาที่เพิ่งเสียรักเดียวและคนๆเดียวที่เธอผูกพันบนโลกใบนี้ไปด้วยโรคร้ายที่เธอไม่สามารถแม้แต่กล่าวคำลาอล้วจู่ๆก็มีเสียงปริศนาเสนอให้เธอรับภารกิจเพื่อแลกกลับสิ่งที่เธอต้องการ ซึ่งมีเพียงอย่างเดียวคือการได้พบกับเขาได้อีกสักครั้ง
เสียงที่เป็นระบบปริศนาไม่ได้บอกว่าภารกิจของเธอคืออะไรเพียงแต่ว่าที่เธอจะไปเป็นอีกมิติที่ความเป็นอยู่คือโลกคู่ขนานของประเทศจีนในช่วงยุค 70 ดังนั้นเธอจึงต้องเตรยมการโดยทุ่มกำลังเงินที่เพิ่งได้มาจากงานศิลปะทั้งหมดซื้อซื้อของกินเครื่องใช้ให้ได้มากที่สุดแล้วเก็บไว้ในมิติที่ระบบเตรียมไไว้
แต่ทว่าเมื่อเธอไปถึงมิตินั้นแล้วเธอกลับกำลังจมน้ำและคนที่มาช่วยเธอก็มีใบหน้าที่ถูกไฟลวกไปครึ่งหน้ากลิ่นเนื้อไหม้ที่น่าสยดสยองจนทำให้เธอตกใจตายคนนั้นกลับเป็นภารกิจหลักของเธอ นั่นคือเธอต้องแต่งงานกับคนๆนี้
ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าอวบระยะสุดท้ายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยผดและสิวอย่างนี้แล้วจะไปมัดใจตาหน้าผีนั่นได้อย่างไร
แล้วเรื่องเพื่อนรักและคู่หมั้นที่พยายามฆ่าเจ้าของร่างเดิมนั่นอีก เธอในนามของ "จ้าวเหม่ยอิง"คนใหม่ จะสามารถจัดการกับหญิงร้ายชายชั่วนี่ได้อย่างไร แล้วจะเอาชนะใจไป๋หลงหน้าผีคนนี้ได้อย่างไรนะ
ผังตัวละครหลัก
แผนผังตัวละคร
ภารกิจพิชิตใจสามีปลายยุค 70
ตระกูลไป๋
จอมพลไป๋หยุน
มีลูกชายสามคน
ไป๋ต้าหลาง + หลานเหวินเซียน
=ไป๋อัน + เหลยอวี้หลาน=ไป๋ซิงเซียวไป๋เอ้อหลาง โสดไป๋ซานหลาง แยกตัวออกมาตั้งบ้านไป๋
บ้านไป๋
ไป๋ซานหลาง +หลานเหมยไป๋อวี้ —>รักกับซ่งจิง (37)—เป็นเพื่อนกับหลูคัง (43)ไป๋ชง (เสียชีวิต) +เซียวหลาน (37ปี)ไป๋หลิน (21) +หลินจื่อเวย(26) =ไป๋ผิง (ผิงผิง)ไป๋หลง (17)+ จ้าวเหม่ยอิง (15)ไป๋หลาง (8ปี)
ตระกูลจ้าว
นายพลจ้าวเยี่ยน+
จ้าวฟงหมิน+เสียนลีจวิน= จ้าวเฟยหลาง และจ้าวเจียนกั๋วนายพล จ้าวหยาง+โจวจื่อหลัน (เสียชีวิต)=จ้าวเหม่ยอิง มีเพื่อนชื่อลู่อิง
+ภรรยาคนที่สอง เหลียวฟางหลัน มีลูกติด ลูกติดชื่อเมิ่งเยว่
บ้านฉิน
ฉินห่าวเพื่อนสนิทจ้าวหยางมีลูกชาย ฉินห้าย(คู่หมั้นจ้าวเหม่ยอิง)
ฉินเทา
บ้านโจว
นายพลโจวข่าย+หลานจื่อ
โจวเหวินไหล +ว่านหรง
-โจวเส้าชิง
*มีเพื่อนคือเอี๋ยนเฟย
-โจวเส้าซาง
โจวเจียวหลัน +จ้าวหยาง=จ้าวเหม่ยอิง
บ้านซ่งมีพี่น้องสามคน
ซ่งหยวน
ซงจิง แต่งงานกับหลูคัง
ซ่งหราน
บ้านหลิน
ศาตราจารย์หลิน+น้าฟางหลินจื่อเวยหลินจื่ออิน
เพื่อนของศาสตราจารย์
ลุงสุ่ย+ป้าเสียน
——-
หมู่บ้านต้าหลาง
-เจียงหาน(น้องร่วมสาบายไป๋ชง)+ซ่งหราน
เจียงลี่จู (16)
*เพือนชื่อ เสิ่นหลาน(16)
-ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน
-
-เจ๋อเยี่ย
-อาตง
-จั๋วคัง (21)มีน้องชื่อจัั๋วเวย(8)เพื่อนสนิทไป๋หลาง
บ้านเฉิน
เฉินต้าหมิง
เฉินซีหมิ่น+นางเหลย= เฉินซีห่าว
บ้านจาง
แม่เฒ่าจาง
-จางเสิ่น+นางเหอ(น้องสาวหัวหน้าสันติบาล)
-จางเยี่ย(เสียชีวิต)
-จางเจ๋อ +ลี่เหวินอิง=จางซ่ง
-จางจื้อ+เหลียนฮวา
เหลียนฝาง(8)เหลี่ยนจื้อ(5)
เขาไม่อยู่แล้ว
"เอาเนื้อหมูสันนอก สันในอย่างละ 200 สามชั้น200 โล ขาหมูมีกี่ขาเอาหมด เนื้อวัว สำหรับตุ๋น100 โล ย่าง200 โล หม้อไฟ200 โล
เนื้อซี่โครง สันนอกสันในอย่างละ50 โล ริบอายส์50 โล ไก่300 ตัว เอาเครื่องในด้วย เอาสะโพก กับน่องอย่างละร้อย ไม่เอาอก เอาเป็นเนื้อชิ้น มีเนื้อแกะด้วยเหรอ เอา
มีเครื่องเทศหมักด้วยมั้ย แกะมันสาบ"ไอรดายืนสั่งร้านเนื้อเจ้าใหญ่ เจ๊แกเป็นเจ้าของตลาดด้วยช่วยหาของได้
"เอาไปทำอะไรเยอะแยะ"เฮียเขียงหมูที่กำลังแล่ ตัดแต่งเนื้อถาม
"ทำบุญน่ะ ใส่รถพุ่มพวงไปแจกจะได้แจกง่ายๆ" เธอสั่งให้เขาจัดแบ่งเป็นถุงแยกถุงละหนึ่งกิโลซึ่งเจ้าของร้านก็ไม่บ่นอะไรเพราะเธอให้ค่าเสียเวลาเพิ่ม ที่จริงถ้าลูกค้าขาจรมาเขาก็ตัดแบ่งให้อยู่แล้วแต่แม่คนนี้จะเอาทั้งหมดวันนี้ ต้องเรียกเด็กมาช่วยจัดการเพิ่ม
"เจ๊ ร้านข้าวสารเจ้าไหนดีมีของครบ"ไอรดาถาม
"ตามเจ๊มา มีร้านเฮียตง แกของครบซื้อเยอะอย่างนี้ เดี๋ยวแกลดให้"
ร้านเฮียตงเป็นร้านใหญ่ในตลาด อย่าเห็นว่าเป็นตลาดสด ที่นี่ใหญ่พอๆกับตลาดสี่มุมเมืองเลย ของกินจากทุกสารทิศมาลงของขายกันที่นี่หมด อยากได้อะไรเหรอ มาเลยจบในที่เดียว
“เฮีย เอาข้าวสารตันนึง ข้าวเหนียว500 โล เอาแป้งหมี่สิบกระสอบ เอาไข่ไก่500 แผง เอาไข่เป็ด500 แผง น้ำมันรำข้าว200 ปี๊ป น้ำมันปาล์ม200 ปี๊ป
น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันบัวเอาอย่างละ200 แพค เอาน้ำปลา น้ำตาล100 ปี๊ป เกลือ 300 กระสอบ ซีอิ๊วดำ ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย……”
สั่งไปเอาที่ต้องใช้ในครัวทุกสิ่งอย่าง มากเท่าที่จะมากได้ ทำไมน่ะเหรอ คนอกหักก็ต้องชอปปิ้งไง จะซื้อไม่ให้เหลือสักสลึงเลยคอยดูแม่เหอะ
ใครจะรู้มั้ยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าขาวซีดที่ไม่เคยเจอแดดเลยกำลังเศร้าโศกอยู่ คนที่เธอรักคนเดียวในโลกจากไปอย่างไม่มีทางหวนคืน
เธอไม่มีโอกาสที่จะได้ร่ำลาหรือแม้แต่ไปงานศพของเขา เขาเป็นคนเดียวที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวในโลกนี้สำหรับเธอ
"ข้าวสารอาหารแห้ง เนื้อสัตว์ อ่อ ผัก" ว่าแล้วเธอก็เดินซื้อไปเรื่อยจนพ่อค้าแม่ค้ายิ้มไปตามๆกัน ถึงแม้จะเป็นตลาดใหญ่แต่ช่วงนี้เศรษฐกิจย่ำแย่มาก วันนี้ขายของได้โดยไม่ต้องขนกลับใครจะไม่ดีใจ
"อีหนูของที่สั่งไว้จะให้ส่งที่บ้านหรือจะเอารถมารับ" เจ๊ถาม
เจ๊เอามารวมกันที่โกดังได้มั้ย เดี๋ยวหนูเรียกรถมารับเลยทีเดียว" ไอรดาตอบ
เธอบอกไปอย่างนั้น เพราะที่จริงเธอมีที่เก็บขนาดใหญ่ส่วนตัวเธออยู่แล้ว แค่ให้คนขนมาเดี๋ยวเธอจัดการเอง
"เจ๊ร้านอาหารทะเลล่ะ ร้านไหนสดไม่จกตา" ไอรดาถามไปแล้วเธอก็เดินตามเจ๊ไปซื้อไปเรื่อย
"ซื้ออะไรนักหนา งานใหญ่ไม่แคร์สื่อเลยนังหนู" เจ๊ตกตะลึงกับพลังการซื้อของสาวน้อยตรงหน้า
"เงินหนูคนเดียวที่ไหนล่ะเจ๊ที่ร่วมหุ้นกัน ทำทั้งทีต้องให้ปัง"ไอรดาก็โม้ไปเรื่อย
เมื่อสั่งของและรอให้คนเอาของมาที่โกดังที่เธอขอยืมเจ๊ ที่จริงตอนแรกว่าจะเช่าแต่เจ๊เห็นว่าเอาไปช่วยคนแถมซื้อเยอะ ยอดขายแต่ละร้านดีที่สุดในหลายปีที่ผ่านมา
ในขณะที่รอเธอก็เหลือบไปเห็นร้านขายต้นไม้ เมล็ดพันธุ์และเครื่องมือทำสวน สั่งสิจะรออะไร มีหม้อชามลามไหเอามาอย่าได้เสียเวลา
กว่าเนื้อที่สั่งจะมาครบก็เป็นเวลาบ่ายแก่ๆแล้ว
"เอาวะ วันนี้พอก่อน เหนื่อยลากเลือดแล้วเนี่ย" ไอรดาบ่นในขณะเอาของเข้ามิติและขับรถกลับบ้าน
วันนี้เธอเดินทั้งวัน นั่งอยู่แต่หน้าคอมไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย วันนี้ถือว่าหืดขึ้นคอ
พอกลับถึงบ้านเธอแค่อาบน้ำแล้วโดดขึ้นเตียงหลับเลย
ในฝันของเธอ
"ไอรดา พาสุข อายุ23 ปี เพศหญิง คุณเหลือเวลาอีก52 ชั่วโมงในการเตรียมตัว"เสียงๆหนึ่งดังขึ้น
"เออ รู้แล้ว"
ย้อนไปเมื่อ20 ชั่วโมงที่แล้ว หญิงสาวคนนึงทรุดนั่งลงกับพื้นเมื่อได้ทราบข่าวการจากไปของคนๆหนึ่ง คนสำคัญที่สุดที่เธอละเลยเขา
เธอเป็นศิลปินที่ขายรูปผ่านการขายรูปแบบใหม่ เธอหมกมุ่นอยู่กับการทำงาน และการขาย การทำการตลาด การเข้าสู่ชุมชนผู้ซื้อผู้ขาย ทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษ
เธอต้องเรียนภาษาอื่นเพื่อคำความเข้าใจกับผู้ซื้อบางรายด้วย ด้วยความที่เป็นเรื่องใหม่ที่เธอต้องศึกษา เธอเอาแต่หมกตัวอยู่หน้าคอม นั่งเรียนรู้การเทรดคอยด์
จนวันนี้เงินเข้าวอลเลตของเธอมา 1000 อิท* มันคือเงิน70 ล้านบาท แต่เมื่อเธอโทรไปหาเขาเพื่อฉลองความสำเร็จ
กลับเป็นเพื่อนร่วมงานของเขาที่รับสายและบอกว่าเขาติดไวรัสตัวร้ายและเพื่อความปลอดภัยศพจึงถูกฌาปนกิจในวันนั้น
เขาไม่มีญาติหรือใครๆ เพื่อนร่วมงานก็พยายามติดต่อเธอแต่เธอไม่ได้รับสาย จึงเหลือแค่โกฐใส่กระดูกของเขา
เธอยินดีจะนำมาประกอบพิธีให้เขาหรือไม่ เธอไม่รู้ว่าเธอตอบอะไรไป หรือเธอไม่ได้ตอบอะไรไป หูดับ โลกทั้งใบถล่มตรงหน้าเธอ
พี่ดล ไม่อยู่แล้ว เราตกลงว่าปีนี้เราจะไปดูแสงเหนือกันไง น้ำตาเธอไหลมั้ยเธอไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้แสบตามาก เธอนั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงเมื่อไหร่กันนะ
————
*อิทคือค่าเงินดิจิตอลอย่างบิทคอยด์ค่ะสกุลเงินคือ ethereum เรียกส้นๆว่าอิทค่ะ
เริ่มเลยแล้วกัน
"ไอรดา พาสุข อายุ23 ปีเพศหญิง เลือดกรุ๊ปO สถานะโสด คุณมีภารกิจสำคัญในการช่วยเหลือคน คุณจะยอมรับภารกิจนี้หรือไม่" เสียงนั้นถาม
"ไอรดา พาสุข คุณมีภารกิจสำคัญ คุณจะรับภารกิจนี้หรือไม่”
เสียงนั้นย้ำอยู่หลายครั้ง จนจู่ๆก็มีเสี้ยงวี๊ดเหมือนไปลำโพงแตกดังลั่น
"โอ๊ย! อะไรกัน เสียงอะไรเนี่ย"ไอรดาถามขึ้น สติเธอกลับมาแล้ว
"คุณไอรดาพาสุข คุณต้องการจะรับภารกิจนี้หรือไม่" เสียงนั้นถาม
"ภารกิจอะไร"ไอรดาถาม
“ช่วยชีวิตคน"เสียงนั้นถาม
“ช่วยใคร”ไอรดา
"ช่วยชีวิตคนๆนึง" เสียงนั่นตอบ
"ไม่ใช่หมอมั้ย หาคนอื่นเหอะ” ไอรดารู้สึกรำคาญและซังกะตายมาก ขอเวลาฉันดิ่งหน่อยไม่ได้เลยเหรอ
"ถ้าไม่ใช่คุณก็ไม่มีใครทำได้แล้ว สมดุลของระบบอาจจะต้องเสียไป" เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าฉันรับแล้วจะเป็นยังไง"ไอรดาถาม
"คุณจะถูกย้ายไปในอีกมิติหนึ่ง และทำภารกิจช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตคนๆนึง"
"ทำไมต้องเป็นฉัน" ไอรดาถาม
"เพราะคุณไม่มีสิ่งยึดเหนี่ยวที่นี่อีกแล้วและอีกหน่อยคุณจะเข้าใจเอง" เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าฉันหายไปจะไม่มีใครสงสัยเหรอ" เธอสงสัย
"ตัวตนของคุณในมิตินี้จะถูกลบออกไป"เสียงนั้นตอบเรียบๆ
"เหรอ ไม่มีใครอาลัยอาวรณ์ฉันสินะ"เธอเหม่อ
“แล้วฉันต้องไปที่ไหน” ไอรดา
“มิติคู่ขนานที่คล้ายกับโลกของคุณ ย้อนไปในยุคช่วงปฎิวัติวัฒนธรรมตอนปลาย" เสียงนั้นตอบ
"อย่าบอกนะว่าเมืองจีน ฉันพูดภาษาจีนไม่ได้ แค่เขียนได้ เพื่อตอบเมล์ลูกค้าเท่านั้นแล้วจะอยู่ยังไง"ไอรดาจะบ้าตาย
"คุณจะสามารถสื่อสารได้โดยธรรมชาติครับไม่ต้องห่วงครับความรู้ในยุคนั้นเราคุณจะสามารถรู้ได้เอง"เสียงนั้นตอบ
"แล้วรายละเอียดของภารกิจคืออะไร" ไอรดาถาม
"คุณต้องยอมรับภารกิจก่อน ผมถึงจะสามารถบอกได้"เสียงนั้นตอบ
"แล้วถ้าทำสำเร็จฉันจะได้อะไร"ไอรดาถาม
"คุณขอสิ่งที่ต้องการได้หนึ่งอย่าง"เสียงนั้นตอบ
"หมายความว่าฉันสามารถย้อนเวลาหรือขอให้บางอย่างเกิดหรือไม่เกิดขึ้นได้ใช่มั้ย"ไอรดาเริ่มคาดหวัง
"ใช่ครับ"เสียงนั้นตอบ
"แต่ฉันจะเริ่มยังไง มีตัวช่วยมั้ยคะ" ไอรดาเริ่มตั้งสติ
"มีครับผมจะคอยช่วยคุณเอง โดยจะช่วยทุกอย่างที่คุณขอ เพราะคุณคือบัดดี้ของผม"เสียงนั้นตอบ
"แล้วฉันควรเรียกคุณว่ายังไง"ยังไม่ได้ถามชื่อเสียงเรียงนามกันเลย
"คุณสามารถเรียกผมว่า อดัมส์ครับ"อดัมส์ตอบ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะอดัมส์ แล้วเราจะเริ่มยังไง ตัวช่วยมีอะไร ที่นั่นน่าจะขาดแคลนอย่างหนักเลย"ไอรดาถาม
"สรุปว่าคุณยอมรับภารกิจหรือไม่ครับ"อดัมส์ถาม
"ตกลง แล้วมีเวลาเตรียมตัวเท่าไหร่"ไอรดายืนยัน
"ยืนยันรับภารกิจมั้ยครับ"อดัมส์ถามย้ำ
"ยืนยัน"ไอรดาย้ำ
"โปรดรอสักครู่"อดัมส์ กำลังโหลดข้อมูลทั้งหมดเข้าสู่แกนประสาทกลาง
"คุณไอรดา พาสุข อายุ23 ปี ห้าเดือนสิบสี่วัน คุณมีเวลาอีก72 ชั่วโมงในการ เตรียมการ ตอนนี้เงินในบัญชีคุณมีทั้งหมด เจ็บสิบล้านสามแสนสี่หมื่นสองพันเจ็ดสิบแปดบาทห้าสิบสามสตางค์"อดัมส์รายงาน
"ถ้าฉันใช้เงินไม่หมดสามารถเปลี่ยนเป็นเงินที่ใช้ที่นั่นได้มั้ย"ไอรดาถาม โหเงินตั้งเยอะเพิ่งได้มายังไม่ทันได้ใช้เลย
"ผมสามารถจัดการให้ได้ครับ และในระบบมีพื้นที่ว่างให้คุณแบ่งเป็นสามโซน คือโซนอาศัย โซนความรู้และโซนรักษา" อดัมส์ตอบ
"แล้วฉันสามารถเข้าไปในมิติได้มั้ย"ไอรดาอยากรู้
"คุณต้องการเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยมั้ยครับ"อดัมส์ถาม
"ได้เหรอ ลองดูเข้ายังไงล่ะ"ไอรดาตื่นเต้น
"แค่คิดก็เข้าได้แล้วครับ"
"เมื่อเข้ามาในมิติ อดัมส์ก็แสดงตัวเป็นโฮโลแกรมชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาแต่ไม่มีใบหน้า
"สวัสดีครับ" อดัมส์ทัก
"หน้าคุณไปไหน"ไอรดาถาม
"ยังอยู่ในระหว่างการเลือกใบหน้าครับ ผมพยายามที่จะไม่ให้ใบหน้าทำให้คุณรู้สึกในการโน้มเอียงของอารมณ์"อดัมส์ตอบ
"อ้อ"ไอรดาขี้เกียจต่อความยาว เธอตื่นตากับบ้านสีขาวหลังเล็กๆนี่มาก
พื้นที่กว้างมีแปลงผัก และต้นไม้ ผลไม้มากมาย อยู่รอบๆ เนินเขาก็เต็มไปด้วยดอกไม้ปกคลมทั้งเนิน แต่ว่า
"ทำไมมันอยู่ด้วยกันได้ สตอเบอรี่กับทุเรียนมันน่าจะชอบอากาศต่างกันมั้ย" ไอรดาถาม
"ซ่อนกลิ่นก็มี ลาเวนเดอร์ก็มา ถึงจะอยู่ห่างกันแต่มันก็น่าจะคนละอากาศและสภาพดิน
"ที่นี่เป็นมิติจิต อะไรก็เกิดขึ้นได้ อยู่ในนี้เวลาจะหยุดนิ่ง ดังนั้นจึงสามารถเก็บรักษาสภาพสิ่งของได้"อดัมส์อธิบาย
"ตรงนี้เป็นส่วนที่อยู่อาศัย ภายในบ้านคุณสามารถเข้ามาพักผ่อนหรือทานอาหารหรือนั่งเล่นได้ แต่เมื่อคุณออกไปเวลาจะเท่ากับตอนที่คุณเข้ามา
"เข้าใจล่ะ แล้วโซนเรียนรู้ล่ะ " ไอรดา
อดัมส์พาไอรดาเดินเข้าบ้านเลยเข้าไปในห้องที่คล้ายหัองหนังสือ แต่ว่า มันมีแผงเหมือนให้เลือกหมวดความรู้ มีช่องกรอกสิ่งที่ต้องการค้นหา อยู่บนอากาศ
เธอสามารถเลือกดึงข้อมูลออกมาได้โดยแทบจะไม่ต้องอ่าน ความรู้จะถูกดึงเข้าสมองของเธอโดยตรง
"โอ้แม่เจ้า"ไอรดาถึงกับตะลึง
ดูเรียบง่ายแต่ได้เยอะ
"แล้วโซนรักษาล่ะ" อดัมส์พาเธอเดินมาที่ห้องที่ติดกับสวน เป็นสวนสมุนไพร และมีน้ำพุเล็กๆอยู่กลางสวน เสียงของน้ำไหลเอื่อยๆทำให้สบายใจอย่างมาก
"น้ำพุตรงนี้เป็นน้ำแร่บริสุทธิ์สามารถรักษาอาการเจ็บ และอาการป่วยได้ทุกอย่าง แต่คุณต้องเจือจาง
ส่วนขวดเล็กๆนี่คุณสามารถกรอกเอาน้ำพุๆไปใข้ได้ ถึงเห็นว่าขวดเล็กอย่างนี้แต่ขวดนี้เชื่อมต่อกับน้ำพุโดยตรง ฉะนั้น น้ำในขวดจะไม่มีวันหมด"อดัมส์บอก
"แล้วถ้าขวดแตกล่ะ"ไอรดาถามเผื่อ เธอน่ะซุ่มซ่ามเหรียญทองเลย
"การเชื่อมต่อของน้ำพุกับขวดก็จะถูกตัดขาด ขวดก็จะกลายเป็นขวดแก้วแตกธรรมดา ถึงจะมีขวดสำรองแต่ก็ไม่ควรทำให้แตกนะครับ" อดัมส์หวั่นใจกับผู้รับภารกิจคนนี้จริงๆ
"มันดีเกินจริงไปมั้ย"ไอรดาสงสัย
"อย่าลืมนะครับว่าที่อยู่อาศัยก็อยู่ได้แค่ชั่วขณะ เวลาไม่เดินไปไหน ถึงมีความรู้คุณก็ต้องมีทักษะด้วย
รู้อย่างเดียวไม่อาจทำให้สำเร็จได้ด้วยดีหากขาดการฝึกฝน และการรักษาก็ไม่สามารถทำได้อย่างเปิดเผย หากใครรู้ความลับของคุณถ้าไม่จับถ่วงน้ำก็คงเผาทั้งเป็น" อดัมส์อธิบาย
"นั่นสินะ" ไอรดาคิดตามพอคิดถึงเรื่องเผาทั้งเป็นกับถ่วงน้ำแล้วก็เล่นเอาเหงื่อตก
เมื่อเดินดูสถานที่ทั่วไปแล้ว อดัมส์จึงบอกว่า
"เมื่อคุณเอาของมาใส่ในมิตินี้ตรงนี้จะเป็นโรงเก็บของให้คุณ มันจะสร้างขึ้นมาเอง"
"แล้วของที่เอามาใส่แล้วมันจะหมดไปมั้ยหรือมันจะมาเติมให้เหมือนเดิม"ไอรดาถาม
"ต้องอัพเกรดระบบก่อนด้วยการทำภารกิจพิเศษที่นอกเหนือจากภารกิจหลักครับ แต่ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะมีภารกิจพิเศษหรือไม่ หรือเมื่อไหร่ ทางที่ดีเตรียมความพร้อมไว้ก่อนก็ไม่เสียหลายนะครับ" อดัมส์คิดในใจมีเงินตั้งเยอะยังจะงกอีกบัดดี้คนนี้
"ก็เผื่อไว้ก่อน เวลาซื้อของเยอะมันน่าสงสัย แต่ก็จริงเหลือดีกว่าขาดเนอะ เออแล้วเอาสิ่งมีชีวิตเข้ามาในนี้ได้มั้ย" ไอรดาลุ้นมาก
“ได้ครับ"อดัมส์ตอบ
"ดี งั้นเรามาเริ่มตอนนี้เลย" เธอออกจากมิติ แล้วเริ่มลิสต์รายการที่ต้องซื้อจัดหมวดหมู่อันไหนไปซื้อเอง อันไหนออนไลน์ เสร็จแล้วก็เข้านอน เพื่อเก็บแรงไว้คอยช็อปพรุ่งนี้
ลืมอะไรไปนะ
เช้าวันรุ่งขึ้นไอรดาก็เริ่มจากของที่ต้องออกไปซื้อเอง เพราะเมื่อคืนก่อนนอนก็กดสั่งไปหลายอย่าง กลับมานอนพักได้ครู่เดียวก็ลุกขึ้นมานั่งสั่งของออนไลน์ต่อ
ทำไมน่ะเหรอ ไม่ใช่เพราะเธอขยัน แต่พอไม่มีอะไรให้ทำความเศร้าก็โจมตีเธอทันที
"มีงานใหญ่ ห้ามเสียสมาธิ"พูดกับตัวเองไปก็นั่งปาดน้ำตาไป หรือเธอจะร้องไห้ทีเดียวให้หมดไปเลย จะได้ไม่ร้องอีก
หลังจากสั่งอุปกรณ์ทำสบู่แชมพู และเครื่องประทินผิวแล้วเธอก็ไปต่อไม่ไหว ปิดคอมนั่งร้องไห้ทั้งคืน และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้เมื่อคิดถึงเขาอีก
กว่าอารมณ์จะตกผลึกก็เข้าแล้ว ตอนนี้แสงแดดคือสิ่งที่เธอต้องหนีแล้ว
"อดัมส์" ไอรดา
"ครับบัดดี้" อดัมส์ขานรับทันที
"ในระบบมีของให้ซื้อมั้ย ขี้เกียจออกไปข้างนอก" เหลือของอีกตั้งหลายอย่างเลย
"มีครับ แต่อาจจะไม่ครบทุกอย่างที่คุณอยากได้" อดัมส์ตอบ
"รอบคอบไว้ก่อนสินะ"ไอรดาแซะ
"ขอเข้าไปดูได้มั้ย"เธอถาม
"ตอนนี้ระบบร้านค้ายังไม่เชื่อมต่อครับคุณต้องอัพเกรดก่อน"
"แหม เออไปซื้อเองก็ได้" ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นจัดการกับตัวเองหาแว่นกันแดดใส่บังตาที่บวมเบ่งกันคนถามก็แล้วกัน
"วันนี้ไปห้างนั้นแล้วกัน แล้วค่อยแวะตลาดปีนัง" ไอรดาวางแผนเสร็จก็ไปซื้อของที่ห้างขายส่งเจ้าใหญ่ ดีที่มีบริการช่วยจัดส่งแต่รอบนี้เธอไปเลือกเอง
ดีที่อยู่ใกล้ห้างที่ขายอุปกรณ์ก่อสร้าง
สั่งของใช้เสร็จก็เดินมาสั่งสุขภัณฑ์ กระเบื้อง และอุปกรณ์ก่อสร้าง รวมถึงถามหาคอนเทนเนอร์สำหรับสร้างบ้านน็อคดาวน์เก๋ๆ พร้อมแทงค์น้ำใหญ่อีกหลายอันด้วย
"พี่คะ ขอถามหน่อยได้มั้ยคะ จะหาซื้อระบบโซล่าเซลล์ได้ที่ไหนสำหรับบ้านเดี๋ยวขนาด200 ตารางวา" ไอรดาถามผู้จัดการห้าง ก็ขายอุปกรณ์ก่อสร้างก็น่าจะรู้เรื่องโซล่าเซลล์ด้วยมั้ย
"ทางห้างมีบริการครับ แต่คงคำนวณจากขนาดบ้านไม่ได้ ต้องคำนวณจากพลังงานไฟที่คุณต้องใช้ด้วยครับ อย่างเช่นมีเครื่องปรับอากาศกับไม่มีการใช้ไฟก็ต่างกัน
คำนวณกับแอมป์ที่ใช้ จะติดตั้งที่บ้านเรามีบริการติดตั้งให้แต่อาจจะต้องรอคิวหน่อย เพราะช่วงนี้ค่าไฟขึ้นมากแถมตัวอุปกรณ์ก็ถูกลง ยังไงจะไปปรึกษาแผนกโซล่ามั้ยครับ ผมพาไป"
ผู้จัดการ เสนอพร้อมเดินนำทาง ไอรดาพยักหน้าและเดินตาม เข้าไปคุย บอกคร่าวๆ ว่าจะหนีไปอยู่ที่ไกลปืนเที่ยงไม่มีไฟฟ้า เลยอยากได้อุปกรณ์ไปติดตั้งเอง ถ้ามีคู่มือมาก็น่าจะไม่ยาก
โชคดีที่ตอนนี้มีคู่มือที่มีหลายภาษา เล่มหนามาให้เลือกอ่าน เสร็จแล้วเธอก็ตรงไปตลาดปีนังทันที
ที่นี่เครื่องนอนราคาถูกกว่าในห้างครึ่งนึง แต่คุณภาพเหมือนกันแถมเจ๊เจ้าของร้านมีแค็ตตาล็อกและจองพร้อมส่งเสมอ ร้านนี้พี่ดลพามา….
"แปะ แปะ"ตบหน้าตัวเองแล้วเดินเข้าร้าน
"หนูไอ มาพอดีแค็ตตาล็อกใหม่ออกงวดนี้เน้นวินเทจกับมินิมอลนะ"เจ๊ต้อนรับด้วยการโยนแค็ตตาล็อกให้เธอ เจ๊พูดจาห้วนๆ แต่รู้ใจลูกค้า
'โคตรโชคดี'ไอรดาเลือกแบบที่ส่วนใหญ่สีทึม ลวดลายเรียบเก๋ ของยี่ห้อนี้ดีนอนสบาย
"เอาอย่างละร้อยชุด มีของพอมั้ยเจ๊"เธอถาม
"มี!เอาไปขายต่อเหรอเดี๋ยวคิดราคาส่งให้ เปิดร้านขายเหรอ"เจ๊กระวีกระวาดเรียกลูกน้องแล้วพาเธอไปที่โกดัง
"ไม่ต้องจ้างรถเดี๋ยวไปส่งให้ ตอนนี้มีพวกมุ้งมาด้วยสนใจมั้ย"เจ๊ถาม
"เอา เออเจ๊แนะนำร้านสำหรับตั้งแคมป์หน่อยดิ่"ไอรดาถามต่อ
"ตามมา ร้านอากงมีของคุณภาพดีๆ"เจ๊ลากเธอมาที่ร้านเล็กไปที่อยู่อีกด้านนึงของซอย
"อาปัน ช่วยดูของให้หลานเจ็กหน่อย" หลังฝากฝังเจ๊ก็กลับไปดูร้าน
ไอรดาเลือกอุปกรณ์ตั้งแคมป์เต็นท์ถุงนอน หม้อสนาม ของที่ดูน่าจะมีประโยชน์มาสี่ห้าชุด แล้วหันไปเจอตะเกียงพายุเลยจัดไปหลายดวงทีเดียว
"ฝากไปกับรถเจ๊ได้เลยค่ะ"จ่ายเงินเสร็จก็เดินกลับไปจ่ายเงินเจ๊รอโหลดของขึ้นรถ
"ดลไม่มาด้วยเหรอ"เจ๊ถามขณะรอเด็กขนของขึ้นรถ
"ไม่ได้มา"เธอตอบสั้นๆ กลั้นเอาไว้ไอเอ๊ยอย่าร้องเด็ดขาด เจ๊เห็นท่าทางก็แค่คิดไปว่าคงจะงอนกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอมาคนเดียว ธรรมดาคู่หูคู่ฮาจะมาด้วยกันพร้อมปล่อยมุกห้าบาทสิบบาทให้เธอขำ
แต่คราวนี้เด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าเธอสวมแว่นดำและมีท่าทีเงียบขรึมลง
เธอไม่ถามอะไรต่อ ไม่อยากสอดรู้เรื่องลูกค้า ถึงจะคุ้นเคยกันดีก็ไม่ล้ำเส้นดีกว่า ไอรดาขับรถตามรถขนของไปเพื่อเปิดโกดังที่เช่าไว้แล้ว
"ติ๊ง" เมสเสจเตือน ภาพของเธอประมูลเสร็จแล้วตอนนี้งานเธอเริ่มเป็นที่รู้จักแล้ว คนซื้องานส่งข้อความมาคุยกับเธอ
ถามว่าเธอสามารถทำสิ่งของในเมต้าเวิร์สได้หรือไม่ เธอตอบกลับไปว่าได้ แต่ช่วงนี้ขอพักร้อนยาวเพราะสองปีมานี้เธอไม่ได้หยุดเลย
"บัดดี้ครับ"อดัมส์
"เงินในบัญชีคุณเพิ่มมาอีกหกสิบเก้าล้านสี่แสนบาทแล้วนะครับ คุณต้องการแลกเงินทั้งหมดมั้ย"
"แลกแต่ไม่ทั้งหมด เก็บเป็นเครดิตก่อนได้มั้ย"ไอถาม
"ได้ครับคุณสามารถแลกเป็นเงินสกุลต่างๆ ได้ตลอดเวลาแต่เรตอาจจะต่างกันตามตลาดนะครับ" หลังจากเด็กขนของไปแล้วเธอก็เก็บทุกอย่างลงมิติ
"ไปร้านสมใจดีกว่า"เธอหาที่จอดรถในวัดแล้วเดินมาร้านสมใจที่อยู่ติดกันสามร้าน ละแวกนี้เปลี่ยนไปเยอะมาก เมื่อก่อนคนเดินกันพลุกพล่าน
"ข้อดีของการไม่มีใครเลยมันจึงไม่เหลือความทรงจำให้คิดถึงเลยสินะ" ไอรดารู้สึกอ้างว้างจริงๆ
ไอรดาได้แต่ถอนใจมองภาพความเงียบเหงา งั้นวันนี้เธอจะสร้างความคึกคักให้เอง หลังจากซื้อเครื่องเขียนปากกากระดาษพู่กันและสีแบบกวาดหมดแล้วเธอก็เดินเข้าออกร้านขายผ้า
เอาทุกอย่างที่ชอบ ซื้อมันทุกร้าน โดยเฉพาะร้านผ้าแบรนด์ที่ลงเรือมาพร้อมกับที่ขายบนห้าง
เดินย้อนไปมาที่สำคัญร้านขายกิฟท์ชอปทุกร้านต้องผ่านมือเธอ อะไรน่ารักน่าสนใจแม่ฟาดเรียบ
"อดัมส์ขอดูบัญชีหน่อย" แม่เจ้าซื้อไปเยอะบัญชีลดลงนิดเดียว เนี่ยเศรษฐีตัวจริง แต่คนที่จะใช้ด้วยกันกลับไม่อยู่เสียนี่
ฮึบไอ ฮีบ อย่างแกว่งไปทางนั้น แล้วเธอก็เดินไปร้านทอง ระหว่างทางร้านของกินดังๆ ที่ยังเปิดอยู่ก็เสร็จไอรดาทุกร้าน
เธอซื้อเหมือนจะเอาไปบริจาคทาน ขนมจีบซาลาเปาขนมกุ้ยช่าย ขนมของจีนหลายอย่างไม่รู้เรียกอะไร ไม่กล้าถามแปะ เพราะถามไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วแต่ลืมตลอด
ร้านก๋วยเตี๋ยวคั่ว กระเพาะปลาตือฮวน ข้าวต้มกระดูกหมู เอาเป็นว่าผ่านร้านไหนเป็นต้องเจอกัน
แวะเข้าร้านขายของจากเมืองจีนมีชาแปลกๆ ราคาสูงจนน่าตกใจเข้าทางเลยจัดไปเงินเหลือเยอะดีนัก
ขับมาแถววงเวียนยี่สิบสอง เหมือนมีพวกร้านจักรยานไฟฟ้า จักรยานวินเทจอยู่นี่นา เออมีร้านขายแผ่นเสียงนี่นายังอยู่มั้ยนะ หรือจะปิดไปแล้ว
เดินชอปไปเรื่อยซื้อเสร็จโยนเข้ามิติ ตอนนี้เธอเดินตัวปลิวกลับไปที่รถเพื่อกลับบ้านพอดีกับห้างส่งเมสเสจแจ้งวันเวลาที่จะส่งของ ซึ่งก็คือพรุ่งนี้ช่วงเช้า
"ตอนนี้ก็เหลือแค่ยา สินะ" ไอรดาพึมพำ
"หลังจากซื้อยาเสร็จไปร้านพี่ตุ้มซะหน่อย" เจ้าแม่อาหารเสริมอย่างเธอไปร้านขายอาหารเสริมร้านประจำ
"เจ้โปรไบโอติกส์มายัง" ไอรดาสั่งของเป็นชุดเอาที่เธอคิดว่าจำเป็น
"จะซื้อไปเปิดร้านเหรอ เดี๋ยวพี่เปิดบิลให้"พี่ตุ้มถาม
"ไม่หรอกพี่จะหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วมันไกลมากไปรษณีย์น่าจะเข้ายาก เลยซื้อตุนไว้น่ะ
"เห้ยแกมันมีวันหมดอายุนะ ซื้อไปกินไม่ทันทำไงล่ะ"พี่ตุ้มห่วง
"ไม่ต้องห่วงซื้อเผื่อคนอื่นด้วย"จะบอกยังไงว่าเก็บในมิติล่ะ
“เจ๊มีเครื่องสำอางพวกประทินผิวแนะนำมั้ย เอามาให้หน่อยเอาสำหรับทุกสภาพผิวเลยนะ พวกเครื่องสำอางก็เอาแบรนด์ที่สีไม่ฉูดฉาดนะ” ไอรดานึกขึ้นได้ว่าอากาศทำให้เกิดปัญหา
"งั้นพี่เอาล็อตที่เพิ่งลงมาให้ดีกว่า แบรนด์ที่เราใช้ประจำน่ะ ของเพิ่งมาถึงเมื่อเช้า” พี่ตุ้มไปจัดการ
ปรากฏว่าซื้อไปซื้อมาหลายกล่องมาก
"เอาไปเก็บที่อีแก่ได้เลย"ไอรดาหมายถึงจี๊ปเชอโรกีเพื่อนคู่ใจของเธอที่ตอนนี้เพิ่งได้เอาออกมาขับหลังหมกตัวอยู่แต่ในห้องมานาน ค่าน้ำมันก็…..ไม่เอาไม่พูด เพราะพูดแล้วจะขึ้นอ่ะดิ่
ขับรถกลับบ้านแล้วก็อาบน้ำนอน ก็นอนก็ขีดเช็คลิสต์ไป
"น้ำซื้อแล้ว ขนม นม เนย ครีมชีส …." "ซื้อถุงเท้ากับโค้ตกันหนาวรึยังวะ" ทำไมต้องของที่ต้องซื้อเยอะขนาดนี้วะเนี่ย"ไอรดาเริ่มกังวล
"อดัมส์ เหลือเวลาอีกเท่าไหร่"ไอรดาถาม
"ประมาณสามสิบชั่วโมงครับ"เอไอเริ่มเรียนรู้ว่าควรบอกแบบประมาณไปเพราะบอกรายละเอียดบัดดี้คนนี้จำไม่ได้ แล้วก็ถามตลอด
"รองเท้า ถุงเท้า เสื้อกันหนาว ลองจอน ที่ปิดหู หมวก ผ้าร่ม อ้อพลาสติกการเกษตร ลืมอุปกรณ์ทำเรือนกระจก" ไอรดา
"ต้องซื้อปืนด้วยมั้ย ที่นั่นมันอันตรายมั้ย"ไอถาม
"เอ่อ…ขึ้นอยู่กับว่าคุณใช้เป็นมั้ยแล้วควบคุมตัวเองได้แค่ไหน" อดัมส์ออกอาการเหนื่อยหน่าย
"ใช้ไม่เป็น งั้นเอาเครื่องข็อตไฟฟ้าไปด้วย
‘เอิ่มมมมบัดดี้ครับที่ต้องสู้คือความอดอยากไม่ใช่โจร’ อดัมส์ไม่พูดออกไป เพราะเสียเวลาบัดดี้ไม่ฟังและไม่สนใจจะฟังด้วย
ในที่สุดเธอก็เจอรถโบราณที่ใช้งานได้สภาพดี นี่สิจ่ายหลักล้านได้สักที
ที่จริงนี่เธอก็ใช้ไปหลายล้านแล้วนะ แค่จ่ายเป็นเบี้ยหัวแตกเท่านั้นเอง
อดัมส์จะไม่ท้อ….
หลังจากนัดไปดูรถเธอก็ได้ทุกสิ่งที่ต้องการ ทั้งรถยนต์กระบะจักรยานมอเตอร์ไซค์
เหล่าเจ้าของรถดูกังวลกับเด็กสาวที่ซื้อรถจากพวกเขา แต่เพราะเศรษฐกิจเป็นอย่างนี้จำต้องตัดใจ
"ฉันจะดูแล และใช้งานให้สมกับวัตถุประสงค์ของการสร้างพวกเขาขึ้นมาแน่นอนค่ะ คุณช่วยแนะนำ การดูแลให้ด้วยนะคะ จะดูแลให้ดีที่สุดเลย"
ก็คนรักรถน่ะนะ พอได้ยินอย่างนั้นพวกเขาทำอย่างเดียวกันหมดคือบอกลาลูกน้อยของพวกเขา
เธอเสนอให้ถ่ายรูปคู่กับรถครั้งสุดท้ายให้ แล้วเธอก็วาดภาพ แล้วส่งไปให้เจ้าของทุกคน การจากลาน่ะนะ มันไม่ใช่เรื่องง่าย
"ผ้าอนามัย แปรงสีฟัน ยาสีฟัน….เธอนั่งไล่ลิสต์ อีกรอบ เหลือเวลาอีกไม่นาน
เธอก็เดินมาเก็บเตาอบพิมพ์ขนม เตาแก๊ส เตาปิกนิกที่เพิ่งซื้อมา ไฟแช็ก ไฟฉาย โซฟาทีวี… เหมือนเธอลืมอะไรที่สำคัญไปนะ ไอรดานึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก เธอเข้านอนพร้อมกับตัวตนที่ค่อยๆ หายไปจากโลกนี้
กว่าจะซื้อของเสร็จ เล่นเอาหอบเหมือนกัน หอบอะไรนักหนาก็หอบของนั่นแหละค่ะ ไอรดาที่จริงเป็นเด็กเอ๋อๆ ลอยๆ แล้วก็….คอยดูฤทธิ์นางไปแล้วกันนะคะ ไม่อยากสปอยล์
ผู้เขียนอยากถามว่า นี่เธอจะไปทำภารกิจหรือจะไปพักผ่อนนะ ดูเหมือนหาของเล่นไปเรื่อย