ชาตินี้ข้าจะมีความสุขที่สุด

ข้อมูลเบื้องต้น

เมิ่งฮวา นักฆ่าสาวเบื้องหน้าต้องแสร้งทำเป็นลูกสาวที่แสนดีเรียบร้อย เธอต้องเรียนรู้ทุกๆอย่างอยู่เสมอเพื่อสร้างภาพไม่ว่าจะเป็นแพทย์การรักษา ดนตรี ศิลปะ ศาสตร์ต่างๆ ใครๆต่างก็มองว่าเธอนั้นเพรียบพร้อม มีชีวิตที่สุขสบาย มีเงินทองมากมายให้ใช้ แต่นั่นมันก็เป็นแค่ภาพเบื้องหน้าทั้งนั้น ความจริงข้างในใจของเธอนั้นใครจะรู้บ้างว่าเธอนั้นต้องทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตแบบนี้เพียงใด
และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของทุกๆอย่าง เมื่อเธอเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหวแล้วจึงได้ทำเรื่องขอลาออกจากองค์กร แต่เมื่อเธอได้ตกปากรับคำทำภารกิจให้กับหัวหน้าเธอดันถูกตามฆ่าซะได้ เหตุไฉนองค์กรถึงได้ต้องการที่จะฆ่าเธอเล่าทั้งๆที่เธอทำทุกอย่างเพื่อองค์กรมาก็มาก

零

เมิ่งฮวา อายุ 29 นักฆ่าสาวเบื้องหน้าต้องแสร้งทำเป็นลูกสาวที่แสนดีเรียบร้อย เธอต้องเรียนรู้ทุกๆ อย่างอยู่เสมอเพื่อสร้างภาพไม่ว่าจะเป็นแพทย์การรักษา เรียนรู้ภาษาต่างๆภาษาสากล ฝึกพูดฝึกอ่านฝึกเขียนจนออกมาดี ดนตรี ศิลปะ ศาสตร์ต่างๆ ใครๆ ต่างก็มองว่าเธอนั้นเพรียบพร้อม มีชีวิตที่สุขสบาย มีเงินทองมากมายให้ใช้ แต่นั่นมันก็เป็นแค่ภาพเบื้องหน้าทั้งนั้น ความจริงข้างในใจของเธอนั้นใครจะรู้บ้างว่าเธอนั้นต้องทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตแบบนี้เพียงใด

ในทุกๆวันเมิ่งฮวาจะต้องฝึกฝนเรียนรู้งานต่างๆ เช่น ขี่ม้า ยิงธนู ดาบ กระบี่ มีดสั้นมีดพกต่างๆ ยิงปืน เรียนมวย ยูโด เทควันโด้ การต่อสู้แบบผสมผสาน เรียนวาดรูป เรียนร้องเพลง เรียนการแสดง เรียนกริยามารยาท เรียนดนตรีไม่ว่าจะเป็นไทย สากลต่างๆ แต่นั่นมันก็แค่เบื้องหน้า ส่วนเบื้องหลังของเธอนั้นนอกจากฝึกแล้วเธอยังมีอาชีพนักฆ่าให้กับองค์กรอีกด้วย ที่เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างมากมายขนาดนี้ก็เพื่อที่บางสถาณการณ์เธอนั้นจะต้องปลอมตัวเข้าไปทำภารกิจต่างๆและเพื่อความแนบเนียน และไม่ให้ใครจับได้เธอจึงต้องลงมือเรียนจริงๆ ส่วนชีวิตที่ผ่านมาหลายสิบปีของเธอนั้นไม่เคยง่ายเลยสักวัน เธอต้องพยายามอย่างมากกว่าจะมาถึงวันนี้

ในทุกๆอาทิตย์เธอจะมีวันหยุดพักแค่สองครั้งอาทิตย์เท่านั้น เธอนั้นเหนื่อยล้าจนอยากจะพักจึงคิดว่าอีก2วันจะทำเรื่องขอลาออกมาใช้ชีวิตแบบคนปกติบ้าง แต่วันหยุดนี้กลับแปลกไปเมื่ออยู่ดีๆก็มีข้อความแปลกๆขึ้นมาตรงหน้าเธอว่า " 48:59:56 โปรดเตรียมตัวเพื่อทำการเคลื่อนย้าย ขอให้โฮสเตรียมของปัจจัย4หรือของที่โฮสต้องการนำไปใส่เข้าไปในมิติที่ระบบได้ให้ไปได้เลย ซึ่งมิติที่ระบบได้ให้นั้นจะคงสภาพ เมื่อนำเข้าไปเก็บไว้ในมิติแล้วจะนำออกมาใช้ได้ไม่จำกัด ยกเว้นสัตว์มีชีวิตที่นำเข้าไปเท่าไหร่ก็จะออกมาได้เท่านั้น เมื่อเคลื่อนย้ายไปต่างมิติแล้วโฮสจะสามารถเข้ามิติได้ซึ่งในมิติจะมีบ่อน้ำวารีสวรรค์ พร้อมกับบ้านที่โฮสสามารถใช้เน็ตค้นหาข้อมูล หรือใช้ไฟฟ้าได้ แล้วก็สวนผลไม้แอปเปิ้ล ส้ม ลูกท้อ แตงโม องุ่น ผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ สมุนไพรต่างๆตั้งแต่หาง่ายไปถึงยากเพื่อเป็นของขวัญให้แก่โฮสด้วย แต่ถ้าโฮสต้องการนำเงินติดตัวไปด้วยระบบขอแนะนำให้โฮสซื้อของที่ต้องการให้ครบเมื่อเงินเหลือโฮสสามารถแลกเปลี่ยนเงินให้กับระบบได้ " ทำให้เธองุนงงเป็นอย่างมากแต่จะให้ทำอย่างไรได้เนื่องจากเธอเคยอ่านนิยายทะลุมิติมาหลายๆเรื่องการทะลุมิตินั้นลำบากมากๆ ถ้าหากเธอต้องไปจริงๆโดยไม่เตรียมตัวอะไรเลยจะต้องลำบากมากแน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเตรียมตัวเพื่อไปห้างสรรพสินค้า และตลาดที่ขายพวกสินค้าปลีก/ส่งออกพวกของต่างๆที่มีของมากมายครบครันแถมยังราคาถูกอีกด้วย คิดได้ดังนั้นก็รีบเตรียมตัวออกจากบ้านทันที

ห้างสรรพสินค้า

เธอเดินเข้ามาในห้างไปยังจุดบริการเธอเข้าไปสอบถามกับเจ้าหน้าที่ทันที

" สวัสดีค่ะ พอดีฉันต้องการซื้อของใช้จำนวนมาก สามารถติดต่อได้เลยไหมคะ "

" ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ ฉันจะแจ้งหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อให้ค่ะ "

" ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ "

ผ่านไปไม่นานก็มีหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเดินเข้ามาหาเธอ ชื่อว่าวิรุจ

" สวัสดีครับ คุณลูกค้าต้องการอะไรบ้างครับ "

" ฉันต้องการข้าวทุกชนิดค่ะ ชนิดละ 20 กระสอบ มาม่าทุกรส 20 ลัง พวกเส้นเล็ก เส้นต่างๆ 20 ลัง เครื่องปรุงทุกชนิด 20 ลัง ผ้าอนามัยทุกแบบ 20 ลัง ผมซักฟอกทุกยี่ห้อ น้ำยาปรับผ้านุ่มทุกกลิ่น สบู่ทุกกลิ่น แป้งทาหน้าทาหัว แป้งเย็นอย่างละ 20 กล่อง เครื่องครัว เครื่องสุขภัณฑ์จำนวนปานกลางไม่มากไม่น้อยเกินไปค่ะ น้ำมันต่างๆ 20 ลัง พวกแป้งทำอาหารต่างๆ 20 ลังเหมือนกันค่ะ ที่นอนหมอนผ้าห่มผ้าปูปอกหมอน ท็อปเปอร์ทุกขนาด 20ชุดค่ะขอสีเรียบๆ น้ำเปล่า น้ำอัดลม น้ำหวาน น้ำวิตามินเกลือแร่ กะทิอะไรต่างๆ อย่างละ 20 ลังค่ะ ไข่ไก่ ไข่เป็ด ปลาทุกชนิด เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อสัตว์ต่างๆ ขอทุกส่วนเลยนะคะแยกเป็นถุงๆแจ้งด้วยว่าอะไรเป็นอะไร ขอซีฟู้ดทุกชนิดที่มีด้วย อย่างละ 20 โลเหมือนกันค่ะ ผัก ผลไม้ทุกชนิดที่มีเลยค่ะขอทั้งแห้งและสดอย่างละ20 อุปกรณ์การเรียนต่างๆขอตั้งแต่ถูกถึงแพงเลบนะคะ ลังถ้าคุณวิรุจเห็นว่าขาดเหลืออะไรเพิ่มให้ฉันได้เลยนะคะ "

" ได้ครับคุณเมิ่งฮวา ยังไงพรุ่งนี้ผมจะเอาของไปส่งให้นะครับ "

" ได้ค่ะ งั้นฉันขอตัวไปเดินซื้อของเพิ่มก่อนนะคะ "

" ได้ครับ เชิญคุณเมิ่งฮวาตามสบายเลยครับ "

หลังจากนั้นเธอก็เข็นรถเข็นเดินเลือกซื้อขนมกรุบกรอบต่างๆ ผงชาชงต่างๆ ผงกาแฟ โอวันติน เครื่องใช่ของทำขนมอีกมากมาย ของเล็กเด็ก นมรสต่างๆ ขนมครัวซอง ขนมเค้ก ขนมปังต่างๆ แยมทุกรส ผ้าอ้อม ผ้าอนามัย ของใช้เด็กเล็กขวดนมเอยอะไรเอย อาหารหมาแมวที่อาบน้ำหรือขนมหมาแมวเธอก็ซื้อเผื่อไว้ด้วย เรียกได้ว่าเธอเข้าทุกโซนของห้าง กวาดทุกอย่างที่เธอเห็น เข้าร้านทอง ร้านเพชรพลอยกวาดทุกอย่างในร้านจนหมดมาเก็บไว้เผื่อจำเป็น เมื่อหมดแล้วจึงชำระเงินเพื่อจะออกไปซื้อของที่ตลาดเพิ่มอีกด้วย

ตลาดขายปลีก/ส่ง

เธอเดินเข้าร้านขายเมล็ดก่อนเลยเธอตัดสินใจซื้อเมล็ดผลไม้ พืชผักสวนครัวทุกชนิดที่มีในร้านเลย ซื้ออุปกรณ์ทำไร่ไปทั้งหมดอีกด้วย พอซื้อเสร็จก็ออกจากร้านไปซื้อซาลาเปา ขนมจีบ โจ๊กใส้ต่างๆอีก500ชุด เธอซื้อเสื้อในกางเกงในเสื้อผ้าต่างๆไปอีกมากมายสั่งให้ไปส่งที่รถพอทุกคนไปเธอก็เก็บเข้ามิติ เก็บเสร็จจึงเดินข้ามไปร้านขายยาเหมาทุกอย่างที่มีในร้านขายยาบอกว่าไปบริจาคให้ไปส่งที่รถเก็บเข้ามิติ พอเสร็จเธอจึงขับรถไปร้านชาร้านสมุนไพรที่เธอชอบไปพอถึงเธอก็สั่งซื้อสมุนไพรแห้งทุกชนิดมาแล้วก็ซื้อชาทุกชนิดมาอีกด้วย เมื่อซื้อเสร็จก็ไปร้านขายสัตว์ จึงซื้อม้านิลโลหิตตัวผู้ตัวเมียมาเก็บไว้6 ตัว หมู6ตัว ไก่6ตัว เป็ด6ตัว วัวนม6ตัว วัวธรรมดา6ตัว หมาพิทบลู 4ตัว ลูกแมว2ตัว ปลาเลี้ยงทุกชนิดชนิดละ12 ตัว เมื่อซื้อทุกอย่างครบแล้วก็ให้ที่อยู่ให้เขาไปส่งที่บ้านของเธอ

แล้วฉันก็ใช้เส้นสายต่างๆซื้อปืนรุ่นต่างๆมาอีกหลายกระบอก อีกทั้งสั่งทำกระบี่ มีดพก ธนู ดาบหลายๆแบบอีกกว่า20 อัน แล้วก็อุปกรณ์การแพทย์ต่างๆทั้งแผนไทย และแผนโบราณมาอีกเรียกว่าซื้อทุกอย่างที่จำเป็นต้องใช้หรือที่โรงพยาบาลมีเลยก็ว่าได้

เมื่อกลับถึงบ้านเธอก็นำเงินที่เหลือในธนาคารแลกเปลี่ยนให้กับระบบทันที…

โฮสต้องการแลกเปลี่ยนเงินจำนวน 694,000 บาทให้กับระบบเลยใช่หรือไม่

" ใช่ "

นี่ก็ผ่านไป2วันแล้วตั้งแต่ที่เธอไปซื้อของเธอนำของเข้ามิติจนครบแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันที่เธอจะไปทำเรื่องลาออก และตอนนี้เธอกำลังขับรถไปทำเรื่องลาออกกับหัวหน้าองค์กรซึ่งเบื้องหน้าก็คือพ่อที่ทุกคนรู้จักกันนั้นแหละ

" หัวหน้าคะ ฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยด้วยค่ะ "

" อืม ว่ามาสิ "

" คือว่า ฉันอยากจะขอลาออกจากองค์กรค่ะฉันอยากจะไปอยู่ชนบทค่ะ "

" ฉันจะให้เธอลาออก แต่เธอต้องทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จ "

" ได้ค่ะ "

" นี่คือภารกิจที่เธอต้องทำ " หัวหน้าพูดจบก็เลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้าเธอ

" ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ " เธอก็ออกจากห้องมาทันที

ทางด้านในห้อง

" วันที่เธอทำภารกิจก็จัดการเธอได้เลย " พูดออกมาด้วยท่าทีเฉยเมยพร้อมกับขยับกรอบแว่นที่สันจมูก

" ได้ครับหัวหน้า "

หลังจากวันที่ได้รับภารกิจ จนถึงวันที่ต้องทำภารกิจจริงๆ ตอนนี้เมิ่งฮวากำลังถือปืนพร้อมกับกำลังทำภารกิจอยู่ แต่อยู่ดีๆเธอก็โดนไล่ล่าทำให้ต้องต่อสู้แต่เนื่องจากฝั่งนั้นคนเยอะทำให้เธอพลาดโดนยิงที่จุดสำคัญทำให้หมดเรี่ยวแรงที่จะฝืนทนสู้ต่อ จนสุดท้ายสติก็ดับวูบไป… แต่อยู่ดีๆหลังจากที่ลืมตาฟื้นขึ้นมารู้ตัวอีกทีเธอก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้!

一

หลังจากที่รู้ตัวว่าได้โผล่มาที่ไหนไม่รู้ อยู่ดีๆก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวทำเธอตกใจหัวใจจะวาย!

" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "

" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน "

" ระบบได้ทำการย้ายมิติสำเร็จ โปรดยืนยันตัวตน"

ลงชื่อ จูเมิ่งฮวา

ยืนยันตัวตนสำเร็จ

" ยินดีด้วยขอรับ ตอนนี้โฮสได้ยืนยันตัวตนสำเร็จแล้วสามารถเข้าไปในห้วงมิติจิตได้เลยขอรับ "

แม้ว่าเธอจะตกใจมากแต่เธอก็ต้องทำใจและทำความเข้าใจกับระบบเนื่องจากเธออ่านนิยายมาเยอะ อีกอย่างมาแบบนี้ก็ดีเธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอให้มีความสุขที่สุด

" ที่นี่ที่ไหน "

" ที่นี่คือแคว้นฉิน เมืองเสียนหยาง และตอนนี้ที่โฮสอยู่คือป่าอสูร ของหมู่บ้านซานซีขอรับ "

" โอ้ นี่ไม่ใช่ว่าฉันทะลุมายุคจีนโบราณหรอกนะ "

" จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ขอรับ แต่ระบบขอแนะนำว่าให้โฮสใช้คำพูดของคนยุคนี้ให้ถูกด้วยขอรับไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดปัญหาได้ "

" อืม ว่าแต่ระบบเจ้ามีชื่อหรือเปล่า "

" ไม่มีขอรับ "

" งั้นข้าจะตั้งให้เจ้าเองแล้วกัน อืม… เสี่ยวเปา แล้วกัน "

" ขอบคุณขอรับ เสี่ยวเปาชอบมาก "

เธอก็พยักหน้าตอบกลับไป แล้วจึงเข้ามิติทันที เมื่อได้เข้ามาในมิติแล้วเธอก็ตะลึงกับภาพตรงหน้ามากๆสวยมากจริงๆ มีแม่น้ำภูเขา ต้นผลไม้ พืชผักสมุนไพร มีผักสวนครัวอีกด้วย อีกฝั่งเป็นบ้านสไตล์มินิมอลชั้นเดียวขนาดใหญ่ มีโกดังเก็บของ อาหารสดอาหารแห้ง ของใช้แยกเป็นโกดังเลย มีบ่อน้ำวารีสวรรค์ กับบ่อพวกสัตว์ต่างๆที่เธอซื้อมา เลยไปอีกจะมีคอกสัตว์ต่างๆด้วย ส่วนแมวที่เธอซื้อมานั้นอยู่ในบ้าน เมื่อเธอสำรวจเสร็จแล้วจึงเข้าไปในบ้าน ในบ้านจะมี2 ห้องนอนมีห้องน้ำที่มีอ่างจากุชชี่ในตัวด้วย ห้องทำงาน ห้องทำอาหาร ห้องทำขนม ห้องยาและสมุนไพรห้องทดลอง ห้องวาดรูป ห้องดนตรี ห้องฝึกซ้อม ห้องรักษาเหมือนโรงพยาบาลขนาดย่อม ห้องนั่งเล่น ซึ่งทุกๆห้องก็ตรงตัวตามชื่อเรียกเลยมีอุปกรณ์ข้าวของเครื่องใช้ให้ครบครันซึ่งก็ถูกใจเธอมากๆ นี่เธอทะละมิติมาเป็นแมรี่ซูหรืออย่างไรกันเนี่ย? ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย

หลังจากที่สำรวจในบ้านแล้วเธอจึงคิดว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปข้างนอกสักหน่อย ซึ่งเสื้อผ้ารองเท้าปิ่นปักผมของต่างๆระบบได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยเยอะมากละลานตาจนเธอเลือกไม่ถูก เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าที่ระบบเตรียมไว้ให้มีตั้งแต่ผ้าระดับปานกลางจนผ้าหายากที่คนในยุคนี้แทบไม่มีเลย อ่า… เรียกว่าไม่มีเลยจะจะถูกกว่าและผ้าที่เธอเห็นนั้นมีหลายแบบ หลายชนชั้นเลยก็ว่าได้และมีทุกสี เธอจึงเลือกผ้าหายากที่สุดสีชมพูอ่อน รองเท้าสีชมพู ปิ่นปักผมลายหงษ์สวยงาม ซึ่งมันก็เข้ากับเธอมาก ผิวพรรณขาวอมชมพูกระจ่างใสตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย หน้าตาของเธอนั้นงามล่มเมืองจริงๆงดงามดั่งเทพเซียน ในยุคที่เธอมานี้ไม่มีใครงามเทียบเท่าเธอได้เลย ตอนนี้เธอเป็นเด็กสาวอายุ 18 ขวบปี ( ระบบได้ทำการลดอายุตอนทำการเคลื่อนย้ายมายังยุคโบราณ ) พอดี หลังจากนั้นเธอจึงออกจากมิติทันที ถ้าหากใครได้เห็นก็ต้องเผลอไผลไปความงดงาม ยิ่งถ้าได้เห็นถึงความสามารถแล้วด้วยยิ่งต้องมีคนมากมายหมายปองต้องตา จูเมิ่งฮวา คนนี้แน่ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นนางก็หาได้สนใจไม่

" เสี่ยวเปา ข้าจะออกจากป่าแห่งนี้นี่อีกไกลหรือไม่ "

" ไม่ไกลขอรับ โฮสเดินทางไปอีกครึ่งชั่วยามก็ออกจากป่าได้แล้วขอรับ "

" หืม… ไวถึงเพียงนั้น เอาล่ะ งั้นเราไปกันเถอะ! "

หลังจากนั้นก็เดินเท้าออกจากป่าทันที ตอนนี้เธอเดินมาได้1 เค่อแล้ว อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงทางออกแล้ว

หมู่บ้านซานซี

ตอนนี้เมิ่งฮวาได้ออกจากป่าอสูรแล้ว อยู่หน้าหมู่บ้านซานซี จึงตัดสินใจที่จะตั้งที่อยู่อาศัยที่หมู่บ้านซานซี

" อ้าวนังหนู เหตุใดจึงมาอยู่ตรงนี้เล่า " ลี่คุนกับภรรยาลี่จูกำลังเดินเท้าเข้าหมู่บ้านก็เห็นเด็กสาวแปลกหน้ายืนอยู่จึงเอ่ยถาม

" คือว่าครอบครัวของข้าโดนปล้นกลางทางทำให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าตาย ข้าจึงจะมาตั้งที่อยู่อาศัยอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ " เธอจำใจเอ่ยคำโกหกออกไป

" โอ้ งั้นรึ งั้นเข้าหมู่บ้านพร้อมกับข้าแล้วกัน เดี๋ยวข้าจะให้ภรรยาของข้าพาไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน " ท่านป่ารีบเอ่ยอย่างใจดีกับนาง พร้อมกับทำหน้าเห็นอกเห็นใจออกมา

" เอ่อ… ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านลุงท่านป้า "

" ลุงชื่อลี่คุน ภรรยาข้าลี่จู เจ้าเรียกข้าว่าลุงลี่กับป้าลี่ก็แล้วกัน แล้วเจ้าชื่อแซ่อันใดเล่า "

" ข้าจูเมิ่งฮวาเจ้าค่ะ ท่านลุงท่านป้าเรียกข้าว่า อาเมิ่ง หรือเมิ่งฮวาก็ได้เจ้าค่ะ "

" ได้ๆ ป่ะอาเมิ่งเข้าหมู่บ้านเถอะ เดี๋ยวลุงจะให้ป้าลี่พาเจ้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน "

" เจ้าค่ะ "

เมื่อเดินเข้าหมู่บ้านก็มีชาวบ้านรอบข้างคอยเมียงมองมาทางเธออย่างสงสัยใคร่รู้ บางคนก็เอ่ยถามบางคนก็แค่มองเฉยๆ บางคนก็แสดงอาการอิจฉาเธอออกมาทันทีที่เห็นใบหน้าที่งดงามปานล่มเมืองและผิวพรรณขาวใสอมชมพูของเธอ ไหนจะการแต่งตัวที่มองดูก็รู้ว่าร่ำรวยเพียงใดอีก

บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน

" อาตงเอ้ย " เสียงท่านป้าลี่ตะโกนเรียกหัวหน้าหมู่บ้าน

" ว่าไงท่านป้าลี่ มาหาข้ามีอันใดรึ แล้วนั่นท่านพาใครมาด้วยเล่า " ทันทีที่สายตามองมาเห็นเธอก็เอ่ยถามทันที

" ข้าพานังหนูเมิ่งมาหาเจ้าน่ะ "

" อ้อ ว่าแต่เจ้ามาหาข้ามีอันใดเล่า " ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัยปนแปลกใจ เนื่องจากไม่เคยเห็นหน้านางมาก่อน

" ข้าจะมาขอซื้อที่เพื่ออยู่อาศัยที่นี่น่ะเจ้าค่ะ "

" ได้ๆ ข้าชื่อ ตงเต๋อเป่า แล้วเจ้าชื่อเสียงเรียงนามอันใดเล่า มาคนเดียวรึ "

" ข้าชื่อ จูเมิ่งฮวา เจ้าค่ะ พอดีระหว่างกลางทางรถม้าของบ้านข้าโดนดักปล้นทำให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเสียชีวิตเจ้าค่ะ ข้าเลยเดินทางเท้ามาเพียงคนเดียว "

" เอ่อ ข้าเสียใจด้วยนะแม่นาง ว่าแต่เจ้าต้องการพื้นที่กี่หมู่เล่า " หัวหน้าหมู่บ้านรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะกลัวจะทำให้เด็กสาวเสียใจ

" ข้าต้องการที่ใกล้แถบภูเขาและแม่น้ำ10หมู่เจ้าค่ะ เท่าไหร่หรือเจ้าคะ "

" อืม ราคาจะตกอยู่ที่หมู่ละ 4 ตำลึงเงิน 10 หมู่ก็ 40 ตำลึงเงินนะเจ้า " เมื่อคิดจำนวนเงินเรียบร้อยก็รีบเอ่ยบอกแก่นาง

" เจ้าค่ะ " เธอคุยกับระบบทางจิตให้ระบบนำเงินออกมาให้เธอ 40 ตำลึงเงิน

" นี่เจ้าค่ะ " เธอวางเงินจำนวน 40 ตำลึงให้หัวหน้าหมู่บ้าน

" อืม งั้นทำสัญญาเลยแล้วกัน "

" เจ้าค่ะ " เมื่อทำสัญญาเสร็จหัวหน้าบอกว่า

" เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปดำเนินเรื่องให้เจ้าแล้วกัน "

" ขอบคุณมากเจ้าค่ะ "

หลังจากทำเรื่องเสร็จนั้นเธอกับป้าลี่ก็เดินออกมาจากบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน

" นังหนูเมิ่ง แล้วเจ้าจะไปอยู่ที่ไหนเล่ากว่าจะสร้างบ้านเสร็จก็คงอีกนาน "

" เอ่อ ข้ายังไม่ได้คิดไว้เลยเจ้าค่ะ "

" งั้นเจ้าก็มาอยู่บ้านของป้ากับลุงจนกว่าบ้านจะเสร็จก่อนก็แล้วกัน "

" แบบนั้นจะไม่เป็นการรบกวนท่านลุงท่านป้าหรือเจ้าคะ "

" เพ้ย! รบกงรบกวนอันใดกัน ไปๆไปอยู่กับลุงกับป้าก่อนนี่แหละ " ท่านป้าเอ่ย

" …เอาแบบนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้ามากเลยนะเจ้าคะ "

ระหว่างที่เดินกลับบ้านของท่านป้า เมิ่งฮวาก็ส่งจิตคุยกับระบบ

" นี่เสี่ยวเปา หากข้าต้องการนำของออกมาจากมิติจะทำอย่างไร พวกท่านลุงท่านป้าต้องสงสัยแน่ "

" ท่านก็นำแหวนมาใส่สิขอรับ แคว้นนี้มีแหวนมิติหน่ะขอรับ ไม่มีใครสงสัยสิ่งที่ท่านนำออกมาแน่นอน " แต่มิติก็ไม่ได้บอกกับเมิ่งฮวาว่าแคว้นนี่มีแหวนมิติก็จริงแต่ก็น้อยนักที่จะมีให้พบเห็นนอกจากฮ่องเต้ หรือคนของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีใครที่สามารถมีแหวนมิติได้ซึ่งทุกคนก็ต่างรู้ดี

หลังจากที่ระบบบอกเธอจึงนำแหวนเพชร ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาแอบสวมไว้ที่นิ้วทันที เพราะกลัวท่านป้าลี่จะเห็น เมื่อเดินสักพักก็ถึง

* ค่าเงินจีนโบราณ

1 ตำลึงทอง = 10 ตำลึงเงิน

1 ตำลึงเงิน = 1 ก้วนเหรียญทองแดง

1 ก้วน = 1000 เหวิน (อีแปะ) ซึ่งเป็นเหรียญทองแดงผสม

二

บ้านตระกูลลี่

" มากันแล้วรึ " ท่านลุงลี่เอ่ยถามทันทีที่เห็นทั้งสองคนเดินมาถึง

" ก็ใช่น่ะสิตาแก่ แล้วนี่เจ้าจะออกไปไหน " ท่านป้าเอ่ยถามท่านลุงอย่างสงสัยเมื่อเห็นท่านลุงหิ้วตะกร้าวะภายใส่หลังทำท่าเหมือนเตรียมจะออกไปไหน

" ข้าก็กำลังจะออกไปล่าสัตว์น่ะสิ "

ในขณะที่ท่านลุงท่านป้าคุยกันเธอก็กวาดสายตาสำรวจภายนอกของบ้านอยู่ บ้านดินธรรมดาจะว่าเก่าก็เก่าแต่ก็ไม่ถือว่าเก่ามาก ส่วนความสะอาดนางก็ถือว่ามีความสะอาด และเป็นระเบียบมาก เธอกวาดสายตาสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านลุงกับท่านป้าคุยกันเสร็จ

" เจ้าก็พานังหนูเมิ่งเข้าบ้านไปก่อนเถอะ " ท่านลุงรีบเอ่ยบอกท่านป้า

" ได้ๆ ป่ะนางหนูเมิ่งเราเข้าบ้านกันเถอะ ”

หลังจากพูดจบท่านป้าลี่ก็เดินพาเธอเข้ามาในบ้านของท่านทันที

" บ้านนี้มี2ห้องนอน ป้ากับตาแก่นอนห้องนี้ ส่วนเจ้านอนห้องนี้ก็แล้วกัน ส่วนนี่จะเป็นห้องครัว ห้องโถง ห้องเก็บเสบียงจะอยู่ด้านหลังบ้าน ตอนนี้เจ้าก็นำของเข้าห้องไปเก็บไปพักผ่อนก่อนเถิด "

" เจ้าค่ะท่านป้า " จูเมิ่งฮวาเอ่ยจบเธอก็เดินเข้าห้อง ห้องที่เธอนอนนั้นไม่เล็กไม่ใหญ่มาก มีขนาดปานกลาง มีเตียงเตาเธอจึงนำที่นอนท็อปเปอร์ออกมาปูทับที่นอนเก่าที่ปูไว้อยู่ หมอน1ใบ ผ้าห่มหนาอีก1ผืน นำตู้เสื้อผ้าออกมาแล้วนำเสื้อผ้ามาใส่ตู้ไว้อีก3-4 ตัว นำผ้าม่านออกมาติดตรงหน้าต่าง นำโต๊ะมาว่างข้างเตียงเตา นำไฟตั้งโต๊ะ(เป็นแบบใส่ถ่าน)มาวาง แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วแหละมั้ง

เมื่อจัดห้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงออกไปช่วยท่านป้าเตรียมข้าวเย็น เพราะนี่ก็ยามเซิน (15:00-16:59 น.) แล้ว

" ท่านป้าเจ้าคะ มีอันใดให้ข้าช่วยไหมเจ้าคะ " เมิ่งฮวาเอี้ยวตัวเกาะขอบประตูห้องครัวแล้วกล่าวถามท่านป้า

" อ้าวอาเมิ่งมานี่สิ มาช่วยป้าเตรียมกับข้าวสำหรับมื้อค่ำก็แล้วกัน " ท่านป้าเอ่ยพร้อมกับกวักมือเรียก

" ได้เจ้าค่ะ "

หลังจากที่เธอเข้าครัวมาเธอก็เห็นเครื่องปรุงอันน้อยนิด มีแค่ผักป่ากับผักที่ปลูก เนื้อสัตว์นั้นเรียกว่าไม่มีให้นางเห็นเลย

" ท่านป้าเจ้าคะ อาหารมื้อค่ำนี้ให้ข้าเป็นคนทำเถอะเจ้าค่ะ " เมิ่งฮวาที่เห็นแบบนั้นแล้วก็รีบเอ่ยอาสาเป็นคนทำอาหาร

“ เอ๋… เจ้าทำอาหารเป็นด้วยหรือ ” ท่านป้ากล่าวถามออกมาด้วยความคลางแคลงใจ

“ ข้าพอที่จะทำเป็นบ้างเจ้าค่ะ ให้ข้าเป็นคนทำเถิดเจ้าค่ะ ”

" ได้ๆ เดี๋ยวป้าไปเอาอาหารให้ไก่ก่อน ถ้าอย่างนั้นอาเมิ่งเจ้าก็ทำอาหารมื้อค่ำเถอะ "

" เจ้าค่ะ "

พอเข้าครัวเธอจึงนำเครื่องปรุงต่างๆมาเทใส่กระปุก นำซอสหอยนางรม น้ำปลา ไข่ไก่ ไข่เป็ด เนื้อหมูออกมาจัดให้เป็นระเบียบเผื่อท่านป้าจะทำอาหารจะได้ใช้สะดวก

ซึ่งวันนี้เธอจะทำหมูแดง ผัดกวางตุ้ง ติ่มซำ ซุปเสฉวนทะเล เมื่อคิดเมนูได้จึงเริ่มลงมือทำทันที

กลิ่นอาหารของเธอนั้นลอยตามลมไปทำให้คนที่ได้กลิ่นอดที่จะโอดครวญไม่ได้ ยิ่งบ้านข้างๆนั้นหิวจนท้องกริ่ว แทบจะทนไม่ไหว ป้าลี่ก็ถึงกับเดินตามกลิ่นอาหารมา

" โอ้ อาเมิ่งเจ้าทำอะไร ทำไมถึงได้หอมขนาดนี้ "

" ข้าทำหลายอย่างเลยเจ้าค่ะมีหมูแดง ผัดกวางตุ้ง ติ่มซำ ซุปเสฉวนทะเลเจ้าค่ะ " เมิ่งฮวาตอบอย่างฉะฉาน แต่คนฟังนี่นั้นตะลึงงันไปเรียบร้อยแล้ว

" ทำไมหลายอย่างนักเล่า แต่เอ๋… เจ้ามีเนื้อสัตว์ด้วยหรือ ข้าจำได้ว่าบ้านข้าไม่มีเนื้อสัตว์นี่นา ” ท่านป้ากล่าวถาม พร้อมกับเอ่ยกับตัวเอง

" เจ้าค่ะ ข้านำออกมาจากนี่เจ้าค่ะ ข้างในนั้นข้าซื้อตุนไว้หลายอย่างเลยเจ้าค่ะ " พูดจบเธอก็ชี้ที่แหวนให้ดู

" อั้ยโย่ว! เป็นอย่างนี้นี่เอง " ป้าลี่พยักหน้ารับรู้ คราแรกที่เห็นเมิ่งฮวาครั้งแรกนางก็คิดว่าเป็นแค่คนที่ร่ำรวยที่บ้านโดนดักปล้น แต่หลังจากที่เห็นแหวนมิติแล้วนางก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ แล้วเดินไปหยิบอาหารที่เมิ่งฮวาทำเสร็จแล้วมาขึ้นโต๊ะรอทานมื้อค่ำ

ยามโหย่ว (17:00-18:59 น.) หลังจากที่รอท่านลุงกันอยู่ ไม่นานท่านลุงก็กลับมาถึงบ้าน

“ กลับมาแล้วหรือตาแก่ ได้อะไรมาหรือไม่เล่า ” ท่านป้าเอ่ยทักท่านลุง

“ เฮ้อ… ไม่ได้อะไรมาเลย สงสัยพรุ่งนี้ข้าคงต้องเข้าป่าลึกกว่านี้อีกสักหน่อย แต่หืม กลิ่นหอมอะไรหรือ ข้าได้กลิ่นหอมเหมือนเนื้อสัตว์เลย ” ท่านลุงเอ่ยตอบ พร้อมกับถามออกไป

“ มันจะอันตรายเกินไปหรือไม่ตาแก่ กลิ่นอาหารอาเมิ่งเป็นคนทำ เจ้ารีบไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วมากินเถิด ”

“ ชั่งเรื่องนั้นก่อนเถิด เดี๋ยวข้าไปล้างเนื้อล้างตัวประเดี๋ยวเดียว ”

หลังจากนั้นทุกคนก็พากันมานั่งกินข้าวมื้อเย็นแสนพิเศษ สำหรับเมิ่งฮวานั้นการกินเนื้อไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดเพราะที่ที่นางจากมานั้นไม่ได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์ หรือขาดแคลนอาหารอย่างคนที่นี่… แต่สำหรับท่านลุงกับท่านป้านั้นไม่ใช่ การที่มื้อนี้คนทั้งคู่ได้กินอาหารที่มีเนื้อสัตว์ หรือเรียกว่าอาหารจานเนื้อที่มีรสชาติที่แสนอร่อยแบบนี้นั้นหาได้ยากยิ่ง ตั้งแต่เกิดมาจนอายุขนาดนี้แล้วเรียกได้ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารจารเนื้อที่แสนอร่อยแบบนี้ครั้งแรก

เมิ่งฮวาเห็นท่านลุงกับท่านป้าที่ไม่ค่อยกล้าคีบเนื้อสัตว์ในจาน จึงใช้ตะเกียบคีบเนื้อสัตว์ใส่ถ้วยให้ท่านลุงกับท่านป้า

“ กินเยอะๆนะเจ้าคะท่านลุง ท่านป้า ” เมิ่งฮวากล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส

“ ขะ… ขอบใจมากอาเมิ่ง เจ้าอย่ามัวแต่ห่วงตาแก่กับป้าเลย เจ้าก็กินให้เยอะๆ ” ท่านป้าเอ่ยทั้งที่ภายในดวงตามีน้ำกลิ้งกลอกอยู่

“ จริงอย่างที่ยายแก่พูด พวกข้าแก่แล้วเจ้าไม่ต้องทำอาหารจานเนื้อมากขนาดนี้ก็ได้คราวหน้าน่ะ หากเจ้าจะทำก็เก็บไว้ทำกินเองเถิด ”

“ ชีวิตข้าไม่มีใครอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งท่านลุงท่านป้ายังคอยช่วยเหลือข้าคนที่เพิ่งเจอเพียงครั้งเดียวขนาดนี้ ข้าก็จะตอบแทนท่านลุงกับท่านป้าเองเจ้าค่ะ พวกท่านอย่าคิดมากอันใดไปเลยเจ้าค่ะ ข้าเต็มใจทำทุกอย่าง ”

“ ได้ได้ ยายแก่เช่นข้า กับตาแก่รับรู้ความกตัญญูของเจ้า ” ท่านป้าพยักหน้ารับด้วยความซาบซึ้งใจ

“ เช่นนั้นพวกท่านก็กินเยอะๆนะเจ้าคะ ตลอดเวลาที่ข้าต้องอยู่ที่นี่ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบการทำอาหารในแต่ละมื้อให้ท่านลุงกับท่านป้าเองเจ้าค่ะ ”

“ ได้ได้ เอาตามที่เจ้าว่าเถิด ตาแก่กับยายแก่อย่างพวกข้าไม่เถียงเจ้าแล้ว ” ท่านลุงเอ่ยตอบกลับ

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็นั่งกินข้าวกันต่อจนจบอาหารมื้อค่ำ เมื่อทั้งสามคนกินข้าวเสร็จท่านป้าก็เอ่ยปากอาสาเป็นคนเก็บถ้วยชามอาหารไปล้าง ไม่ยอมให้เมิ่งฮวาไปล้างเนื่องจากนางเป็นคนรับผิดชอบทำอาหารแล้ว เมิ่งฮวาจึงได้แต่จำใจยอมให้ท่านป้านำถ้วยชามอาหารไปล้าง ส่วนนางก็เดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อเตรียมจะอาบน้ำพักผ่อน

…เมื่อเมิ่งฮวานำสบู่ แปรงสีฟันยาสีฟันเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำ ผ่านไป1เค่อ[15นาที] เมิ่งฮวาก็อาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดหมดจดแล้วก็แต่งตัวแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนไปทันที

“ เสี่ยวเปา ตอนนี้ในมิติตอนนี้ข้ามีตำลึงเงินเหลือเท่าใดหรือ ” เมื่อหย่อนกายนอนบนตั่งเตียงเรียบร้อย เยว่อิงก็เอ่ยถามระบบออกมา

“ 694,000 ตำลึงทองขอรับ ” ทันที่ที่ในยินคำตอบจากเสี่ยวเปาที่มาจากในหัวเมิ่งฮวาก็ถึงกับอ้าปากค้าง เพราะต่อให้นางไม่ทำงานนางก็ยังมีกินอย่างไม่ขัดสน หรือลำบากเนื่องจากของต่างๆที่นางซื้อมาเก็บไว้เตรียมใส่มาในมิติอย่างเยอะแยะมากมาย ไหนจะเงินตำลึงทองมากมายนี่อีก นี่แหละชีวิตที่เมิ่งฮวาใฝ่ฝัน ชีวิตนี้ข้าจะมีชีวิตบนกองเงินกองทองให้มีความสุขที่สุดเลย หึหึ!

อ่านต่อนิยายเรื่องนี้