ก้าวเล็กๆ ของพวกเรา คือความก้าวหน้าที่สำคัญของทุกคน
เมื่อราวปี 2563 วันหนึ่งซึ่งผมเข้าร่วมชุมนุมกับคนรุ่นใหม่ ฝนตกลงมาเป็นหยดเล็กๆ ช่วงเวลาของขบวนการเคลื่อนไหวของคนรุ่นใหม่ ผมไม่เคยจินตนาการได้ว่าผู้คนจะมีจุดร่วมความฝัน และเป้าหมายของการเปลี่ยนแปลงได้ร่วมกันขนาดนี้ ผมยังจำจังหวะการเต้นของหัวใจของผมในช่วงปีสองปีนั้น
“มันไร้ประโยชน์” เป็นคำที่ผมได้ยินจากคนสูงวัยมากประสบการณ์หลายคนที่พูดถึงขบวนการเคลื่อนไหวในช่วงนั้น
บางคนเทียบให้ผมฟังว่า “พวกเด็กๆ นี่ก็แค่รอคอยสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง เหมือนรอโกโดต์ในละครเวทีเก่าๆ นั่นแหละ”
(ในละครเรื่อง “Waiting for Godot” (รอคอยโกโดต์) ของซามูเอล เบคเก็ตต์ มีตัวละครสองตัวคือ วลาดิเมียร์และเอสตราก็อน ยืนรอพบใครบางคนที่ชื่อโกโดต์ใต้ต้นไม้ พวกเขารอทั้งวันทั้งคืน คุยกันไปเรื่อยเปื่อย หวังว่าโกโดต์จะมา แต่โกโดต์ก็ไม่เคยปรากฏตัว ละครเรื่องนี้มักถูกตีความว่าเป็นสัญลักษณ์ของการรอคอยสิ่งที่ไม่มีวันมาถึง การดำรงอยู่ที่ไร้ความหมาย หรือความหวังลมๆ แล้งๆ คำว่า “รอคอยโกโดต์” จึงกลายเป็นสำนวนที่ใช้เปรียบเปรยถึงการรอคอยที่ไร้จุดหมายและไร้ความหวัง)
ผมเคยมอบหมาย “คอยโกโดต์” ให้นักศึกษาปี 1 อ่านเมื่อหลังรัฐประหาร 2557
นัยยะคือตอนนั้น รัฐบาลทหารพยายามบอกให้ประชาชนคอย พวกเขาจะใช้เวลาอีกไม่นาน เราคิดว่าหกเดือน
จากนั้น ก็เป็นปี เผลอไม่นานเท่าไรก็เกือบสิบปี และจนมาตอนนี้ หากพูดกันตามตรง มันดูเหมือนพี่น้องเราไม่เคยตาย เด็กๆ ของเราไม่เคยติดคุก เพื่อนๆ ของเราไม่เคยลี้ภัย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาตลอดสิบกว่าปีนี้
จนไม่แปลกนักที่เราจะเริ่มตั้งคำถามว่าเราสู้เพื่ออะไร
วันนี้ผมปล่อยความคิดตัวเองล่องลอยไปตามภาพจำในอดีตที่สะสมในความทรงจำ ความรู้ ประวัติศาสตร์เรื่องเล่าที่ผ่านมา
ความคิดล่องลอยไปถึงภาพถ่ายขาวดำในหนังสือประวัติศาสตร์ ภาพของกรรมกรโรงงานทอผ้าที่ยืนประท้วงอยู่กลางสายฝน
พวกเขาคงเคยถูกมองว่าโง่เขลา ที่คิดจะเรียกร้องวันหยุด ค่าแรงที่เป็นธรรม หรือสวัสดิการที่ดีกว่า
แต่วันนี้ ลูกหลานของพวกเขามีวันหยุด มีประกันสังคม มีสวัสดิการที่บรรพบุรุษไม่เคยฝันว่าจะมี
ผมนึกถึงตอนคนรุ่นใหม่รณรงค์ทางออนไลน์ พวกเขาทวีตข้อความสั้นๆ แชร์ภาพการชุมนุม สร้างแฮชแท็กให้ลุกลามไปทั่วโลกออนไลน์ หลายคนบอกว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่แท้จริง แค่การกดไลก์ กดแชร์ในห้องแอร์เย็นๆ
นึกถึงคนงานโรงงานที่รวมตัวกันเรียกร้องค่าแรงขั้นต่ำ จนวันนี้กลายเป็นกฎหมายที่คุ้มครองแรงงานทั่วประเทศ
และนึกถึงนักศึกษาที่ยืนแบกป้ายกลางแดด ถ่ายรูปลงโซเชียล ติดแฮชแท็กเรียกร้องความเท่าเทียม จนวันนี้เสียงของพวกเขาดังก้องไปทั่วโลกในช่วงเวลาหนึ่ง ทุกการกดแชร์คือการส่งต่อความคิด ทุกแฮชแท็กคือการรวมพลัง เหมือนหยดน้ำที่รวมตัวกันจนกลายเป็นสายธาร
เม็ดฝนเม็ดเดียว บางหยดอาจระเหยกลางอากาศ แต่บางหยดได้หล่อเลี้ยงต้นไม้เล็กๆ ให้เติบโต บางหยดได้ชะล้างฝุ่นผงให้ท้องถนนสะอาดขึ้น บางหยดได้เติมเต็มแอ่งน้ำให้นกน้อยได้ดื่มกิน
ปัจจุบันปลายปี 2567 แล้วผมมีมิตรสหายหลายท่านที่เติบโตจากขบวนการนักศึกษาเมื่อ 4 ปีที่แล้ว มาเป็นเพื่อนร่วมร่วมผลักดันประเด็นต่างๆ ร่วมกัน
เป็นการต่อสู้ที่ใช้พลังมหาศาล เพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงแม้ไม่ได้อยู่บนท้องถนนเหมือนเดิม
อยู่ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยผู้มีอำนาจที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงได้ เหมือนการเปลี่ยนแปลงจะใกล้ และง่ายมากขึ้น
เราไม่ต้องเขียนป้ายผ้าบนถนน ไม่ต้องปราศรัยบนรถบรรทุก ไม่ต้องนั่งประท้วงกลางถนน
แต่การเปิดประตูการเปลี่ยนแปลงทีละบาน ยิ่งใกล้ เป้าหมาย ก็เหมือนประตูมันหนักอึ้งขึ้นมาทุกขณะ
มิตรสหายของผมคุณเกศนคร พจนาวรพงษ์ ได้วาดภาพนี้สื่อให้แก่การทำงานของคนทุกคนไม่ว่า อยู่ในพื้นที่ใดของการผลักดัน ด้วยคำอธิบายง่ายๆ ที่ว่า“ก้าวเล็กๆ ของพวกเราคือความก้าวหน้าที่สำคัญของทุกคน” ในห้วงแรกของความคิดผมยังไม่ได้ตีความลึกซึ้งในถ้อยคำนั้นว่ามีความหมายลักษณะใดบ้าง
ผมปริ๊นต์รูปนี้ติดตัวเข้ามาในห้องประชุม อนุกรรมการคณะหนึ่งของสำนักงานประกันสังคม
เป็นบรรยากาศที่ตึงเครียดที่สุด มีความเห็นที่แตกต่างหลากหลาย ตั้งแต่ประเด็นเล็กถึงประเด็นใหญ่
ใจหนึ่งก็รู้สึกเหนื่อยท้อ เราต้องใช้ความพยายามในการโน้มน้าวอีกกี่ครั้ง หรือต้องยาวนานอย่างไม่จบสิ้น
จนบางประเด็นผมเองก็รู้สึกอยากปล่อยผ่านไปตามแต่ที่ผู้คนที่ประสงค์จะคัดค้านต้องการให้เป็นเช่นนั้น
แต่ถ้อยคำในรูปนี้ก็ชวนให้ผมคิด จริงอยู่ว่า การเปลี่ยนแปลงบางอย่างอาจเป็นสิ่งเล็กน้อยในวันนี้ แต่อาจสะสมเป็นการเปลี่ยนแปลงภายหลัง หรือส่งผลต่อชีวิตผู้คนมากมาย ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ผมอ่านถ้อยคำนี้ให้แก่ที่ประชุมฟัง
ประกาศที่เราจะแก้ไขมันอาจเป็นไม่กี่ตัวอักษร แต่มันจะสำคัญกับชีวิตของผู้คนจำนวนมาก ไม่ใช่เพียงความสำเร็จส่วนตัว แต่เป็นความก้าวหน้าของทั้งสังคมแม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยก็ตาม
จึงเป็นข้อความของผมสู่ผู้ที่ยังต่อสู้ ยังมีความหวัง ปรารถนาเห็นโลกที่ยุติธรรมมากขึ้น แม้จะเผชิญกับอุปสรรค ไม่ราบรื่น ไม่ว่าการต่อสู้นั้นอยู่ใน ท้องถนน สภา ห้องประชุม หรือโลกออนไลน์
“ก้าวเล็กๆ ของพวกเราคือความก้าวหน้าที่สำคัญของทุกคน”
และการเปลี่ยนแปลงอย่างไรก็มาถึงแน่นอน
https://twitter.com/matichonweekly/status/1552197630306177024
อ่านข่าวต้นฉบับได้ที่ : ก้าวเล็กๆ ของพวกเรา คือความก้าวหน้าที่สำคัญของทุกคน
ติดตามข่าวล่าสุดได้ทุกวัน ที่นี่
– Website : https://www.matichonweekly.com