เรื่องเล่าจากธุรกิจ "ปรบมือ" เหตุไฉน "คนสวย" ถึงได้ค่าปรบ "แพงกว่า"

ทําไมเล่า ทำไม?

ก็ในเมื่อเป็นธุรกิจ “ปรบมือ” ดังนั้น ถ้าจะมีใครซึ่งได้ค่าแรงมากกว่า ก็น่าจะเป็นคนที่ปรบแล้วเสียงดังไม่ใช่หรือ

แต่ กอล์ฟ ผู้เป็นโมเดลลิ่งทำหน้าที่จัดหาคนปรบมือให้รายการโทรทัศน์ต่างๆ ยืนยันชัดเจนมาว่า “ไม่ใช่”

เพราะ “ค่าแรงจะแล้วแต่เรตหน้าตาด้วย”

ชายหนุ่มวัย 30 ซึ่งจับงานนี้มา 5 ปี หลังสั่งสมประสบการณ์จากเหล่ารุ่นพี่ๆ มานาน บอกว่า ปัจจุบันเขารับหน้าที่จัดหาคนปรบมือให้รายการโทรทัศน์หลายรายการสำหรับเวิร์คพอยท์ ทีวี รวมถึงจัดหาคนกรี๊ดดาราให้ในอีกหลายๆ งานอีเวนต์ที่ติดต่อมา

โดยการจัดหานั้นมีตั้งแต่กลุ่มคนหลักร้อย อันเป็นอัตราเฉลี่ย แต่ระดับ 1,500 คน ก็เคยทำมาแล้วเช่นกัน

เล่าด้วยว่า ถึงแม้งานหลักจะคือการปรบมือ ฟังเหมือนง่าย แต่ไม่ใช่ว่าใครอยากทำก็ทำได้ เพราะต้องมีการเลือกสรรให้เหมาะสม

“ต้องแล้วแต่รายการ ว่าเป็นรายการประเภทไหน ต้องการคนแนวไหน”

“ถ้ารายการอาหารจะใช้คนที่มีอายุหน่อย ก็เป็นแนวแม่บ้าน 40 อัพ 50 กว่า 60 กว่ายังมีเลย”

แต่ “ถ้าเป็นรายการดนตรีจะเป็นพวกวัยรุ่นขึ้นมา”

บอกด้วยว่า ถึงตอนนี้หลายๆ รายการยังต้องการให้มีเสียงปรบมือ รวมไปถึงเสียงหัวเราะรับจ้างเหล่านี้ เพื่อช่วยสร้างบรรยากาศให้รายการดูคึกคัก มีสีสัน

ซึ่งโดยเฉลี่ยนั้นแต่ละรายการมักต้องการคนราวๆ 100 คน โดยคนที่ไปจะได้ค่าตอบแทนเริ่มต้นที่ 300 บาทต่อวัน

และจะได้มากกว่านั้นหากหน้าตาดี เพราะบางรายการต้องการแพนกล้องไปจับภาพ หรืออาจมีการสัมภาษณ์ความเห็นมือปรบเหล่านั้นออกจอ

ส่วนจะได้ 400, 500 หรืออัพไปจนถึง 1,500 บาท ก็แล้วแต่ “หน้า” และความเปย์ของรายการ

ขณะที่ตัวเขาเองจะได้ราว 5,000 บาท ต่อการจัดหาราวๆ 100 คน เพื่อนำมาแบ่งกับทีม

ซึ่ง “โอเค อยู่ได้ ยึดเป็นอาชีพได้” เขาบอก

เพราะงานก็มีมาเรื่อยๆ แถมบางวันยังมีมากกว่า 1 งาน

“ในวันหนึ่งที่เยอะสุดก็ 4 รายการ” เขาว่า

คํานวณรายได้ในใจ และเกือบจะร้องโอ้โห! ออกไปแล้ว หากก็ยั้งไว้ทันเมื่อเขาบอก “ได้แค่นั้น เพราะผมทำไม่นานเท่าไหร่ แล้วมันจะมีโมเดลลิ่งที่ดิวแต่ละโซนเอาไว้แล้ว โซนลาดพร้าวก็มีโมหนึ่ง ซึ่งโมที่เขาทำมาก่อนจะยึดพื้นที่ ผมก็ดิวฝั่งรังสิต”

“แบ่งเขตกันไป ไม่ทับเส้นกัน” ว่าอย่างนั้น

แสดงว่าสำหรับโมเดลลิ่งที่ทำมานาน ดิวรายการได้เยอะกว่า ก็น่าจะมีรายได้เพิ่มอีกไม่รู้เท่าไหร่

การหาคนมาทำงานนี้ กอล์ฟเล่าว่า ก่อนหน้านั้นเขาจะหาโดยใช้วิธีโพสต์รับสมัครในกลุ่ม หรือบอร์ดต่างๆ แต่ตอนหลังเริ่มมีกลุ่มที่ทำประจำ อย่างไรก็ตาม งานไหนที่คนไม่พอก็ยังอาศัยการโพสต์เช่นเดิม

ฟังแล้วน่าจะง่าย เพราะใครๆ ก็น่าจะอยากได้งานซึ่งทำไม่ยาก แถมค่าแรงก็ไม่ขี้เหร่ หากเอาเข้าจริง เขาว่า “ปัญหาก็มี”

“หลักๆ เลยคือหนีงาน ไม่มาทำ ลงชื่อไว้แล้วก็ไม่มา”

ทุกครั้งเขาจึงต้องหาคนสำรองไว้ อย่างน้อย 10% คือต้องการ 100 คน ก็หาไว้ 110 คน

“เพราะเขาหนีงานกันบ่อย”

“รถเสีย รถติด ไม่สบาย ต้องสอบ เจอเหตุผลเหล่านี้ทุกครั้ง คนปรบมืองอแงมีเยอะ เจอบ่อยมาก”

งานแก้ปัญหาเฉพาะหน้าจึงมีมาให้ปวดหัวตลอด

เมื่อได้คนครบ พอถึงเวลาถ่ายรายการ เขากับทีมก็ต้องคอยหาทางกระตุ้นให้คนที่มาร่วมปรบมือเหล่านั้นรู้สึกสนุกสนานตามโจทย์ที่ได้มา ครั้นถึงเวลากินอาหาร ก็ต้องไปรับอาหารจากรายการมาแจก และถ้าการทำงานล่วงเลย เกินเวลาที่ตกลงว่าจ้าง คือจาก 8 โมงเช้าอันเป็นเวลานัดพบ ไปจนกระทั่ง 2-3 ทุ่ม ทีมเขาก็ต้องรับผิดชอบจ่ายค่าล่วงเวลาในราคา 50 บาท/ชั่วโมง/คน

“แล้วงานนี้เหนื่อยมากนะ” เขาว่า

“บางรายการถ่ายเลิกตี 4 ตี 5 แล้วอีกรายการนัด 8 โมงเช้า เจออย่างนี้ติดๆ กัน 4-5 วัน แทบน็อก แต่ก็ต้องทำ ปฏิเสธไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียเครดิตลูกค้า”

ส่วนงานรับจ้างเป็นหน้าม้าไปกรี๊ดนักร้องดาราตามห้างในงานอีเวนต์ต่างๆ นั้น ได้เงินดีกว่า คือเริ่มต้นที่ 500 บาท แถมงานเสร็จเร็ว นั่นก็รับ

ขณะที่ ทองอำไพ ผู้รับจ้างปรบมือ วัย 23 บอกว่า แต่ละวันเธอรับได้ 2 งาน

“เพราะบางรายการถ่ายทำนาน บางรายการถ่ายสั้นๆ”

อย่างไรก็ตาม บริษัทที่เธอทำด้วยคิดค่าแรงให้เป็นวัน นับจากเวลา 9 โมงเช้าถึง 3 ทุ่ม และได้โอทีชั่วโมงละ 50 บาท ในกรณีที่ถ่ายทำเสร็จช้า

การทำงานนี้ทองอำไพบอกว่า จะได้ข้าวฟรีวันละ 1-2 มื้อ แต่เรื่องการเดินทางต้องไปเอง วันไหนถ้าสถานที่ถ่ายทำไกล เดินทางลำบากก็จะชวนเพื่อนร่วมงานหารค่าแท็กซี่

เธอเล่าถึงการทำงานด้วยว่า เวลาจะปรบมือนั้นจะมีคนให้จังหวะ ขณะเดียวกัน ถ้าไปรายการไหนที่ออกแนวตลกขำขัน ก็ต้องขำดังๆ รายการไหนที่ต้องเชียร์ ก็ส่งเสียงเชียร์ดังๆ

ทั้งนี้ ตลอดเวลาที่ทำมา อุปสรรคโดยส่วนตัวที่พบคือ เสียงกรี๊ดของเธอออกจะเบาไปหน่อย

“ชอบงานนี้นะคะ เพราะได้เจอดาราที่เราชอบ”

“มีส่วนในการมาทำงานเลย” บอกพลางหัวเราะ

“ถามว่าค่าแรงต่ำไหม มันก็นะ แต่มันสบายใจในการทำงาน มันไม่ร้อน ออกจะหนาวด้วยซ้ำ” ว่าพลางหัวเราะ

กับคนที่รับจ้างปรบมือด้วยกัน ทองอำไพซึ่งทำงานนี้มาตั้งแต่อายุ 18-19 ปีเจอมาแล้วในหลากหลายอาชีพ นักศึกษาที่หารายได้ระหว่างเรียนอย่างเธอก็มี คนที่ยังไม่มีงานประจำก็มาก

“คนสมัครมาทำเยอะนะ” เธอว่า

โดยเหตุผลนั้นอาจเป็นเพราะ “มันสะดวก สบาย ไม่ร้อน และไม่ต้องทะเลาะกับเพื่อนร่วมงาน เพราะต่างคนต่างปรบมือ”

ดังนั้น แม้ค่าแรงที่ได้จะมีการแบ่งเรตตามความสวย ก็ไม่ว่ากัน