คำสอนเตือนสติคนชอบบนบาน เผยการทำพิธีอ้อนวอนสิ่งศักดิ์ไม่ใช่พุทธศาสนา
เฟซบุ๊คเพจ พุทธที่แท้จริง โพสต์ภาพคำสอนของพระพรหมมังคลาจารย์ หรือ หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ พระเกจิชื่อดัง อดีตเจ้าอาวาสวัดชลประทานรังสฤษฏ์ ที่ระบุว่า การอ้อนวนการขอร้องให้พระเจ้าช่วยดลบันดาลให้ประสบความสำเร็จเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งพระพุทธศาสนาสอนไว้ว่า ความสำเร็จจะเกิดขึ้นได้ เมื่อมีความเพียรพยายามของตนเอง
ซึ่งเรื่องนี้สอดคล้องกับ บาลี สามัญผลสูตร ที่ว่า การบนบานและแก้บนคือเดรัจฉานวิชามหาราช อีกอย่างหนึ่ง เมื่อสมณะหรือพราหมณ์บางพวก ฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ท่านเหล่านั้นยังเลี้ยงชีวิตโดยมิจฉาชีพด้วยเดรัจฉานวิชา เห็นปานนี้ คือ การทำพิธีบนบาน พิธีแก้บน ส่วนภิกษุในธรรมวินัยนี้ เว้นขาดจากการเลี้ยงชีวิตโดยมิจฉาชีพด้วยเดรัจฉานวิชาเห็นปานนี้เสียแล้ว แม้นี้ก็เป็นศีลของเธอประการหนึ่ง
อีกข้อคือการดลบันดาลไม่มีในโลก ดูกรคฤหบดี ธรรม ๕ ประการนี้น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้โดยยากในโลก 5 ประการนี้คือ
1.อายุ, 2.วรรณะ, 3.สุขะ, 4.ยศ และ5.สวรรค์
ดูกรคฤหบดี ธรรม 5 ประการนี้แล หาได้โดยยากในโลก เรามิได้กล่าวว่าจะพึงได้เพราะเหตุแห่งความอ้อนวอน หรือเพราะเหตุแห่งความปรารถนา ถ้าธรรม 5 ประการนี้จักได้เพราะเหตุแห่งความอ้อนวอนแล้วไซร้ ในโลกนี้ ใครจะพึงเสื่อมจากอะไร
– พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 14 อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต อิฏฐสูตร หัวข้อ 43
พระสูตรนี้ต้องอาศัยใคร่ครวญให้ดีถึงจะเข้าใจว่า ถ้าการกราบอ้อนวอน ขอแล้วได้ตามที่ต้องการ จะมีอะไรในโลกนี้เสื่อมจากอะไรได้ เพราะทุกคนก็ขอและอ้อนวอนกันเป็นทุกคน… ซึ่งแท้จริงแล้ว ความจริงก็คือการที่เราจะได้อะไร ต้องการสิ่งใดนั้น ขึ้นอยู่กับการกระทำที่ได้กระทำมาแล้วในอดีต การกระทำที่กำลังกระทำในปัจจุบัน และการกระทำที่คิดจะกระทำในอนาคต
การทำพิธีรีตอง เพื่อบูชาบวงสรวง อ้อนวอนบรรดาสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้น ไม่ใช่พุทธศาสนา พระพุทธเจ้าไม่รับเข้ามาไว้ในศาสนาของพระองค์เลย เพราะเป็นสิ่งที่น่าขบขัน น่าหัวเราะ และถือเอาเป็นที่พึ่งอันแท้จริงไม่ได้ พระพุทธเจ้าทรงปฏิเสธการกระทำเช่นนั้นโดยสิ้นเชิง
หากใครคิดว่ากรรมที่เกิดจากการกระทำอันผิด จะดับลงเพียงเพราะหัวหมูและเครื่องเซ่นต่อปูนปั้น หรือจะดับลงเพียงเพราะไปนอนลงในโลงศพ คนผู้นั้นที่มีความคิดแบบนั้นคือผู้ที่ไม่รู้จักกรรม และไม่ถือเป็นพุทธศาสนิกชน
เชื่อมั่นในพุทธพจน์ “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม-ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน”