เตะให้เข้าตา - ศุ บุญเลี้ยง

เลี้ยงหาพ่อ….เหรอ?

.

เคยมีโอกาสเป็นนักฟุตบอลทีมโรงเรียน

การฝึกซ้อมเป็นสิ่งที่สำคัญไม่น้อยกว่าการแข่งขัน

ฟุตบอลไม่ใช่มีแต่เตะอย่างเดียว ยังต้องฝึกซ้อมการใช้เท้านานาชนิด 

ที่เรียกว่าแป เขี่ย เดาะ และเตะ

รวมไปถึงการโหม่ง และการทุ่ม

สิ่งหนึ่งที่นักฟุตบอลต้องฝึกให้ชำนาญคือการเลี้ยงลูก

ลูกฟุตบอล นั่นแหละไม่ใช่เลี้ยงเด็กทารกที่ไหน

การเลี้ยงคือการ นำพาฟุตบอลไป แต่ต้องรักษาประคับประคองให้อยู่ใกล้เท้า พอที่เราจะจัดการกับมัน ป้องกันการแย่งชิงจากฝ่ายตรงข้าม

พามันไปซ้ายไปขวา ทำท่าว่าจะไปข้างหน้า แต่กลับเขี่ยไปข้างหลัง 

แตะนิดนึงเพื่อหลบหลีกคู่ต่อสู้ อาจพาหลีกเลี้ยงไปหามุมธงแล้วโยนกลับมา 

หรือว่าลากเลี้ยงเดี่ยวไปหาประตู แล้วซัลโวเข้าโกลก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และกลยุทธ์

ที่สำคัญหากใครเลี้ยงลูกบอลได้เก่ง ก็จะดูเป็นคนเท่ มีฝีมือฝีเท้า 

บางคราวกลายเป็นเลี้ยงโชว์ให้เห็นทักษะความสามารถทางฟุตบอลของนักกีฬาคนนั้น

เก่งยังไงก็ตามแต่ ต้องไม่ลืมว่าฟุตบอลนั้นเล่นเป็นทีม

.

หนหนึ่งขณะที่ผมกำลังเลี้ยงบอลด้วยลีลาพลิกพลิ้ว ไขว้ขาหักหลบไปมา

ก็ได้ยินเสียงโค้ชตะโกนมาจากข้างสนามว่า

เลี้ยง..หาพ่อมึงเหรอ ส่งได้ทำไมไม่รู้จักส่ง

แล้วก็โดนเรียกตัวออกมานั่งฟังคำสอนของโค้ช

โค้ชคนเดียวกับที่เคยสอนผมให้เลี้ยงบอลว่า

การเลี้ยงนั้นเราใช้เพื่อหลีกหลบคู่แข่งเมื่อจนมุม

หากแต่ในสภาวะที่สามารถส่งมันต่อไปได้ง่ายๆก็ไม่เห็นจะต้องเลี้ยงให้เสียเวลา 

ส่งไปง่ายๆ ตรงถึงเพื่อนร่วมทีม ก็สามารถเล่นต่อ รุกบุกแดนคู่ต่อสู้

มันอาจจะดูเหมือนง่ายเกินไป

แต่นั่นแหละคนที่เล่นฟุตบอลเป็น หากส่งได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเลี้ยง

.

ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน ยอดนักฟุตบอลของไทย เคยเล่าในรายการสัมภาษณ์ว่า

ตอนเขาไปคัดตัวเพื่อร่วมทีมสโมสรแห่งหนึ่ง

ทางผู้คัดตัวก็ใช้วิธีให้นักกีฬาผู้มาสมัครทั้งหลาย ลงไปเล่นแข่งขันกัน

หากคนไหนที่มีแวว ก็จะได้รับการเรียกชื่อ แล้วก็นำมาเป็นลิสต์ เพื่อพิจารณาว่าติดทีมนั้นๆ 

เขาบอกว่า เขาลงไปเล่นด้วยชั้นเชิงปกติ คือได้ลูกมาแล้วจ่ายออกไป ส่งต่อให้คนอื่นเล่น

ก็ไม่ได้รับการเรียกชื่อสักที

เพราะส่ิงที่เขาทำนั้น มันดูสามัญจน คนคัดตัวนักกีฬา มองไม่เห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่อย่างแท้จริง

เขาจึงทำสิ่งที่นักกีฬาชั้นดีไม่ควรทำ นั่นคือการนำลูกบอลมาเลี้ยงไปเลี้ยงมา 

พลิกพลิ้วลีลาให้เห็นว่า เขาทำสิ่งนั้นได้

จอมยุทธ์แท้จริงอาจจะไม่อวดโอ่ 

แต่หากต้องอยู่ในช่วงประลองยุทธ์จะงำประกายเก็บไว้ก็อาจจะไม่เข้าตากรรมการ

ปิยะพงษ์ เก่งตรงที่เขา รู้ว่าควรจะเล่นแบบไหน ในสถานการณ์ไหน 

ทำให้เขาได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมทีม

หลังจากนั้น เขาก็กลายเป็นนักกีฬาระดับตำนาน

.

จริงอยู่ การเล่นฟุตบอลที่ดี ไม่ต้องเลี้ยงไปเลี้ยงมาก็ได้

แค่จ่ายบอลออกไปก็นับเยี่ยมแล้ว ในสายตาของผู้ชำนาญโลก

แต่สำหรับผู้คัดเลือก กรรมการ คอมเม้นเตเตอร์ใช่ว่าจะตาถึงทุกราย

ดังนั้น สิ่งที่ผู้เข้าประกวดต้องประเมินก็คือ

ผู้มาเป็นกรรมการชี้ขาด หรือคนคัดสรรนั้น สายตาหรือสมรรถภาพการมองของเขา มีอยู่ระดับไหน

ถ้าอยากผ่านมาตรฐานของเขา

อาจจะต้องปรับมาตรฐานของเราลงมา 

ไม่อย่างงั้น โอกาสเป็นซุปตาร์ก็อาจจะหลุดมือไป